ساذا

ساذا پارادایمِ انضباطی و آموزشیِ نظامِ سلطه است که وظیفه‌یِ کالبدشکافیِ روح و قالب‌گیریِ شناختیِ سوژه را بر عهده دارد. در این ساحت، وجودِ جاندار که از مرحله‌یِ بدوی عبور کرده، تحتِ جراحی‌هایِ دقیقِ فکری و رفتاری قرار می‌گیرد تا به کمالِ مطلوبِ سیستم نزدیک شود. ساذا تجسمِ نهادهایِ آموزشی و فرهنگی است که با استفاده از ابزارهایِ سنجش، رتبه‌بندی و رقابت، جان را از میان برده و انسانِ کارآمد را پدید می‌آورند. در این مرحله، هرگونه تفاوتِ فردی به عنوانِ نقص تلقی شده و سوژه وادار به پذیرشِ الگوهایِ یکسانِ تفکر و رفتار می‌گردد. از منظرِ هستی‌شناختی، ساذا فرآیندی است که در آن خردِ جان‌مدار به طورِ کامل با دانشِ تکنیکال و مهارت‌هایِ موردِ نیازِ سیستم جایگزین می‌شود. این ساحت با استفاده از مکانیسم‌هایِ پیچیده‌یِ پاداش و جزا، میل به پرسشگری را به میل به تاییدِ قدرت تبدیل کرده و سوژه را در قفسِ امتیازها و مدارکِ اعتباری محبوس می‌سازد. در ساذا، نوابغ کسانی هستند که بیشترین میزانِ هماهنگی با اهدافِ سیستم را از خود نشان داده و به عنوانِ مدل‌هایِ برتر معرفی می‌شوند. این فرآیند، نوعی شکارِ وجودی است که در آن، اصالتِ جان در زیرِ فشارِ فرمول‌ها و قواعدِ برساخته له می‌شود. غایتِ ساذا، تولیدِ موجودی است که نه تنها از زنجیرهایِ خود لذت می‌برد، بلکه به عنوانِ بخشی از سیستم، خود به عاملی برایِ انضباط‌بخشی به دیگران تبدیل می‌شود. در این مرحله، هوش به کاراییِ ماشینی تقلیل یافته و خلاقیت تنها در چارچوبِ ضرورت‌هایِ کارخانه معنا می‌یابد. ساذا با حذفِ ساحت‌هایِ تاریک و غیرقابل‌پیش‌بینیِ وجود، انسانی شفاف و قابلِ پیش‌بینی می‌سازد که به راحتی در ماشینِ بروکراسیِ تمدن جای می‌گیرد. این ساختارِ قالب‌گیری، از طریقِ ایجادِ رقابتِ کاذب میانِ سوژه‌ها، پتانسیلِ همبستگیِ آن‌ها را از میان برده و هر فرد را به نگهبانِ نظمِ حاکم علیه دیگران تبدیل می‌کند.