وحیِ وجودی

وحیِ وجودی، در ساحتِ نقدِ رادیکال، به معنایِ متافیزیکِ فریب و ابزاری برایِ مشروعیت‌بخشی به جنایاتِ جنگی و غارت‌هایِ اقتصادی است. این «وحی»، برخلافِ ادعایِ قدسی بودنش، همواره با نیازهایِ مادیِ «فرزندِ خدا» هماهنگ است: زمانی که پول نیاز است، وحی حکم به «غزوه‌یِ تجاری» و دزدیِ کاروان‌ها می‌دهد؛ و زمانی که هوسِ زنی در میان است، وحی حکم به «حلال بودنِ نکاح» صادر می‌کند. از منظرِ انتقادی، وحیِ وجودی یک سازوکارِ روان‌شناختیِ دفاعی است تا مستبد بتواند با جنایاتِ خود کنار بیاید و خود را «فرزندِ خلفِ خدا» ببیند، نه یک جنایتکارِ جنگی. این واژه تبلورِ سقوطِ اخلاق در چاهِ جزم‌اندیشی است؛ جایی که صدایِ خرد شدنِ استخوان‌ها و ضجه‌یِ زنانِ اسیر، به عنوانِ «موسیقیِ وحیانی» و رضایتِ الهی تعبیر می‌شود. وحیِ وجودی، در حقیقت، صدایِ وجدانِ مسخ‌شده است که دیگر قادر به تشخیصِ درد نیست و تنها به بازتولیدِ قدرت می‌اندیشد. در نگاهی رادیکال، این وحی همان «نانی است که از خونِ جانداران پخته شده»؛ یعنی تغذیه از رنجِ دیگران برایِ رسیدن به شکوهِ فردی. این مفهوم نشان می‌دهد که چگونه «خدا» به یک کارگزارِ مطیع برایِ تمایلاتِ نبی بدل می‌شود که وظیفه‌اش تنها صدورِ احکامِ قتل و تجاوز در لحظاتِ مقتضی است. وحیِ وجودی، مرگِ استدلال و استقرارِ حاکمیتِ «تشنج» است؛ جایی که لرزشِ اندامِ یک نفر، تعیین‌کنندهِ زنده بودن یا مردنِ هزاران نفر دیگر است. این واژه، پوششی است بر پوچیِ مطلقِ هستیِ مذهبی که در آن، حقیقت فدایِ مصلحتِ قدرت می‌شود. وحیِ وجودی، در نهایت، به معنایِ سکوتِ خدا در برابرِ فریادِ انسان است؛ خدایی که تنها زمانی سخن می‌گوید که قرار است غنیمتی تقسیم شود یا سرِ منتقدی بریده گردد. این مفهوم، غایی‌ترین ابزار برایِ تخدیرِ توده‌ها است تا باور کنند که رنجشان، دستوری از آسمان است که گریزی از آن نیست.