حق شهادت دادن

حقِ شهادت دادن، یکی از ارکانِ لایتغیرِ نظامِ قضاییِ جان‌مدار است که به هر جان آسیب‌دیده این امکان را می‌دهد تا حقیقتِ دردِ خویش را بدونِ هراس از ساختارهایِ قدرت، فریاد بزند. در پارادایمِ سلطه، شهادتِ جانان همواره با ارعاب یا سانسورِ نهادی مواجه بوده است، اما در جهانِ آرمانی، این حق، ابزاری بنیادین برایِ مواجهه‌یِ هستی‌شناسانه و ترجمه‌یِ دقیقِ درد به ساحتِ فهمِ جمعی است. شهادت دادن، فراتر از ارائه‌یِ گزارشِ یک واقعه، عملی است که در آن، جانِ آسیب‌دیده، روایتِ خویش را به مثابه‌یِ حقیقتی دردمندانه در پیشگاهِ شبکه جانان قرار می‌دهد تا فرآیندِ ترمیم آغاز شود. این حق، در فضاهایِ امنِ دیوانِ عالیِ جان و با حمایتِ بی‌دریغِ مترجمانِ درد و شوراهایِ جانان تضمین می‌گردد تا حقیقتِ وجودی، در سایه‌یِ قدرت، دفن نشود. در واقع، حقِ شهادت دادن، شمشیرِ بُرنده‌ای است علیه هرگونه پنهان‌کاریِ ستم که اجازه می‌دهد زخم‌ها آشکار شده و زمینه‌یِ جبرانِ خسارتِ وجودی فراهم گردد. در این نظام، روایتِ قربانی، نه یک ادعا، بلکه ستونِ فقراتِ عدالت است؛ زیرا تنها از طریقِ شنیدنِ این روایت‌هاست که می‌توان ساختارهایِ ناهنجار را شناسایی و اصلاح کرد. بدین‌سان، حقِ شهادت دادن، به هر جان قدرت می‌بخشد تا عاملیتِ خویش را بازپس گیرد و در فرآیندِ بازسازیِ جهان، نقشی فعال ایفا کند تا در نهایت، عدالت، از خلالِ صداهایِ رهاشده‌یِ جانان، به واقعیتی غیرقابلِ انکار بدل شود.