نابرابریِ ساختاری

نابرابریِ ساختاری، ناهنجاریِ عمیق و ریشه‌داری در نظام‌هایِ مادی‌گرا است که از طریقِ توزیعِ ناعادلانهٔ قدرت، ثروت و آگاهی، حیاتِ جانداران را به طبقه‌بندی‌هایِ کاذبِ فرادست و فرودست تقسیم می‌کند. این مفهوم، محصولِ انحرافِ خرد به سویِ آزمندی و نفیِ همبستگیِ وجودی است. نابرابریِ ساختاری تنها به معنایِ تفاوتِ طبقاتی میانِ انسان‌ها نیست، بلکه شاملِ نگاهِ سلسله‌مراتبی به گونه‌هایِ مختلفِ حیات نیز می‌شود که در آن، برخی موجودات صرفاً ابزاری برایِ رفاهِ دیگران پنداشته می‌شوند. این ناهنجاری، از طریقِ قوانینِ وضعی و ایدئولوژی‌هایِ تمامیت‌خواه بازتولید شده و مانع از تجلیِ برابریِ وجودی می‌گردد. در این ساحت، آرزوها بر اساسِ موقعیتِ جغرافیایی و طبقاتی تقسیم شده و بسیاری از جان‌ها در بدوِ تولد، محکوم به فقر و محرومیت از حقوقِ بنیادین می‌شوند. خردِ جان‌مدار این ساختار را به عنوانِ بزرگ‌ترین مانعِ رسیدن به جهانِ آرمانی شناسایی کرده و خواهانِ فروپاشیِ کاملِ آن است. نابرابریِ ساختاری، وجدانِ جامعه را به مسخ می‌کشاند و دردِ دردمندان را برایِ مرفهینِ در حبابِ آسایش، نامرئی می‌سازد. از منظرِ عدالتِ استعلایی، هرگونه تمرکزِ نامشروعِ منابع در دستِ عده‌ای معدود، نوعی غارتِ عمومیِ حیات است. مبارزه با این نابرابری، مستلزمِ تحولِ بنیادین در بنیان‌هایِ اقتصادِ جان‌مدار و بازتعریفِ مفهومِ مالکیت است. در جهانی که بر پایهٔ بیداد بنا شده، نابرابری ابزاری برایِ حفظِ قدرتِ دیکتاتورها و غارتگرانِ آرزو است. برایِ از میان بردنِ این کژی، باید به قانون‌گذاری از درد روی آورد تا تضمین شود که هیچ جانی به واسطهٔ ناتوانیِ مادی، از حقِ شکوفایی باز نمی‌ماند. نابرابریِ ساختاری، زخمی بر پیکرهٔ جانِ کلیِ هستی است که تنها با داروهایِ برابری، شفافیت و مسئولیت‌پذیریِ همگانی التیام می‌یابد. تحققِ توازن در پهنهٔ گیتی، در گروِ نفیِ مطلقِ هر آن چیزی است که ارزشِ یک جان را کمتر از جانِ دیگر جلوه می‌دهد. این مبارزه، تلاشی است برایِ بازگرداندنِ زمین به تمامیِ ساکنانش، به دور از هرگونه تبعیض و بهره‌کشیِ نهادینه شده.