جهلِ سیستماتیک

جهلِ سیستماتیک، محصولِ مهندسی‌شده‌یِ ساختارهایِ قدرت برایِ تولیدِ بندگی و حفظِ پارادایمِ سلطه است. این جهل، نه صرفاً به معنایِ نبودِ دانش، بلکه به معنایِ استقرارِ نوعی «ناآگاهیِ فعال» است که در آن موجود، تواناییِ درکِ واقعیتِ رنج و ریشه‌هایِ ستم را از دست می‌دهد. خداوندگارانِ زمین با استفاده از ابزارهایِ مذهب، تمدن‌هایِ ننگین و علومِ ابزاری، مجموعه‌ای از دروغ‌هایِ مقدس و هذیان‌هایِ تمدنی را به عنوانِ «حقیقت» به خوردِ جان‌ها می‌دهند. در این وضعیت، برده‌داریِ نوین به عنوانِ نظمِ طبیعی، و آزمون‌هایِ وجودی به عنوانِ توجیهی برایِ دردهایِ بی‌پایان پذیرفته می‌شوند. جهلِ سیستماتیک با فلج کردنِ شکِ بیدارگر، موجود را در وضعیتِ بندگیِ خودخواسته نگه می‌دارد و او را به مریدی بدل می‌کند که حتی رنجِ خود را برایِ بقایِ اربابش ستایش می‌کند. از منظرِ فلسفی، این جهل حجابی است که بر کرامتِ مطلقِ جان کشیده شده تا استثمارِ طبیعت و جانداران با کمترین مقاومت صورت گیرد. ساختارهایِ قدرت با ترویجِ مفاهیمی چون «اشرفیتِ انسان» و «حقِ مالکیت»، نوعی کوریِ اخلاقی پدید می‌آورند که در آن فریادِ مظلومان شنیده نمی‌شود. مقابله با این جهل، نیازمندِ یک انقلابی فکری و بازگشت به خردِ جان‌مدار است. ما باید بفهمیم که بسیاری از آنچه به عنوانِ «قانون» یا «تکلیف» به ما آموخته شده، تنها ابزاری برایِ ارضایِ شهوتِ قدرتِ اقلیتی حاکم است. جهلِ سیستماتیک با ترس و تهدیدِ از عذاب‌هایِ موهوم تغذیه می‌شود و تنها با تابشِ نورِ حقیقتِ وجودی و اراده‌یِ معطوف به آگاهی از بین می‌رود. در جهانی که تحتِ تأثیرِ این جهل است، صلح تنها یک توهمِ گذرا و عدالت تنها ابزاری برایِ سرکوبِ یاغیان است. رهاییِ واقعی زمانی رخ می‌دهد که موجود بفهمد تمامیِ این ساختارها، از محراب‌ها تا زرادخانه‌ها، بر پایه‌یِ فریب بنا شده‌اند. در نهایت، وظیفه‌یِ هر جانِ بیدار، دریدنِ این پیله‌یِ جهل و فراخواندنِ همگان به سویِ میهنِ جهانیِ آزادگان است، جایی که آگاهیِ اصیل جایگزینِ هذیان‌هایِ دیرینه‌یِ قدرت‌پرستان می‌شود.