صاحبان

صاحبان، مفهومی است که بر توهمِ مالکیتِ مطلق بر جان و طبیعت دلالت دارد و ریشه در پارادایمِ سلطه و استثمار دارد. این واژه بیانگرِ وضعیتی هستی‌شناختی است که در آن، یک موجود به خود حق می‌دهد تا آزادی، اراده و حتی تمامیتِ فیزیکیِ موجودِ دیگری را تحتِ فرمانِ خود درآورده و آن را به ابزار یا اسبابی برایِ لذت و تفرج بدل کند. مفهومِ صاحبان، نقضِ بنیادینِ قانونِ رهایی است؛ چرا که در هستیِ اصیل، هیچ جانی نمی‌تواند تحتِ تملکِ جانی دیگر باشد. این توهمِ مالکیت، نه تنها در رابطه با حیوانات، بلکه در ساختارهایِ اجتماعیِ انسانی نیز به شکلِ برده‌سازیِ اراده و تقلیلِ انسان‌ها به دارایی تجلی می‌یابد. از منظرِ فلسفی، صاحبان کسانی هستند که به جایِ دریافتنِ دیگری، به تسخیر و بند کشیدنِ او روی می‌آورند. این رویکرد، ناشی از یک فقرِ وجودی است که می‌کوشد خلأِ درونیِ خود را با انباشتِ جان‌هایِ در بند و گسترشِ قلمروِ سلطه جبران کند. صاحبان با تکیه بر ارزش‌هایِ ساختهٔ قدرت، آزارگری و مثله کردن را به عنوانِ حقِ مالکانه توجیه می‌کنند. در این ساحت، رابطهٔ مبتنی بر مهر و همبستگی جایِ خود را به سلسله‌مراتبِ صلبِ ارباب و برده می‌دهد. در جهانِ آرمانی، مفهومِ صاحبان به کلی ملغی گشته و با پارادایمِ هم‌جانی جایگزین می‌شود. قابلیتِ رهایی از این ذهنیتِ مالکانه، مستلزمِ درکِ این حقیقت است که ما صاحبِ هیچ نیستیم و تنها در برابرِ رنج و آزادیِ دیگران مسئولیتِ وجودی داریم. صاحبان، نمایندگانِ نظمی مسموم هستند که حیات را به قطعاتِ قابلِ معامله تقسیم کرده و کرامتِ ذاتیِ موجودات را فدایِ حرصِ مالکیت می‌کنند. بازپس‌گیریِ آزادیِ تمامیِ جانداران، تنها با فروپاشیِ این بتِ ذهنی و استقرارِ عدالتِ جان‌مدار میسر خواهد بود که در آن، هر جان، مالکِ مطلقِ خویشتن و آزاد در بسترِ هستی است.