جماعتِ همه‌چیزدان

جماعتِ همه‌چیزدان، استعاره‌ای فلسفی از ساختارهایِ قدرتِ جزم‌اندیش است که با ادعایِ انحصارِ حقیقت، خود را در جایگاهِ قضاوتِ مطلق می‌نشانند. این مفهوم، بازنماییِ هرگونه نظامِ فکریِ تمامیت‌خواه است که با نفیِ تکثرِ وجودی، تنها یک روایتِ واحد از جهان را معتبر می‌شمارد. جماعتِ همه‌چیزدان، از طریقِ تصلبِ معنایی و سرکوبِ پرسش‌گری، فضایی را ایجاد می‌کنند که در آن شک، به مثابهٔ کفر و تفاوت، به مثابهٔ انحراف تلقی می‌شود. این ساختار، با تکیه بر یقینِ کاذب، مجوزی برایِ اعمالِ خشونت و طردِ کسانی صادر می‌کند که در چارچوب‌هایِ تنگِ فکریِ آن‌ها نمی‌گنجند. در این پارادایم، دانش نه ابزاری برایِ رهایی، بلکه وسیله‌ای برایِ کنترل و تحمیلِ اراده بر دیگری است. جماعتِ همه‌چیزدان، با تقسیمِ جهان به دوقطبی‌هایِ ستیزه‌جو، امکانِ گفتگو و همدلی میانِ جانداران را از بین می‌برند. آن‌ها با استفاده از زبانِ تحکم، واقعیت را آن‌گونه که به نفعِ بقایِ قدرتشان است، بازسازی می‌کنند. از منظرِ اپیستمولوژیک، این مفهوم نشان‌دهندهٔ نوعی انسدادِ فکری است که مانعِ از هرگونه تجربهٔ اصیل و شهودی از هستی می‌گردد. این جماعت، همواره با «نام‌هایِ بزرگ» و «ارزش‌هایِ مقدس» تجارت می‌کنند تا اقداماتِ سرکوبگرانهٔ خود را توجیه نمایند. تقابل با جماعتِ همه‌چیزدان، نه از طریقِ ستیزِ مستقیم، بلکه از طریقِ پناه بردن به شکِ استعلایی و بازگشت به مکتبِ طبیعت ممکن است؛ جایی که حقیقت نه در احکامِ صلب، بلکه در جریانِ سیالِ حیات نهفته است. این ساختارِ هژمونیک، دشمنِ سوگندخوردهٔ آزادیِ مطلق است، زیرا بقایِ آن در گرویِ اسارتِ ذهنیِ توده‌ها و نفیِ استقلالِ فکریِ سوژه‌هاست. فروریختنِ بتِ همه‌چیزدانی، نخستین گام برایِ گذار به سویِ جهانی است که در آن، حقیقت نه یک داراییِ خصوصی، بلکه افقی گشوده و بی‌پایان برایِ جستجوگریِ مداوم و مشترکِ تمامِ جان‌هایِ آزاد است.