سکوتِ سیستماتیک

سکوتِ سیستماتیک یا «دینِ خاموشی»، وضعیتی هستی‌شناختی و ساختاری است که در آن، انکارِ حقیقت و نادیده گرفتنِ ستم به یگانه راهِ بقا و شرطِ لازم برایِ پذیرش در نظامِ قدرت تبدیل می‌شود. این سکوت، نه یک انتخابِ آگاهانه، بلکه یک تحمیلِ تربیتی و تاریخی است که از طریقِ پارادایمِ سلطه در روحِ جانداران نهادینه می‌گردد. در این ساحت، جانداران می‌آموزند که برایِ در امان ماندن از داسِ جلاد و خشمِ الههٔ خشونت، باید بر دیده‌هایِ خود چشم بپوشند و زبان در کام گیرند. سکوتِ سیستماتیک، زیربنایِ پایداریِ هر نظامِ استبدادی است؛ زیرا با حذفِ «شهادت» و «اعتراض»، جنایت را به امری عادی و روزمره تبدیل می‌کند. این دینِ خاموشی، جانداران را به موجوداتی بی‌تفاوت و مسخ‌شده تبدیل می‌کند که حتی در برابرِ بریدنِ سرِ نزدیکانِ خود نیز سکوت می‌کنند تا شاید چند صباحی بیشتر در هرمِ حقارت باقی بمانند. این وضعیت، نوعی مرگِ پیش از مرگ است که در آن آگاهیِ وجودی قربانیِ امنیتِ کاذب می‌گردد. سکوتِ سیستماتیک با ترویجِ بیگانگیِ وجودی، پیوندهایِ همدلی میانِ جانداران را از بین برده و هر فرد را در انزوایی ترسناک رها می‌کند. در این نظام، «خوب بودن» با «خاموش بودن» مترادف می‌گردد و هرگونه فریاد برایِ عدالت، به عنوانِ «ناخلف بودن» و «جنون» برچسب می‌خورد. برایِ شکستنِ این سکوت، جاندار باید به مسئولیتِ وجودی خویش بازگردد و درک کند که سکوت در برابرِ ظلم، خود نوعی مشارکت در ظلم است. گسستن از دینِ خاموشی، مستلزمِ پذیرشِ خطر و ایستادن بر لبهٔ پشت‌بامِ حقیقت است؛ جایی که فرد میانِ سقوط در ابتذالِ سکوت یا پرواز در ساحتِ آگاهی، دست به انتخاب می‌زند. این سکوت، مانعِ اصلیِ شنیده شدنِ صدایِ رنجِ طبیعت و حیوانات است و تا زمانی که این دیوارِ صلب فرو نریزد، قانونِ عدمِ آسیب هرگز محقق نخواهد شد. در جهانِ آرمانی، سکوت جایِ خود را به ترجمانِ معنا و گفتگو میانِ تمامیِ جان‌ها می‌دهد؛ جایی که هر تپش و هر ناله، معنایی شنیده شده دارد و هیچ جانی در انزوایِ دردِ خویش رها نمی‌گردد. شکستنِ سکوتِ سیستماتیک، بزرگترین کنشِ انقلابیِ جان در برابرِ خالق‌انگاریِ استبدادی است که با بازپس‌گیریِ حقِ «گفتن» و «دیدن»، لرزه بر اندامِ تمامیِ دکل‌هایِ سرکوب می‌اندازد.