لحظه‌ی اکنون

لحظه‌ی اکنون در ساحتِ جهان آرمانی، نه یک نقطهٔ گذرا در امتدادِ خطیِ زمان، بلکه گشودگیِ هستی‌شناسانه‌ای است که در آن آگاهی از بندهایِ سنگینِ حافظه‌ی رنج و اضطراب‌هایِ برخاسته از پیش‌بینیِ آینده رها می‌شود. در این ساحت، دانشِ تکنیکال جایِ خود را به خردِ جان‌مدار سپرده تا جان بتواند بی هیچ واسطه‌ای با حقیقتِ بی‌کرانِ جان هستی مواجه شود. این حضورِ کامل، بستری است که در آن هر زخمِ تاریخی، مجالِ ترمیم زخم می‌یابد و امکانِ شکوفایی فراهم می‌گردد. از منظرِ فلسفی، زیستن در لحظه، بنیادِ تحققِ آرامش جمعی و زیستن با معنا است؛ چرا که تنها در اکنون است که جان می‌تواند از ساختارهایِ قدرت تحمیلی و تمامیِ ابزارهایِ سلطه که او را از خویشتنِ خویش دور می‌سازند، فاصله بگیرد. هوشیاری جان در این لحظه، به مثابهٔ یک عملِ رهایی‌بخش است که انسان را از تقلیلِ هستی به ابژه‌هایِ قابلِ استفاده باز می‌دارد. آموزش جان‌مدار با تکیه بر این حضور، به جانان می‌آموزد که چگونه از اسارتِ «صلاح» و تقلاهایِ ناشی از بیگانگی با خود رهایی یابند. در واقع، لحظه‌ی اکنون، تنها مکانِ حقیقیِ ملاقاتِ جان با حقیقتِ خود است؛ جایی که حقیقتِ وجودی نه در خاطراتِ محوِ گذشته و نه در اوهامِ مبهمِ آینده، بلکه در تپشِ بی‌واسطهٔ زندگی در هر دم نهفته است. در این پارادایم، حضور در اکنون، شرطِ نخستین برایِ درکِ یگانگی با کلِ شبکهٔ هستی و تحققِ آن تمدنی است که بر پایهٔ صلح و همبستگیِ وجودی بنا شده است.