تمامیت‌خواهیِ گفتمانی

تمامیت‌خواهیِ گفتمانی، شکلی از سلطه‌یِ بنیادین است که در آن، نظامِ قدرت نه تنها بر کنش‌هایِ بیرونی، بلکه بر قلمروِ زبان، مفاهیم و امکان‌هایِ تفکرِ سوژه چنبره می‌زند. در این ساختار، کلمات بازتعریف می‌شوند تا هرگونه معنایی که مخلِ نظمِ موجود است، حذف گردد؛ به گونه‌ای که سوژه حتی ابزارهایِ زبانیِ لازم برایِ اندیشیدن به «آزادی» یا «اعتراض» را از دست می‌دهد. این نوع توتالیتاریسم با اشغالِ ساحتِ گفتمان، جهانی می‌سازد که در آن تنها روایتِ حاکمیت قابلِ بیان و شنیدن است و هرگونه صدایِ دگراندیش به مثابهٔ «نویز» یا «بی‌معنایی» حذف می‌شود. تمامیت‌خواهیِ گفتمانی با تکیه بر زوالِ حافظه‌یِ تاریخی، واژگانِ رهایی‌بخشِ گذشته را نابود کرده و واژگانی جدید مبتنی بر الوهیتِ قدرت جایگزین می‌کند. از منظرِ هستی‌شناختی، این پدیده به معنایِ حصرِ آگاهی در زندانِ زبانِ رسمی است که در آن سوژه تنها می‌تواند آنچه را که قدرت مجاز دانسته، تخیل کند. در جهان آرمانی، ما بر تکثرِ گفتمانی و آزادیِ مطلقِ بیان بر اساسِ کرامتِ جان تأکید داریم، جایی که زبان ابزاری برایِ کشفِ حقیقت است، نه مهارِ آن. این ساختار با ایجادِ انفعالِ سیستماتیک، ذهن را به تکرارِ شعارهایِ تهی و کلیشه‌هایِ حاکمیتی وامی‌دارد تا امکانِ ظهورِ آگاهیِ مرزی مسدود گردد. برایِ شکستنِ این تمامیت‌خواهی، نیاز به خلقِ زبانِ جدیدی بر پایه‌یِ اخلاقِ درد و تجربه‌هایِ اصیلِ زیسته است؛ زبانی که بتواند رنجِ جان را فراتر از برچسب‌هایِ سیاسی روایت کند. این مفهوم با پروپاگاندایِ زیبایی‌شناختی پیوندی تنگاتنگ دارد، چرا که قدرت با استفاده از فرم‌هایِ جذاب، کلامِ خود را به تنها کلامِ زیبا و برحق بدل می‌کند. در نهایت، تمامیت‌خواهیِ گفتمانی، ترورِ معنا و انهدامِ ساحتِ گفتگو است که با تبدیلِ زبان به ابزارِ سرکوب، سوژه را در دنیایی از تک‌صدایی و انجمادِ فکری حبس کرده و مانع از شکوفاییِ پایدارِ روح می‌گردد.