مالکیتِ غاصبانه

مالکیتِ غاصبانه، توهمی است سهمگین که در آن باشنده، خود را مجاز به تملکِ پاره‌هایی از هستیِ غیرقابلِ‌انفکاک می‌پندارد. این مفهوم، ریشه در جنونِ داشتن و ترسِ وجودی دارد که سعی می‌کند با کشیدنِ مرزها و حصارها، امنیتِ کاذبی را در برابرِ سیلانِ حیات ایجاد کند. در ساحتِ مالکیتِ غاصبانه، زمین که روزگاری جان‌گاه مشترکِ تمامِ جانداران بود، به کالاها و قباله‌هایی تقلیل می‌یابد که تنها به نفعِ اقلیتی آزمند تقسیم شده است. این نوع مالکیت، نه تنها فضا، بلکه زمان و خودِ جان را نیز به بند می‌کشد و آن را به ابزاری برایِ قدرت‌نمایی بدل می‌کند. از منظرِ هستی‌شناختی، ادعایِ مالکیت بر آنچه که انسان در خلقِ آن نقشی نداشته، غصبی بزرگ از کلِ هستی است که منجر به انقباضِ وجودی و دوری از حقیقت می‌شود. مالکیتِ غاصبانه، شالودهٔ اصلیِ تمدن‌هایِ سنگی و برده‌داری‌هایِ نوین است که در آن، ارزشِ هر موجود تنها بر اساسِ میزانِ سودی که برایِ مالک دارد، سنجیده می‌شود. این مفهوم، با ایجادِ شکافِ میانِ دارنده و نادار، همبستگیِ میانِ موجودات را از بین برده و جنگ‌هایِ بی‌پایان برایِ تصاحبِ مرزها را شعله‌ور می‌سازد. در جهانِ آرمانی، این الگویِ مخرب با مفهومِ امانت‌داریِ وجودی جایگزین می‌شود، جایی که بهره‌مندی از منابعِ هستی تنها با شرطِ عدمِ آزار و حفظِ تعادلِ حیات مجاز است. مالکیتِ غاصبانه، حجابی است که مانع از درکِ پیوندِ واحدِ میانِ جانداران شده و انسان را در انزوایی خودخواسته و پر از رنج محصور می‌کند. عبور از این جنون، مستلزمِ بازتعریفِ رابطهٔ انسان با جهان است؛ بازتعریفی که در آن تملک جایِ خود را به تعلقِ خاطر به کلِ هستی می‌دهد. در نهایت، هرگونه تلاش برایِ مالک شدن بر پاره‌ای از جان، در واقع تلاشی برایِ کشتنِ آن بخش از هستی است، چرا که جان در اسارت، ماهیتِ حقیقیِ خود را از دست می‌دهد.