قربانیِ امنیت

قربانیِ امنیت در ساحتِ اندیشه‌یِ سیاسی و هستی‌شناختی، دلالت بر فرایندِ پیچیده‌یِ تبادلِ آزادیِ اصیل با ثباتی کاذب دارد که توسطِ نظام‌هایِ تمامیت‌خواه سازماندهی می‌شود. در این وضعیت، سوژه تحتِ فشارِ سیستماتیکِ ترس—که اغلب از طریقِ برساختنِ تصویری دهشتناک از دیوِ هرج‌ومرج ایجاد می‌گردد—داوطلبانه از عاملیتِ خویش چشم‌پوشی کرده و به پیاده‌نظامی در خدمتِ بقایِ ساختار بدل می‌شود. این مفهوم نشان‌دهنده‌یِ لحظه‌ای است که در آن، «بقاء» به تنها غایتِ زیستن تقلیل می‌یابد و کرامتِ وجودی در پایِ بتِ امنیت سلاخی می‌گردد. قربانیِ امنیت کسی است که نه تنها اسارتِ خویش را می‌پذیرد، بلکه به پاسِ این اسارت که آن را «نظم» می‌نامد، به نگهبانِ زنجیرهایِ خود و دیگران بدل می‌شود. از منظرِ فلسفی، این فرایند نوعی استحاله‌یِ اخلاقی است؛ چرا که فرد برایِ حفظِ آرامشِ حقیرِ خویش، حاضر به تسلیمِ یاغیان و آزادگان به دستگاهِ سرکوب می‌گردد. در این پارادایم، امنیت نه به معنایِ رهایی از تهدید، بلکه به معنایِ انحلالِ سوژه در ضرورت‌هایِ بی‌پایانِ ساختار است. سیستم با استفاده از جعبه‌یِ جادو، این توهم را درونی می‌کند که هرگونه فریادِ عدالت‌خواهی، تهدیدی علیه زیستِ جمعی است و بدین ترتیب، توده‌ها را به بازویِ اجراییِ حذفِ جرقه‌هایِ بیداری بدل می‌سازد. در واقع، قربانیِ امنیت در مردابی از سکوت غرق شده است که دیوارهایش از جنسِ ترس و ملاطش از جنسِ بی‌تفاوتیِ وجودی است. این وضعیت غایتِ پیروزیِ پارادایمِ سلطه است که در آن، سوژه به جایِ ایستادگی در برابرِ ستم، به دنبالِ پناهگاهی در سایه‌یِ ستمگر می‌گردد. از این رو، بیداری در برابرِ این فریب، مستلزمِ درکِ این حقیقتِ بنیادین است که امنیتی که به قیمتِ خونِ آزادگان و سکوتِ دردمندان به دست آید، خود عینِ ناامنی و آغازِ فرایندِ پوسیدگیِ نهایی روح است. این مفهوم نقدِ شدیدی است بر تمامیِ تمدن‌هایی که ثباتِ کمی را بر شکوهِ کیفیِ حیات مقدم داشته و انسان را به موجودی ترسان و مطیع تقلیل داده‌اند که در آن، خردِ جان‌مدار جایِ خود را به غریزه‌یِ بدویِ بقا داده است.