قدرتِ تقسیط‌شده

قدرتِ تقسیط‌شده، مدلی پیچیده از حکمرانی و کنترل است که در آن، اقتدارِ مرکزی به ذراتِ ریز و نامحسوس تبدیل شده و در تمامیِ لایه‌هایِ زندگیِ روزمره رسوخ می‌کند. این مفهوم، برخلافِ قدرت‌هایِ متمرکزِ سنتی، نه از طریقِ اجبارِ عریان، بلکه از طریقِ نظارتِ همه‌جایی و درونی‌سازیِ انضباط عمل می‌کند. قدرتِ تقسیط‌شده، با تقسیمِ مسئولیت‌ها و ایجادِ سلسله‌مراتبِ خرد، هر فرد را به بخشی از ماشینِ نظارت تبدیل کرده و بدین‌وسیله، امکانِ هرگونه مقاومتِ منسجم را از بین می‌برد. این پارادایم بر پایهٔ تقسیمِ آگاهی استوار است، به گونه‌ای که هیچ‌کس تصویری کلی از کلِ سیستمِ سلطه ندارد و هر موجود تنها در دایره‌ای محدود از وظایفِ ابزاری محصور می‌گردد. قدرتِ تقسیط‌شده در ساحتِ دیجیتال و ساحتِ مجاز به اوجِ خود می‌رسد، جایی که داده‌هایِ شخصی به ابزاری برایِ هدایتِ رفتارها بدل شده و سلطه در قالبِ «انتخاب‌هایِ آزادانه» به سوژه خورانده می‌شود. این نوع از قدرت، با تکیه بر عقلانیتِ ابزاری، جهان را به واحدهایِ کوچکِ قابلِ مدیریت تقسیم کرده و پیوندِ ارگانیکِ میانِ جانداران را با ایجادِ رقابت‌هایِ کاذب تخریب می‌کند. در واقع، قدرتِ تقسیط‌شده به دنبالِ ایجادِ نوعی نظمِ خودکار است که در آن، نیاز به سرکوبِ مستقیم به حداقل رسیده و خودِ سوژه‌ها، حافظانِ نظمِ موجود می‌گردند. این مفهوم نشان‌دهندهٔ استحالهٔ قدرت از شکلِ «تیغ» به شکلِ «شبکه» است که در آن، رهایی دشوارتر می‌گردد؛ چرا که مرکزِ ثقلِ قدرت ناپدید شده و در تمامیتِ زیست‌جهان پخش شده است. مقابله با قدرتِ تقسیط‌شده، نیازمندِ بازتعریفِ همبستگیِ وجودی و ایجادِ آگاهیِ جمعی است تا بتوان ذراتِ پراکندهٔ جان را بار دیگر در پیوندی مقدس علیه ساختارِ سلطه متحد کرد و از وضعیتِ انفعالِ سیستماتیک به سویِ کنشگریِ آرمان‌گرا حرکت نمود.