سبعیتِ تمدنی

سبعیتِ تمدنی، بیانگرِ خشونتِ نهادینه‌شده و سازمان‌یافته‌ای است که در بطنِ ساختارهایِ آموزشی، مذهبی و سیاسیِ جوامعِ بشر‌محور نفوذ کرده و آزارِ جانداران را به بخشی از هویتِ فرهنگی بدل ساخته است. این مفهوم، نشان می‌دهد که چگونه تمدن با استفاده از واژگانِ فریبنده، هلوکاستِ مداومِ جانداران را در کشتارگاه‌ها، آزمایشگاه‌ها و طبیعت پنهان کرده و آن را به عنوانِ ضرورتِ معیشت یا پیشرفت جلوه می‌دهد. سبعیتِ تمدنی، ریشه در توهمِ اشرفِ مخلوقات دارد و از طریقِ آموزشِ بی‌رحمی به کودکان، نسل‌هایِ جدید را برایِ بی‌تفاوتی نسبت به رنجِ دیگری پرورش می‌دهد. در این پارادایم، خون‌ریزی و دریدنِ جان‌ها نه تنها نکوهش نمی‌شود، بلکه در قالبِ آیین‌ها و جشن‌ها، تطهیر و تقدیس می‌گردد. این وضعیت، تجلیِ شکستِ اخلاقیِ بشریتی است که خردِ خویش را در خدمتِ اختراعِ روش‌هایِ نوینِ شکنجه و بهره‌کشی از حیات قرار داده است. سبعیتِ تمدنی، با استفاده از عینکِ مسخ، واقعیتِ درد را از دیدگان پنهان می‌کند تا سوژه بتواند بدونِ احساسِ گناه، از محصولاتِ ناشی از رنجِ جانداران بهره‌مند شود. در جهان آرمانی، این سبعیت با پارادایمِ آزار‌گریزیِ مطلق جایگزین می‌گردد و هرگونه کنشی که منجر به تخریبِ جان شود، وحشی‌گری قلمداد می‌گردد. مبارزه با این سبعیت، نیازمندِ تحولی بنیادین در تعاریفِ ما از نیکی و فرهنگ است؛ جایی که معیارِ تمدن، نه قدرتِ تسخیر، بلکه قدرتِ حمایت از ناتوان و پاسداشتِ حرمتِ حیات باشد. این خشونتِ ساختاری، روحِ بشر را مسموم کرده و او را به موجودی بدل ساخته که تنها در میانِ خون و غارت احساسِ امنیت می‌کند. رهایی از سبعیت، گسست از نظمِ ستم و بازگشت به آغوشِ پرمهرِ جانِ جهان است. تا زمانی که کشتارگاه‌ها وجود دارند، صلحِ واقعی در زمین پدیدار نخواهد شد، چرا که خشونتی که علیه حیوانات اعمال می‌شود، در نهایت به شکلِ جنگ و جنایت به میانِ انسان‌ها بازخواهد گشت.