پروسه انسان

پروسه انسان تبیین‌گرِ وضعیتی هستی‌شناختی است که در آن، ساحتِ حیات از معنایِ قدسی و استعلاییِ خود تهی گشته و به شکلی از بازتولیدِ مکانیکی تقلیل می‌یابد. این مفهوم، اشاره به استقرارِ نظمی دارد که در آن، انسان نه به مثابه یک غایت، بلکه به عنوانِ یک محصولِ صنعتی در چرخه‌ای از کاشت، داشت و برداشتِ سیستماتیک تعریف می‌شود. در این ساحت، هویتِ فردی جای خود را به توده‌وارگی داده و فرآیندِ خلق، از پیوندِ عاطفی و وجودی گسسته می‌شود. پروسه انسان تجسمِ عینیِ نفوذِ منطقِ ماشین به درونی‌ترین لایه‌هایِ زیست‌جهان است، جایی که حیات به جایِ آنکه در بستری از آزادی و شکوفایی تجلی یابد، در قالبِ فرآیندهای کنترل‌شده و از پیش طراحی‌شده محصور می‌گردد. این نظام، با تکیه بر دانشِ تکنیکال، هرگونه رمزآلودگی و رازِ وجودی را به نفعِ شفافیتِ ابزاری و فایده‌گرایی حذف می‌کند. در این پارادایم، ارزشِ هر موجود نه بر اساسِ بودن، بلکه بر اساسِ کارکرد در ساختارِ کلانِ قدرت سنجیده می‌شود. این فرآیند، منجر به برآمدنِ نوعی از زیستِ بی‌جان می‌گردد که در آن، تمامیِ ابعادِ وجودیِ تحتِ نظارتِ دقیقِ نظامِ سلطه قرار گرفته و هرگونه انحراف از استانداردهایِ تولیدی، به مثابه تهدیدی برایِ کلِ سیستم تلقی می‌شود. در واقع، این مفهوم نشان‌دهندهٔ پیروزیِ تکنولوژیِ انقیاد بر خردِ جان‌مدار است، به گونه‌ای که حتی زایش و مرگ نیز به بخشی از پروتکل‌های مدیریتی بدل می‌گردند. هدفِ غایی در این ساحت، رسیدن به بیشترین بازدهی با کمترین هزینهٔ عاطفی و وجودی است، که نتیجه‌ای جز بیگانگیِ بنیادین با جوهرِ هستی نخواهد داشت. این وضعیت، بحرانی است که در آن کرامتِ مطلقِ جان در پایِ ماشینِ تولید قربانی شده و هستی به یک سلسله‌مراتبِ انتزاعی از کدهایِ بهره‌وری تقلیل می‌یابد. بنابراین، تحلیلِ این فرآیند مستلزمِ بازگشتی انتقادی به مبانیِ اخلاقِ وجودی و بازتعریفِ رابطهٔ سوژه با کلِ هستی است تا بتوان از حصارِ این بازتولیدِ مکانیکی به ساحتِ حیاتِ اصیل گذر کرد.