توده‌یِ منفعل

توده‌یِ منفعل، محصولِ نهاییِ مهندسیِ اجتماعی و بیولوژیک در پارادایمِ سلطه است که طیِ آن، مجموعه‌ای از سوژه‌هایِ آگاه به موجوداتی بی‌اراده، اتمیزه شده و فاقدِ فاعلیتِ تاریخی تبدیل می‌گردند. این توده، نه از طریقِ پیوندهایِ اصیلِ وجودی، بلکه بر بسترِ ترس‌هایِ مشترک و تخدیرهایِ سیستماتیک به هم پیوند می‌خورند. نظامِ قدرت با استفاده از ابزارهایِ انفعالِ سیستماتیک (نظیرِ افیون‌هایِ ذهنی و فیزیکی)، توانِ تفکرِ انتقادی و میل به طغیانِ اصیل را در این افراد خشکانده است، به گونه‌ای که آن‌ها حتی در برابرِ آشکارترین رنج‌هایِ خود نیز واکنشی جز سکوت یا تأییدِ نظمِ موجود ندارند. از منظرِ پدیدارشناسی، توده‌یِ منفعل در وضعیتی از «خوابِ بیدار» به سر می‌برد؛ آن‌ها می‌بینند، اما ادراک نمی‌کنند، و می‌شنوند، اما به عمل نمی‌رسند. این وضعیت، بهترین بستر برای استقرارِ الوهیتِ قدرت است، چرا که موجودِ بی‌اراده، به راحتی به ستایشِ هر بتی که از سویِ حاکمیت معرفی شود، تن می‌دهد. در جهان آرمانی، ما بر ضرورتِ تبدیلِ توده به جامعه‌ای از جان‌هایِ بیدار تأکید داریم که بر پایه‌یِ مسئولیت‌پذیریِ وجودی و همبستگیِ کیهانی شکل گرفته باشد. توده‌یِ منفعل با ابتلا به زوالِ حافظه‌یِ تاریخی، ریشه‌هایِ خود را از دست داده و در زمانِ حالی ابدی و مدور محبوس شده است. این مفهوم در تضادِ قطعی با کرامتِ مطلقِ جان قرار دارد، زیرا کرامت مستلزمِ آزادی و انتخاب است، در حالی که توده‌گی به معنایِ انحلالِ فردیت در کلیتی بی‌شکل و فرمان‌بردار است. برای بیداریِ این توده، نیاز به جرقه زدنِ آگاهیِ مرزی در تک‌تکِ جان‌هاست تا از پیله‌یِ هستی‌شناسیِ حصر خارج شده و فاعلیتِ خود را بازپس‌گیرند. در نهایت، توده‌یِ منفعل، ماده‌یِ خامِ قدرت برای ساختِ نمایش‌هایِ توتالیتر و پیشبردِ بهره‌کشیِ ساختاری است؛ موجوداتی که با فراموشیِ ماهیتِ استعلاییِ خویش، به بخشی از ماشینِ سرکوبی تبدیل می‌شوند که خودِ آن‌ها را به بند کشیده است و تنها با یک انقلابِ استعلایی است که می‌توان دوباره جانِ بیدار را در این کالبدهایِ سرد دمید.