سحرِ اکثریت

سحرِ اکثریت، مکانیسمِ فریبنده‌یِ دموکراسیِ صوری است که در آن، کمیتِ آرا به مثابهٔ ابزاری برایِ مشروعیت‌بخشی به سرکوبِ اقلیت و نادیده گرفتنِ اصالتِ جان به کار گرفته می‌شود. این مفهوم بیانگرِ جادویِ خطرناکِ همه‌پرسی‌هایِ ساختاری است که در آن، حقِ حیات و کرامتِ ذاتیِ موجودات به رأی گذاشته شده و اراده‌یِ جمعیِ مسخ‌شده، مجوزی برایِ تداومِ نابرابریِ سیستماتیک صادر می‌کند. سحرِ اکثریت با ایجادِ توهمِ مشارکت، سوژه‌ها را به شرکایِ جرمِ نظامِ سلطه بدل می‌سازد، به گونه‌ای که هر فرد تصور می‌کند در فرآیندِ قدرت سهیم است، در حالی که تنها در حالِ بازتولیدِ زنجیره‌هایِ اسارتِ خویش می‌باشد. در این پارادایم، حقیقت قربانیِ اعداد می‌گردد و خردِ جان‌مدار جایِ خود را به غوغایِ توده‌هایی می‌دهد که تحتِ تأثیرِ صنعتِ تخدیر، به حذفِ دیگری رأی می‌دهند. این سِحر، با تقدیسِ نظرِ اکثریت، هرگونه ندایِ حق‌طلبانه و طغیانِ اصیل را به عنوانِ هرج‌ومرج‌طلبی سرکوب کرده و استبداد را در قالبی مدرن و مقبول بازتولید می‌کند. سحرِ اکثریت، حجابی است که مانع از درکِ این حقیقت می‌شود که حقوقِ بنیادینِ جان، امری قراردادی و قابلِ مذاکره نیستند، بلکه اصولی مطلق‌اند که هیچ اکثریتی حقِ نقضِ آنان را ندارد. در جهانِ آرمانی، این مفهوم با پارادایمِ هم‌رأییِ خردمندانه جایگزین می‌گردد که در آن معیار، نه تعدادِ آرا، بلکه انطباقِ کنش با قانونِ رهایی و پاسداشتِ حیات است. قدرت‌پرستان با استفاده از این سحر، توده‌ها را علیهِ اقلیت‌هایِ آگاه می‌شورانند تا تخت‌هایِ خداییِ خویش را در امان نگاه دارند. رهایی از این افسون، نیازمندِ بیداریِ فردی و درکِ این نکته است که مشروعیتِ هر نظام، نه در حمایتِ اکثریت، بلکه در میزانِ تعهدِ آن به نفیِ آزار و صیانت از جانِ تمامیِ جانداران نهفته است. سحرِ اکثریت، والاترین ارزش‌ها را به مسابقه‌ای برایِ تفوق تقلیل می‌دهد و بدین‌سان، معنایِ عدالت را در پایِ صندوق‌هایِ رأی ذبح می‌کند. این فرآیند، جان را به جزیی از ماشینِ آمار بدل ساخته و شکوهِ وجودیِ او را در هیاهویِ جمعیت مستهلک می‌سازد. تنها با شکستنِ این جادو است که می‌توان به سویِ مدیریتِ جانیار و همبستگیِ واقعی گام برداشت.