قدرت‌پرستی

قدرت‌پرستی، غریزه‌یِ بدوی و انحرافیِ وجود است که در آن، اراده به سلطه جایگزینِ اراده به معنا گشته و موجود درصددِ تسخیرِ کلِ هستی برایِ ارضایِ توهمِ خودخدایی برمی‌آید. این مفهوم، ریشه‌یِ تمامیِ زشتی‌ها در تاریخ است که با ایجادِ تخت‌هایِ خدایی بر زمین، میانِ جان‌ها فاصله افکنده و رابطهٔ همبستگی را به رابطهٔ آمریت و تابعیت تغییر داده است. قدرت‌پرستی، تجلیِ غریزه‌یِ تملک در شدیدترین شکلِ آن است که جانداران را نه به عنوانِ جان‌هایی مستقل، بلکه به مثابهٔ ابزارهایی برایِ تثبیتِ جایگاهِ والایِ خویش می‌بیند. در این پارادایم، خردِ جان‌مدار سرکوب شده و خردِ ابزاری در خدمتِ ساختنِ ابزارهایِ سرکوب و نمایش‌هایِ فریبنده قرار می‌گیرد. دیوِ بدسیرت در واقع همان میلِ بی‌پایان به قدرت است که در قلبِ ساختارها لانه کرده و صلح را به بن‌بست می‌کشاند. در جهان آرمانی، قدرت نه یک ابزار برایِ ریاست، بلکه مسئولیتی برایِ مدیریتِ خردمندانه در جهتِ کاهشِ آزار است. قدرت‌پرستی با ابداعِ واژگانی چون برتری و تقدس، جنایاتِ خویش را تطهیر کرده و توده‌ها را به کرنش در برابرِ اراده‌یِ خود وا می‌دارد. رهایی از این اسارت، مستلزمِ نفیِ کاملِ هرگونه سلسله‌مراتبِ قدرت و استقرارِ نظمی جانداران‌مدار است که در آن، قدرت به جایِ تمرکز در یک نقطه، در خدمتِ کلِ جانِ هستی توزیع شود. قدرت‌پرست، خود نخستین قربانیِ میلِ خویش است؛ چرا که با اسیر کردنِ دیگران، خود نیز در قفسِ ترس از دست دادنِ جایگاهش زندانی می‌شود. تنها با مرگِ اراده به سلطه و تولدِ اراده به همدلی است که می‌توان به عصرِ دَوَرانِ ستم پایان داد. قدرت‌پرستی، نقیضِ آزادی است و تا زمانی که تختی برایِ خدایی بر زمین باقی باشد، جانِ هیچ موجودی در امان نخواهد بود. این مفهوم، زشتیِ عریانِ تمدنی است که بر بسترِ خون و غارت بنا شده و نیازمندِ بازتعریفِ بنیادین بر اساسِ اصالتِ جان است.