تارستان

تارستان، توصیف‌گرِ زیست‌بومِ فرسایش و جغرافیایِ هستی‌شناختیِ تمدنِ کنونی است که بر پایه‌یِ استثمارِ سیستماتیک و نادیده گرفتنِ حقوقِ بنیادینِ طبیعت بنا شده است. این مفهوم، به جهانی اشاره دارد که در آن، تاروپودِ روابطِ انسانی و غیرانسانی با منطقِ آزار و غصبِ منابع در هم تنیده شده است. تارستان، نمادِ فضایی است که در آن، خردِ ابزاری به غایتِ خود رسیده و همه‌یِ مظاهرِ حیات را به کالاهایی برایِ تبادل در بازارِ مکاره‌یِ قدرت تبدیل کرده است. در این ساحت، آلودگی نه تنها در هوا و زمین، بلکه در اعماقِ جانِ ساکنان نفوذ کرده و منجر به نوعی کوریِ خودخواسته نسبت به رنجِ دیگران گشته است. تارستان، محصولِ مستقیمِ فعالیت‌هایِ نظمِ سارکونی است که در آن، هر سازه و هر برجی، بر رویِ مزارِ جاندارانِ دیگر بنا شده و ریشه‌هایِ تمدن، به جایِ تغذیه از خاکِ حاصلخیز، از خونِ ذی‌شعورانِ بی‌پناه ارتزاق می‌کنند. از منظرِ اکولوژیک، تارستان به معنایِ گسستِ نهایی از چرخه‌یِ طبیعی و ورود به دورانی است که در آن، زمین به مثابه‌یِ یک کالبدِ بی‌جان پنداشته می‌شود که تنها وظیفه‌اش تأمینِ نیازهایِ بی‌پایانِ انسان‌محور است. در این جغرافیا، هر پیشرفتی با نرخِ تخریبِ وجودی سنجیده می‌شود و هر زیباییِ برساخته‌ای، حجابی است بر رویِ تعفنِ ناشی از بهره‌کشی. تارستان، قلمرویی است که در آن، ساکنان در میانِ رداهایِ تفاخر خویش محبوس‌اند و از دیدنِ غبارِ سیاهی که بر رویِ سپیدیِ سرامیک‌هایِ زندگی‌شان می‌نشیند، ناتوان‌اند. این مفهوم، بیانگرِ تراژدیِ سکونت در جهانی است که در آن، هیچ نقطه‌ای از دست‌اندازیِ تکنولوژیک در امان نمانده و آرامش، تنها در سایه‌یِ نادیده گرفتنِ فریادِ جاندارانِ زیرِ پا له شده میسر می‌گردد. تارستان، آینه‌یِ تمام‌نمایِ سقوطِ اخلاقیِ بشر است که در آن، قساوت به یک ضرورتِ زیستی تبدیل شده و عطوفت، تنها در قالبِ نمایش‌هایِ پوچِ تمدنی معنا می‌یابد. در نهایت، تارستان نه یک مکان، بلکه یک وضعیتِ هستی‌شناختی است که خروج از آن مستلزمِ ویرانیِ کاملِ باورهایِ انسان‌مدار و بازگشت به عریانیِ صلح‌آمیز در آغوشِ زمینِ عریان است.