پادکست به نام جان؛ ویژه‌برنامه شناختِ اسلام از نیما شهسواری | کالبدشکافیِ خاتمیت و نقدِ ساختاریِ شریعت

قسمت اول : پیشگفتار

خب دوستان در این ویژه برنامه ی شناخت اسلام که چند قسمتی هست و احتمالا قسمت های زیادی هم خواهد داشت، ما قراره که پیرامون اسلام با هم صحبت بکنیم و اسلام رو بیشتر بشناسیم و زوایای مختلف به این دین نگاه کنیم و مورد نقد و بررسی قرار بدیمش.

این ویژه برنامه قاعدتا قسمت های زیادی خواهد داشت.

احتمالا نزدیک به سی قسمت و یا شاید حتی بیشتر.

چون قرار هست که ما توی این ویژه برنامه نکات مختلفی که در باب اسلام هست رو مورد نقد و بررسی قرار بدیم و سعی بکنیم از زوایای مختلف به این دین نگاه بکنیم.

خب در ابتدای امر دوست دارم که در باب این صحبت بکنم که هدف از این برنامه چیه؟

چرا قرار هست که ما یک ویژه برنامه بلندی رو پیرامون اسلام داشته باشیم؟

خب قاعدتا دوستان همه ما در کشور ایران به دنیا اومدیم و دین اسلام و مذهب تشیع رو به وراثت به ارث بردیم.

دینی که جبرا به ما تحمیل شده و ما در انتخاب اون هیچ نقشی را ایفا نکردیم.

قاعدتا هیچ کدوم بر پایه تحقیق به سمت این دین نیومدیم و خیلی از ماها این انتخاب رو سر بسته قبول کردیم و حالا در زندگی شخصی و اجتماعیمون به شدت این عناوین نقش بازی میکنن.

یعنی شما با اسلامی رو به رو هستید که به شدت سیاسی هست.

قانون تصویب میکنه یعنی قوانین کشور ما چه از نظر مدنی، چه از نظر جزایی.

حتی قانون اساسی ما برگرفته از تعاریف و باورهای اسلامی هست.

پس قاعدتا اسلام به شدت در زندگی ما نقش داره و ما باید نسبت به این باوری که زندگی ما را تحت پوشش خودش قرار داده چیزهایی بدونیم و ما قرار هست که در این ویژه برنامه بیشتر در باب اسلام صحبت کنیم.

پس هدف شناخت اسلام هست.

شناخت باوری هست که زندگی ما را تحت پوشش خودش قرار داده.

یک دین سیاسی که امروز قدرت اصلی کشور شده و حکومت را در اختیار گرفته، وضع قوانین را در اختیار گرفته، قوه اجرائیه مملکت را بدست گرفته و اصولا تمام عناوینی که در کشور ما اتفاق می افتد به واسطه قدرت اسلام هست.

حتی فرای آن در زندگی شخصی ما هم به شدت ایفای نقش می کند.

حتی در اتفاقات غیر مستقیم هم در زندگی ما نقش ایفا می کند.

در زندگی عادی و روزمره بیشتر ایرانیان همین قواعد اسلامی هست که نقش ایفا می کند.

اخلاقیات مردم را ساخته، ارزش های مردم را ساخته ولی در بیشتر اشکال زندگی ما حقیقتا اسلام نقش ایفا کرده.

پس هدف از این برنامه این هست که ما حالا با این باور قدرتمندی که ریشه دار در بین مردم مستحکم است و به نوعی خط و ربط میده به زندگی مردم ایران، ما بیشتر درباره اش صحبت کنیم و بیشتر و بهتر بشناسیمش.

قاعدتا ما نیاز داریم که این باور رو مورد کنکاش قرار بدیم و ما توی این برنامه چند قسمتی این ویژه برنامه قرار هست که به زوایای مختلف این دین بیشتر و بیشتر نگاه بکنیم.

قاعدتا برنامه کاملی نخواهد شد که بخواد همه عناوین رو تحت پوشش قرار بده.

اما تا جایی که ممکن هست سعی میکنم که برنامه کاملی باشه.

حالا دلیل اینکه اعتقاد دارم نمیتونه صد در صد برنامه کاملی باشه و به تمام عناوین و به نوعی تمام عناوین رو تحت پوشش قرار بده این هست که هر کدوم از این مباحثی که ما قرار هست توی قسمت های مختلف دربارش صحبت بکنیم قاعدتا نیاز به زمان خیلی زیادی داره.

یعنی مثلا وقتی شما با یک مقوله ای مثل تاریخ اسلام رو به رو میشید، داری در باب یک تاریخ 1000 ساله صحبت میکنید و اگر بخواید به صورت اجمالی و کامل تمامی این موضوعات رو مد نظر قرار بدید خب نیاز به یک برنامه های بسیار طویل مدتی هست.

حالا باید با نگاه های مختلف هم در باب این مسائل صحبت بکنید و قاعدتا یه عمر خیلی درازی می خواد برای اینکه بخوایم همچین رفتاری رو انجام بدیم.

یعنی ما سعی میکنیم که یک نگاه اجمالی داشته باشیم.

سعی بکنیم موجز در باب هر کدوم از این عناوین صحبت بکنیم.

پس این برنامه تا جایی که ممکن هست قرار هست که به زوایای مختلف اسلام نگاه بکنه و تا جایی که ممکن هست مفصل درباره اش صحبت بکنه.

اما عناوینی که مثل تاریخ اسلام که خب نیازمند یک زمان بیشتری هست، هدف بیان تاریخ نیست.

هدف برآیندی است که ما از این تاریخ به دست می‌دهیم.

خب حالا فرای اینکه هدف این برنامه چی هست، یکی از سئوالات دیگه ای هم که در این پیشگفتار به نوعی برای دوستان شاید پیش بیاد این هست که چرا این برنامه در باب نقد اسلام هست؟

چرا ما این نوک پیکان رو به سمت اسلام گرفتیم؟

به عنوان مثال شاید خیلی ها صحبت از این بکنند که ادیان بسیاری در جهان وجود داره و ما می‌تونیم که در باب این ادیان هم صحبت بکنیم.

چرا این نقد رو در باب مسیحیت به عنوان مثال یا در باب یهودیت استفاده نکردیم؟

من در همون ابتدای برنامه هم دربارش توضیح دادم.

اینکه ما در یک کشور مسلمان به دنیا اومدیم با مذهب شیعه و این رو جبرا به ما دادند.

به واسطه وراثت این دین و باور در اختیار ما بوده و کسانی در این باب تحقیق لازم رو نکردند برای اینکه بخوان این دین رو انتخاب بکنند، تحقیق و تفحص انجام ندادند و اکثرا به واسطه وراثت این دین رو برگزیده اند.

به نوعی برنگزیده اند.

حتی انتخابی هم در کار نبوده.

یعنی شما با این دین به دنیا اومدید؟

در این دین پرورش پیدا کردید و تمامی معانی و ارزش ها هم به واسطه این دین به شما داده شده.

پس نکته اولی و ابتدایی که چرا ما در باب اسلام قرار هست صحبت بکنیم و نقد اسلام رو بکنیم این هست که ما در این کشور به دنیا اومدیم.

یعنی شما با یک جماعت بسیاری رو به رو میشید که مسلمان زاده هستند اما تا به حال حتی قرآن رو هم نخوندن که جماعت بسیار زیادی هست.

یعنی در ایران تعداد بیشماری هستند که مسلمان زاده هستند و حتی خود رو مسلمون می دونن.

حالا چون تفاوت زیادی هست بین این دو معقوله.

یعنی شما یک جا مواجه هستید با کسانی که مسلمان هستند و یک جا مواجه هستید با کسانی که مسلمان زاده هستند.

حالا مسلمان زاده هایی که خودشان را مسلمان نمی دانند به نوعی مرتد شدند و از دین برگشته اند.

حالا یا به دین دیگری یا بدون دین به خداوند و یا اصلا حتی به وجود خدا هم اعتقادی ندارند.

اما ما در این بستر به دنیا آمدیم و زندگی کردیم و قاعدتا نوک پیکان نقدمان هم باید نسبت به آن قدرت فائقه ای که در برابرمان هست باشد.

یعنی اگر قرار است ما در باب مسئله ای سیاسی به عنوان مثال از خودمان اعتراضی نشان بدهیم، خب حق هم می توانیم در باب تمامی مباحث جهان صحبت بکنیم.

اما در آن نقطه ابتدایی آن ظلم در برابر را باید نقد بکنیم و در برابرش بایستیم.

یعنی باید در برابر آن حکومت دینی، در باب آن حکومت استبدادی دینی صحبت بکنیم کنیم که زندگی ما رو تحت الشعاع خود قرار داده.

زندگی ما و آن هموطنانی که در کنار ما زندگی میکنند.

وقتی قرار هست نقدی به ادیان داشته باشیم، خب قاعدتا باید در گام نخست در باب اسلام صحبت کنیم که زندگی اجتماعی و حتی زندگی شخصی ما درگیر این باور است.

پس یکی از دلایل عمده ای که ما به سراغ اسلام رفتیم این است که مشکل و معضل اجتماعی و فردی که ما با آن دست به گریبان هستیم اسلام است و به نوعی ما مسلمان زاده هستیم و این حق ماست که در باب این باوری که به ما به ارث گذاشته شده در طول این سالیان دراز بدانیم و بیشتر درباره اش صحبت بکنیم و نقدش بکنیم.

فرای آن شاید ما در این کشور اسلامی به دنیا می آمدیم اما قدرت فائقه و قدرت سیاسی در اختیار این باور نبود.

یعنی شما در نظر بگیرید که ما در همین ایران به دنیا آمده بودیم.

دین اسلام از نظر فرهنگی قدرتمند بود اما از نظر سیاسی قدرتی نداشت.

شاید آنجا هم نقد ما کمتر به این سمت می رفت.

یعنی شاید آن روز مثلا اگر ما در یک کشور کمونیستی به دنیا آمده بودیم، نقدمان را سمت کمونیسم و اعتقادات کمونیستی می‌گرفتیم.

چون آن نگاه سیاسی نگاه غالب بود.

اما موضوع مهم این است که ما در ایرانی زندگی می کنیم که نه تنها قدرت اول مذهبی و دینی که به وراثت مردم ایران به ارث برده اند اسلام است که قدرت سیاسی و قدرت اجتماعی هم در اختیار همین دین است.

یعنی شما مواجه می شوید با قوانین بیشماری که از نظر ما ظلم هست.

در کشور جریان دارد، روز به روز دارد انسان های زیادی را از بین می برد و می کشد.

بی دست و پا می کند.

هزاران وحشیگری و سبوعیت را به بار می آورد.

و همه و همه از یک مأخذ مشترک به نام اسلام گرفته شده.

پس قاعدتا این مسئولیت ما را دو چندان می کند.

دلیل این که ما قرار است اسلام را نقد کنیم هم دو برابر می کند.

یعنی فرای آن دین وراثتی که ما به ارث بردیم.

فرای آن قدرت غالب سیاسی هم در اختیار همین باور است.

پس ما باید نوک پیکان نقدمان را به این سمت بیشتر و بیشتر بکشیم.

قاعدتا دلایل بیشماری دارد.

این که ما چرا به سمت نقد اسلام می رویم.

اما عمده ترین دلایلش همین دو دلیلی بود که من درباره اش صحبت کردم.

قاعدتا این نقدها در باب مباحث و مسائل دیگر هم هست.

یعنی همان طوری که من نقد دارم نسبت به اسلام.

نسبت به حکومت دینی.

نسبت به بقیه باورها هم نقدهایی دارم.

اما عقل سلیم حکم می‌کند که ابتدائا در باب آن ظلمی که مستقیما خودم و نزدیکانم را درگیر کرده صحبت بکنم.

یعنی باید در ابتدا آن مشکلی که در خانه خودت هست را حل کنی و بعد به فکر تغییر جهان باشی.

قاعدتا وقتی در باب این مسئله هم صحبت می‌کنم و خیلی اوقات هم بد تعبیر می‌شود که ابتدا باید در خود تغییر ایجاد بکنی تا این تغییر تبدیل به یک تغییر جمعی و اجتماعی بشود.

این تعبیر در حقیقت حقیقت امرش در همین است.

یعنی اگر شما قرار هست که در باب قدرت صحبت بکنید، در باب قدرتی که این گونه جهان را به فساد کشانده.

قرار هست که آن نکته ابتدایی، آن نقطه اولیه را در باب آن مسائل پیرامون خودتان بگذارید.

و مایی که ایرانی و مسلمان زاده هستیم قاعدتا باید این نوک پیکان رو در ابتدای امر در برابر اسلام بگیریم.

بیشتر از این لازم نمی دونم که در باب این چرایی ات صحبت کنم ولی پر واضح است ما در این کشور و با این قوانین بزرگ شدیم و قاعدتا نقد ابتدایی مون هم در باب همین مسائل هست.

اما موضوع دیگه ای که مطرح میشه در باب راه های شناخت اسلام هست.

ما یک دینی داریم به اسم اسلام.

یک راه هایی برای شناخت وجود داره که ما برای صحبت کردن پیرامون اسلام و نقد کردن اسلام باید از یک سری از مآخذ استفاده بکنیم تا بتونیم این عناوین رو مطرح بکنیم.

خب قاعدتا بزرگ ترین و مهم ترین این مشخصه ها قرآن هست.

همه می دونیم که قرآن به نوعی تنها معجزه پیامبر به حساب میاد یعنی متفاوت تر از ادیان دیگر که این کتاب های آسمانی خودشان از جمله تورات و انجیل را منتسب به خداوند می دانند اما این را بزرگ ترین معجزه آن پیامبر نمی دانند و به نوعی این پیامبر در طول عمر خودش به صورت مستقیم این ها را بیان نکرده.

یعنی مثلا به عنوان مثال شما با انجیلی روبه رو می شوید که اصلا به دست مسیح نوشته نشده و به دست یاران مسیح، حواریون مسیح نوشته شده.

یا در تورات که حالا موسی بخش عمده ای از تورات را به نوعی گفته یک فاصله زمانی طولانی وجود داره دیگه بین موسی و بین شکل گرفتن این کتاب و اینکه این کتاب به صورت تاریخی در یک دوره بزرگ تاریخی نوشته شده.

اما وقتی در باب اسلام صحبت می کنیم و قرآن داریم در باب یک پیامبری صحبت می‌کنیم که این قرآن را با دیگران در میان گذاشته و در عین حال در دورانی که زنده بوده قدرت را به دست گرفته و بعد با یک فاصله کوتاهی تمامی این آیاتی که از زبانش نقل شده جمع آوری شده و تبدیل به یک کتاب شده و این کتاب معجزه این پیامبر بوده و قرار بوده که تمامی عناوین زندگی نه تنها برای آن برهه از تاریخ که برای تمام تاریخ بشریت در همان کتاب گنجانده شود.

سر فصل هایی را بده تا مسلمان‌ها بتوانند تا آخرین روزی که دنیا وجود دارد از این کتاب استفاده کنند.

پس قاعدتا بزرگترین و مهم ترین راه شناخت اسلام، قرآن است.

یعنی ما برای این شناخت قرار است که از اسلام، برای شناخت اسلام قرار است که از قرآن استفاده کنیم.

اما فرای قرآن ما مباحث دیگری هم در اسلام داریم یکی از این مباحث حدیث هست.

خب قاعدتا حدیث هایی هم که نقل شده حالا چه از پیامبر اسلام و چه از شخصیت های دیگه ای که در اسلام مورد قبول حالا مسلمون ها هستند به ویژه اهل تشیع که این ائمه رو دارند، این ائمه معصوم رو دارند که به نوعی به حرف های اونها هم استناد می کنند.

یک راه دیگری است برای شناخت اسلام.

احادیثی که قرار هست جملاتی برگرفته شده از زبان این اشخاص مختلف باشه.

حالا به ویژه محمد پیامبر مسلمین که این هم یک نوعی راه و چاه هست دیگه.

این هم یک راهی است برای شناخت اسلام.

پس قاعدتا حدیث هم یکی دیگر از این راه هاست.

دیگر راه هم مطمئنا تاریخ اسلام است.

تاریخ اسلام هم متفاوت است با دیگر تواریخ ادیان مختلف.

یعنی شما وقتی روبرو می‌شوید با یهودیت به عنوان مثال پیامبر برجسته ای به اسم موسی، پیامبر برجسته در یهودیت.

شما با زندگی تاریخی این فرد روبرو نیستید.

یعنی تاریخ نگارانی نبودند که در باب این مساله صحبت بکنند.

چیزهایی که ما در باب زندگی او داریم در همان کتاب تورات گنجانده شده است.

یا در باب مسیح به همین شکل.

شما تاریخ نگارانی را نداشتید که در باب زندگی مسیح چیزی نوشته باشند.

زندگی مسیح خلاصه در همان اناجیل می‌شود و زندگی نامه مسیح را شما در همان اناجیل چهارگانه ای که وجود دارد می‌توانید رویت بکنید و یک تاریخ مدونی نیست که شما قابلیت رجوع داشته باشید.

اما این موضوع در اسلام متفاوت است.

شما با اسلام روبرو روبه‌رو هستید که تاریخ‌نگاران در باب زندگی محمد چه در صدر اسلام، چه قبل از قدرت گرفتن، چه حتی قبل از بعثت و چه بعد از آن و حتی بعد از مرگش هم درباره‌اش نوشته‌اند و شما مطمئنا یک بخش مهمی از راه شناخت اسلام، همین تاریخ اسلام است.

این تاریخ اسلام که معروف به سیره نبوی هست و حالا توی بخش بعدی که ما قرار هست صحبت بکنیم، تو همین بخشی که داریم صحبت می‌کنیم یعنی فقه.

خب تو این بخش می‌بینیم که یک سری ارکانی رو در کنار هم گذاشته‌اند تا این فقها به یک شناخت کاملی از اسلام برسند و به نوعی راهکارهای اسلامی رو از یک سری عناوین بدند که یکی از این عناوین هم همین سیره نبوی هست، همین تاریخ اسلام هست.

پس یکی از راه های مهم شناخت هم همان تاریخ اسلام است.

اما فقهی که حالا یک اشارت کوچکی بهش کردم فقط میشه نهادینه شدن این مباحثی که درباره‌اش صحبت کردم در کنار هم.

یعنی حالا یک آدمی هست که این عناوین را در کنار هم می‌گذارد.

یعنی آیات قرآنی را در کنار آن تاریخ و سیرت نبوی میذاره.

اون احادیثی که وجود داره میذاره تا به یک برآیند کاملی نسبت به این دین برسه و به نوعی راهکارهای عملی داشته باشه در باب هر مسئله ای.

حالا چه این مسائل، مسائل شخصی و کوچک باشه مثل سوال هایی که شما می بینید از فقها می کنند که حالا مثلا نمی دونم من این کار رو کردم چی کار بکنم؟

این مباحث خیلی جزئی شخصی تو مباحث کلی و بزرگتری که در باب سیاست و زندگی اجتماعی انسان هاست تا قانون گذاری تمامی این ها رو اون فقیه مورد نظر قرار است که در کنار هم بگذارد.

آن مباحثی که در باب قرآن و حدیث و تاریخ سیرت نبوی هست را تا به یک برآیند کلی برسد و ما یکی از راه های شناخت مان هم نسبت به اسلام، شناخت این مباحث است.

مباحث مطرح شده توسط فقها حالا توسط امام هایی که به نوعی به مفهوم آن راهنما و راهنمای این مسلمان ها و مومنین هستند و شناخت بهتری نسبت به اسلام دارند و قرار است که راهکارهایی بدهند و یکی از راه ها هم برای شناخت اسلام مطمئنا مطالعه متون این افراد است و در نهایت قوانین اسلام.

قوانین اسلامی هم یکی از ارکان مهم و قدرتمند در شناخت اسلام است.

خب قاعدتا یک بخشی از این قوانین از خود قرآن گرفته شده به صورت مستقیم و برخی دیگر هم به واسطه تاریخی که از اسلام گذشته و به نوعی آن منش و زندگی محمد و حالا دیگر یارانش و آن احادیثی که از آنها گفته شده و در نهایت جمع آوری این مجموعه توسط آن فقیه و در نهایت تصویب قوانین و مطمئنا قوانین هم یکی از راه های مهم شناخت اسلام است.

من در باب این مسائل صحبت کردم تا بدانید که قرار است در این قسمت های آتی ما وقتی داریم در باب این مساله صحبت می کنیم از کدام از این عناوین مختلف به نوعی رفرنس گرفتیم.

اما همان طوری که در قسمت های گذشته هم من صحبت کردم، من قرار نیست که توی برنامه ای به نام جان زمان این برنامه را به نوعی برنامه ریزی بکنم که قرار باشد ما از کتاب های مختلف موضوعات مختلف را بیان کنیم.

شاید در آتی برنامه هایی را به این شکل هم بسازیم اما در حال حاضر قرار است که ما ساده و راحت با هم صحبت کنیم.

قرار است اگر من موضوعی را بیان می‌کنم این یک رفرنسی نسبت به یک کدام از این عناوینی که گفتم خواهد داشت.

اما اینکه من در همان برنامه بخواهم آن رفرنس را بیان کنم نه شدنی نیست چرا که قرار است این برنامه یک برنامه بداهه باشد.

اما این راه هایی بود برای شناخت اسلام.

یعنی هر کدام از این عناوین مطرح شده از یکی از این موضوعات مطمئنا گرفته شده.

حالا یا از طریق قرآن که خب قاعدتا قرآن بیشتر خاطره آدم هست و بیشتر این عناوین هست.

اما باز هم به این شکل نیست که ما قرار باشد بگوییم آیه فلان سوره فلان.

قرار است ما یک کلیتی را درباره‌اش صحبت کنیم.

و این برنامه هم قرار است که به زبان ساده و راحت در باب این مسائل صحبت کند.

اگر نیازی بود در آینده رفرنسی داده بشه خوب قاعدتا داده خواهد شد و اگر قرار بود و یا نیاز بود شاید برنامه ای هم به این شکل ساخته بشه.

اما در اینجای برنامه دوست دارم که یه مقداری هم در باب یه سری آثاری صحبت بکنم که به شما کمک میکنه در راه شناخت این اسلام و دین اسلام و این روش و منش زندگی.

این که ما گفتیم توی این برنامه قرار هست به زبان ساده با هم صحبت بکنیم، بداهه صحبت بکنیم و راحت باشیم و به نوعی این دین رو مورد نقد قرار بدیم با عناوینی که در خاطرمون هست و مدام خودمون رو درگیر این مباحث نکنیم که حالا در فلان کتاب در صفحه فلان گفته شده که من یک بار دیگه هم این موضوع رو گفتم.

این ذهن در این حد جایی برای این کارها نداره که شما تمام ذهنیت خودتون رو معطوف به این بکنید که صفحه ها و آیات و. حفظ بکنیم.

این ذهن و مغز قرار هست که کارهای بزرگتری انجام بده تا اینکه به عنوان یک حافظه جانبی ازش استفاده بشه.

قرار هست که موضوعات مهم رو درک بکنه و به راهکار برسه.

اما مطمئنا نیاز هست که آدم با این عناوین آشنا بشه.

خب قاعدتا خود کتاب ها بهترین مأخذ هستند.

برای اینکه شما بتونید این عناوین رو به دست بیارید و اسلام رو بهتر بشناسید.

یعنی خوندن خود قرآن راهگشا هست که اولین مرحله هست.

یعنی شما اگر خودتون رو مسلمون می دونید خب قاعدتا باید کتاب مقدس خودتون رو مورد مطالعه قرار بدید اون هم نه به زبانی غریب که شما چیزی ازش نفهمید.

یعنی قرار نیست که مثلا شما اگر قرار هست با فلسفه کانت مثلا آشنا بشید برید و کانت رو به زبان مثلا آلمانی بخونید.

قرار هست که به زبان فارسی بخونید تا بتونید بفهمید چی میگه.

پس در باب اسلام و قرآن هم به همین شکل است.

یعنی شما باید به زبان فارسی قرآن را چندین بار بخوانید تا بتوانید این عناوین را بفهمید.

و گام نخست مطمئنا قرآن هست.

فرای قرآن شما می توانید به کتاب های حدیث مراجعه کنید.

کتاب های حدیثی که در هر کدام از این مذاهب یک سری کتاب هایی هستند که خیلی مورد وثوق هستند و به نوعی بهشون لقب صحیح هم می‌دهند.

یعنی مثل صحیح مسلم و صحیح بخاری کتاب هایی هستند که در بین اهل تسنن اینها کتاب های مرجع به حساب می آیند و اعتقاد دارند که این کتاب ها صحیح هستند و تمامی این احادیث استفاده شده در این کتاب به نوعی سند تاریخی دارد.

در بین اهل تشیع هم به همین شکل است.

ما یک صحاح اربعه داریم و یک صحاح سته داریم که در بین شیعه و سنی این کتاب ها، کتاب های مرجع است و اعتقاد دارند که در این کتاب های حدیثی روایات با سند های درست و صحیح گفته شده و قاعدتا شما می توانید به این کتاب ها هم برای درک احادیثی که از چه محمد و چه از ائمه ی اطهار شیعیان وجود دارد استفاده کنید.

پس قاعدتا یک راه بهتری هم برای شناخت در کنار قرآن، قاعدتا کتاب های حدیثی است.

فرای آن به کتاب های تاریخی می شود مراجعه کرد.

کتاب های تاریخی که در باب اسلام وجود دارد، هر چه قدر سال نگاشته شدن آن کتاب نزدیک تر به وقوع حوادث تاریخی در صدر اسلام باشد، خب قاعدتا کتاب، کتاب معتبرتری هست.

کتاب های زیادی هم وجود دارد.

همان طور که باهاتون صحبت کردم، این یکی از نقاط قوت برای شناخت اسلام این هست که شما با یک سری تاریخنگاری روبه رو هستید که در باب مسائل تاریخی اسلامی به وضوح صحبت کرده اند و دیگر شما مواجه نیستید با یک سری افسانه و اساطیری که در باب مسیحیت و یا یهودیت صحبت شده و هیچ تاریخ مدونی از آنها وجود ندارد و شما نمیتوانید مراجعه کنید برای شناخت.

به عنوان مثال زندگی موسی یا ابراهیم یا عیسی به کتاب های تاریخی تا زندگی آنها را بشناسید.

اما در باب محمد و در باب اسلام قاعده به این شکل نیست.

یعنی شما مواجه می شوید با کتاب های تاریخی که حالا با یک فاصله دویست ساله از صدر اسلام نوشته شده و فرای آن تمامی این عناوین تاریخی که در این کتاب ها گفته می شود دهان به دهان چرخیده.

حتی سند این گفتارها هم در خیلی از این کتاب ها گفته شده که من از فلان کس شنیدم و فلان کس از فلان کس که اینها بر میگرده به همون صدر اسلام و از خیلی از انصار و یاران محمد که نقل کردند و یا ائمه و یا دیگر شخصیت هایی که در صدر اسلام وجود داشتند.

پس قاعدتا کتاب های تاریخی هم میتونه به شما کمک بکنه.

فرای اون در باب کتاب های فقهی هم خب ما یک سری فقهای مطرح داریم در بین اهل سنت که همون مذاهب رو تشکیل دادند، کتاب های اونها قابل دسترس هست.

حالا فرای اینکه خیلی از اونها به زبان عربی است و باید یه تسلطی نسبت به زبان عربی داشت اما عناوینی از این کتاب ها به زبان فارسی هم وجود داره که میتونید با مراجعه به اون به نوعی یک دانش بیشتری رو نسبت به اسلام داشته باشید.

در بین اهل تشیع هم که خب با توجه به این عناوینی که وجود داره در بین اهل تشیع و این مرجع تقلید و مقلد بودن، خب تا همین امروز هم فقهای بسیاری هستند که خب باورها و برآیند شان نسبت به اسلام را به رشته ی تحریر درآورده اند.

این هم می تواند به شما بسیار کمک کند.

فرای این ها قوانین هم می تواند راهگشا باشد.

برای شناخت قوانین شما چه از طریق تاریخی و اتفاقاتی که در طول تاریخ افتاده و قوانینی که جاری و ساری بوده که در کتاب های تاریخی بیان شده.

می توانید به قوانین کشورهای اسلامی که امروز هم وجود دارند مراجعه کنید و به نوعی بدانید که حالا برآیند کلی این اسلام که در نهایت قرار است در سیاست و حکومت و زندگی اجتماعی شکل بگیرد به چه صورت است؟

یعنی شما می توانید با مراجعه به عنوان مثال با قانون جزایی ایران مواجه بشوید که حالا این نهایت این دین قرار است که به عنوان مثال در قانون جزا چه کار بکند؟

حالا این قانون را می شود مقایسه کرد با دیگر کشورها، حالا چه با کشورهای لاییک، چه با دیگر کشورهای اسلامی و یا کشورها با اعتقادات مختلف.

این قوانین هم خب قاعدتا اون هسته و مغز اصلی این دین هست دیگه.

در نهایت قرار هست که این کار رو انجام بده.

پس قاعدتا قانون هم میتونه به شما کمک کنه در این شناخت.

ما گفتیم راه های شناخت اسلام چه شکلی هست؟

و گفتیم که باید با این آثار مختلف روبرو بشید تا بتونید به نوعی شناخت بهتری رو نسبت به این دین داشته باشید تا بتونید این دین رو نقد کنید.

و ما قرار هست که تو این برنامه همین راه رو پیش بریم.

با مطالعه ای که نسبت به این آثار داشتیم حالا قرار هست که با زبان ساده و راحت با شما مطرح بکنیم.

اما من می تونم یک معرفی دیگه ای هم در کنار این داشته باشم برای اینکه میشه یک برنامه مجزا گذاشت و به نوعی این آثار رو معرفی کرد.

شاید یه همچین کاری بکنم که آثاری که در این عناوین مختلف مثل کتاب های تاریخی، مثل کتاب های فقهی هست.

به نوعی با شما مطرح کنم که چه کتاب هایی میشه استفاده کرد تا بهتر شناخت بهتری داشت.

اما فرای اون من یک معرفی دیگه ای هم در کنارش با شما مطرح میکنم.

اونم کتاب هایی هست که توسط خود من گردآوری شده.

در یه کتابی به اسم گواه ظلم من از سه کتاب اصلی آسمانی که در بین ادیان ابراهیمی مرجع هست و همه مومنین به نوعی به اون ها باور دارند یعنی انجیل، تورات و قرآن.

سعی کردم اون آیاتی که بیانگر این ظلم خداوندی هست رو گردآوری کنم.

جلد سوم گواه ظلم در باب قرآن هست.

یعنی آیاتی که نشانه هایی از ظلم در خودش جای داده و به نوعی ما نسبت به اونها نقد داریم.

این آیات گرداوری شده.

شما میتونید این کتاب رو دریافت کنید و مطالعه کنید این کتاب یک برآیندی نسبت به تمامی ترجمه هایی که وجود داشته رو در خودش جای داده و اون عناوینی که اضافه شده توسط مترجم هم در خیلی از بخش های این کتاب گنجانده نشده.

یعنی شما وقتی مطالعه میکنی کتاب های قرآن رو به زبان فارسی خیلی از جاها میبینی که داخل پرانتز یه سری کلمات رو مترجم اضافه کرده که به نوعی خواسته خط و ربط خودش رو در اون آیات معنا گر بشه.

اما من سعی کردم که این برآیند های شخصی رو بگیرم از این.

این نظریات شخصی و سمت و سو دادن رو جدا بکنم.

و این کتاب گواه ظلم و.

حالا مثلا جلد سومش که در باب قرآن هست، جلد دومش در باب انجیل هست و جلد اولش هم در باب تورات هست.

این ها سعی شده اون کلام رو با صراحت در اونجا بیان کنیم.

آن آیاتی که بیانگر این ظلم است، فرای آن کتاب دیگری هست که یک کتاب چهار جلدی است که آن هم گرداوری شده توسط خود من هست به اسم الله جبار الظاهر.

این کتاب از آن چهار رویه دیگری که ما درباره‌اش صحبت کردیم و سعی کردیم که اسنادی را جمع آوری کنیم که بیانگر این ظلم ها در دین اسلام هست.

جلد اول این کتاب پیرامون تاریخ اسلام هست که من از طبری سعی کردم استفاده بکنم از تاریخ صدر اسلام.

از موقعی که محمد به بعثت می رسد تا.

فکر می‌کنم تا زمانی که حسن بن علی و معاویه با هم صلح می‌کنند.

یعنی توی این برهه تاریخی من سعی کردم نمادها و نشانه هایی که بیانگر این ظلم خداوندی هست و دین اسلام هست را گردآوری بکنم.

جلد اول به این شکل هست است.

جلد دوم در باب حدیث است و من سعی کردم از کتاب های مرجع حدیث و احادیثی که بیانگر این ظلم است را گردآوری کنم.

از همان کتاب های صحاح سته و صحاح اربعه از برخی از این کتاب ها.

الان حضور ذهن ندارم که دقیقا از کدام کتاب ها استفاده شده اما شما می توانید از این کتاب هم استفاده کنید.

جلد سوم هم در باب فقه هست که من سعی کردم در آن کتاب هم نظریاتی از فقه های مختلف را گردآوری کنم.

حالا فرض اینکه این فقه ها، فقه های ابتدایی باشند، من سعی کردم که بیشتر نزدیک به زمان حال ما باشد.

یعنی از فقه هایی مثل خمینی یا مثلا مفتی هایی که در عربستان سعودی حضور دارند.

از آن ها سعی کردم که به نوعی اسنادی را نشون بدم که بیانگر این ظلم های خداوندی هست.

و جلد چهارم هم قوانین مختلف کشورهای اسلامی هست.

شما میتونید با مراجعه به کتاب الله جبار زار هم یک چکیده ای از این عناوین و سند ها رو در اختیار داشته باشید تا اسلام رو بهتر بشناسید.

فرا اینکه میتونید به خود کتاب ها رجوع بکنید و مطالعه بکنید میتونید از این کتاب هم استفاده کنید.

شبیه به کتاب الله جبار زار یا کتاب گواه ظلم.

قاعدتا کتاب های دیگری هم وجود داره که دوستان دیگری سعی کردن با گردآوری آیات و نشانه های.

حالا در باب های مختلف شاید کسی در باب زنان کتابی رو گردآوری کرده باشه یا در باب مسائل دیگه ای که همواره اسلام باهاشون مشکل داشته و یا نقدهایی نسبت به اسلام در این موضوعات بوده جمع آوری شده و میتونید با مطالعه اونها هم عناوین مختلفی رو بدست بیارید.

قاعدتا شما نیاز دارید به باوری که زندگی تون رو تحت شعاع خود قرار داده.

دربارش بدونید و باید از همین طرقی که باهاتون صحبت کردم به این دانش لازم برسید تا اعتقادی که دارید جنبه ی تحقیقی داشته باشه.

چیزی که بهش معترف هستید رو بشناسید.

باید از این راه های مختلف این دانش لازم رو بدست بیارید.

خب دوستان این ویژه برنامه ای که ما درباره اش صحبت کردیم در باب شناخت اسلام که این پیشگفتار اون هست و به نوعی آشنا شدن شما هست با این برنامه.

شاید در آتی به نوع دیگه ای هم باز دوباره درباره اش صحبت بشه چون موضوع، موضوع مهمی هست.

یعنی ما در باب اسلام باید که صحبت بکنیم.

اسلام مهم ترین موضوعی هست که زندگی ما رو درگیر خودش کرده.

یعنی شما اگر امروز مواجه میشید با بدترین اتفاقات در ایران ریشه ها ریشه های اسلامی هست.

یعنی شما اگر مواجه میشید با این حجم از کشتار، غارتگری و دیوانگی و جنون.

قاعدتا ریشه های فکری همه و همه تغذیه شده از اسلام هست.

پس ما نیاز داریم که در باب اسلام بیشتر صحبت کنیم، اسلام رو بیشتر بشناسیم و بیشتر نقد کنیم، بیشتر در برابرش بایستیم.

هر نوع نگاهی که به نوعی نگاه ترقی خواهی باشه در برابرش همواره دشمن بزرگی به اسم اسلام رو داره.

یعنی شما هر نوع نگاهی که داشته باشید برای ترقی و پیشرفت به عنوان مثال ایران خودتون قاعدتا اسلامی وجود داره که تا دندان مسلح در برابرش صف آرایی خواهد کرد.

پس ما نیاز داریم که در باب اسلام بیشتر و بیشتر صحبت کنیم.

این ویژه برنامه قرار هست که طبق معمول برنامه هایی به نام جان، ساده، صریح، رک، بی پرده و بداهه در باب اسلام صحبت بکنه.

در باب عناوین مختلف اسلام.

اما شاید در آینده ما برنامه ای رو طراحی کنیم که حالا قرار باشه به نوعی با اسناد مختلف تاریخی در باب اسلام صحبت کنیم.

به عنوان مثال در باب همون کتاب الله جبارزاده و یا کتاب گواه ظلم برنامه ای رو تدارک ببینیم که در باب اون آیات هر کدوم صحبت بکنن و نقدها رو هم همونجا مطرح بکنم و یا وقایع تاریخی رو مطرح بکنم و در باب اون وقایع بیشتر و بیشتر صحبت بکنم و توضیحات لازم رو بدم.

شاید این اتفاقات در آینده بیفته اما در حال حاضر قرار هست که ما در این ویژه برنامه در باب اسلام صحبت بکنیم.

در باب موضوعات مختلف اسلام، در باب قوانین اسلام، در باب تاریخ اسلام، در باب احادیث اسلام.

اما گفتم موضوع این هستش که در این برنامه قرار هست که یک نگاه اجمالی و موجز داشته باشیم.

قرار هست که ما در باب این مسائل مختلف به عنوان مثال در باب تاریخ اسلام ما نمی تونیم که بیاییم و در باب تمام مسائل تاریخی صحبت بکنیم اگر برنامه ای هم در آینده وجود داشته باشه قاعدتا هر برنامه در باب یک واقعه مثلا میشه صحبت کرد.

حتی شاید یک اتفاق در یک واقعه تاریخی.

اما اینجا سعی میشه که یک نگاه اجمالی داشته باشیم و یه توضیحاتی رو بدیم که بیشتر و بیشتر در بابش بدونیم تا شاید در آینده بشه راحت تر در باب موضوعات صحبت کرد.

اما در کنار این قاعدتا در باب مسائل مختلفی صحبت میکنیم.

در این ویژه برنامه در باب کارها صحبت خواهیم کرد.

اینکه نگاه اسلام نسبت به کار چی هست، نسبت به زن چی هست، نسبت به همجنس گرایی چی هست؟

این اسلام سیاسی با ما چه کرده؟

در باب توهین به مقدسات صحبت خواهیم کرد.

در باب عناوین مختلفی صحبت میکنیم و هر قسمت از این برنامه قرار هست که در باب یک موضوع صحبت بشه.

یک موضوع به صورت اجمالی و قاعدتا موجز و اینکه شاید در آینده ما در باب هر کدوم از این مباحثی که صحبت کردیم باز هم صحبت کنیم و یا این بار با سند صحبت بکنیم و یا واقعه های مختلفی رو در بابش صحبت بکنیم.

اما در حال حاضر قرار هست که در این برنامه در باب مضامین مختلف اسلامی، موجز، ساده و روان و بداهه صحبت بکنیم.

عناوین این قسمت ها در آینده به مرور زمان شما باهاش روبه رو میشید.

من توضیح خاصی رو فکر نمیکنم که نیاز باشه دربارشون بدم.

اما گفتم در باب موضوعات مختلف هست.

یعنی الان عناوینی که در برابر من هست بهشون نگاه میکنم یه چند تایی رو با شما در میون بزارم.

مثلا در باب نواندیشی دینی، در باب همین روشنفکری دینی که خیلی هم باب شد در یه چند سالی موضوع مهمی بود در باب اون صحبت خواهیم کرد در باب نگاه اسلام به عنوان مثال به علم، به هنر، به کار، به زن به موضوعات مختلف سعی می کنیم در باب این مسائل در هر برنامه به صورت مجزا صحبت کنیم.

در باب برده و کنیز در اسلام.

در باب جنگ و جهاد.

در باب بهشت و جهنم و.

در باب موضوعات مختلفی که همواره ازشون شنیده ایم و به نوعی بخش مهمی از زندگی ما شده.

خب دوستان این یه پیشگفتاری بود پیرامون این برنامه و امیدوارم که توضیحات لازم رو باهاتون در میون گذاشته باشم که بدونید در آینده قرار هست که ما در باب چه مسائلی صحبت بکنیم.

سعی میکنیم که این برنامه ها بین 10 تا 15 دقیقه باشه و بیشتر از 10 دقیقه نشه و سعی میکنیم که چکیده و موجز باشه تا راحت تر باهاش ارتباط برقرار کنیم.

این برنامه ها به صورت هفتگی و متداول منتشر خواهد شد و از این قسمت ابتدایی که پیشگفتار هست قاعدتا قسمت بعدیش هفته بعدی و به همین شکل جلو خواهیم رفت.

قسمت های زیادی خواهد داشت و ما سعی میکنیم که در باب مسائل مختلف اسلام صحبت بکنیم.

خب دوستان در این انتهای برنامه هم دوست دارم دوباره با شما در میون بزارم.

اینکه یک راه و طریقتی رو من آغاز کردم که قاعدتا دوست دارم منجر به یک تغییر بزرگی در بین انسان ها بشه.

در بین تک تک انسان ها و یا فرای اون در بین زندگی اجتماعی ما ایرانی ها و یا همه جهان.

خب قاعدتا برای اینکه این تغییر بخواد اتفاق بیفته نکته ابتدایی و پله ابتدایی این هستش که انسان های بیشتری با این عناوین و با این مباحث رو به رو بشن و بشنوند.

برای این کار شما میتونید در کنار من باشید.

شما میتونید با به اشتراک گذاری این آثار با دیگران در این راه در کنار من باشید.

وقتی من صحبت از آثار می کنم منظورم خلاصه به برنامه ای به نام جان نمی شود.

برنامه ای به نام جان هم یک بخشی از این آثار هست.

اما فرای برنامه ای به نام جان.

من آرا و عقایدم رو تحت عناوین کتاب هایی به رشته تحریر درآوردم.

تمامی این کتاب ها هم به صورت رایگان در وب سایت جهان آرمانی در اختیار شما هست.

عناوینی از جمله شعر، داستان، داستان های کوتاه، کتاب های تحقیقی و مقالات.

شما می توانید با مراجعه به وب سایت جهان آرمانی به تمامی این عناوین در بخش کتب، در بخش اشعار دسترسی داشته باشید و فرای دریافت و مطالعه خودتان می توانید برای اینکه در کنار من باشید، برای اینکه این راه به جریان بیفتد، برای اینکه ما به یک اتحاد و در کنار هم بودنی برسیم، این آثار را با دیگران به اشتراک بگذارید.

مطمئنا بزرگترین کمک شما به من به اشتراک گذاشتن این صدا با دیگران است. ممنون دوستان.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت دوم : قرآن

اسلام مترادف شده با قرآن.

قاعدتا مهم ترین موضوع و با اهمیت ترین عنوان اسلامی قرآن هست.

همه از اهمیت قرآن میدونیم.

این که مسلمون ها قرآن رو معجزه پیامبر میدونند.

تنها معجزه پیامبر.

یعنی شما مواجه میشوید با یک باوری که اعتقاد دارد پیامبر اسلام یک انسانی است مثل باقی انسان ها هیچ معجزه خاصی ندارد مگر قرآن.

قرآنی که کلام خداوند است که توسط جبرئیل به محمد وحی می شود و محمد این را با مومنان در میان می گذارد.

یعنی ما با کتابی سر و کار داریم که سخن خداوند را به نوعی با انسان ها درمیون میزاره.

پس همین موضوع داره به ما اثبات می کند که قرآن تا چه اندازه با اهمیت است بین مسلمان ها.

قرآن با اهمیت ترین موضوع اسلامی است.

یعنی شما بیشتر عناوین اسلامی را که می بینید اگر بخوان بزرگ ترین دلیل را برایش بیاورند باید مترادف با قرآن بدانند.

یعنی باید یک نوع سندیتی در قرآن داشته باشد.

خب ما توی قسمت پیشگفتار صحبت کردیم و راه های شناخت اسلام رو گفتیم.

در اونجا هم گفتیم که قرآن مهم ترین این راه ها برای شناخت است.

چرا که اسلام اعتقاد داره که این قرآن کلام خداوندی است و محمد واسطه ای است برای رسوندن این پیام به مسلمون ها.

یعنی شما با دینی مواجه میشید که حالا یک کلام خداوندی داره یعنی خداوند مستقیما با مومنین خودش صحبت کرده.

هر موضوعی که مطرح شده داخل قرآن به نوعی کلام و راه خداوند هست.

قوانینی که خداوند برای انسان ها مشخص کرده.

و این معجزه پیامبر اسلام است.

در باب اهمیت قرآن میشه ساعت ها صحبت کرد.

اینکه تا چه اندازه در زندگی مسلمون ها تاثیر گذار هست؟

اینکه تا چه اندازه قوانین جزایی مدنی اساسی کشور هایشان را بر پایه ی قرآن تعریف می کند.

اینکه رفتارهای مختلف اینها در اجتماع تا چه اندازه برگرفته از فرامین قرآنی هست.

میشه ساعت ها در باب این اهمیت صحبت کرد؟

موضوع قابل درکی هست.

یعنی شما با مسلمون هایی مواجه میشید که قرآن رو کلام خداوندی می دونن.

خیلی متفاوت هست از باقی ادیان.

از اینکه شما با مسیحیانی روبرو بشید که انجیل رو کلام خداوند نمی دونند.

شما با اناجیل چهارگانه ای روبرو هستید که زندگی نامه ی مسیح رو نوشته اند اون هم توسط حواریون.

اما در اسلام و قرآن شما مواجه هستید با پیامبری که کلام خدا رو به واسطه ی یک فرشته می شنوه و اون رو با دیگران در میان می ذاره.

یعنی کلام، کلام مستقیما خداوندی هست.

پس این خیلی قابل اهمیت هست و موضوع اصلی اسلام هم قاعدتا قرآن هست.

یعنی شما اعتقاد دارید که در قرآن هیچ تحریفی صورت نگرفته؟

مسلمون های جهان اعتقاد غالبشان این هست.

دیگه اینکه هیچ تحریفی در قرآن اتفاق نیفتاده.

اینها همون کلامی هست که در همون دوران محمد به محمد وحی شده و با مردم در میان گذاشته شده و این کلام از همون دوران تا امروز هم زنده و پابرجا مونده.

پس کتاب، کتاب با اهمیتی هست.

مهم ترین رکن اسلام هست و ما داریم در باب اصلی ترین بنیان اعتقادی مسلمون ها صحبت می کنیم.

حالا یه تاریخچه کوتاهی هم در باب این قرآن میشه صحبت کرد در باره اش.

فرا اینکه چگونه جمع آوری شده که حالا یک مقداری که از برنامه بگذره در باره اش قاعدتا صحبت میکنیم.

اما در باب اون ابتدای امر هم همه شنیدیم.

اما یک بازخوانی دوباره ای دور از لطف نیست که بشه درباره اش صحبت کرد.

وقتی در باب اعجاز قرآن صحبت میکنند یکی از موضوعات مستدل براشون این هست که پیامبر اسلام سواد خواندن و نوشتن نداشته و این کلام خداوندی رو به زبان جاری کرد.

این کلامی که تا حدی شعرگونه هست، تا حدی نظم هست و تا حدی نثر.

خب حتما میدونید و یا شنیدید که در دوران زندگی محمد اون رو به عنوان یک شاعر هم میشناختند.

به عنوان یک شاعر دیوانه حتی خطابش میکردند.

و خب این کتاب هم به نوعی برخی از اوقات و بعضی از جاهاش هم به صورت شعرگونه ادا شده و بعضی از جاهاش هم به صورت نثر است.

خب این یکی از اعجاز ذاتیه که مدام در بابش صحبت میشه.

اینکه یک شخص بیسوادی چگونه تونسته یک کتابی رو اینجوری گردآوری کنه؟

این رو هم یکی از دلایل میاره.

اما این دلیلی نیست که حالا ما بخوایم خیلی دربارش صحبت بکنیم و تیتروار فقط میتونیم یه اشاره ای بهش بکنیم.

حتی در باب این هم صحبت شده که حالا محمد حقیقتا بیسواد نبوده یا اینکه بوده.

برخی با استفاده از این موضوع سعی در حقانیت دین اسلام و حقانیت قرآن دارند.

برخی با کتمان این موضوع سعی در کتمان اصول وجودیت اسلام و قرآن دارند.

اما اینها موضوع قابل عرضی برای ما نیست و مهم هم نیست.

اما وقتی در باب اعجاز صحبت میکنیم این موضوع قاعدتا با هم گره می خوره.

اینکه این معجزه پیامبر یک به این دلیل هستش که حالا خدا مستقیما داره با پیامبرش صحبت می کنه تا پیامبرش این موضوعات رو با مردم در میون بذاره.

یکی از این معجزه دو دلیل معجزه بودن قرآن یکیش این هست.

یکی دیگش هم قاعدتا همین هستش که محمد رو بیسواد می دونستند.

اینکه حالا تونسته همچین کتابی رو گردآوری کنه.

حالا این کتاب رو اگر قرار باشه از چه نوعی ما مورد نظر قرار بدیم هم قابل بحث هست.

اینکه از نظر ادبی بخوایم این کتاب رو مورد بحث قرار بدیم و اینکه از نظر سیاسی بخوایم کتاب رو مورد بحث قرار بدیم که از نظر قانونی و حقوقی بخوایم مورد بحث قرار بدیم.

در تمام این زمینه ها می شه دربارش صحبت کرد و نقدهای بسیاری بهش داشت اما در مجموع با یک نگاه اجمالی برای عامه مردم قابل فهم نیست.

دیگه اینکه حالا یک نفری که سواد کافی رو نداره تونسته همچین کتابی رو گردآوری کنه.

حالا اینکه این کتاب تا چه اندازه دچار مشکلات ریز و درشتی است و اینکه چه مقداری درش تناقض وجود داره موضوع مهم برای عامه مردم نیست.

وجود داشتن این کتاب موضوع مهمه و اینکه حالا یک نفری که به نوعی کم سواد یا بی سواد هست بتونه این کتاب رو گردآوری کنه.

اما باز هم باید بهش اشاره کرد.

اینکه این کتاب یک فصل الخطاب است برای تمامی موضوعات بشری به گفته مسلمون ها.

این کتاب قرار هست که تمام راه ها رو به شما نشون بده.

قرار هست که راه حل تمام مشکلات باشه حالا شاید نه به صورت جزئی اما یک اصولی رو برای شما یک چهارچوب هایی رو مشخص بکنه که حالا انسان ها که در آینده علمای دین یا فقها میشن با استفاده از این کتاب تمام تمامی راهکارها را برای تمامی عناوین زندگی بشری داشته باشد.

پس این نشان می دهد که تا چه اندازه این کتاب با اهمیت است بین مسلمان ها.

در باب اهمیتش واقعا بر کسی پوشیده نیست اهمیت قرآن بین مسلمین و قاعدتا در قسمت های بعدی هم که ما صحبت می کنیم.

نهیب هایی را به قرآن خواهیم زد.

اینکه خیلی از این نقدها بر پایه همان آیاتی است که در قرآن نوشته شده.

پیش تر از این که بیشتر وارد این بحث بشم هم می تونم بهتون معرفی بکنم کتاب گواه ظلم رو که گردآوری شده توسط خود من هست.

در این کتاب من سعی کردم ادیان ابراهیمی، آیات ظلمی که در کتاب های آسمانی شان وجود داره رو زیر یک عنوان کتاب گردآوری بکنم.

جلد سوم کتاب گواه ظلم هم در باب قرآن هست.

شما میتونید با مراجعه به اون این آیاتی که نشانه ها و نمادهایی از ظلم خداوندی درش وجود داره رو مطالعه کنید.

به زبان فارسی، بدون اضافات، بدون توضیحات مترجم و فقط متن اصلی کتاب به زبان فارسی.

حالا اون آیاتی که درش این ظلم ها گنجونده شده در جلد یک و دو اون هم پیرامون تورات و انجیل این اتفاق افتاده.

ما قرار نیست که توی این برنامه در باب تک تک این آیات صحبت کنیم.

قرار هست که یک نگاه کلی داشته باشیم در باب نقد به اسلام.

پس شاید در قسمت های آتی هم در جای جای این برنامه ها در باب این موضوعات صحبت بکنیم و در این قسمت خاص که در باب قرآن قرار هست صحبت بکنیم بیشتر از این برآیند کلی قرآن صحبت خواهیم کرد.

فرای اهمیتی که قرآن داره ما میتونیم یک نهیبی هم بزنیم به اینکه این قرآن چگونه شکل گرفت؟

خب وقتی به تاریخ اسلام رجوع می کنیم و تاریخی که پیش تر از بعثت پیامبر هم نوشته شده، ما مواجه می شویم با یک محمدی که خیلی از دوران زندگی اش رو به غار حرا می رفته، به غار معروفی که نزدیک به همون مکه فعلی بوده و در اون غار به طاعت و عبادت با خدا می پرداخت.

در این روزهای متمادی که میره در یکی از این روز ها اون اتفاق براش می افته که اون فرشته با اون صحبت می کنه.

اینکه در عالم خیال و رویا حالا یک فرشته ای میاد و به او میگه که بخوان.

به نام خداوند.

و این داستان پیدایش قرآن از همین جا شروع میشه.

اما ما باید قاعدتا پیش تر و جلوتر بریم، از اینجا گذر کنیم و ببینیم که قرآن به چه شکل به پیش رفته.

خب قرآن به دو بخش تقسیم می شود.

یک بخش آیات مکی و یک بخش آیات مدنی.

حالا مفهوم این آیات مکی و مدنی در چیست؟

تفاوت ها و تمایزات شان چیست؟

چه ساختار کلی ای را دنبال می کنند؟

ما می توانیم در این تقسیم بندی یک سری نکات را اتخاذ کنیم.

نکته اول این است که از نظر مکانی این آیات با هم تفاوت دارند.

یعنی آیات مکی آیاتی است که در مکه پیش از به قدرت رسیدن محمد برایش نازل شده یعنی در دوران قبل از مهاجرت مسلمان ها به مدینه به این آیات ما آیات مکی می گوییم.

آیات پیش از به قدرت رسیدن.

آیاتی که جنبه انذار داشته.

آیاتی که رئوف تر و مهربان تر بوده، آیاتی بوده که مردم را دعوت به تب یکتا پرستی می کرده.

دعوت به اعمال نیک می کرده و در دوران ضعف محمد گفته شده از زبان خدا.

حالا با تعاریفی که خود مسلمان ها دارند ما این آیات رو به نام آیات مکی میشناسیم.

از نظر بعد زمانی و مکانی متفاوت هستند نسبت به آیات مدنی.

و در عین حال از نظر محتوا هم به شدت متفاوت هستند از آیات مدنی.

شما با آیاتی روبه رو هستید که جنبه ی پرهیزکاری نیکوکارانه گی بیشتری در خودش داره.

یعنی شما مواجه هستید با نوعی انذار، نوعی دعوت به عمل صالح.

نوعی اصلاح اجتماعی. اصلاح رفتاری. اصلاح فرهنگی. اصلاح ساختاری.

شما با آیات اصلاحی روبه رو هستید.

حالا با آیاتی روبه رو هستید که جنبه ی رئوف خانه ی بیشتری داره.

پس آیات مکی در وهله اول از نظر زمانی و مکانی متفاوت است.

از نظر نقطه قدرت و ضعف متفاوت است.

یعنی گوینده این آیات در دوران ضعف خودش به سر می برد و از نظر محتوا هم به شدت متفاوت است.

و اما آیات مدنی به آیاتی گفته می شود که در دوران بعد از هجرت مسلمان ها و محمد اتفاق افتاده و نازل شده.

این آیات از نظر زمانی و مکانی خوب پیش تر از آن اتفاقات هستند.

بعد از هجرت اتفاق افتاده و نازل شده از نظر مکانی در مدینه این آیات گفته شده از نظر محتوایی به شدت متفاوت است و از نظر نقطه ضعف و قدرت هم در دوران قدرت مندی محمد به نوعی نازل شده و یا سروده شده.

از نظر محتوایی شما می توانید در بین آیات مدنی روبه رو بشید و آیاتی که حالا در باب جهاد صحبت میشه، در باب قوانین اسلامی صحبت میشه، در باب رفتار و مقابله با کفار صحبت میشه و حالا قدرتمندانه داره خدا صحبت میکنه از زبان حالا محمد یا هر تعبیر و تفسیری که براش قرار بدیم.

پس از نظر محتوایی شما با آیات مدنی روبه رو هستید.

که محتوای قدرتمندانه تری داره و بیشتر آیاتی هم که به عنوان نشانه های ظلم می شناسیم در همین دوران قدرت مندی محمد نازل شده.

پس ما تا اینجا فهمیدیم که میشه قرآن رو به دو بخش تقسیم کرد آیات مکی و مدنی که از نظر ساختاری، محتوایی، زمانی و مکانی با هم متفاوت هستند.

اما در کنار اینها میشه یک توضیحی هم در باب چگونگی جمع آوری قرآن هم داشته باشیم که بیشتر آشنا بشیم.

با این که چگونه این قرآن جمع آوری شد؟

خب قاعدتا در ابتدای امر ما صحبت کردیم و گفتیم که محمد برای اولین بار محمدی که هنوز مبعوث نشده بود، هنوز به پیامبری نرسیده بود.

یک دورانی پیش تر از رسیدن به مبعث و رسیدن به پیامبری به غار حرا می رفت.

می رفت و در آنجا با خدای خودش عبادت می کرد.

مدام گریه می کرد، اشک می ریخت، با خدا صحبت می کرد، دعا می کرد.

حالا با هر کدوم از این عناوین با خدای خودش ارتباط برقرار می کرد تا اینکه یک روزی جبرئیل به او نازل شد و.

این آیات رو براش خوند و اون هم این آیات رو منتقل کرد.

خب یه برهه کوتاه یه دوران سه ساله ای رو ما داریم که محمد در خفا این رسالت رو با مردم در میون میزاره.

یعنی با افراد کم و تعداد کوچکی از مردم این رسالت خودش رو درمیون می ذاره.

از همسرش خدیجه تا به عنوان مثال علی ابن ابی طالب که پیش خود محمد بزرگ شده.

اما دوران به پیش میره.

ما می رسیم به دورانی که حتی محمد میره و در مدینه قدرت سیاسی رو هم به دست میگیره و این آیات مدام در حال اضافه شدن بوده.

محمد این ها رو می‌شنیده و میومده و با یاران و اصحابش در میون می ذاشت.

کم کم و طی مرور زمان که افرادی جمع شدند و حافظین قرآن لقب گرفتند که حالا این آیاتی که محمد می‌گفت را حفظ می‌کردند.

ما داریم در باب هزار و چهارصد سال گذشته صحبت می‌کنیم دیگر.

یعنی شاید دوستانی باشند که امروز با شنیدن این داستان‌ها این موضوعات را با دنیای امروزی خودشان یک نوعی مقایسه کنند.

ما داریم در باب هزار و چهارصد سال پیش صحبت می‌کنیم که همه چیز سخت بود.

یعنی ابزار انسان هنوز برای خیلی از موضوعات نداشت.

یعنی اینکه تا بخواهید موضوعات را بنویسید و نگهداری بکنید هم برایتان سخت بود.

پس در آن دوران عقلانی و منطقی هم این بود که یک سری آدم هایی باشند که این قرآن را حفظ بکنند و در آن دوران تاریخی که ما صحبت می‌کنیم یک عده ای به وجود آمدند که به عنوان حافظین قرآن معروف بودند، آیات قرآن را می‌شنیدند و حفظ می‌کردند.

هر چند محمد کاتب خوانی هم داشت.

یعنی کاتبان داشت که در حین اینکه این آیات به او نازل می‌شد و یا او این آیات را با دیگران مطرح می‌کرد، این آیات را می‌نوشتند که یک اتفاق معروفی هم افتاد و این هم باب هست.

اینکه یکی از این کاتبین دست برد بر این آیاتی که گفته شد و بعد دید که محمد حتی این تمایز را هم ندید و نفهمید که او هم از این دین برگشت.

اینکه چگونه ممکن هست که خداوندی وجود داشته باشد که من بتوانم در آیاتش تغییر به وجود بیاورم.

این هم یکی از آن داستان‌های تاریخی است که می‌شود درباره‌اش صحبت کرد.

من خاطرم نیست دقیقا این اسم‌ها و اسامی را چندین بار هم گفته‌ام که ذهن جایی و سطل آشغالی برای پر کردن این عناوین نیست و کارایی مغز و ذهن چیزی فراتر از این موضوعات و به یاد سپردن است.

اما حالا ما خیلی در باب این موضوعی که صحبت کردیم هم نمی‌خواهیم ریز باشیم اما منظور صحبت این است که پس در آن دورانی که محمد این آیات را یک به یک به او نازل می‌شد و او با مردم در میان می‌گذاشت، کاتبان بودند که این را می نگاشتند و برخی هم که این آیات را حفظ می‌کردند و حافظین داشت.

این روال به همین شکل ادامه پیدا کرد تا در دوران ابوبکر و بعد از آن عمر به واسطه جنگ هایی که اتفاق افتاد، به واسطه یک جنگ خیلی مشخصی که خاطرم نیست دقیقا اسم آن جنگ چی بود.

یک بخشی از این حافظین قرآن از بین رفتند و مردند و خب این ترس بین مسلمون‌ها اتفاق افتاد.

این ترس بهشون رخنه کرد که شاید قرآن دیگه در بین نباشه و اینکه اگر همه این حافظین از بین بروند ما دیگه قرآنی نخواهیم داشت تا نسل های بعدی هم بتونن راه و چاه رو به نوعی بدانند و بشناسند.

با توجه به آن تعاریف و باورهایی که داشت.

به نوعی استارت این.

جمع آوری قرآن از زمان عمر آغاز شد و در زمان عثمان به سرانجام رسید.

اینکه ما در زمان عثمان روبه رو شدیم با قرآنی که جمع آوری شده بود و یک قرآن یکپارچه‌ای را پدید آوردند که این نسخه های امروزی ای هم که ما می بینیم و در اختیارمان هست، همان نسخه ی دوران عثمان است.

عثمان بن عفان که هم داماد پیامبر بود و هم خلیفه ی سوم.

و جایگاه و مقامی هم داشت، دو تا از دختران پیامبر رو هم به نوعی باهاشون ازدواج کرده بود.

و توسط عثمان این کتاب جمع آوری شد و امروز هم ما با همین کتاب روبه رو هستیم.

پس این هم از داستان جمع آوری این کتاب یکی از بحث هایی که قاعدتا در بین صحبت کردن پیرامون همین جمع آوری قرآن و یا اصولا در باب وجودیت قرآن همیشه به پیش می آید این است که این کتاب تا چه حد می تواند کلام خدا باشد و یا اینکه صحبت های محمد باشد.

محمد بن عبد الله که پیامبر اسلام است.

این موضوعی است که در باره اش خیلی ها صحبت کردند، دربارش تحقیق می کنند، دربارش فکر میکنند، استدلال میکنند و نظر می آورند.

مثل همان داستانی که دربارش صحبت کردم که یکی از کاتبین تغییری در این آیات به وجود می آورد و محمد متوجه آنها نمیشد و یا اینکه محمد با اشارتی قبول می کرد که این تغییر در آن اتفاق بیفتد.

یعنی این اتفاقات از همون ابتدای امر بود دیگه.

یعنی از همون ابتدا که محمد رو کذاب می دونستند و یا شاعر دیوانه خطاب می کردند.

از همون ابتدا هم در باب کذب بودن این ادعا سخن به میان بود و همواره هم ادامه پیدا کرد.

همیشه افرادی بودند که اعتقاد داشتند این کلام، کلام خداوند نیست.

این کلام وحی نیست.

دلایل بیشماری هم برایش می آوردند.

مثلا یکی از دلایلی که وجود دارد این است که شما مواجه می شوید با قرآنی که خیلی از داستان های خودش را از تورات گرفته.

خب در باب زندگی پیامبر هم همه میدانیم که بعد از ازدواج او با خدیجه، اصولا محمد تجارت خدیجه را به پیش میبرد و حتی پیش تر از ازدواج کردن باهاش و به نوعی تاجر تاجری بوده که برای خدیجه کارهایی را به پیش میبرد و صحبت هایی در باب موضوعات تاریخی هست که او در دوران زندگی خودش هم با افرادی آشنا شده.

در این تجارت ها با یهودیان و مسیحیانی که حالا داستان های دینی خودشان را با محمد در میان می گذاشتند و ما وقتی با کتاب قرآن مواجه می شویم در.

نکته اول اینکه در خیلی از این داستان هایی که ریشه های یهودی دارند چون خوب می دانید که دوستان ما با دین یهودیت رو به رو هستیم که حالا به گفته ی عوام مردم که 124 هزار پیامبر از این 124 هزار پیامبر به جز محمد و مسیح بقیه همه یهودی هستند دیگه.

یعنی همه پیامبران یهودی هستند.

فقط مسیح هست که خب اون هم یهودی به حساب میاد.

یهودی زاده هست و اینکه به نوعی دین یهودیت رو اصلاح کرده و خود مسیح یهودیت رو قبول داشته.

حالا یهودیان اون رو قبول ندارند و محمدی که حالا بنیانگذار دین اسلام هست مابقی این پیامبران همه و همه یهودی هستند.

و حالا تمام این داستان هایی که ما از ابراهیم و اسماعیل و داوود و یوسف و تمام داستان‌های قرآنی که می‌شنویم ریشه و مأخذ یهودی دارند.

یعنی در تورات در ابتدا گفته شده اند و بعد ما مواجه می شویم با این داستان ها که یا با تناقض گفته شده در قرآن و یا کوتاه و بریده بریده شده گفته شده و خب این هم یکی از دلایلی است که این را کلام خداوندی نمی داند و یا تناقضاتی که در قرآن وجود دارد.

حالا موضوعات مختلفی که رد این موضوع در همان قرآن گنجانده شده، حتی یک حدیث معروفی هم هست که در نهج البلاغه از علی بن ابی طالب امام اول شیعیان نقل شده.

حالا آدرس دقیقش یادم نیست اما فکر می کنم توی آن نامه ای که به مالک اشتر نوشته بود این را می گفت که شما اگر خواستی استدلال بیاری از قرآن نیار که در آن تناقضاتی وجود دارد.

یعنی می میتونن به سادگی این موضوع رو نقض کنه؟

یعنی اگه از قرآن استدلال بیاری نقطه نقضش داخل خود قرآن هم پیدا میشه و موضوعاتی از این دست که باعث میشد از همون ابتدای امر هم خیلی ها این کلام رو کلام خداوند ندونن.

همون طوری که در باب باقی ادیان هم این موضوعات وجود داشته و هست.

اما ما قرار نیست که توی این برنامه در باب این موضوعات صحبت کنیم چرا که ما قرار هست در باب دنیای واقعیات صحبت کنیم.

یعنی برنامه ای به نام جان در تمام قسمت هاش و فرای برنامه ای به نام جان.

باورهای من پیرامون دنیای واقعی هست.

دنیایی که میبینیم، دنیای عینی که ما باهاش دست و پنجه نرم میکنیم.

این که آیا خدا وجود داشته باشه یا نداشته باشه موضوع قابل بحث ما نیست.

اینکه آیا قرآن کلام خداست و یا کلام محمد موضوع مطرح ما نیست.

چرا که امروز در بین مردم، در بین غالب مردم.

قرآن کلام خداست.

فرای اون در حکومتی که ما زندگی می‌کنیم.

در حکومتی که ایران را به استثمار گرفته، ایران را به گروگان گرفته.

شما مواجه هستید با عناوینی که با اعتقاد و ایمان به حقانیت قرآن و اینکه کلام خدا هست، قوانین را وضع می‌کنند، کشور را به این سمت و سو می کشانند.

پس شما وقتی در دنیای واقعیات مواجه هستید با یک همچین عناوینی، حالا نمی‌توانید بیایید و در باب صدق و کذب این موضوع صحبت بکنید چرا که راه به جایی نخواهد برد.

پس برای اینکه موضوعات و دلایل بسیاری وجود دارد.

این که آدم بتونه بگه قرآن کلام خدا نیست اما ما فرض خودمون رو بر این که کلام خداست می ذاریم چرا که در جهان کلام خداست چرا که در بین مومنین کلام خداست چرا که در دنیای واقع و بین مردم.

قرآن کلام خداست.

و جهان ما را همین اعتقادات به پیش می برد.

حقایقی که محکم تر و قدرتمند تر از واقعیات هستند.

حقایقی که در ذهن انسان ها شکل می گیرد و گاها خیلی قدرتمند تر از واقعیات هستند.

و مایی که قرار هست دنیا را واقعی ببینیم، در باب دنیای واقعیات صحبت کنیم، موظفیم که واقعیتی که حتی سنخیتی با واقعیت ندارد را هم مورد بحث قرار دهیم.

با توجه به این تفاسیری که حالا درباره اش صحبت کردیم، قاعدتا اصلی ترین راه شناخت اسلام هم همین قرآن هست.

قرآن مهم ترین راه است برای شناخت اسلام.

یعنی شما مواجه هستید با یک کتاب چند صد صفحه ای که تمامی عناوین اصلی اسلامی را در همین کتاب جای داده اند.

داعیه دار این است که راه سعادت بشری را در تمامی فصول و تاریخ در همین کتاب گنجانده شده.

داعیه دار این است که این کلام، کلام خداوندی است.

کلامی غیر قابل از فرمان های الهی است که باید مو به مو انجام شود.

و ارجاع اصلی تمام مسلمان ها برای تمامی عناوین رفتاری خودشان، عناوین قانونی خودشان.

بر پایه همین قرآن است.

پس قاعدتا اصلی ترین راه شناخت ما هم قرآن است.

خب قرآن متشکل شده از موضوعات بسیاری.

یک بخشی دارد داستان ها و قصص قرآن.

که گفتم بیشتر این عناوین را هم از یهودیت و انجیل گرفته.

نسخه هایی از نگاشته های انجیل را به رشته ی تحریر در آورد.

حالا گاها کوتاه تر، جایی حتی مفصل تر و جایی هم با تناقض.

این بخش، بخش قصص قرآنی هست.

مثل داستانی که مثلا داستان خضر و موسی.

مثل داستان هایی که پیرامون فرعون هست.

مثل داستان یوسف.

مثل داستان قوم لوط و قصص از این دست.

یک بخش قوانین هست.

یعنی شما مواجه میشید با قوانینی که مستقیما داره توی قرآن حکم و مجازات کاری رو به شما اعلام میکنه.

یعنی حکم محارب محاربه با خدا.

خب مستقیما در قرآن نوشته شده.

این آیه قرآنی هست دیگه.

این دیگه بر پایه حدیث و سیره نبوی و یا فقه فقها نیست.

این بر پایه آیه قرآنی هست.

پس یه بخشی هم شما مواجه میشید با آیاتی که جنبه های حقوقی داره.

یک بخشیش در باب انذار هست در باب این که بترسید از خداوند، در حذر باشید از خداوند بهشت و جهنمی رو به شما نوید میده.

و یک بخشی که در همون آیات مکی به نوعی گنجونده شده، انسان ها رو به اون اعمال نیکی که حالا خودش می شناسه.

با توجه به تعاریف و ارزش هایی که خود اسلام و مسلمون ها بهش باور دارند، مردم رو ترغیب به اون رفتارها می کنه.

پس این کتاب قرآن بخش های متنوعی داره و قرار هست که جامعه بشری رو با همین عناوین و با همین موضوعات برای سالیان سال تا انتهای جهان به پیش ببره و ما اصلی ترین راهی که برای شناخت اسلام داریم قاعدتا همین قرآن هست.

حالا قرآنی که شما مواجه میشوید با آیاتی پر از خشم و نفرت، پر از کینه و جنون.

حالا شما با قرآنی روبرو میشوید که مروج این جنون و دیوانگی است.

مروج این خشم و خشونت است.

شما مواجه میشوید با آیاتی پر از ظلم.

شما با آیاتی روبرو میشوید که به صریح ترین شکل ممکن مردم را فرامی خواند برای قتل و کشتار دیگران.

کافران را به خواری بکشید.

دیگر واضح ترین نوع ترویج خشونت است.

یعنی شما اگر با جهان امروزی خودتان مقایسه بکنید، یعنی اگر احساس بکنید که محمد نامی امروز در جهان ما حضور داشت، امروز ادعای پیامبری و رسالت میکرد و حالا قرار بود که از یکی از این پلتفرم هایی که در اختیارش هست برای در میان گذاشتن باورهایش با دیگران، مردم را ترغیب و ترویج می‌کرد به راه و ایمان و باور خودش.

اگر قرار بود داخل یکی از این راه های ارتباطی که با دیگران داشت، به همین صورت، به همین صراحت مردم را می‌گفت که مثلا با فلان قشری که مخالف باورهای من هستند این رفتار را بکنید، چه رفتاری باهاش می‌شد؟

چه جایگاهی بهش داده می‌شد؟

یعنی مستقیما یک جایی اعلام می‌کرد که مثلا گروه ب که حالا مخالف باورهای من هستند رو به خواری بکشید.

هر جا دیدید اینها رو بکشید و اموالشون رو صاحب بشید، زنانشون رو بفروشید و بچه هاشون رو به بردگی و اسارت ببرید.

این ترویج آشکارای خشونت و این انتشار دیوانگی و جنون چه عواقبی رو برای اون آدم در این جهان داشت؟

خب شما روبه‌رو هستید دیگه با آیات پر از خشم و خشونت.

یعنی آیاتی که به صراحت مردم رو به کشتن دیگران ترغیب میکنه.

آیاتی که در باب کفار به صراحت صحبت میکنه در باب اینکه بکشیدش به خواری.

از بین ببرید و اموالشون رو صاحب بشید.

همسرشون و فرزندانشان رو به عنوان کنیز و برده و غلام بفروشید.

همه چیزشون رو تصاحب کنید.

آیات فراوانی هست در باب جهاد.

در باب این حد از ترویج جنگ.

یعنی شما امروز جهان رو نگاه کنید.

خب انسان ها که انسان ها هستند.

قرآن هم که قرار بوده تا آخرین روزی که جهان و بشریت وجود داره راهگشا و راهنمای انسان ها باشه.

آیا امروز ممکن هست کسی تا این حد در باب ترویج جنگ صحبت بکنه؟

آیا میشه تا این حد جنگ رو بزرگ داشت.

اینکه جهاد رو جزء عناوین مهم و بزرگ اسلامی میدونیم.

این که آیات بیشمار حتی سوره جهاد رو داریم.

این که ما مواجه میشیم با این ترویج خشونت و دیوانگی.

این که در جنگ باید بکشید.

من که تا این حد مرید جنگ و جهاد باشید.

آیات حقوقی ای که در قرآن وجود داره دیوانه کننده است.

یعنی شما مواجه میشید با قصاصی که حالا قرار هست که شما چشم رو در برابر چشم کور بکنید.

قرار هست که حالا این بن مایه ی جنون رو ادامه بدید.

این که اگر یک کسی کس دیگه ای رو کور کرد شما هم به موازات اون، اون رو کور بکنید.

اگر کسی کسی رو کشت شما هم او رو بکشید.

و این راه جنون آمیز رو ادامه بدید و ترویج کننده این راه جنون آمیز باش.

این راه خشونت بار باش.

در این خون غوطه بخوریم.

راه راه پر خون و خونینی هست.

یعنی شما تصور بکنید که این چه جامعه ای خواهد شد که کسی چشمش کور هست و حالا دیگری را به واسطه مجازات این کور کردن چشم کور بکند؟

حالا چه کسی قرار هست که او را کور بکند؟

این آدمی که دیگران را کور می کند فردا قرار است در آن جامعه چکار بکند؟

اینکه اگر قرار باشد در ازای چشم کور شده ای دیگران را کور بکنیم، آیا مگر واقعا می تواند هیچ بینایی در جهان باقی بماند؟

فرای آن شما روبه رو می شوید.

به عنوان مثال آیه بریدن دست دزد یک آیه قرآنی هست.

یعنی جز آن عناوینی هست که از قرآن اتخاذ شده، مبدأ و مأخذ آن قرآن هست.

یعنی مثلا به عنوان مثال شما سنگسار را در قرآن ندارید؟

سنگسار یا رجم؟

یک آیه مستقیم قرآنی نیست.

اینکه مستقیما خدا در قرآن گفته باشه که حالا زنی یا مردی که زنای محصنه میکنند رو شما باید سنگسار و رجم کنید.

شما در قرآن با این آیات روبرو نمیشید.

اما خب میبینید که در کشورهای اسلامی و در فقه اسلامی بزرگداشت میشه.

این رجم و سنگسار یعنی اتفاق قول تمام فقها چه در مذهب تشیع و چه در تسنن رجم و سنگسار رو قبول دارند و اجرا میکنند.

اما این یک مشخصه قرآنی نداره.

یعنی در قرآن به صورت مستقیم در موردش صحبت نشد.

اما گفتم فقها از راه های متنوعی به این موضوع میرسند که یک موضوعی رو به عنوان فقه اسلامی قبول کنند.

چند المان داره.

یکیش قرآن هست.

اصلی ترینش قرآن هست.

مثلا به عنوان مثال در این سنگسار سخن مستقیمی گفته نشده در باب سنگسار.

اینکه مستقیما خدا در باب اینکه زنای محصنه رو باید شما با سنگسار جواب بدید صحبت نکرد.

اما یک نکته این هست که خب خیلی ها میان و ارجاع میکنن به قرآن که در باب سنگسار صحبت کرده.

به عنوان مثال در قصص قرآنی از سنگسار کلام به میان آورده شده که خدا در مجازات کفار در مجازات قوم لوط به عنوان مثال اونها رو رجم کرده دیگه یعنی سنگ از آسمان باریده و اون مردم از بین رفته اند.

خب این یک استدلال قرآنی میشه که به صورت مستقیم خداوند هست.

در باب سنگسار صحبت کرد.

فرای اون تاریخ نبوی، سیره نبوی هست دیگه.

این یکی از راه های دیگه ای که می رسند این هست که میان و به سیره نبوی تکیه می کنند.

اینکه حضرت محمد در دوران زندگی خودش کسانی رو سنگسار کرده.

خب این هم میشه یکی از راه هایی که این ها رو میرسونه به این حکم الهی و آسمانی از دید خودشون.

اینکه مثلا به عنوان مثال چیزی که الان در خاطرم هست، باری که یکی از.

یهودیان بین قوم یهود که اتفاقی مثل زنای محسنه افتاده بود و وقتی خواستند از محمد کمک بگیرند و محمد رو حکم کردند اون خواست که یکی از بزرگان این قوم از کتاب انجیل از کتاب تورات یک راهکاری بیاره و وقتی دست گذاشت توی تورات و اون سفر رو باز کرد به نوعی سنگسار در تورات آمد و محمد هم آن را پاس داشت و گفت که باید این زن و مرد سنگسار شوند.

یعنی گواه های تاریخی ای را می آورند که محمد در طول عمر خودش چندین نفر رو سنگسار کرده و این میشه یک دلیل و یک استدلال دیگه برای قبول داشتن حکم سنگسار.

و یا احادیثی که از محمد وجود داره.

اینکه در فلان کتاب صحیح محمد در باب سنگسار صحبت کرده و این هم میشه استدلال دیگری برای اینکه حالا فقها اجتهاد بکنند و سنگسار رو به عنوان یک قانون اسلامی در بیارن.

اما ما در باب قرآنی صحبت کردیم که مثلا در باب سنگسار.

حالا دوستانی که خیلی به دنبال تطهیر اسلام هستند میتونن مثلا استناد بکنند که بله آیه ای در باب سنگسار در قرآن نیامده و این هم مثلا اجتهاد غلط و اشتباه مجتهدین و فقها هست وگرنه این حرکت وحشیانه و غیر انسانی در باب اسلام نیست و از این صحبت ها.

اما وقتی شما در باب مجازات دزد ها دارید صحبت می کنید این به صراحت در قرآن اومده.

اینکه شما دست دزد رو باید ببرید این دیگه آیه قرآنی هست.

دیگه نیازی نیست که کسی استدلال دیگه ای براش بیاره.

یعنی شما مواجه میشید با قانون بریدن دست دزد که به صراحت در قرآن گفته شده و یا یکی دیگه از این قوانین خشونتبار و دیوانه وار و وحشیانه اسلامی که در قرآن هم گفته شده مواجهه با محاربین هست. محاربین خدا.

کسانی که با خدا مبارزه می کنند.

خب در قرآن گفته شده که باید دست و پاشون رو به صورت برعکس ببرید.

یعنی شما تصور کنید حالا کسی که در برابر خدا هست حالا کسی است که جنگیده و با ارتش خدا جنگیده.

شما به عنوان اسیر این را گرفتید و حالا مجازاتش این است که یک پا و یک دستش را ببرید.

اصلا تصور این رفتار وحشیانه و دیوانه وار جنون آمیز است چه برسد به انجامش.

و اینها احکام اسلامی است که در قرآن به صراحت گفته شده.

یعنی وقتی ما داریم در باب قرآن صحبت می کنیم پر از آیات خشمگین و مروج این دیوانگی و جنون.

در باب این آیات داریم صحبت می کنیم.

چه آیاتی که در باب جهاد هست بزرگداشت جنگ و جنون است.

چه آیاتی که در باب کشتار کفار هست.

این که شما کفار را به خواری بکشید و اموالشان را تصاحب بکنید.

چه آیاتی که در باب احکام هست.

احکامی مثل بریدن دست دزدها.

احکامی مثل قصاص. احکامی مثل.

مواجهه با محاربین.

و عناوینی از این دست.

اینها جنون های اسلامی است که در قرآن هم به صراحت گفته شده و یا فرای آن در باب نابرابری.

شما مواجه می شوید با آیات بسیاری که در باب بزرگداشت برده داری گفته شده در قرآن.

در قرآن شما مواجه می شوید در سوره نساء.

به عنوان اینکه شما بخواهید همسر داشته باشید، فرای اینکه شما می توانید چهار همسر عقدی داشته باشید، کنیزان و رابطه جنسی با کنیز هایتان را هم آنجا به بعد شرعی داده و خدا اون رو حلال دونسته.

حالا اینکه کنیز یعنی چی؟

یعنی شما یک نفری رو به اسارت بگیرید و در اختیار داشته باشید و حالا هر موقعی می تونید به اون تجاوز هم بکنید.

یعنی اینها جنون های اسلامی هست.

اینها جنون هاییست که در قرآن به صراحت درباره اش صحبت شده.

که آیاتی که در باب زنان هست و آیات بیشمار دیگری که در باب این ظلم های بی پایان خداوند در اسلام در قرآن گنجانده شده.

پس ما با قرآنی روبه رو هستیم که قاعدتا پر از دیوانگی و جنون هست.

در این برنامه مشخص ما نمی خواهیم در باب این مسائل به صورت مستقیم صحبت بکنیم و کل برنامه رو به این اختصاص بدیم.

شاید در آینده برنامه ای با این عنوان شکل بدیم که حالا در باب آیات مختلف هم صحبت بکنیم.

فرای اون شما به کتاب گواه ظلم جلد سوم که آیات پر ظلم خدا در قرآن هست هم می تونید مراجعه بکنید و این آثار رو در اختیار داشته باشید که حالا ترجمه کامل این آیات هست و اون آیاتی که مد نظرمون هست و نشانگر این ظلم ها هست رو مورد مطالعه قرار بدید.

فرای این شما مواجه میشید با قصص قرآنی خصوصی که باز هم پر از ظلم و بیدادگری ست.

قصه اصلی که از خضر و موسی شما در نظر بگیرید تا فرعون و نمرود و دیگر داستان هایی که در قرآن گفته شده.

مثلا به عنوان مثال همون داستان لوط.

اینکه حالا شما میاید و این جماعت رو سنگسار میکنید.

اینکه از آسمان سنگ میبارید تا تک تک اینها بمیرند و از بین برن.

یا در دوران نوحی که مثلا همه رو به طوفان و گردباد و سیل و سیلاب میسپرد تا بمیرند و از بین برن؟

یعنی شما مواجه میشید با یک خداوند کینه جو و انتقام گیر؟

بعد عقاب و وحشی و وحشی خوی با وحشیگری تمام، با خشونت بسیار همه را از بین می‌برد.

و باعث مرگ و میر بسیاری از انسان ها و موجودات زنده میشه.

داستان ها و قصه هایی که در قرآن گفته شده داستان های پر ظلم بسیاری درش وجود داره.

حالا یه برنامه ی مختصری رو هم در همین ویژه برنامه شناخت اسلام پیرامون خضر خواهم گذاشت که در باب اون داستان خضر میشه بیشتر هم صحبت کرد.

اما فرای حالا اون داستان داستان های دیگری هم که در این کتاب گنجونده شده سراسر نماد و نشانه ای از ترویج این دیوانگی و جنون هست.

شما کینه ورزی و انتقام جویی رو دارید ترویج میدید.

این که یک خدایی رو دارید تصویر میکنید که حالا انتقام جو هست.

اگر بندگانی وجود دارند که او را نمی پرستند، خدایی هست که تک تک اون ها رو به درک واصل میکنه و بدترین شکنجه ها و عذاب ها رو به اون ها میده.

اگر تخطی میکنند جوابشون مرگ و کشتار و به بدترین شکل ممکن هست.

پس داستان های بیشماری در این کتاب قرآن گنجانده شده که همه و همه ترویج گر این خشونت و بیدادگری است.

فرای قصص و داستان های بیشماری که پر از عذاب و ظلم و ظلمت و خشم هست مواجه میشید با این ترویج ترس و بیم.

یعنی شما در جای جای قرآن مواجه میشید با آیاتی که انسان ها رو میترسونه.

یعنی مدام شما مواجه میشید با آیاتی که بیم دهنده هست.

بترسید، انذار کنید از خداوند برحذر باشید از خداوند بترسید از خداوند پرقدرت بترسید از روز آخرت، بترسید از جهنم، بترسید از خشم خدا، از کینه و انتقام خدا.

یعنی این کتاب پر شده از آیاتی که مردم رو میترسونه و به وحشت وامیداره.

پیامبر بارها و بارها خودش رو را انذار کننده و بیم دهنده معرفی می کند.

حالا شما با جای جای این قرآن رو به رو میشید که مدام داره شما رو میترسونه از آخرتی که در پیش است، از جهنمی که ساخته خواهد شد.

از آیاتی که در باب جهنم به صریح ترین شکل صحبت میکنه اینکه میل های داغ شما فرو میبرند سرب داغ میدن تا بخورید.

اینکه قرار هست شما رو به بدترین شکل شکنجه بکنند.

اگر شما در این دنیا خبط و خطایی کردید به بدترین شکل هم مجازات خواهید شد که حالا بیشتر این خبط و خطا پیرامون یک موضوع مشخص هست یعنی فرای رفتارها و کردارهای شما.

موضوع مهم در باب کفر و شرک شماست.

بزرگترین این آزارها و اذیت ها و این آخرت برای کسی است که خدا رو قبول نداره.

کسی که انکار میکنه وجود خدا رو.

کسی که در برابر خدا هست، کسی که اعتقاداتش متفاوت با خدا هست.

یعنی شما یک سری جرم هایی را میتوانید مرتکب شوید در جهان.

مثل قتل دیگران، مثل کشتار، مثل تجاوز به دیگران.

اما اینها هیچ کدوم سنخیتی نداره با جرمی مثل کفر و یا شرک به خداوند.

یعنی شما بیشتر این آیات رو می بینید که در باب شرک و کفر است.

بیشتر خطابه ها در برابر کفار هست نه مثلا در برابر مومنینی که قاتل بودن.

و قرآن پر شده است از آیاتی که قرار بر ترویج ترس داره.

قرار داره که مردم رو بترسونه از آینده.

در پیش قرار هست که با این ترس مردم معتقد و معترف به این خداوند بشن.

پس بیشمار آیاتی رو در باب این ترویج ترس و بیم هم می بینید.

فرا آیات پر از خشم و نفرتی که دربارش صحبت کردیم، فرای اون قصص و داستان هایی که پر از عذاب و زشتی و ظلمت هست.

فرای بهشت و جهنمی که مدام تکرار می‌شود.

فرای همه این‌ها، ما در باب این بیم دهنده بودن پیامبر و رسول خدا هم بسیار و بسیار در این قرآن داریم.

اما در این قرآن ما چی نداریم؟

ما در قرآن از عشق چیزی نمی شنویم.

ما در قرآن کلمه ای در باب عشق و دوست داشتن نمی شنویم، در باب مهر و دوستی نمی شنویم.

ما حتی کلمه ای در باب کار نمی شنویم.

ما در باب کشاورزی نمی شنویم.

ما با قرآنی روبه رو هستیم که مخالف زندگی کردن هست.

مخالف زیستن در این جهان هست.

یعنی ما به عنوان موجوداتی که در این جهان زندگی می کنیم قرار هست که این جهان را رها کنیم.

قرار هست که مطابق میل دیگری زندگی کنیم تا جهان دیگری را بسازیم.

جهان امروز ما قرار است که به فراموشی سپرده شود.

قرار است اگر عشقی در جهان وجود دارد، اگر محبت و مهر و دوست داشتنی وجود دارد که این جهان را زیبا و زیباتر می کند، ما قرار است که از آن فرسنگ ها فاصله بگیریم.

اگر کاری در جهان وجود دارد که باعث پیشرفت و پویایی ما می شود، باعث می شود تا بهتر زندگی کنیم تا آزار را کمتر کنیم تا زندگی زیباتری داشته باشیم تا نه تنها خودمان که سایرین هم از این نعمات و زندگی استفاده کنند.

باید به دور بریزیم چون خدا و قرآن قرار است که از خشم و نفرت و کینه و جنون با شما صحبت کند.

قرار است که قدرتی داشته باشد که مدام در باب کشتار و انتقام جویی خداوند صحبت بکند.

قرار است که مدام شما را از فردایی بترساند و حق زیستن تان را در این دنیا و این زندگی از شما بگیرد.

قرار نیست به شما نوید زندگی زیبا در همین جهان را بدهد.

قرار است که شما را حواله بدهد به دنیایی در آینده و پیش تر ها به یک دنیایی که ما به ازای زمینیش رو ما ندیدیم و نمی تونیم که ببینیم.

قرار هست که شما مدام در این ترس و وحشت باشید که فرداروزی در اون دنیای دیگه دچار زشتی و مصیبت و بدبختی و سرب داغ و آتش مذاب نشوید.

قرار هست که هر کسی که در این دنیا زندگی می کنه و پایبند به این جهان هست حواله بشه به فردایی در آخرت، در زشتی و بدی و هر کسی که از این دنیا فاصله بگیره و در یک برهوتی از این جهان زندگی کنه، فردای زیبایی رو داشته باشه.

یعنی شما مواجه هستید با این دوری گزینی از زندگی و واقعیت جهان.

یعنی شما نه تنها حالا در اسلام و قرآن در تمامی ادیان به همین شکل هست.

شما یک جهانی رو به موازات این جهان می سازید تا این جهان رو رها کنید و یک جهان خیالی رو داشته باشید.

مدام قرار است که در این ادیان مختلف و به ویژه اسلام شما از جهان واقعی خودتون دور و دورتر بشید.

قرار هست که به این جهان فکر نکنید.

اصلا چیز قابل عرضی در این جهان وجود نداره که بخواد حواس شما رو متوجه خودش بکنه.

قرار است در اون دنیای خیالی و برای اون دنیای خیالی تمام این دنیاتون رو از دست بدید.

وقتی شما مواجه میشید با قرآنی که یک کلمه در باب عشق صحبت نمیکنه، در باب مهر و دوست داشتن صحبت نمی کنه.

یعنی قرار هست که از این دنیا دور بشه.

وقتی در باب کار و پویایی صحبت نمی کنه خب قرار نیست پس این جهان رو به پیش ببرند.

قرار هست این عمر رو تلف بکنند تا به یک جهان دیگری برسند و این حواله داده شدن در این پوچی و این خیال باطل ثمره اش این زندگی درخودمانده جوامع اسلامی هم خواهد شد.

پس شما مواجه هستید با عناوین زیبا و خوبی که در قرآن گنجانده نشده و جایگزین آن پر شده است از خشونت، کینه، نفرت، انتقام، جنون و دیوانگی.

بیشمار عناوینی هست که قرآن را پر کرده اما هیچ کدام از این ها عناوین مثبت و درستی نیست.

حتی در باب نیکوکاری هم وقتی صحبت می‌شود قرار هست که این نیکوکاری در یک دایره مشخصی هزینه بشه.

قرار هست اگر کمک میشه به همون مومنین کمک بشه چرا که در ابتدای امر کفار و مشرکین دور شدند از این دایره.

این دایره جایی برای دیگران نداره نه حتی در این حد و در این اشل بزرگ که ما بخواهیم جان رو به جهان تصویر بکنیم حتی در همون نمونه کوچک خودش هم قرار هست که شما حتی به انسان ها هم نگاه نکنید.

حتی انسانیت رو را هم مد نظر قرار ندهید.

قرار هست یک نمونه کوچکی از یک جامعه کوچک را برای خودتان بسازید که همه با هم، هم باوری و حتی اگر قرار هست که کمکی بکنید به همان جماعت معدودی که برای شما تعبیر و تفسیر شده اند کمک کنید.

پس یعنی حتی اگر کارهای نیکی هم در قرآن گفته شده برای همین معدود انسان هاست.

اما شما بیایید و این را با هم قیاس بکنید.

حالا این خوبی های کوچک در قبال یک تعداد محدودی هست که در قبال آن تعداد کثیری که در برابر شما هستند باید شمشیر را از رو ببندید.

یعنی شما مواجه می شوید با مسلمان هایی که همه را کافر می دانند نه به واسطه باور خودشان، به واسطه گفته های قرآنی، به واسطه کلام خداوندی، به واسطه بزرگترین معجزه اسلامی، به واسطه اصولی ترین راهی که در اسلام وجود داره حالا مدام داره به شما در باب کفار و مشرکین سخن میگه.

بزرگترین مجازات و زشتی ها رو در قبال اونها قرار میده و شما با یک خط کشی محکمی روبه رو هستید که در برابر اون بیشمار کفاری دارید.

یعنی با جهان امروزی که اگر ما در نظر بگیریم هشت میلیارد جمعیت وجود داره در جهان یک میلیارد رو مسلمون بدونیم هفت میلیارد در برابر این مسلمون ها قرار دارند.

اینها همه کافرین و مشرکین هستند.

اینها کافرانی هستند که قرار است در جهان دیگر به بدترین شکل مجازات بشن و حالا یک دایره ی کوچکی است که این یک میلیارد رو که باز بین خودشون هم هزاران تفرقه وجود داره و همدیگر رو باز هم کوچک و کوچکتر می کنند حتی در بین خودشون.

باز هم فرای اون مذاهب و تفرقه ها و فرقه هایی که بینشون شکل میگیره حتی فرای آن در بین خودشان در باب جنسیت هم باز می آیند و خط کشی انجام می دهند.

در باب آن کسانی که نزدیک تر به خداوند و آیات خداوندی هستند هم باز یک تقسیماتی را شکل می دهند.

و تا آخر هم این خط کشی ها ادامه پیدا می کند و حتی اگر کار نیکی هم گفته شده قرار است که به یک دایره ی محدودی گفته بشود، در قبال آنها انجام بشود و بعد فرای آن در قبال آن تعداد بیشماری که مانده، حالا رفتارهای وحشیانه شکل بگیرد.

حالا قرار است قرآن مدام به شما در باب جهاد و ارزش جهاد بگوید که در نهایت قرار است که در برابر کفار اتفاق بیفتد.

پس شما مواجه می شوید با این جنگ های بی سر و سامان و بی شماری که مدام در حال وقوع است و در کنار این باز هم هیچ سخنی از عشق در میان نیست.

هیچ سخنی از پویایی در میان نیست، هیچ سخنی از همبستگی و در کنار هم بودن در میان نیست.

هیچ کلامی از آزادی در میان نیست.

هیچ کلامی از برابری در میان نیست.

همه چیز برتری است.

خدا برتری است.

خدای قرآن خدای برترین هاست.

خدا داره چی میگه؟

الله بزرگ است.

خدا بزرگ است.

یعنی داره به شما داستان رو پیش میبره.

پس بزرگی وجود داره.

پس خدای بزرگی هست.

اینها یعنی نفع برابری.

یعنی هیچ جایی برای برابری نمیتونید بزارید.

شما وقتی اولین پلکان رو در این اتفاق رقم زدید، وقتی اولین آجر رو در این بنای نابرابر قرار دادید تا آخر این بنا هم قرار هست که به شما نابرابری هدیه بکنه.

وقتی در اون نوک هرم یه خداوند قدرتمندی قرار دادید، خب قاعدتا قرار هست که همواره در همین نابرابری به پیش بره.

فرای آیاتی که ما درباره اش صحبت کردیم از خشم و جهاد و قصاص وحشیانه تا این ترویج ترس و بیم، تا نبودن عشق و کار و آزادی در قرآن.

فرای این ها قرآن پر از تناقضات است.

من در باب این تناقضات گفتم که حتی علی ابن ابی طالب هم وقتی می خواهد در باب قرآن صحبت بکند، وقتی می خواهد به یار خودش به همراه خودش یک نوع راهکاری را بده، این است که از قرآن مثال نیار، استدلال از قرآن نیار چرا که متناقض اون حرفم در قرآن وجود داره چرا که شما مواجه میشید با قرآنی که خب گفتم.

یک بخش از آیات مکی دارای بخش آیات مدنی، یک بخش از آیات در زمان ضعف گفته شده، یک بخشی از این آیات در زمان قدرت یعنی شما مواجه می شوید با لا اکراه فی الدین و در کنارش مواجهه با کفار.

این که کافران را به خواری بکشید یعنی شما مواجه شدید با یک انسان در دوران ضعف؟

و یک انسان در دوران قدرت.

یعنی شما تصور بکنید هزاران هزار مثال در سراسر جهان می شود برای این موضوع آورد.

کسی که در قدرت نیست.

و کسی که در قدرت هست.

همان آدم در دوران ضعف خودش چه صحبت ها و چه فرامینی رو میده.

چه رفتارهایی رو نشون میده؟

و وقتی به قدرت میرسه حالا چه رفتارهایی رو نشون میده؟

این قاعده همه جا و همیشه و همواره یکسان هست.

اگر هم مثال نقضی داشته باشه استثناء جهان است.

استثنایی که از نظر من وجود نداره.

یعنی شما مواجه میشید با همگانی که تشنه ی قدرت هستند.

و اگر این قدرت وجود داشته باشه قرار هست که دنیا رو کنفیکون و تغییر بده.

و حالا مواجه میشید با آیات پر تناقضی که در قرآن هست.

و مدام و مدام داره همدیگه رو رد میکنه.

حالا اگر خوبی کوچکی هم وجود داشته قرار هست که یک آیه ای بیاد و این رو از میان ببره. فراوون.

تناقضات بیشمار دیگری هم درش هست.

اما من گفتم که ما قرار نیست که در باب این موضوع صحبت کنیم که آیا قرآن منتسب به خدا هست یا نیست؟

آیا این کلام خدا هست یا نیست؟

مهم جهان این هست که امروز این کلام خدا هست.

امروز و واقعیت جهان به ما میگه که قرآن کلام خداست.

چرا که یک میلیارد و شاید بیشتر از یک میلیارد و شاید کمتر از یک میلیارد معترف و معتقد به خودش داشته باشه که نه تنها معترف و معتقد هستند که رفتارها و عکس های مختلف زندگیشون هم بر پایه ی همین اعتقادات هست.

پس ما نمیخوایم در باب تناقضاتی صحبت بکنیم که نشون بده خدا وجود داره یا نداره.

اینکه آیا این کلام، کلام خداوند هست یا نیست؟

امروز ما خدا در جهانمان وجود دارد و راه های شناخت این خدا هم یکی از راه هایش قاعدتا اسلام است و مهم ترین راه شناخت اسلام هم قرآن است.

پس اینها ما را به این واقعیت نزدیک می کند که با وجود تمام تناقضات، باز هم خداوند قدرتمند و اسلام و قرآن قدرتمند در بین انسان ها وجود دارد.

خب دوستان در باب قرآن ساعت ها می شود صحبت کرد.

همان طور که گفتم شاید در آینده ما برنامه ای بگذاریم که حالا در باب آیات مختلف به صورت جزء به جزء صحبت کنیم.

شاید مثلا یک برنامه ای بگذاریم که حالا در باب یک آیه مشخص صحبت کنیم، شأن نزول و اون واقعه ی تاریخی رو بگیم در باب دستاوردهایی که در آینده از خودش به جای گذاشته صحبت بکنیم و نتایجش رو صحبت بکنیم و موضوعاتی از این دست رو در باب اون آیات قرآنی صحبت بکنیم.

شاید برنامه ای در آینده با این عنوان شکل بگیرد.

اما در حال حاضر و در این ویژه برنامه شناخت اسلام در این قسمت دومی که در باب قرآن بود در همین حد کافی هست.

قرار هست که در قسمت های آینده هم ما در باب موضوعات دیگر اسلامی صحبت بکنیم.

دوستان در این انتهای برنامه هم لازم میدونم که بار دیگه ای رو باهاتون در میون بزارم.

اینکه شما میتونید در این راه همراه من باشید در این راه و شنیده شدن این صدا.

وقتی صحبت از صدا می کنم منظورم فقط برنامه ای به نام جان نیست.

من آثارم رو تحت عناوین کتاب هایی با مضامینی مثل شعر، مقاله، کتاب های تحقیقی، داستان های کوتاه و بلند منتشر کردم.

در وب سایت جهان آرمانی این آثار به صورت رایگان در اختیار شما هست و میتونید به اون جا مراجعه کنید و این آثار رو به دست بیارید و می تونید در این راه در کنار من باشید.

با منتشر کردن و به اشتراک گذاشتن این آثار با دیگران.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت سوم : تاریخ اسلام

خب وقتی ما بخواهیم در باب اسلام صحبت بکنیم و این تاریخچه صدر اسلام رو مورد نظر قرار بدیم باید پیش تر از اسلام و پیش تر از پیدایش اسلام هم در باب شبه جزیره عربستان صحبت بکنیم.

این که در اون دوران چه مردمی در اون خطه زندگی می کردند و با پیدایش اسلام چه اتفاقاتی در آن بخش از دنیا افتاد؟

و بعد از آن هم جهان را به نوعی همرنگ و همسوی خودش کرد.

حالا آن بخش هایی که امروز به عنوان جوامع اسلامی می شناسیم و در مجموع به کل جهان هم یک تأثیراتی را از خودش نشان داد و در کل جهان هستی هم یک تغییراتی را شکل داد.

مطمئنا همه با این کلیشه ی اعراب جاهلیت پیش از اسلام رو به رو شدید.

حالا این تا چه اندازه با واقعیت آن دوران هم پوشانی و همراهی داشته؟

اینکه حقیقتا تا چه اندازه مردم آن دوران در جاهلیت به سر می بردند؟

ما این را می توانیم یک قیاسی بکنیم با جهان حال حاضر ما.

اینکه امروز هم ما در جهانی هستیم که این جاهلیت به کرات و به وفور در کنار ما حس می شود.

امروز جهان ما هم پر از این دوران جاهلیت است.

حالا جاهلیتی که ریشه های فکری قدیمی داره.

در اون دوران هم قاعدتا مردم در یک جاهلیتی بوده اند.

اما این تا چه اندازه با واقعیت ها هم پوشانی داشته؟

ما در باب قومیتی صحبت می کنیم که در دوران پیش از اسلام یک تجارتی داشت با جهان پیرامون خودش در حال تجارت بوده.

تجارت قدرتمندی هم داشته.

ما با شبه جزیره ای روبه رو بودیم که در تجارت غنی بوده.

مردمی بودن که در این کشور تجارت می کردند.

فرای آن یک سری اعتقادات مذهبی هم در بین این مردم وجود داشته.

ما تاریخچه ی وجود خدا رو گره می زنیم با تاریخچه ی وجود بشریت و انسان.

خب قاعدتا عربستان هم از این قاعده مستثنی نبوده و ما مواجه می شدیم با مردمی که اعتقادات مذهبی رو داشتند.

یعنی شما روبه رو می شدید با مردمی که الله رو می شناختند و به الله باور داشتند.

اما این الله خدای واحد و یکتای اون ها نبوده.

مثال دیگر اقوام اون دوران و یا پیش تر از اون دوران مردمی مشرک بودند.

مشرک به چه معنا؟

مشرک یعنی شریک قائل شدن برای خدا.

شما روبه رو می شدید با اقوام مختلفی در جهان که با معنی و مفهوم خدا در تضاد و تقابل نبودند.

اما این مفهوم کلی رو در شکل امروزی و یا حالا اون شکلی که از همون دوران شکل گرفته و در ادیان سامی و ابراهیمی به وفور در بابش صحبت شده نبوده.

یعنی شما با چندخدایی روبرو بودید؟

چندین خدا و چندین الهه در کنار هم این قدرت واحده رو می ساختند.

این شرکی هست که در دوران پیش از اسلام هم وجود داشته.

یعنی شما با الهگان مختلفی روبرو بودید که اساطیری بودند که از بین اون مردم به نوعی ظهور کردند و کم کم تبدیل به این اساطیر و اسطوره ها شدند و تبدیل به این الهه ها و خداوندان شدند که برای مردم مورد احترام بودند.

به نوعی با توسل به اونها به این خداوند بزرگ دست پیدا می کردند و به راه اون می رسیدند.

در دوران پیش از اسلام هم قاعده عربستان به همین شکل بوده.

یعنی شما کعبه ی امروزی رو که به عنوان قبله گاه مسلمانان در جهان می شناسید، در دوران پیش از اسلام و پیش از محمد هم وجود داشته اما متشکل می شده از بیش از سیصد بت و خدا و الهه.

که حالا این خدای واحد رو در کنار هم می ساختند.

الله هم جزئی از این خدایگان بوده.

لات و منات و ذات هم جزئی از این خدایگان بودند.

پس شما مواجه بودید با مردمی که خدا را می شناختند، مذهبی بودند، باور داشتند.

اما این باورشان باوری شرک آلود بوده و برای خدا شریک قائل می شدند.

راه رسیدن به این خدا را در توسل به این خدایگان میدیدند.

در همان کعبه الله هم وجود داشته اما در کنارش لات و منات و ذات هم وجود داشت و خدایگان بی شمار دیگر.

پس اینکه اگر بخواهیم در نظر بگیریم که اینها موجوداتی بی دین و بی خداوند بودند که دور از واقع هست اما این شکل امروزی خودش را نداشت.

آن الله قابل احترام بوده دیگر.

شما حتی وقتی به اسم پدر محمد هم روبرو می شوید می بینید که اسمش هست عبد الله بن عبد الله بنده الله.

پس یعنی اون الله اون قدرت رو داشته که حتی بخشی از این اقوام به آن باورمند بودند در حدی که اسم فرزندان خودشون رو عبد و بنده و عبید اون خداوند می دونستند.

پس این که اگر بخواهیم ما روبه رو بشیم با یک محمدی که اومده و خداپرستی رو بین اینها ترویج داده یک صحبت عبث و بیهوده ای هست.

ما روبرو هستیم با پیامبری که حالا قرار بوده از اون شکل مشرکانه و این شریک قائل شدن مردم برای خدا اون ها رو به یک یکتا پرستی برسونه.

در بین اعراب هم پس این خداوند وجود داشته حتی خود الله هم وجود داشته، خود کعبه هم وجود داشته اما با اعتقاد و باور به این چندخدایی.

اما موضوعات دیگری هم در کنارش قابل بحث هست.

اینکه یکی از عناوینی که به شدت مسلمونها بهش میبالند و مینازند این زنده به گور کردن دختران بوده.

به این معنا که پیش از اسلام به زنها بهایی داده نمیشده.

اما این هم با واقعیت اون دوران در تناقض و تضاد هست چرا که خود محمد با یک زن قدرتمند دوران اون دوران عربستان ازدواج میکنه.

یعنی شما با خدیجه ای روبرو میشدی که یک تاجر بزرگ بوده، یک زن ثروتمند و قدرتمند بوده.

پس این هم در تضاد هست با این معنی که مدام مسلمونها میخوان ترویج بدند که حالا یک قوم جاهل و نادانی بوده که به زنها هیچ ارزش و اعتباری نمیداده، دختران رو زنده به گور میکرده و محمد اومده و اونها رو نجات داد.

این هم دور از دنیای واقعی است.

خب قاعدتا بین آنها این کودک و این نوزادان دختر را از بین بردن وجود داشت.

همان طوری که در دیگر کشور های جهان هم وجود داشته چرا که از ابتدای امر هم نیروی کار همیشه مردها بودند.

یعنی مردان نیروی کار قدرتمند به حساب می آمدند.

و این اتفاق فرهنگی در جای جای جهان هم همواره به وقوع پیوسته.

یعنی شما مواجه می شوید با تمامی فرهنگ های جهان.

از هندی ها در نظر بگیرید تا حتی کشور های اروپایی.

امروز همه و همه چون قدرت کار را در قدرت مردان می دیدند.

خب قاعدتا ارزش و اعتبار بیشتری به فرزندان ذکور می دادند.

به نوزادان ذکور می دادند چون قرار بوده که اینها آینده و کار این مملکت را درست به پیش ببرند.

نیروی مستعد تر و قدرتمند قدرتمندتری به نظر می رسیدند.

در نگاه عامه و از جایگاه و اعتبار بیشتری هم برخوردار بودند.

اما این منافات و تناقض دارد با اینکه شما بخواهید در نظر بگیرید که پیش از اسلام زن ها هیچ جایگاهی نداشت چرا که بزرگترین مثال نقض این همون خدیجه همسر پیامبر هست که به عنوان یک زن قدرتمند در آن دوران.

به نوعی صف آرایی می کرده در برابر مردان.

پس این هم با آن واقعیت در تناقض است.

همون طور که بیخدایی اون مردم هم در تناقض با واقعیت است.

یعنی ما گفتیم که کعبه وجود داشته، طواف وجود داشته، الله وجود داشته و نمونه های بارزش هم همین نام پدر محمد هست که عبد الله بوده.

یعنی این نگاه و این اعتقاد از همان دوران هم وجود داشته.

اما نقطه تمایز این هستش که حالا محمد قرار بوده که این نگاه چندخدایی رو تبدیل به یک نگاه توحیدی و یکتاپرستی بکنه.

پس پیش از اسلام مطمئنا نقاط ضعف بسیاری وجود داشته همونطوری که امروز هم وجود داره.

اما اینکه اونها رو بخوایم به یک چوبی به اسم جهالت برونیم دور از واقع هست.

چرا که در اون دیار اقتصاد راه به پیش می‌برده.

موضوعات مذهبی قدرتمند بوده.

جایگاه زن و مرد مطمئنا دارای اختلاف و فاصله بوده.

مثل اینکه حتی امروز هم دارای اختلاف فاصله هست چرا که به برابری نرسیدند.

هیچ کدوم از جوامع از ابتدا تا امروز و هیچ جامعه ای رو نداریم که برابری در اون حکم اصلی رو داشته باشه.

در اون دوران هم مطمئنا این.

نابرابری و این دوری از عدالت وجود داشته.

اما باید نسبت ها را در نظر بگیریم.

پس ما با یک تاریخی پیش از اسلام روبه رو بودیم که همه چیز در جریان بوده.

از فرهنگ و شعر و هنر در نظر بگیرید که در اون دوران جاری و ساری بوده تا اقتصاد.

تا یکتاپرستی و خداپرستی و به نوعی این اعتقادات مذهبی تا هر باور و انگاره ی دیگری.

یعنی ما مواجه بودیم با یک قومیتی که همه چیز رو به نسبت خودش در اختیار داشته و حالا محمدی وجود داره که قرار هست به این نگاه های رنگ و بوی دیگه ای بده.

خب قاعدتا بزرگترین اتفاقی که ادیان در تاریخ رقم زدند این اتحاد و یکپارچگی بوده دیگه.

یعنی شما مواجه شدید با اعتقاداتی که در کنار هم وجود داشته اند و حالا یک نگاه متشکلی که قرار بوده همه رو با هم متحد کنه، زیر یک پرچم در بیاره.

نمونه بارزش هم همین نگاه مشرکانه هست.

یعنی شما مواجه میشید با مشرکان که خدا رو در اقسام و اشکال مختلفی می پرستیدند.

همه اینها خداپرست بودند.

اما این نقاط تناقضی که با هم داشتن، این شرک و تشکیکی که در این اعتقاد به خدا داشتند، اینها رو از یک جامعه، یک شکل و یک سو تغییر می داده، ساختار اینها رو تغییر می داده.

اما مواجه می شید با دینی که حالا قرار هست همه اینها رو زیر یک پرچم و با هم متحد بکنه.

همون طوری که این اتحاد در ادیان مختلف شکل می گرفت و یکی از نقاط ضعف و یکی از نقاط قوت این ادیان بوده.

در همین راستا هم می تونید ببینید که این اتحاد چه لطمه ای رو به اون بدنه اقلیت جامعه هم زده.

یعنی شما مواجه شدید با این تفاوت زدایی؟

یعنی شما تفاوت ها را برنمی تابید.

در تمامی ادیان این هم قدرتمند بوده.

اتحادی که منجر به از بین بردن باقی افکار می شده.

یعنی شما همواره در ادیان مواجه می شوید با این مدارا زدایی.

یعنی شما فرهنگ مدارا را در ادیان نمی بینید.

چرا که قرار است یک ساختار جدیدی شکل بگیرد.

یک یگانگی ای شکل بگیرد که در راستای آن یک اتحادی تصویر بشود که این اتحاد مقابل هرگونه مدارایی است.

و در کنار این اتحاد قدرتمند شما مواجه می شوید با این عدم سازش پذیری با دیگران.

پس اسلام هم به همین شکل بوده مثل باقی ادیان و باورها.

اما محمد قبل از اینکه به بعثت برسه.

در باب محمد نکته مهم تاریخی در باب اسلام این هستش که ما با یک تاریخ مدونی روبه رو هستیم برعکس باقی ادیان.

برعکس باقی شخصیت های دینی در جهان شما با دین مسیحیت روبه رو میشید.

شما با دین یهودیت روبه رو میشید که حالا پیامبر های مختلفش فقط و فقط یه سرگذشتی در همون کتاب مقدسشون داشتند.

شخصیت های اساطیری ای بودند که خب شما باهاشون نمی تونستید دربارشون یک تاریخ سند داری رو داشته باشید که حالا مطالعه بکنید.

شما همون تعاریفی که در همون ادیان داده شده بود رو میتونستید به عنوان مبنا و مأخذ در برابر خودتون ببینید.

یعنی شما با مسیحی روبه رو میشید که حالا یک انجیلی وجود داره که زندگینامه اون رو نوشته.

این هم از طرف و از سوی اون آدم هایی هست که به اون باورمند اند، جزو حواریون و اصحابش به حساب می آیند و این تاریخ رو نگاشتند اما دیگه تاریخی دربارش نیست.

اما در باب محمد حالا به ویژه بعد از بعثت اش نوشته های بسیاری وجود داره که حالا با این شخصیت تاریخی شما روبرو میشید و می تونید زندگیش رو از بعد تاریخی و حقیقی مورد قضاوت قرار بدید.

محمد پیش تر از این که به بعثت برسه همه درباره اش چیز هایی می دونه.

این که محمد با خدیجه ای ازدواج می کنه که از خودش سن و سال بیشتری داشته، قدرت بیشتری داشته، ثروت بیشتری داشته، جایگاهی داشته.

این که محمد در بین اشراف و قدرتمندان اون شبه جزیره عربستان اقوامی داشته خویشاوندی داشته.

عمویی داشته که قدرتمند بوده اینکه شما با یک جامعه اشرافی روبه رو بودید، یک جامعه ای که قدرت فائقه همواره دست اشراف بوده یعنی اقوام مختلفی در آن حوالی زندگی می کردند که حالا یک رییس قومی داشتند که این رییس ها و این روسای قوم در کنار هم این زندگی اجتماعی آن ها را به پیش می بردند و ما محمدی را داشتیم که هم زن ثروتمند و قدرتمندی داشت و هم در بین این سران اقوام و خویشان هم داشت.

محمد قبل از اینکه به بعثت برسد مدام در حال سفر کردن بوده، در این تجارت تجارتی که برای همسرش بوده به پیش می رفته.

در باب اینکه تا چه اندازه با مسیحیان و یهودیان روبه رو شده، تا چه اندازه از آموزه های آنها درس گرفته، راه گرفته و تا چه اندازه وارد این نگاه و این راهکار اصلاح اجتماعی از طریق ادیان بوده هم قابل عرض هست.

یعنی شما می‌توانید ببینید که تا چه اندازه با این مضامین و مفاهیم روبه‌رو شده و زندگی‌اش هم تغییر کرده.

به واسطه شما پیش تر از اینکه محمد رو در اون قامت و رخ رسول خدا ببینید، می بینید که مدام در حال عبادت خدا هست.

به یک غاری در نزدیکی شبه جزیره عربستان می رفته و مدام با خدا راز و نیاز می‌کرد.

مدام با خدا صحبت می‌کرده، دعا می‌کرده، راهکار می خواسته برای اینکه بتونه جهان رو بهتر بشناسه، جهان رو بهتر به پیش ببره.

و محمد قبل از بعثت خودش گام گذاشته بوده در این راستای تغییر و این نگاه به جهان.

این به پیش می رود تا محمد مبعوث می شود و پیامبر خدا لقب می گیرد.

محمد توسط جبرئیل و فرشته ی خدا آیاتی بهشت نازل می شود.

و آنجاست که متوجه این رسالت می شود.

اینکه حالا باید پیام خدا را به مردم برساند.

و از این دوران است که پیامبری محمد شکل می گیرد.

خب پیامبری محمد را همه می دانیم که بیست و سه سال بوده و سه سال از این بیست و سه سال را به صورت مخفی و نهان با مردم در میان گذاشته یعنی بیشتر با افرادی که حالا بهش نزدیک بودند قرابتی داشتند، چه از نظر خونی، چه از نظر سببی مثل مثلا همسرش و چه از نظر دوستی و آشنایی آشنای مثل ابوبکر با این ها شروع می کنه به در میون گذاشتن و یک دوران خفا و نهانی رو داشته برای این بعثت و بعد از اون وارد دورانی میشه که این نبوت خودش و این رسالت خودش رو علنی می کنه با همه مردم.

حالا قرار هست که بعد از این که یک تعداد یار کشی کرد و تونست یه تعدادی مسلم رو به قول خودش.

زیر این پرچم و این نوع نگرش قرار بده، حالا با قدرتی که از اون ها کسب می کنه این.

رسالت رو علنی بکنه و با دیگر مردم هم درمیون بذاره.

و ما وارد دوره دوم نبوت پیامبر میشیم.

دوران آشکاری که در مکه آغاز میشه.

خب مطمئنا مثل تمام اتفاقات و تغییرات انقلابی ای که در جهان می خواد شکل بگیره.

اون قشری که دارای قدرت هست دارای پایگاه و جایگاه هست.

بزرگترین مخالفین این تحولات هستند.

یعنی شما با یک تحولاتی روبه رو هستید که قاعدتا قرار هست جهان را تغییر بدهد.

خب کسانی که در این دنیا دچار مشکل و اشکال هستند مطمئنا با فراغ بال از این تغییرات استقبال می کنند.

اما کسانی که در قدرت هستند، جایگاهی دارند، پایگاهی دارند، ثروتی دارند، قدرت سیاسی و اجتماعی دارند، در برابر این تغییرات ایستادگی می کنند.

این هم یک روال عادی بین انسان هاست تا جهان وجود داشته باشد.

این روال پیش می رود.

یعنی امروز ما اگر می خواهیم که جهان را تغییر بدهیم، اگر می خواهیم ایران رو تغییر بدیم، خب قاعدتا بزرگترین دشمنان ما همان حکومت جمهوری اسلامی هست که قدرت و تمامی امکانات رو در اختیار دارد.

آنها که مشکلی ندارند با این ساختار حتی اگر هر اتفاقی هم رخ دهد، حتی اگر هزاران فساد اقتصادی اتفاق بیفتد و جامعه، جامعه فاسدی بشود، تمامی اصول اخلاقی زیر پا گذاشته شود، قتل و کشتار و تجاوز و زشتی رکن اصلی این جامعه هم بشود.

باز هم کسانی که در قدرت هستند بر این اندیشه مطمئنا می تازند.

در دوران محمد هم قاعده به همین شکل بود.

بعد از علنی کردن این رسالت، بزرگترین دشمنان محمد قدرتمندان بودند.

کسانی که حالا رییس ها و روسای قبایل به حساب می آمدند در این چرخه سیاسی نقش ایفا می کردند.

در این نظام اجتماعی نقشی داشتند و راهبری بودند.

خب مطمئنا این ها در برابر این نگرش ایستادگی می کردند.

و ما با این دوران اولیه وسطی رو به رو می شویم که در مکه است و محمد در تنگنا قرار داره.

حالا قدرتمندان قدرت نفوذ دارند، همه چیز در اختیارشون هست.

مثل امروز در ایران همه قدرت ها در اختیار اون ها هست برای سرکوب.

از هر وسیله ای می تونند که استفاده بکنند.

در اون دوران هم برای این سرکوب در برابر این تغییر اجتماعی از هر وسیله ای استفاده می کردند.

از شکنجه، از عذاب، از ظلم، از آزار.

برای اینکه این صدا شنیده نشه و محمدی هست که حالا در این دوران آیاتی که بهش نازل میشه هم آیات رئوف و مهربانانه ای هست.

آیاتی هست که قرار هست مردم رو به خودش جذب بکنه.

قرار هست که بی پروا صحبت نکنه.

قرار هست که اونها رو به راه نیک و عمل نیک وا بداره.

قرار هست که در باب برابری صحبت کند.

در باب عناوینی که مردم را به خودش جذب کند و در برابر قدرتمندان باشد.

و خب قاعدتا در برابر این آیات و نگاه ها و این باور جدید برای تغییر قدرتمندان هم تا دندان مسلح در برابرش ایستادگی می کنند که جایگاه و پایگاه خودشان را از دست ندهند.

اما با آن دوران ابتدایی بعثت محمد روبه رو هستیم که در مکه اتفاق افتاده و قدرتمندان در برابرش صف آرایی کرده اند و او هم کم کم یارگیری می کند و مردم را به دور خودش جمع.

این اتفاقات به پیش می رود تا اتفاقات ریز و درشتی می افتد.

مثل اینکه حالا می خواستند که محمد را به نوعی همراه خودشان.

مدارا می کردند.

یعنی در ابتدای امر به واسطه آن فرهنگ غالب ای که در بین اعراب آن دوران وجود داشته و دقیقا منافات دارد با چیزی که مسلمانان مدام در پی گفتن آن هستند که اعراب جاهلیت بودند.

ما اون مدارا رو در بین اون ها می بینیم و این سازش رو می بینیم.

این که اونها اعتقاد داشتند اگر تو هم به خدای باور داری و خدای خودت رو می خوای با مردم در میون بذاری، خب این راه در اختیارت هست تا مردم رو به سمت و سوی خودت بیاری.

اما نگاه اسلامی یک نگاه تک بعدی هست.

یک نگاهی است دور از مدارا.

یک نگاهی هست که در نفی دیگران شکل میگیره.

یعنی شما با اعتقادی روبرو هستید که میگه دیگران نباید وجود داشته باشند تا من وجود داشته باشم.

یعنی خدایگان دیگر نباید وجود داشته باشند چرا که در برابر توحید من هستند.

یعنی شما مواجه میشید با پیامبری که میگه فقط و فقط الله.

فقط الله هست که بزرگ است.

فقط الله است که خدا هست.

اگر مردمی وجود دارند که به خدایان بسیاری اعتقاد دارند.

اگر میان و دور کعبه طواف می کنند و هر کدام خدای خود را می پرستند، حالا محمدی وجود داره که میگه دیگر خدایان باید نفی بشن چرا که این توحید و یکتا پرستی من باید میانه دار بشود و ریشه ی مشکلاتم از همین جا آغاز می شود.

این که شما اگر اعتقادی داشته باشید که در نفی دیگران باشد، خب قاعدتا باید آن دیگران را از میان بردارید تا اعتقاد شما شکل بگیرد.

اما اگر شما اعتقادی در پایه ی مدارا داشته باشید، به نفی دیگران هم فکر نمی کنید.

حالا می توانید خدای خودتان را معرفی کنید و دیگران هم خدای خود را بپرستند تا شاید به سمت و سوی شما کشیده شوند.

اما اعتقادات اسلامی که بر پایه ی نفی دیگران هست، قاعدتا باید دیگران را در ابتدا نابود کند و از میان بردارد تا این اعتقاد و باور یکتا پرستانه خودش را میانه دار بکند.

یعنی در آن ابتدا آن قریشیان و آن روسای قبایل و قدرتمندانی که در مکه امور را در اختیار داشتند، به محمد پیشنهاد میکردند که آقا تو بیا و خدای خودت را معرفی کن.

بیا و به خدایان ما کاری نداشته باش، آنها را نفی نکن و خدای خودت را بهش باور داشته باش و هواداران و هواخواهان برای خود جمع کن.

اما این اعتقاد نفی گرایانه قاعدتا برنمیتابد دیگر خدایان را فرای آن.

صحبت از این میشه که حالا این قریشیان می خواهند که او را به نوعی با دادن.

پاداش هایی ساکت بکنند.

یعنی از همان سیاست چماق و هویج استفاده بکنند.

حالا اگر میشه با دادن پاداش محمد رو از راه بردارن.

این ها نشون میده که در اون دوران پس ما نمی تونیم صحبت از اعراب جاهلیت بکنیم.

اعرابی که در پی حل کردن موضوع بودند در پی اینکه یک راه حل عقلانی برای این اتفاقی که افتاده پیدا بکنند.

یعنی اون ها از روز اول شمشیر رو از رو نبستن تا بخواهند محمد رو از میان بردارند.

در ابتدا خواستند تا او رو از در مدارا و سازش باهاش وارد بشن و بگن که تو هم خدای خود رو داشته باش و ما هم خدای خودمون رو.

در مرحله دوم خواستن با دادن پاداش اون رو ساکت بکنن که حالا به خدایگان ما توهین نکن.

خدایگان ما رو مورد عتاب قرار نده و فقط و فقط در پی تبلیغ خدای خود باش.

اما گفتم این اعتقاد اسلامی بر پایه نفی دیگران هست.

نه تنها اعتقاد اسلامی که هر اعتقادی که بر پایه یکتاپرستی باشه باید دیگران رو نفی بکنه.

یعنی اگر ما اعتقادی داریم بر پایه اینکه نژاد ما برتر هست باید کهتران وجود داشته باشند تا این برتر بودن ما معنا پیدا بکنه.

وقتی ما اعتقاد به یگانگی خدا داریم باید اون خدایگان دیگه رو از میان برداریم تا این یکتایی معنا پیدا بکنه و خب ما مواجه میشیم با پیامبری که فقط و فقط در پی اون یکتاپرستی و اون اعتقادات خودش هست و برنمیتابد تا در کنار دیگران با مدارا راه خودش رو به پیش ببره.

و همین امر باعث مشکلات و بروز این خصومت ها بین این دو قشر میشه و در نهایت هم قریشیان به این نتیجه میرسن که باید محمد رو از میدان به در بکنن.

حالا اینکه بکشنش.

اینکه تبعیدش بکنن کنند و اینکه او را از میدان به در بکنند.

تاریخ اسلام به این شکل پیش می‌رود و در نهایت ما مواجه می‌شویم با قریشیان که حالا در ابتدا با تحریم کردن آنها با اینکه با آنها خرید و فروش نکنند، آنها را به نوعی نشانه دار بکنند و قدرت را ازشان بگیرند، از نظر اقتصادی آنها را مورد ضعف قرار بدهند، در جایگاهی قرار بدهند که نتوانند کاری بکنند، به مشکل بخورند تا در نهایت از اعتقادات خودشان دست بکشند و بعد با استفاده از سرکوب و ارعاب سعی در خاموش کردن این راه تازه داشتند.

یعنی شما در نهایت در مکه به این مرحله می‌رسید که حالا محمدی وجود دارد که در تنگنا هست.

افرادی که در کنارش وجود داشتند هم به همین شکل.

آن اصحاب در تنگنا وجود دارن.

زندگیشون به تنگنا افتاده.

از نظر اقتصادی در فشار هستند.

از نظر سیاسی جایگاهی ندارند، از نظر سرکوب مدام مورد سرکوب قرار میگیرند و در نهایت هم روسای قبایل به این نتیجه میرسند که باید محمد رو از میدان به در بکنن که او را بکشند.

اتفاقاتی هم در این راستا می افته که خب شاید شنیده باشید.

اگر نشنیده باشید هم موضوعات قابل عرضی نیست.

اینکه خواسته اند تا محمد رو از بین ببرند و در نهایت محمد با همفکری دیگران به این نتیجه میرسه که باید از مکه دور بشه و این هجرت اتفاق می افته.

این هجرت که پایه های تاریخ اسلام هم بر همین پایه ی هجرت محمد از مکه به مدینه هست.

حالا مکه که به نوعی زادگاه محمد و زادگاه اسلام هست، به واسطه قدرتی که قدرتمندان داشتند و اعمال نفوذی که میکردند، می‌کردند جایگاه امنی برای محمد نیست و محمد خودش رو به مدینه می‌رسونه.

خب در این دوران قاعدتا محمد در اون حوالی اسم و رسمی هم پیدا می‌کنه. میشناسنش.

در دیگر جاها هم میشناسنش و اصولا مردم مدینه هم از او می خواستند که او به مدینه بره و در نهایت محمد به مدینه میره و دوران قدرت مندی محمد در مدینه آغاز میشه.

محمد با رسیدنش به مدینه حالا میتونه که یک حکومت تشکیل بده، حالا میتونه قدرت رو به دست بگیره و جهان و اون نظام اجتماعی که می خواسته رو بسازه.

مدینه آغازگر این حکومت اسلامی هست.

آغازگر این حکومت محمد و حکومت الله بر زمین هست.

حالا محمد با دوران قدرت مندی خودش در مدینه رو به رو میشه.

حالا اینجا هست که کم کم آیات به آیات مدنی می رسند.

آیاتی که دیگر آن رنگ و بوی رئوفت و مهربانی را ندارد.

قرار نیست که آنها را پند و اندرز بده.

قرار نیست که عمل نیکویی را با آنها در میون بذاره.

قرار نیست که به نوعی راهگشای اونها به اعمال نیک و رفتارهای درست باشه.

در پی اصلاح باشه.

حالا قرار هست که قدرت رو تداعی گر باشه.

قرار هست که فرمان بده.

قرار هست که قانون گذاری بکنه.

قرار هست که اونها رو به راه هایی برای مقابله با این کفار و مشرکین وادار کنه.

و شما مواجه میشید با آیات پر از ظلم و وحشت با آیاتی که در رابطه با رفتار با مشرکین و کافران هست به حکم هایی در برابر محاربین هست.

به حالا حکومتداری و قانون گذاری هست.

اینکه در برابر دزدان چه کار باید کرد، اینکه در برابر محاربین چه باید کرد.

اینکه باید کافران را چگونه از میدان به در کرد و فرای اینها.

اینکه باید چگونه در جنگ و جهاد به پیروزی رسید.

اینکه ما مواجه می شویم با جهاد و غزوه.

در کنار این گفتن از تاریخ اسلام، ما باید در دوران مدینه به این فکر بکنیم که محمد به قدرت رسید.

قدرت را به دست گرفت.

و حالا مردمی هستند در کشوری که حکومتشان در اختیار محمد و باورهای محمد است.

این اسلام نوپا که از دل آن سرکوب به یک جایگاهی رسیده که حالا می تواند قدرت خودش را سامان بدهد.

خب گفتم آیا تغییر می کند؟

نگاه هم تغییر می کند.

نوع دنیا و زندگی هم تغییر می کند.

یکی از موضوعات مهمی که در این تاریخ اتفاق می افتد این است که ما برای پیش بردن زندگی اجتماعی در یک جامعه نیازمند یک اقتصاد هستیم.

یعنی تمامی جوامع قاعدتا نیازمند به یک اقتصاد هستند.

ما گفتیم که پیش تر از اسلام و اصولا مردمی که در شبه جزیره عربستان و به ویژه در مکه زندگی می کردند، تاجر بودند و تجارت می کردند.

یعنی شما با سرزمین کشاورزی که رو به رو نبودید به واسطه شرایط آب و هوایی که در عربستان وجود دارد و شما با اراضی کشاورزی که رو به رو نیستید با کاشت برنج و گندم که روبه رو نیستید.

یک طیف کوچکی شاید همچین کارهایی را انجام می دادند اما این واسطه به واسطه این هوای خشک و گرمی که وجود دارد خب این تجارت بود که راهگشای آن ها بود.

این خرید و فروش و معامله بود که می توانست آن ها را به ثروت برساند و حالا ما با محمدی رو به رو هستیم که این راه را برای به نوعی تامین اقتصادی کشور به پیش نگرفت.

نخواست که تجارت کند.

نخواست که مدینه را تبدیل به یک تجارتخانه بکند هر چند که در آتی مدینه را تبدیل به تجارتخانه ای در راستای خرید و فروش بردگان کرد.

حالا محمد راهکار اقتصادیش غزوه بود.

حالا غزوه به چه معناست؟

غزوه یکی از اتفاقات مهم تاریخی اسلامی است.

یکی از راه هاییست که اسلام را قدرتمند کرده.

یکی از راه هایی است که فرهنگ اسلامی را ساخت.

محمدی که قدرت را در مدینه به دست گرفت.

باید یک راهکاری داشت برای تامین اقتصادی این مردم.

گفتیم که شبه جزیره عربستان ساختار آب و هوایی اش به شکلی هست که خب قاعدتا کشاورزی راهگشا نیست.

دامداری و دامپروری راهگشا نیست.

و مردمی که در مکه وجود داشتند هم از راه تجارت سعی می‌کردند که این معضلات و مشکلات اقتصادی خودشان را مرتفع کنند.

بیشتر اقتصاد بر پایه همین تجارت بود.

اما محمد راهکار دیگری به نام غزوه را به پیش کشید.

غزوه به مفهوم این که شما حالا سرقت می‌کنید.

حالا شما در کشوری هستید که در یک شاهراهی هست برای تجارت.

اینکه مردمی هستند که با.

بردن اقلام و اشیاء از شهری به شهر دیگر، از کشوری به کشور دیگر یک ثروت و یک اقتصادی را برای آن کشور می‌سازند.

یعنی مکه ای که خب اقتصاد خودش را از همین تجارت دارد کسب کرد.

حالا محمدی هست که در راه ها به راهزنی می پردازد.

اینکه راه ها را می گیرد تا اگر کاروانی برای تجارت داره رد میشه این کاروان رو از زیر تیغ بگذرونه، اونها رو شکار بکنه، اسیر بکنه، اموالشون رو تصاحب بکنه و.

حالا بچه مسلمون ها مدام در باب این موضوع میگه و این ها رو وارد این عرصه میکنه. ثروت.

ثروت باد آورده ای هست که یعنی شما در نظر بگیرید که شما برای پیدایش این ثروت که کاری نکردید مگر جنگ و خون ریزی و وحشی گری.

حالا شما وایمیستی توی راه اگر کاروانی رد شد بهش حمله میکنید و اموال اینها رو تصاحب میکنید.

اموالی که فرای اقلام و اشیائی که برای تجارت آورده شده میتونه حتی زنان و کودکان و مردانی هم که باشند باشه و میتونید اینها رو هم بفروشید و از این ها هم درآمدی کسب کنید.

میتونید هر چیزی که اون ها دارند رو تصاحب کنید.

از اسب هایی که دارند تا زین هایی که ساخته اند تا هر اقلام باارزشی که دارند تا حتی زن و بچه ی اون ها که میشه به عنوان برده و کنیز در شهر فروخته بشه.

و همین جاست که گفتیم تجارتخانه برده فروشی و کنیز فروشی در مدینه به دست محمد اینگونه شکل گرفت.

دو هدف غایی داشت.

قاعدتا محمد روزی که به غزوه ها فکر کرد و بعد آیات بیشماری که در باب جهاد گفته شد و این سرفصل هایی که به مسلمون ها داده شد تا اینکه بدونند کفار و مشرکین رو میتونند غارت بکنند، میتونن اموالشان رو تاراج بکنند، میتونن زن هاشون رو به اسارت و کنیزی بگیرند، میتونند بچه هاشون رو به عنوان برده بفروشند، میتونن اموالشون رو تصاحب کنند.

میتونند اونها رو به خواری بکشند.

این فلسفه فکری از اینجا شکل میگیره و قاعدتا دو موضوع مهم رو محمد پیش میبرد.

یک دلیل اصلیش این بود که میخواست اقتصاد این کشور، اقتصاد این همراهان و همیاران و حواریون و یارانش رو به پیش ببره.

اقتصاد کشوری که حالا در اختیارش هست رو قدرتمند بکنه.

شهر مدینه رو میخواست که اینگونه اقتصادش رو به جریان بندازه.

حالا قرار هست که مردم برن این اموال رو تصاحب بکنند.

با کشتار و خونریزی و وحشیگری و.

این اموال رو بین مسلمینی که در اون کشور هستند به عنوان بیت المال بینشون تقسیم کنند.

یه سهمی رو محمد ببره.

یک سهمی رو اصحاب ببرن.

یک سهمی رو جنگجویان ببرند و یک سهمی رو هم مردم ببرند.

خب این قاعدتا شادی به بار میاره برای مردم اون کشور، برای اصحاب و اصحابی که قرار هست یک ثروت بادآورده ای رو به دست بیارن.

کاری که بین تمام مردم و تمام افکار همواره کتمان شده و همواره در برابرش ایستاده شده، حالا توسط یک دین و باوری رسمیت پیدا میکنه و شما مواجه میشید با این غزوه ها که خود محمد در طول زندگیش در تعداد بسیاری از این غزوه ها شرکت کرده و یا غزوه هایی که به دستورش انجام شده.

و این یک راهکار اقتصادی برای محمد فراهم میکنه که نه تنها اقتصاد این شهر مدینه رو به نوعی حفظ کنه که یاران و همراهانش رو هم مصرتر و قدرتمند تر از در این راه بکنه.

حالا مردمی که هیچ ثروتی ندارن از طریق این ثروت بادآورده که حالا جنبه ی شرعی و خدایی هم داره و فرای فرا اینکه میتوانند در این قتل ها اموال دیگران رو تاراج کنند حتی اگر کشته شوند هم به جایگاه رفیع شهادت برسند و به بهشت برین لانه بکنند.

خب قاعدتا خیلی بهشون نیرو می داده.

پس یک دلیل قاعدتا پیشبرد این راه اقتصادی بوده.

یعنی راهی که برگزیده راهزنی و سرقت از دیگران بوده و دومین دلیلی که این غزوه ها شکل میگیره خب مطمئنا ضربه زدن به کفار بوده به مشرکین بوده.

حالا شما یک سری کفار و مشرکین رو در برابر تون دارید که به عنوان دشمن به شما تعریف شده اند در برابر شما هستند.

خداوند در جای جای قرآن داره این ها رو نام می بره به عنوان قوم ظالمین که در برابر خدا ایستادگی کردند.

شما از اینها کینه هم به دل دارید، انتقام می خواهید بگیرید؟

شما رو از خانه و کاشانه تون در مکه هم دور کردند، در برابر پیامبرتان صف آرایی کردند و حالا شما می خواهید که به آنها ضربه بزنید.

از نظر شرعی به شما گفته شده که این اموال این زنان و همسران متعلق به شما هستند.

از نظر شرعی به شما اجازه این کار داده شده و حالا شما با این کینه و انتقامی که در دل دارید می خواهید که به آنها ضربه بزنید.

پس یکی از دلایل دیگر هم ضربه زدن به کفار و مشرکین بود که باعث به وجود آمدن این غزوه ها شد.

پس راهکار اقتصادی محمد غزوه ها بوده تاراج ها و غنیمت گیری ها بود.

تبدیل کردن مدینه به بزرگترین بازار برده فروشی بوده.

یعنی شما مواجه می شدید با حالا حواریون محمد که می رفتند و غزوه می کردند، جنگ می کردند، تاجرها را قلع و قمع می کردند، می کشتند و نه تنها اموالشان را تاراج می کردند اشیاء و اقلام تجاری که می‌بردند را از آن خود می‌کردند و بین محمد و یاران و مردم تقسیم می‌کردند که همسران و فرزندان آنها را هم می‌فروختند.

کم کم مشرکین و قریشیان و کافران هم به این نتیجه می‌رسند که باید راهکارهایی داشته باشند.

این که حالا اگر قرار است که این تجارت را بکنند، قرار است که محافظین را هم بفرستند.

این که در این راه تا چه حد شکست خوردند هم مبرهن بود چرا که آنها چه تعدادی را مگر می‌توانستند برای این کاروان‌های تجاری بفرستند؟

خوب قاعدتا در برابرشان یک ارتش نیرومندی بود و ارتش محمدی که خوب قدرت را هم به دست گرفته بود.

اعتقادات مذهبی هم مدام داشت تکرار می‌شد.

ایمان هم داشتند، تلقین چندین باره هم می‌شدند.

راهی که هر دو براشون پیروزی بود، چه این که در برابر آن ها بجنگند، آن ها را بکشند و اموالشان را تصاحب کنند.

پیروزی در این جهان بود و حتی اگر کشته هم می شدند، پیروزی در جهان آخرت، شهادت و رسیدن به بهشت و روزی خوردن در کنار خداوند بود.

خب قاعدتا این ها همه باعث و دلیلی شد که این غذاها قدرتمند بشود.

مشرکین کارهای بسیار کردند.

سعی کردند از مسیرهای دیگری بروند اما باز هم پیشدستی مسلمین در راه بود.

سعی کردند نگهبانی و نگهبانانی را برای این کاروان های تجاری در نظر بگیرند که باز هم محکوم به شکست شدند تا شاید باری هم پیروز اما قاعدتا غالبا شکست خوردند.

فرای این، جنگ هایی هم بین مسلمانان و مشرکین اتفاق افتاد.

خب این قلع و قمع کردن و این تاراج که اموال باعث میشد که مشرکین هم از خودشون رفتارهایی رو بروز بدن در برابر محمد بجنگند.

جنگ هایی شکل گرفت و اتفاقات ریز و درشتی افتاد فرای آن.

محمد به جز مشرکین با یهودیان هم ارتباطاتی را برقرار کرد.

در ابتدا با آنها نزدیکی.

کرد همسو شد و بعد از گذشت زمانی با آنها هم دچار مشکل شد.

بعد از اینکه قدرت را قبضه کرد.

بعد از اینکه دیگر قبایل را با خودش همراه کرد، بعد از اینکه قدرت سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، مذهبی.

و تمامی قدرت های موجود در مدینه را از آن خود دید خب در برابر این یهودیان هم ایستادگی کرد.

جنگ های بین یهودیان و مسلمانان همین جا شکل می گیرد و ما مواجه می شویم با جنگ های بی شماری که محمد در طول عمر خودش به وسیله خود و یارانش شکل میده.

این جنگ ها به پیش میره و جنایات بیشماری هم در این جنگ ها اتفاق می افته.

از قتل عام های بیشمار، از کشتار اسرا، از رفتارهایی که با قبایل یهودیان میکنه در راستای رسیدن به گنج یهودیان رو از بین میبره.

یهودی که گنج بزرگی رو در اختیار داشت و به وسیله یارانش شکنجه میده تا به اون جایگاه و گنج برسه، قبایلی رو از زیر تیغ میگذرونه تا اموالشون رو تصاحب کنه، اموالشون رو تاراج کنه و زنان و فرزندانشون رو به عنوان غلام و برده و کنیز بفروشه.

و رفتارهای وحشیانه بیشمار.

فرای این جنایات بیشماری که در راستای قانون انجام میده.

یعنی شما مواجه میشید با محمدی که.

حالا کشتار می کنه، حالا قانون داره و قوانین الهی رو حکمفرما کرده.

حالا آدم هایی رو قصاص می کنه و می کشه، چشم ها رو در میاره، محاربین رو دست و پا می زنه، سنگسار می کنه و احکام عبث و وحشیانه ی اسلامی رو هم به پیش می بره.

دزدانی که بی دست باید در مدینه زندگی بکنند و امثال فراوان.

و ما مواجه می شیم با دوران خونین و جنایتکارانه ای که محمد شکل داد و این جنون رو ترویج داد.

اما یک بخش مهم دیگه ای از این تاریخ اسلام زنبارگی و جنون و شهوت محمد هست.

خب محمد رو ما دربارش صحبت کردیم که ابتدا یک زنی داشت به اسم خدیجه که از زنان بانفوذ و قدرتمند و ثروتمند مکه به حساب می اومد.

این زن از خودش بزرگتر بود و بعد از مرگ او بود که این روحیه محمد به نوعی علمدار و میدان‌دار شد.

حالا شما مواجه می‌شوید با رفتار غیرقابل درک محمد در باب زنا و زنبارگی.

یعنی شما مواجه می‌شوید با محمدی که دختر دوست خودش را در سن شش سالگی یا هفت سالگی به گفته تاریخ‌نگاران مختلف خواستگاری می‌کند، در نه سالگی با او همخوابه می‌شود.

یعنی عایشه که به عنوان ام المومنین در بین اهل تسنن شناخته شده است در نه سالگی.

همبستر با یک مرد پنجاه و خورده ای ساله پنجاه و هشت ساله قرار می‌گیرد.

یعنی شما با نهایت جنون روبه‌رو هستید؟

حالا با محمدی روبه رو هستید که زن فرزندخوانده خودش رو به عقد خودش در میاره.

با دیدن اون در حالی که خودش رو می شسته و یا از حمام بیرون اومده بوده.

عنان کار رو از دست می ده و حالا می خواد که با اون هم همبستر بشه.

حالا فرزند خوانده اش باید اون رو طلاق بده تا محمد اون رو به عقد خودش دربیاره و با او همبستر بشه.

شما مواجه میشید با محمدی که از زن شوهرداری که خوشش میاد فرمان به قتل شوهرش میده و او رو از آن خود می کنه.

شما مواجه میشید با محمدی که اگر از زنی خوشش نمیومده از نظر جنسی.

ولی مواجه میشید با زنی که محمد پس میفرسته به خاطر اینکه در بدنش خالی داشته.

یعنی شما مواجه میشید با یک چهره ی لختی از محمد که پر از شهوت است.

پر از زنبارگی هست.

حالا با قرآنی روبرو میشید که آیاتی پیرامون رفتار محمد با همسرانش نازل میکنه.

اینکه محمد خودش میدونه با کدوم زنش رابطه برقرار کنه و کدوم برقرار نکنه اگه صلاح بدونه میتونه بکنه و آیات قرآن میره و در این وادی قرار میگیره و یک دوران دهشتناکی رو هم از محمد در برابر داریم.

در باب زن بارگی و شهوت پرستی با رفتار های بیشمار با زنان بی شماری که تصاحب میکنه، با کنیزان بیشماری که همخوابگی میکنه، با این ولع به شهوت و یک بخشی از تاریخ اسلام هم گره خورده با این عناوین.

یعنی ما بعد از قدرتگیری محمد در مدینه رو به رو هستیم با غزوه ها و تاراج ها، راهزنی ها، دزدی ها، قتل ها، کشتار ها، برده فروشی های بیشمار در غزوه ها، در جنگ های خونینی که با یهودیان و مشرکین با کفار انجام میشود با کشتن اسرا.

با فروختن اسرا.

با آتش زدن اموال اسرا.

با زیر و رو کردن تمامی این منابعی که در آنجا وجود داشته.

حتی جنگی داریم که همه چیز را از بین میبرند.

یعنی شبیه به آن رفتاری که موسی انجام میداد.

حتی درختان خرما را هم آتش میزنند.

درختان خرما در بین اعراب خیلی دارای ارزش است.

فرای این جان بودن درختان، فرای اینکه درختان تا چه اندازه به زندگی ما جلا میدهند.

تا چه اندازه بودن ما را تامین میکنند.

فرای جان بودن و برابر بودن درختان.

فرای این به واسطه این ماده مغذی غذایی که در بین اعراب کم و نادر بوده، درخت خرما همواره یک تقدسی داشته اما ما با محمدی روبه رو می شویم که حتی حاضر هست که درختان خرما رو هم به آتش بکشه.

ما با محمدی روبه رو هستیم که انواع جنایات اسلامی رو به پیش میبره.

از بریدن سر تا کشتار مخالفین تا کشتار کفار، مشرکین، بریدن دست دزدان، دست و پا بریدن از محاربین، سنگسار کردن زناکاران و احکام و جزا های اسلامی که یک به یک شکل میگیره.

ما با محمدی روبه رو هستیم که پر از زنبارگی و جنون و شهوت هست.

این اسارت در شهوت هست.

مواجه میشیم با پیامبری که دختر هفت ساله رو خواستگاری و با دختر نه ساله همخوابگی میکنه.

حتی به زن فرزندخوانده خودش هم رحم نمیکنه.

روبه رو میشیم با قرآنی که حالا قرار هست در باب مسائل شخصی محمد آیه ای رو خدا نازل بکنه.

خدا بیاد و صحبت بکنه در باب اینکه گرفتن زن فرزندخوانده حرام نیست.

چرا که محمد این رو گرفته.

شما مواجه میشید با آیاتی که خدا در باب همخوابگی محمد با همسرانش صحبت میکنه.

اینکه اون چگونه صلاح میدونه.

و موضوعات فراوانی از این دست.

محمد روز به روز قدرتمند و قدرتمند تر میشه.

روز به روز لشکر قدرتمند تری رو فراهم میاره.

روز به روز از مشرکین و کافران به سمت محمد بیشتر کشیده میشن.

ما مواجه میشیم با سردارانی از کفار و مشرکین که طی مرور زمان و با دیدن و خواندن این آینده ای که برای محمد هست با خواندن این آینده.

نزدیک به محمد میشن.

خودشون رو مسلمون می دونن مسلمون میشن.

تشهد میدن و به نوعی شهادت میدن به رسالت محمد و جز این.

دار و دسته محمد میشن و محمد روز به روز قدرتمند تر میشه تا در نهایت به مکه حمله میکنه.

خب اتفاقات زیاد و ریز و درشتی در این تاریخ بعثت پیامبر اتفاق افتاده.

شاید در برنامه ای مجزا ما در باب این اتفاقات حالا به صورت موردی صحبت بکنیم که حقیقتا هم اگر بخوایم در باب تاریخ اسلام صحبت بکنیم باید موضوع های مشخصی باشه تا راحت تر دربارش صحبت بکنیم.

در این برنامه ما خواستیم که به صورت اجمالی در باب موضوعات مهم صحبت بکنیم تا بیشتر باهاش آشنا بشیم و این ها برنامه هایی هست برای آشنایی با الفبای موضوعاتی که مثلا پیرامون اسلام هست.

محمد و مسلمانان تا اون حدی قدرتمند میشن که در نهایت پا میزارن برای تسخیر مکه.

مکه رو بدون جنگ و خونریزی به دست میارن چرا که قدرت نظامی بیشتری داشتند و مکیان هم حالا به نوعی این کفار و مشرکین هم نیروی زیادی رو از دست داده اند.

در جنگ های مختلف افراد بیشماری ازشون کشته شدند.

در کنار اون بسیاری از سردمداران شون با محمد صلح کردند.

پیش تر از اون برخی در خفا و برخی در عیان همراه محمد شدند و در نهایت نیروی ضعیف در برابر این نیروی قدرتمند و نوپا که حالا همه چیز هم در اختیار داره شکست و بدون جنگ هم صلح کردند.

و حالا محمد یکه تاز یکه‌تاز قدرتمندی و قدرتمداری در مکه شد.

این‌که در این دوران و در دورانی که مکه را به دست گرفت، چه تعداد از مخالفین خودش را از بین برد هم موضوع قابل عرض و قابل بحثی است.

اینکه چگونه شعرایی که مخالفش بودند را در خفا کشت، به دستورش چگونه معترضین و مخالفین را از بین برد، در خواب کشته شوم، در خیابان کشته شوم، به دست یارانشان در خفا و نهان و عیان کشته شوند؟

اینکه در همان دورانی که در قدرت بود و در مدینه بود، چگونه تعداد بیشماری از این مخالفین را از بین برد و هر صدای در برابر را در نطفه خفه کرد.

موضوعات بسیاری هست که می‌شود درباره‌اش صحبت کرد و محمد در طول قدرت مندی اش کارهای بی شماری در این قتل و جنایت و جنون انجام داد.

من سالهای بسیاری است که گفتم اگر بخواهیم درباره شان صحبت کنیم باید به صورت موردی در باب هر کدام از این ها برنامه مجزایی رو ضبط کنیم که شاید در آینده همچین اتفاقی هم افتاد.

اما ما باید در این حد بدونیم که بعد از قدرتگیری در مکه و تسخیر مکه، خب در ابتدای امر امان نامه ای داد تا همه در امان باشند اما تعداد بیشماری رو هم از بین برد.

حتی یه جمله معروفی رو در باب یک نفری گفت که حتی اگر به خانه خدا هم یعنی به همون کعبه هم حتی اگر دست آویز کرد و به پرده های اون هم خودش رو آویزان کرد، در همون جا هم باید اون رو بکشید.

چون میدونید که در حریم کعبه کشتن و قتل حرام به حساب می آمد.

نه تنها در زمان محمد که حتی پیش تر از زمان محمد هم به همین شکل بود.

و ما گفتیم که خیلی از قواعدی که ما در اسلام می بینیم هم برگرفته از همین سنن پیش از اسلام و پیش تر از محمد بوده که کم کم رنگ و بوی دیگری گرفت.

یعنی حتی طواف کعبه هم از عقاید و باورهای همان مشرکین پیش تر از محمد بوده و یا اعتقادات دیگری که از دیگر ادیان به نوعی به قرض گرفته شده.

چه حالا روزه، چه نماز و چه دیگر عناوینی از این دست.

و اما بعد از به قدرت رسیدن محمد در مکه به نوعی کل شبه جزیره عربستان به ملکیت اسلام در آمد و همه به زور شمشیر هم مسلمان شدند.

همه چیز در اختیار محمد بود.

حالا محمد از مکه به مدینه رفت و در آنجا تجدید قوا کرد و قوای قدرتمندی را به دست آورد.

راه حل اقتصادیش دزدی و سرقت و راهزنی از دیگران بود.

این انرژی مضاعفی می داد به این افراد.

این افراد با نیروی تازه‌ای وارد می‌شدند.

حالا قرار بود به هر جایی حمله بکنند و همه چیز را تصاحب بکنند.

یعنی چیزی شبیه به کاری که چنگیز خان مغول می‌کرد.

چرا ارتشیان چنگیز تا این حد در این راه حاضر بودند از جان خودشان بگذرند؟

چون قرار بود از هیچ به همه چیز برسند و همه چیزی که از هیچ می‌رسید به همه چیزی که برایش تلاشی نمی‌شد مگر کشتار دیگران.

و اسلام هم به همین شکل بود.

اسلام هم حالا یارانی را به دور خودش جمع کرده بود.

محمد که به آنها وعده بهشت داده می‌شد و آنها قرار بود که به جنگ بروند و در این جنگ کشته بشوند و به بهشت بروند و یا بکشند و اموال و همه چیز دیگران را غارت و تصاحب کنند.

بعد از اینکه مکه هم تسخیر شد، این راه ادامه پیدا کرد و این ریشه های به نوعی تحمیل این باور به دیگران از دوران محمد شکل گرفت که حالا شهر ها و دیار های اطراف هم قرار بود که به زور شمشیر مسلمان شوند.

در همان دوران هم ما مواجه میشویم با این حمله های بیشمار.

مواجه می شویم با مردمی که از زیر تیغ می گذشتند تا مسلمان شوند و این تاریخ خونین و ننگین خشونتبار و جنون آمیز ادامه پیدا می کند تا محمد راه خودش را از طریق خون باز هم به پیش ببرد.

راهی که در ابتدای امر با آن آیات مکی قرار به اصلاح جامعه داشت اما قدرت فائقه را به دست گرفت و با این قدرت افسار گسیخته حالا قرار است که به وحشیانه ترین شکل ممکن همه را همراه و همفکر خودش بکند و کرد.

و شما مواجه می شوید با این رفتارهای وحشیانه که یک راه و یک آینده ای رو برای دیگر مسلمانان در پیش گذاشت.

یعنی شما اتفاقاتی رو که بعد از محمد توسط خلفا می بینید همون راهی هست که محمد پایه گذارش بود.

اما به واسطه قدرت در هر دوره از تاریخ به یک شکلی نمود پیدا میکرد.

یعنی شما مواجه بودید با محمدی که در دورانی که مدینه رو در اختیار داشت با راهزنی از کفار و مشرکان این ثروت رو به دست می آورد.

یعنی قرار بود که در راه کمین بزنند تا وقتی کاروان های تجاری رد میشن به اونها حمله بکنند، آنها را بکشند، به اسارت بگیرند، به بردگی و کنیزی بفروشند و اموال و غنائم شون رو هم به دست بیارند و تاراج کنند.

این غنیمت رو بین خودشون تقسیم کنند.

حالا قرار بود که با این رفتارها اون ها رو بترسونن.

بیم به دل اون ها راه بدن و اون ها رو کم کم مسلمون کنن.

که با این رفتارها طی مرور زمان هم موفق شدند و مکه رو هم تسخیر کردند.

اما بعد از اون قرار بود که حالا با این قدرتی که در اختیار دارند دیگه به راهزنی راه نبرند هر چند که باز هم می بردند.

اما فرای اون حالا قرار بود که به شهرها و کشورهای دیگه حمله بکنند و همون رفتاری رو که در راهزنی کردند رو در قبال کشورها و قدرت های دیگه هم اعمال بکنند.

در دوران زندگی محمد این قدرت تا اون حد پیش نرفت.

اما بعد از اون در دوران خلفا این قدرت به پیش رفت تا به جایی رسید که به دیگر کشورها و به ویژه به ایران ما هم حمله بکنند و ما رو هم از زیر تیغ بگذرانند و اموال مون رو غارت بکنند.

زنان و کودکان و مردان رو به عنوان برده و کنیز بفروشند و دین خودشون رو به ما تحمیل کند.

این راه خونین ادامه پیدا کرد.

در دوران حیات محمد ادامه پیدا کرد تا راه و طریقتی رو برای آیندگان و این مسلمون های تازه مسلمان شده هم شکل بدهد.

در باب تاریخ اسلام موضوعات بی شماری وجود دارد که می شود درباره اش صحبت کرد.

در باب هر کدام از موضوعات و اتفاقات موردی که در این دوران افتاده می شود ساعت ها صحبت کرد اما ما قرار بود که در این برنامه و این ویژه برنامه و این قسمت مشخص یک توضیح اجمالی در باب این تاریخ بدهیم که دادیم.

شاید در آینده در باب این تاریخ و در باب موضوعات و مورد های مختلفش هم صحبت بکنیم.

اما تا اینجا به نظرم در باب تاریخ اسلام کافی است.

اگر علاقه مند به تاریخ اسلام و شناخت اسلام هستید می توانید به کتاب های مرجعی که در این راستا وجود دارد از طبری تا ابن خلدون تا دیگران مراجعه کنید و مطالعه کنید که راهگشا براتون هست.

یا میتونید به کتاب الله جبار 1400 جلد اول که توسط من گردآوری شده هم مراجعه کنید.

در کتاب الله جبار زار در جلد اول که تاریخ اسلام رو پوشش قرار داده منبع تاریخی کتاب تاریخ طبری هست و من سعی کردم اتفاقاتی که در اون پر از ظلم هست رو به صورت موردی در اونجا بیان کنم.

شاید در آینده هم در باب همین کتاب هم صحبت کنیم و در باب مورد هایی که اتفاق افتاده حالا با رفرنس زدن به دیگر کتاب های تاریخی و صحبت بیشتر در باره اش کردن باهاتون در میون بزارم.

اما تا اینجا برای تاریخ اسلام در این ویژه برنامه بحث هستش و ما قرار هست که در قسمت های بعدی هم در باب موضوعات مهم دیگر اسلام هم صحبت کنیم تا اسلام رو بهتر بشناسیم.

ما که در کشور اسلامی به دنیا اومدیم.

باید با تحقیق و تفحص در باب این اعتقادات پیش بریم و اگر قرار هست که مسلمان باشیم با دانش و دانستن به این راه ادامه بدیم.

خب دوستان در این انتهای برنامه هم دوست دارم باهاتون باز هم مطرح کنم که اگر دوست دارید به من در این راه کمک کنید میتونید صدای من رو با دیگران به اشتراک بزارید.

منظور از صدا هم فقط برنامه ای به نام جان نیست.

آثار من تحت عناوینی مثل داستان، شعر، مقالات و آثار تحقیقی.

به رشته ی تحریر دراومده.

در وبسایت جهان آرمانی این کتاب ها به صورت رایگان در اختیار شما هست و میتونید این کتاب ها رو مطالعه کنید و این آثار من رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

چرا که مطمئنا بزرگترین کمک شما به من به اشتراک گذاشتن و رساندن این صدا به دیگران هست.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت چهارم : حدیث

خب دوستان در این برنامه پیشگفتاری که پیرامون شناخت اسلام با هم صحبت کردیم من باهاتون چند موضوع رو مطرح کردم که میشه اسلام رو باهاشون شناخت.

یکی از این موضوعات هم حدیث بود.

یکی از راه هایی که ما رو میتونه به شناخت بهتر اسلام برسونه خب قاعدتا حدیث هم یکی از این عناوین محکم و قدرتمند در بین مسلمون ها هست.

در ابتدای امر هم بهتر هست که ما در باب اینکه اصلا حدیث چیست یه صحبتی با هم داشته باشیم.

حدیث رو به مجموعه روایاتی میگن که از یکی از این بزرگان دین بیان شده باشه.

حالا بین اهل سنت این بزرگ دین عموما برمیگرده به محمد پیامبر اسلام محمد ابن عبد الله.

یعنی این احادیث غالبا از زبان محمد بیان میشه.

اینکه محمد در باب موضوعات مختلف چه نظری داشت و چه صحبت هایی داشت.

حالا اینکه اهل سنت محمد رو به نوعی معصوم قلمداد نمیکنند و اون رو هم بنده خداوند میدونند باعث میشه که این احادیث جنبه همتای قرآن نداشته باشد اما خوب قاعدتا با ارزش است یعنی یکی از راه هاییست که بهش اتکا میکنن.

پس ما حدیث رو کلامی می دونیم که از زبان محمد روایت شده باشه.

حالا در بین اهل سنت در بین شیعیان هم هم محمد هست و هم دیگر ائمه و معصومین.

که حالا شیعیان بهشون معتقدن.

حالا که چهارده معصوم یعنی در نظر بگیرید بهتر و کامل تر هست.

یعنی اون ائمه ای که همه می شناسند از امام علی شیعیان در نظر بگیرید تا امام زمانی که.

باورمند به غیابش هستند.

پس این کلام هایی که این سخنانی که راوی اون و بیانگر اون یکی از این افراد باشند رو حدیث می دونه.

دانیم این احادیث اصولا سینه به سینه نقل شده.

یعنی غالب این احادیث رو به این شکل می گن که به عنوان مثال حسن به قاسم مثلا نمی دونم قاسم به رضا گفت که اون رضا از مثلا حضرت محمد شنیده بود.

یعنی یک سندی رو هم در کنار این احادیث همواره ذکر می کنند.

این راویان حدیث که من از کی شنیدم و اون آدم از کی شنیده بود تا این آدم ها به هم وصل بشن تا در نهایت برسند به اون شخصیتی که در ابتدای امر اون حدیث رو ذکر کرده بوده.

یعنی مثلا می خوام یه حدیثی رو از محمد بگن میگن که فلان شخصیت حسن آقای مثلا بوده که از آقای مثلا نادر شنیده، نادر از قاسم شنیده و ابن قاسم از.

به عنوان مثال عایشه همسر پیامبر شنیده که عایشه هم از خود محمد شنیده.

و این سند همواره در کنار این حدیث نقل می شود و این حدیث ها را ما به دو دسته می شناسیم یکی حدیث های صحیح است و یکی حدیث های غلط و اشتباه است.

حالا به این هم داره که ما خیلی نمی خوایم وارد این تکنیک ها بشیم چون قرار نیست که ما اینجا درس مذهبی بدهیم.

قرار است که بشناسیم این احادیث چی هستند.

این که حدیث های صحیح به چه شکلی راستی آزمایی می شوند؟

این که کسانی که ناقلین این حدیث بودند باید یک سری شرایط داشته باشند، مسلمان باشند، عادل باشند و یه همچین شرایطی رو داشته باشند تا در نهایت این احادیث به احادیث صحیح منجر بشود.

یعنی اولا که باید این ها وجود داشته باشند، حضور داشته باشند، یک شخصیت تاریخی باشند در عین حال باید انسان هایی باشند که کذاب و دروغگو نباشند، مسلمان باشند، باورمند باشند، دشمن اسلام نباشند و عناوینی از این دست باعث می شود که آن حدیث به عنوان حدیث صحیح و یا حدیثی که اشتباه و غلط است قلمداد شود.

پس ما در مجموع فهمیدیم که حدیث چگونه و چه شکلی هست.

اما این حدیث چه کارایی داره؟

خب این حدیث نه همتای قرآن ولی شاید با درجه ای تفاوت در بین مسلمان ها دارای ارزش و اعتبار هست.

حالا چه حتی اون اهل تسنن که قائل به معصومیت محمد هم نیستند باز هم این احادیث براشون دارای اعتبار و ارزش است.

چرا که این رو کلام و پیام محمد میدونن.

پیامبر خودشون میدونن و به نوعی با این احادیثی که از این پیامبر ذکر می کنند راه و چاه هایی رو به دست میارن و در نهایت قرار هست که اون مجتهدین و فقهایی که در این ادیان وجود دارند.

راهکارها را با استفاده از همین احادیث و سیره نبوی و تاریخ اسلام و قرآن و سنخیت این ها با هم و نزدیکی این ها با هم به عنوان متر و میزانی که قرآن را قرار می دهند و تا چه اندازه این احادیث با آن همپوشانی دارد و در نهایت مثلا آنها را به یک حکمی، به یک اجتهادی، به یک راهی، به یک قانونی برسانند.

پس از این احادیث برای اهداف مذهبی به شدت استفاده می شود.

یعنی خیلی از احکامی را که شما در اسلام با آن مواجه هستید، خیلی از اینها ریشه های حدیثی دارد یعنی از یک حدیث مشخصی به یک همچین نتایجی رسیده.

فرای آن در زندگی هایشان هم می بینید که به کرات از این استفاده می کنند.

در باب موضوعات اخلاقی، در باب موضوعات اجتماعی، در باب رفتارهایشان با دیگران، در باب موضوعات فرهنگی همواره از این احادیث استفاده شده و آن چارچوب های اسلامی شاید حتی بشه گفت که بیشتر از قرآن بر پایه احادیث شکل گرفته چرا که قرآن یک مجموعه کوچکی است از این موضوعات.

اما در احادیث بیشماری که وجود داره شما مواجه میشید با یک دریای بیکرانی از این موضوعات که خب برای موضوعات کوچکتر هم راهکار داره.

و یا نزدیک تر به موضوعات کوچک است.

یعنی شما موضوعات عینی که امروز در جهان پیرامون خودتون می بینید.

خب خیلی از این ها در جهان اون برهه از تاریخ اسلام و صدر اسلام معنایی نداشته.

اما سعی میکنم با یک جور نزدیک کردن و همپوشانی به یک نتیجه مشخصی برسم.

یعنی اگر قرار هست که در باب به عنوان مثال رانندگی زنان مثلا صحبت بکنند که در عربستان سالیان سال این کار حرام بوده و قانونی نبوده، خب این رو با یک موضوعی نزدیک به اون همپوشانی میدند.

یعنی مثلا سوار حیوانات شدن.

مثلا زنان در اون دوره از تاریخ.

حالا یک سری المان های رو در کنار هم می ذارن تا به یک اتحادی برسن.

یکی از اون ها حدیث است.

چه احادیثی در این موضوع وجود داره؟

پیامبر چه حرف هایی رو در این باب زده؟

حالا این احادیث تا چه اندازه صحیح و درست هستند؟

و بعد این ها را در کنار واقعه های تاریخی و سیره نبوی می ذارن و در نهایت به یک موضوع مشخص می رسیم.

پس ما فهمیدیم که حدیث چیست و در کنار این حدیث به چه دردی می خوره.

یعنی در بین مسلمون ها از اون برای چه کارهایی استفاده میشه؟

قاعدتا برای اعتقادات مذهبیشون استفاده می کنن و برای رسیدن به قوانین و قواعد و اجتهاد هایی که انجام میدن.

اما فرای ما باید مهم ترین کتاب های حدیثی رو هم دربارش صحبت کوتاهی بکنیم.

این که چه کتاب هایی در بین مذاهب مختلفه اسلامی دارای ارزش و اعتبار است که از این کتاب ها بیشتر از کتاب های دیگر.

استفاده می کنند.

در این نگاه های مذهبی برای اجتهاد کردن، برای قانونگذاری و برای.

عناوینی از این دست.

در بین اهل سنت ما صحاح سته ای داریم.

شش کتاب صحیحی که اهل سنت به آن باور دارند که این کتاب ها مملو از احادیث صحیح و درست است.

اعتقاد دارند که در بین صحیح بخاری و صحیح مسلم که دو کتاب اصلی اهل سنت در زمینه حدیث است، هیچ حدیث غلطی وارد نشده و این ها صحیح بخاری و صحیح مسلم هستند.

یعنی تمامی این احادیث، احادیث صحیح هستند که از نظر سند هم مورد انطباق قرار گرفته اند و روش تحقیق شده و از نظر سندی مشکلی ندارن.

خب اینها رو به عنوان صحیح بخاری و صحیح مسلم میشناسیم.

حالا هر چند که برخی هم به اون ها هم ایراداتی گرفته اند اما موضوع مهم ما نیست و ما در باب غالب این ها داریم صحبت میکنیم.

پس در بین اهل سنت شش کتاب حدیثی صحیح وجود داره که بهش به نوعی ارجاع داده میشن.

یکی صحیح بخاری هست یکی صحیح مسلم که خب قاعدتا معروف ترین ها هست، صحیح ترین ها هست، قابل وثوق ترین ها هست و بیشتر این مکاتب مذهبی حالا اجتهاد هاشون قوانینشون رو از این کتاب ها میگیرن.

به جز اون سنن ابی داوود هست، سنن ابی داوود هست، سنن ابن ماجه هست، سنن ترمذی هست و سنن نسائی.

این شش کتاب، شش کتاب اصلی اهل سنت است که صحیح بخاری و صحیح مسلم رو گفتم که بیش تر و بیش تر مد نظرشون هست.

اما در مذهب شیعه هم چهار کتاب هست که به عنوان کتاب های منبع و مرجع حساب میشه و حالا اهل تشیع هم به نوعی به صحیح بودن این احادیث باور دارند.

یک کتاب کافی هست.

ملا یزره فقیه هست.

تهذیب الاحکام هست و استبصار و فیما اختلاف هم الاخبار هست و این چهار کتاب هم نزد شیعیان کتاب های اصلیه حدیثی به حساب میاد.

اینکه تا چه اندازه در بین این کتاب ها.

حدیث صحیح وجود داره و حدیث اشتباه وجود داره هم مورد اختلاف است و گفتم این ها یک ضوابطی دارند برای اینکه یک حدیثی رو صحیح بدونن و یا اشتباه بدونن که بر میگرده به راویان این احادیث.

اینکه این ها تا چه اندازه راویان اصلا وجود داشته اند، این که مسلمان بودند، این که کاذب بودند، این که صادق بودند و عناوینی از این دست باعث می شود که حالا یک حدیثی را صحیح بدانند و یا غلط بدانند.

اما این ده کتابی که در بین اهل سنت و تشیع دربارش صحبت شد، جزء صحیح ترین این کتاب ها هستند که متفق القول حالا مسلمانان و مومنان به این دو مذهب به این کتاب ها باور دارند.

پس این کتاب ها مهم است.

اما این که ارزش این کتاب ها تا چه اندازه هستند من برایتان توضیح مختصری دادم اما باید در همین حد بگم که ببینید شما با یک کتاب قرآنی مواجه هستید که سیصد و خورده ای صفحه است.

خب این کتاب قاعدتا قدرت این رو نداره که در باب تمام موضوعات صحبت بکنه و من بهتون گفتم که برای فقها و اصولا این مکتب فکری اسلامی چندین راه و طریقت وجود دارد تا به یک اجتهادی برسند و یک موضوعی را تبدیل به حرام و حلال بکنند.

یک چیزی را تبدیل به قانون و قاعده بکنند.

یکی از این بنیان های قدرتمند شاید بعد از قرآن مطمئنا حدیث است.

یعنی تاریخ و سیره نبوی یکی از این ارکان هست.

و قاعدتا حدیث هم یکی از این ارکان هست.

شاید با یک درجه اختلاف بعد از قرآن این احادیث هست که میداندار هستند.

حالا کسانی که مورد وثوق این باورها هستند، به ویژه محمد به عنوان پیام آور این دین در باب موضوعات مختلف هم صحبت کرده و نظر داده.

یعنی شما در باب مثلا خیلی از موضوعات جزئی که امروز می بینید بر پایه یک سری از احادیث به یک سری از قوانین رسیده اند.

پس این ارزش بسیاری دارد.

در این احادیث راویان بی شماری هم داره.

اما یکی از بزرگترین راویان این احادیث خوب، همسر پیغمبر هست.

یعنی شما با عایشه ای روبرو میشید که بیشترین راوی احادیث از محمد هست.

خب قاعده ی منطقیش هم همین هست دیگه.

یعنی شما با یک همسری رو به رو هستید که سوگولی محمد به حساب میاد؟

محمد از همه ی همسرانش نسبت به او علاقه بیشتری داره.

زمان بیشتری رو با اون میگذرونه و اون بیشتر صحبت میکنه.

خب قاعدتا اون احادیثی که قرار هست از محمد هم بیان بشه توسط همون همسر محبوبش هم بیان میشه که در بین اهل سنت هم شما مواجه میشید با احادیث بیشماری که از عایشه نقل شده و راوی این احادیث عایشه بوده.

حالا این در بین شیعیان اختلاف هست و اونها حدیثی رو از عایشه نقل نمی کنند چرا که عایشه جنگید در برابر علی و این اختلافی که بین شیعه و سنی وجود دارد یکی از پایه های قدرتمند همین جنگ بین علی و عایشه است.

پس ما با یک راویانی هم روبه رو هستیم که اینها راویان این احادیث هستند.

کسانی که به محمد نزدیک بودند، از انصار بودند، از یاران پیغمبر بودند، از اصحاب پیغمبر بودند و اینها همواره همراهش بودند و این صحبت ها را نقل کردند و اینها یک راهکاری دارد برای مسلمان ها، برای قانونگذاری هایشان و برای اجتهاد هایشان در باب موضوعات مختلف دنیا.

این احادیث هم موضوعات مختلفی دارد یعنی شما با بعضی از این کتاب ها روبه رو می شوید که در باب موضوعات مختلف مثل ایمان، مثل بهشت و جهنم.

حالا احادیث مختلفی را روایت کرده و با کتاب هایی روبرو میشید که احادیث بیشمار و بسیاری داره که در باب موضوعات مختلف صحبت شده.

یعنی از موضوعات قانونی صحبت شده تا موضوعات خیلی جزئی زندگی شخصی.

عناوین مختلفی هست که برای هر کدوم هم استناد می کنن بهش و ازش استفاده می کنن.

یعنی در جایی که آیه قرآنی وجود نداره از این احادیث صحیح استفاده میکنن.

برای اینکه یک معنی رو بقبولانند و مسلمون ها رو به نوعی باورمند به اون باور و اون ارزش بکنند.

نمونه های بیشماری هست از این احادیث و احادیثی که گفتم دیگه.

یعنی ما داریم در باب ده کتابی صحبت میکنیم که کتاب های قطور و بزرگی هم هستند.

حالا کافیه اصول کافی رو شما در نظر بگیرید که جزء جز چهار کتاب مهم حدیثی اهل تشیع هست.

اما مثلا یکی از کتاب ها هم کتاب مجلسی هست. مجلسی.

تعداد جلد خیلی غیر طبیعی بالایی داره.

فکر کنم بالای 100 جلد هست.

شما با 100 جلد کتاب حدیثی روبه رو هستید.

پس قاعدتا در بین این احادیث احادیث بیشماری پیدا میکنید که حالا چه بی معناست چه پر از مفاهیم خشونتبار و وحشیانه است.

چه نمیدونم پر از تناقض.

و هزاران معانی دیگه.

اما خوب قاعدتا اگر بخواهید در باب این مسائل صحبت کنید باید از همون کتاب های مهم و ارزشمندشون صحبت بکنید که برای خودشون دارای اعتبار و ارزش و مقام هست که بتونید از اونها استناد بکنید برای این موضوعات.

در این راستا می‌توانید به کتاب الله جبار زار هم مراجعه کنید.

در جلد دوم این کتاب این احادیث گردآوری شده از چند کتاب مهم کتاب هایی که توی همین ده کتاب ها نام بردم، سعی شده که نمونه هایی بیان بشه.

یعنی حدیث های صحیح که خب مسلمانان و باورمندان به این مذاهب به آن معترف هستند و در اینها عناوینی از ظلم های خداوندی و این نگاه مسموم و دیوانه وار بیان شده.

شما می تونید با مراجعه به اون کتاب هم از این احادیث استفاده بکنید و مطالعه بکنید.

فراوان به خود این کتاب ها هم می تونید مراجعه کنید.

البته کتاب هایی که برای اهل سنت هست نسخه های فارسیش کمتر موجود هست و باید با همون کتاب ها با زبان عربی مراجعه بشه.

اما نمونه هایی از همان صحیح بخاری و صحیح مسلم هم به صورت فارسی ترجمه شده و می توانید به آنها هم رجوع کنید که راه حل بسیار درست و کاملی است برای شناخت بهتر اسلام.

و این حدیث ها هم مطمئنا می تواند راهگشا باشد چرا که راه زندگی مسلمان ها رو همین احادیث هم ساخته.

ما در این قسمت نمی خواهیم نمونه هایی را از این احادیث بیاوریم.

شاید باز در برنامه ای مجزا سعی کردیم در باب این احادیث به صورت موردی یا چند مورد در یک موضوع خاص صحبت کنیم که اونجا میشه نمونه آورد و صفحه و آدرس داد تا هم دوستان بروند و مطالعه کنند هم در باره اش نظر بدیم، صحبت کنیم، بدونیم که چه نتایجی رو به بار آورده، چگونه گفته شده، در چه تاریخی و توسط چه راویانی؟

شانش به نوعی چه شکلی بوده؟

برای چه اتفاق این گفته شده و در نهایت چه برآیند و چه نتیجه ای داشت.

شاید در برنامه ای مجزا در باب این موضوع هم صحبت کردیم اما در این برنامه خاص قرار است که یک کلیاتی در باب حدیث گفته بشود تا باز در آینده ما در باب این اصل و اصالت چیزهایی بدانیم.

اما قاعدتا نمونه های بیشماری هست.

یعنی شما از سنگسار در احادیث می توانید پیدا بکنید که صحبت های بسیاری از زبان محمد و دیگران گفته شده تا برده داری و رفتار با کنیز ها این رسوم وحشیانه و وحشی خویان تا جنگ و جهاد و حکم های اسلامی و قوانین وحشتناک اسلامی تا کارهایی که محمد در قبال دیگران کرده که به شکل حدیث روایت شده، حالا چه اینکه از آن خاطرات صحبت کرده و چه این که در باب آن خاطرات کسی از او سئوال کرده.

شما مواجه می شوید با رفتارهای وحشیانه ای که با مخالفینش انجام داده در همان صحیح بخاری یا صحیح مسلم بود.

فکر می کنم که در باره دو تن از این کافرانی که در برابر.

محمد بودند صحبت می کرد و یا کثیر کسانی که دزدی کرده بودند که چگونه آنها را به بدترین شکل شکنجه داد و کشت و اینکه آنها را زنده زنده در آفتاب رها کرد تا حیوانات و حشرات آنها را بکشند و بخورند و این شرایط وحشتناک و دهشتناکی را بوجود آورد.

احادیث بیشماری هست در راستای این ظلمت های بی پایان که می توانید به هر کدام مراجعه بکنید و مطالعه بکنید.

در باب تمامی موضوعات هم هست.

یعنی شما از بهشت و جهنم می توانید احادیث بیشماری رو باهاش مواجه بشید که به بدترین شکل داره ترسیم می کنه.

این جهنم خون خوارانه و این عقوبت وحشتناک و این انتقام طلبی و خون خوارگی.

خداوند رو تو آیاتی که تا احادیثی که پیرامون احکام وحشیانه ی خداوندی هست در باب اعدام و قصاص و سنگسار و بریدن دست و پا و الی آخر هست تا در باب رفتارهایی که در قبال مخالفین، معترضین، مشرکان و کافران انجام شده تا جنگ ها و جهاد هایی که انجام شده تا قوانینی که در جنگ ها و جهاد ها به پیش رفته و احادیثی که در باب بردگان و کنیزان به وحشیانه ترین شکل ممکن صحبت میشه، در باب موضوعاتی لخت و عور صحبت میشه که واقعا شنیدنش هم منزجر کننده است.

و احادیث بیشماری که در این راستا و در این ظلمت راه گذاشته.

شاید در آینده در باب این مضامین هم صحبت کردیم و نمونه هایی رو هم بیان کردیم.

اما در این برنامه در همین حد باید بدونید که در این راستا میشه به این کتاب ها رجوع کرد و با موضوعاتی منزجر کننده هم روبرو شد.

اما ارزش این احادیث در زندگی.

اسلامی خیلی بالاست.

یعنی فرای اینکه ما با قانون های بیشماری روبه رو میشیم که مأخذ و ریشه ی خودشون رو از این احادیث اسلامی گرفته اند.

فرای اجتهاد های مختلفی که از طرف فقها روبه رو میشیم که مرکز و بنیان شون رو از همین احادیث اسلامی گرفته اند، شما مواجه میشید با روش و منش زندگی که از همین احادیث به پیش رفته.

یعنی شما یک جور سیره نبوی رو می بینید دیگه شما احادیثی رو می بینید از پیامبر که در باب موضوعات مختلفی صحبت میکنه و به مردم راهکار میده.

یعنی به عنوان مثال رفتار مردم در قبال بردگان و کنیزان و این نگاه وحشیانه و مستدام پیرامون حفظ این نظام و این ارزش بیمار برده داری در این احادیث بیشمار است.

پس یک زندگی و یک نوع روش زندگی را هم به مردم و به مسلمان ها خورانده.

شما با احادیثی روبه رو میشید که مدام براتون تکرار میشه برای اینکه در زندگی فلان کار رو انجام بدید.

و این برآیند کلی که شما امروز می بینید از همین گفته ها و این صحبت هاست.

خیلی از این ریشه های رفتاری ای که شما میبینید و احساس میکنید که شاید در قرآن گفته نشده در احادیث به کرات گفته شده.

من یک نمونه ای رو هم در فکر کنم قسمت قرآن زدم و گفتم که به عنوان مثال پیرامون سنگسار در قرآن به صورت مستقیم صحبتی گفته نشده.

برعکس چیزی که در باب قطع عضو دست ها گفته شده و این که باید شما دست دزد رو ببرید که این به صراحت در قرآن آیه ای دربارش اومده.

اما در باب سنگسار به عنوان مثال صحبتی به میان نیامده.

اما وقتی شما با احادیث رو به رو می‌شوید مواجه می‌شوید با احادیث بیشماری که حالا چه در باب ستایش، رجم و سنگسار توسط محمد هست، چه بر پایه انجام این رفتار توسط محمد و یارانش هست و حالا این ها هستند که مهر تصدیقی نسبت به این اعمال وحشیانه می‌زنند و ما با اسلامی روبه رو هستیم که همه چیز خودش را از قرآن نمی‌گیرد.

مآخذ بیشمار دیگری هم دارد که آن را سیراب می‌کنند.

یک سرچشمه خالصی نداره که قرآن باشه و تمامی این رودها از قرآن جاری بشند.

شما در کنار قرآن با احادیث بیشماری هم روبه رو هستید که خط مشی و خط فکری میدند، قوانین رو می سازند، راه ها رو به پیش می برند.

پس این ارزش احادیث بسیار بالاست.

در بین مسلمان ها روش و منش زندگی اون ها رو مشخص می کنه.

فرای اون میشه به این تعداد بی شمار احادیث هم فکر کرد.

یعنی شما وقتی مواجه میشید با این احادیث من بهتون گفتم مثلا به عنوان مثال مجلسی بالای 300 جلد کتاب داره.

کتاب حدیثی داره تا کتاب روایی داره که در باب این احادیث هست.

کتاب هایی که بالای 100 جلد به عنوان مثال همین کتاب مجلسی 100 جلد کتاب حدیثی است.

یعنی شما تصور کنید که چند حدیث رو در خود جای داد.

یا کتاب هایی که مثلا همین کتاب های ششگانه ای که بین اهل سنت معقول هست، کتاب های صحیحی که بهش جنبه صحیح بودن هم میدن.

خوب این ها چه تعدادی داره؟

این ها رو جمع و ضرب کنید با اون چهار کتاب اصلی که اهل تشیع قبول دارند.

در کنارش کتاب های بی شمار دیگری که وجود دارد و من یک نمونه اش را به عنوان مثال مجلسی با آن تعداد جلدهای بی شمارش مثال زدم.

همه این کتاب ها را اگر در کنار هم بگذارید و این احادیث را بنویسید و به این تعداد بی شمار از احادیث برسید، واقعا فکرتان هم منقلب می شود که چگونه ممکن است این تعداد حدیث وجود داشته باشد؟

یعنی اگر ما محمد را در نظر بگیریم که در طول تمام زندگی در طول تمام ساعات نشسته یک گوشه و حرف می زده و یک تعدادی احادیث را می نوشتند، باز هم به این تعداد نمی رسیم.

این که مدام در حال صحبت بودن بوده و یک عده ای فقط و فقط این ها را می نوشتند تا از دل آن یک احادیثی را به وجود بیاورند.

یا تک تک این حرف ها فقط و فقط حدیث بوده که او به زبان می آورده و کسانی هم این ها رو می نوشتند.

اگر حتی فرض را بر این هم بگذاریم باز هم به این تعداد ماورایی نخواهیم رسید و این واقعا ما را به فکر فرو می برد.

اما همان طور که در برنامه های پیش تر هم صحبت کردم، ما در این برنامه ها قصد نداریم که در باب انکار وجودیت اسلام و یا خدا صحبت کنیم چرا که در جهان واقعی ما وجود دارد، داعش هم وجود دارد، طالبان هم وجود دارد، جمهوری اسلامی هم وجود دارد.

تمامی این باورها قدرتمند وجود دارند و اسلام وجود دارد.

خدا در بین مردم وجود دارد و ما در باب واقعیات باید صحبت بکنیم.

باید این واقعیات رو تغییر بدیم و قاعدتا هیچ راهی نداریم مگر اینکه در برابر این واقعیاتی که در برابرمان به زشت ترین شکل ممکن ظهور کرده و زندگی ما رو تحت شعاع قرار داده، بایستیم و بجنگیم.

در برابر این نگاه های بیمارگونه و وحشیانه بایستیم و پرچم مخالفت خودمون رو علم کنیم.

پس ما قرار نیست با بیان کردن این موضوعات در باب رفع و رد خدا صحبت بکنیم یا نفی اسلام بکنیم.

ما قرار هست که اسلام رو نشون بدیم.

اسلام رو بشناسیم تا چه اون هایی که قرار هست به آن معترف و معتقد باشند با این جنبه های نهان اسلام هم روبه رو بشوند و چه آن هایی که در برابرش هستند، همصدا و یکصدا فریاد خودشان را بلند بکنند.

برای این که این نگاه مسموم و دیوانه وار و کم رنگ بکند، دست تحمیل و زور آن را بردارند.

دست آزار این نگاه رو از سر جهان کم بکند.

پس ما قرار هست که در برابر این زور و جبر و ظلم بایستیم.

ما قرار هست که با صحبت های خودمان پرچم مخالفت را در برابر این تحمیل و آزار به دست بگیریم.

ما قرار هست که با نگاه به آزادی و آزار نرساندن به دیگران این مسیر و طریقت را هموار کنیم.

خب فراز این چیزهایی که گفتم در کنارش یک موضوع دیگری رو هم میشه دربارش صحبت کرد.

این حدیث های شیعی که وجود داره هم موضوع قابل بحثی هست.

خب احادیثی که در باب اهل سنت هست خیلی نزدیک از تاریخشون به اتفاقات و ماوقع افتاده.

یعنی شما مواجه میشید با کتاب های حدیثی و روایی که در بین اهل سنت قدرتمند و مستحکم هست که تاریخ نظری و نزدیکی داره نسبت به اتفاقاتی که در اون سال ها افتاده.

اما وقتی با این احادیث در بین شیعیان روبرو میشید میبینید که فاصله بسیار زیادی هست.

یعنی شما مواجه میشید با یک اتفاقی به اسم اتفاقی که انقلاب صفویان در ایران شکل داد و این حکومت و این خاندان صفویان قدرتمند شد.

در ایران و شیعه گری به نوعی قدرت اول هم از نظر سیاسی و هم از نظر مذهبی رو در ایران به دست گرفت.

از اون تاریخ هست که شما روبرو میشید با این قدرت نقل و روایت حدیث.

یعنی شما با این کتاب های حدیثی در این تاریخ روبه رو می شوید و بعد تعداد بی شمار و سرسام آوری هست.

یعنی نسبت به اهل تسنن خیلی بیشتر هست و خیلی راحت هم می بینید که اینها به سادگی از این احادیث برای خودشان استفاده می کنند.

به راحتی نقل به مطلوب خودشان می کنند.

یعنی بلافاصله در باب هر موضوعی که صحبت می کنید حدیثی دارند تا از آستین در بیاورند و درباره اش صحبت کنند.

به دلیل تعداد بی شمار این احادیث که در این تاریخ صفویان شکل گرفت و تاریخ صفویان که سالیان سال با صدر اسلام و زندگی آن افرادی که ازشان روایت می شود فاصله داشته و به نوعی کارخانه حدیث سازی شکل گرفته برای استفاده کردن از منابع و عناوینی که نیازمند آن بودند یعنی اگر در باب یک موضوعی احساس می‌کردند که نیاز هست که حدیث وجود داشته باشد، حالا می‌توانستند در این کارخانه خودشان به تولید حدیث بپردازند و این را در این سالیان دراز و مدید ما همواره داریم می‌بینیم.

اما گفتم هدف این برنامه این نیست که ما بخواهیم نفی بکنیم، حتی وجود شیعی و شیعی گری را.

چیزی که امروز وجود دارد در ایران ما همین شیعه و شیعی گری هست و اینکه آیا در حقیقت و واقعیت این باور وجود دارد یا ندارد، موضوع قابل بحث ما نیست.

امروز در واقعیت دنیای ما وجود دارد و قدرتمند است و ما باید در برابر آن ایستادگی بکنیم.

اما موضوعاتی بود که هم تفکر به این تعداد بالای حدیث ها در بین هر دو قشر چه اهل تسنن و چه اهل تشیع و اینکه تا چه حد می‌تواند واقعی باشد و هم در کنار آن.

این کارخانه حدیث سازی که از بعد از صفویان شکل گرفت و قدرتمند شد و تعداد بی شماری حدیث را همواره تولید کرد و برای مطلوب هایی که در اختیار این شیوخ بود، همواره محتوای تازه ای را تولید کرد.

موضوعاتی هست که قاعدتا وقتی به معقوله حدیث می رسیم فکر ما را درگیر می کند.

قاعدتا موضوعات بیشماری هست.

حدیث های بیشماری هست که ما می توانیم درباره اش صحبت بکنیم و این باور های بیمارگونه و ترویج این نگاه وحشتناک و وحشیانه را هم در آنها بجوییم.

اما قرار نیست که توی این برنامه به این سمت و سو برود.

شاید در آتی در باب این موضوع هم برنامه ای داشتیم.

در این برنامه مشخص ما سعی کردیم در باب حدیث و تاریخچه پیدایش آن و ارزش و اعتباری که دارد بیشتر صحبت بکنیم تا یک راهکاری باشد برای برنامه های آتی و آینده.

من در همان ابتدا و در پیشگفتار هم گفتم که در قسمت های آتی که ما قرار هست در باب اسلام صحبت بکنیم، راهکارهای شناختمان مشخص است.

تاریخ اسلام هست، قرآن هست، حدیث هست، فقه هست.

این عناوین در کنار هم ما رو به این نقد میرسونه و در قسمت های آتی شما مواجه میشید با عناوینی که قرار نیست من تک تک مأخذ ها را به شما بگم.

مأخذ ها همین عناوینی هست که در این قسمت های ابتدایی گفته شد و در آتیه ما مواجه میشیم با صحبت هایی که در باب این مسائل گفته میشه بدون اینکه مأخذی بخواد براشون بیان بشه.

شاید در آتی در باب این مأخذ ها هم بیشتر صحبت بشه.

در انتهای برنامه هم دوست دارم باز هم باهاتون به اشتراک بگذارم که آثار من در وبسایت جهان آرمانی در اختیار شما هست.

کتاب هایی که در باب باورهای من نوشته شده و به دست من نوشته شده و به رشته ی تحریر دراومده.

شما میتونید این آثار رو به صورت رایگان دریافت کنید و برای کمک و در کنار من بودن هم میتونید این آثار رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

حالا چه کتاب ها و چه همین برنامه ای به نام جان.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت پنجم : قوانین اسلامی

خب دوستان در این ابتدای برنامه اگر بخواییم در باب قوانین اسلامی صحبت کنیم باید در نکته اول برسیم به اینکه این قوانین ریشه از کجا دارند.

تو طول این قسمت هایی که تا به حال با همدیگه در باب اسلام صحبت کردیم راه های شناخت اسلام را برشمردم و گفتم که چگونه می شود به این اسلام نزدیک شد و این اسلام را شناخت؟

خب قاعدتا ریشه های فکری اسلامی هم از همین راه ها نشات می گیرد و شما وقتی با قوانین اسلامی روبه رو می شوید ریشه در همین چند المان دارد.

یعنی تاریخ اسلام، قرآن، حدیث و فقه فقها.

قاعدتا این عوامل مهم ترین نقش را دارند.

هم راه شناخت اسلام هست و هم ریشه های فکری برای اتفاقاتی که در جهان هستی می افتد از همین المان ها قدرت می گیرد.

در باب قوانین هم به این شکل است.

نکته اول و قابل عرض این مبحث این است که ما در ادیان ابراهیمی مواجه شدیم با قانون گذاری.

یعنی اگر ما یک مبدأ و مأخذی را قرار بدهیم برای قانون گذاری در ادیان و مذاهب به اون ده فرمان معروف موسی می رسیم.

هرچند که پیش از اون هم رگه ها و نمونه های بسیاری از این قانون گذاری وجود داشته.

اما این قانون گذاری به صرف که به زندگی شخصی انسان ها مرتبط بشه و یه جورایی مجازات هایی در این جهان رو برای مردم در نظر بگیره، شاید به صورت بنیادینش از همون ده فرمان معروف موسی آغاز شد.

اینکه حالا یک سری فرامینی هست که در قبال رفتار هایی که مردم می کنن یه مجازاتی براشون در همین جهان در نظر گرفته میشه.

این قوانین به مرور زمان ادامه پیدا کرد.

در یهودیت ما مواجه میشیم با قوانین بیشمار.

قوانین بسیاری که در یهودیت اتخاذ شده از سنگسار تا شلاق زدن تا اعدام کردن و عناوینی از این دست که در یهودیت به کررات اذعان شده، پیشتر از ده فرمان موسی و بعد از آن در تورات بارها و به کرات در باب این مباحث گفته شده و این قوانین به نوعی بازخوانی شده و ریشه دار و قدرتمند هم بوده.

در اسلام هم قاعده به همین منوال پیش رفته.

نکته اول و بنیادین و مهمی که در این مسئله وجود دارد این است که خیلی از این قوانین ریشه دار در بین این سه دین یکسان و همسو هستند.

یعنی ریشه ها و ریشه های یهودی و سامی هست.

یعنی همان قوانینی که برای مجازات در یهودیت اتخاذ می شده در اسلام هم به همان شکل ادامه پیدا کرده.

حالا تغییراتی در خودش دیده اما ریشه ها برابر و یکسان بوده.

مثل خیلی دیگر از رفتارهایی که بین مسلمان ها و یهودی ها برابر و مساوی هست.

پس ما تا اینجا به این نتیجه رسیدیم که ریشه های این تفکر برگرفته از همان نگاه های یهودی است.

نگاه های یهودی که خب صحبت، صحبت خداست دیگه.

یعنی ما این ها رو فرامین خدا می دانیم.

در اسلام هم ادامه دار بوده.

اما به مساله اصلی خودمون برگردیم.

یعنی در باب قوانین اسلامی صحبت بکنیم.

این ریشه ها رو با هم بر شمردیم و دانستیم که ریشه های یهودی نه تنها در قوانین اسلامی که در خیلی از رفتارهای دیگر اسلامی هم همسو و یکسان هست با یهودیت در مباحث مختلف.

از حالا مناسک مذهبی در نظر بگیرید که یکسان هست تا عناوین دیگری که در بین این ادیان مشترک و یکسان هست و ریشه ها ریشه های یهودی هست.

اما خود این ریشه های قوانین اسلامی که امروز در همه جای دنیا وجود داره و تقریبا یکسان هست.

شاید در برخی از موارد با هم تفاوت های جزئی داشته باشند اما در اصالت و در اون بنیان اصلی همسو و همراه هستند.

به عنوان مثال اعدام کردن.

به عنوان مثال قصاص کردن.

اینها عناوین قوانین اسلامی هستند که در تمامی نگرش ها از شیعه و سنی در نظر بگیرید تا حتی فرقه های کوچکتری که بینشون هست از پنج امامی بگیرید تا به وهابیت برسید.

همه و همه در اصل یکسان و برابر هستند.

حالا در فروع با هم شاید یک تفاوت هایی داشته باشند اما در اصل و بنیان یکسان هستند.

خب این ریشه های این قوانین اسلامی از کجا گرفته شده؟

خب یه بخشیش رو که گفتیم این ریشه ها ریشه های یهودی داره.

یعنی از تورات بر اومده که خب در اسلام و یهودیت یکسان و برابر است با یک سری تغییرات در اسلام ادامه پیدا کرد.

اما خود این ریشه ها از دل خود اسلام یک بخشی از این قوانین، آن آیات صریح قرآنی است.

آیات صریحی که در باب این قوانین امر کرده یعنی مثل آن ده فرمانی که در تورات توسط خدا گفته شده و برای پیروان یهودیت به عنوان قانون درآمده.

در باب اسلام هم به همین شکل است یعنی شما با قرآنی روبه رو می شوید که یک سری قوانین دارد در خودش یک سری مجازات ها دارد.

به عنوان مثال مجازاتی که برای دزدها در نظر گرفته برای سارقین در نظر گرفته.

خب این آیه صریح دارد این که شما باید دست این دزد را ببرید، این که حالا در آینده فقها چه نظراتی را پیرامون این داشتند یعنی به عنوان مثال در شیعه گری در همین ایران خودمون این قانون پایدار وجود داره.

اینکه دست رو ببرند یک امر الهی به حساب می آید.

اینکه دست دزد را باید قطع بکنند یک قانون بلاعزل الهی است که در قرآن هم به صراحت در بابش صحبت شده.

اما می بینید که فقه های بین مثلا مذهب اهل سنت و تشیع با هم یک اختلاف نظرهایی در فروع دارند.

یعنی در تشیع و در ایران سخت گیری بیشتری اتخاذ می شود.

برای اینکه این دست بریدن انجام بشود.

یک سری المان ها و شرایطی را در نظر گرفته اند که حالا این سارق مجازاتش بریده شدن دست هست یا نه یا عناوین دیگری رو بشود.

اما مثلا در بین اهل تسنن و یا مفتی هایی که در عربستان قدرت حقوقی را در دست دارند.

خب این رو خیلی ساده تر برگزار میکنند و هر سارقی رو به بریده شدن دست حکم میدن. اما ریشه.

ریشه ی قرآنی هست.

یعنی ریشه از همون مأخذ اصلی و اصلی ترین راه شناخت اسلام برگرفته شده.

تنها به این هم ختم نمیشه.

در باب مباحث دیگری هم قوانین صریحی قرآن در خودش داره.

به عنوان مثال حکمی که به محارب میدن، محارب که در برابر خدا و یا یاران خدا و لشکریان خدا علم طغیان رو بلند کرده، پرچم مخالفت رو بلند کرد.

خب این هم در همون قرآن به صراحت در بابش توضیح داده شده.

آیه ی صریحی داره که باید بین سه گزینه این شخص رو قرار بدیم.

یا قرار هست که دست و پای اون رو به صورت برعکس ببرید یا اینکه اون رو تبعید کنید به یک جای بد آب و هوایی که در حقیقت اون آدم در اون شرایط بمیره و جان بده و یا اینکه اون رو اعدام کنید و بکشید.

حالا اینکه اون رو اعدام کنید، اینکه گردنش رو بزنید، اینکه از بلندی پرتابش بکنید.

چون این هم در آینده.

در بین مسلمون ها یه تفاوتی در این فرو وجود داشته.

یعنی اصل مطلب که معدوم کردن اون شخص بوده به عنوان مجازات همواره یکسان و برابر بوده اما راهی که قرار بوده اون رو معدوم بکنن در بین فرقه های مختلف با هم تفاوت داشته چرا که هر کدوم از این ها به یکی از اون ریشه های دیگه رجوع می کردن.

یعنی به عنوان مثال ما در قسمت های قبل هم صحبت کردیم و گفتیم فقهایی که قرار هست اجتهاد بکنند از چند طریقت به اون اجتهاد خودشون می رسن، به اون نظریه خودشون می رسن.

یک راه قرآن هست.

مطمئن ترین و قدرتمند ترین راه برای دلیل آوردن در بین مسلمون ها قرآن هست.

اما خب گفتیم که قرآن به تنهایی که راهبر نیست.

یعنی به عنوان مثال شما در نظر بگیرید که قوانینی که در کشور های مختلف وجود داره چه تعدادی هست؟

چند ماده ی قانونی ما داریم؟

در قانون جزایی، در قانون مدنی حتی امروز قوانین دیگری هم داریم.

یعنی به عنوان مثال حتی قوانینی در مورد آی تی و کامپیوتر هم در جهان وجود داره دیگه.

خب این قرآن که نمی تونسته تمامی این قوانین رو در خودش جا بده، این یک چهارچوبی رو به این ها میده تا این ها با استفاده از موضوعات دیگر مثل حدیث هایی که وجود داره و یا سیرت نبوی و زندگی محمد در دوران حیات خودش و رفتار هایی که انجام داده به یک سری قوانین برسند و به همین دلیل هست که شما در فروع تفاوتی رو و تفاوت نظری رو بین این ها می بینید.

اما در اصول یکسان و برابر هستند یعنی همه به قصاص اعتقاد دارند، همه حکم کافر و کافر و یا مرتد رو قتل میدونند.

همه قطع دست دزد رو حق و قانون می دونن.

قانون الهیه بلاعزل می دونه.

و خب ریشه های این قوانین موجود در جهان یک برگرفته از قرآن هست.

آیات صریحی که چند نمونه اش رو خدمتتون عرض کردم.

فرای قرآن خوب سیرت نبوی هم یکی دیگر از راه های این ریشه های قوانین اسلامی هست.

سیرت نبوی و تاریخ اسلام در همون صدر اسلام هم یک راهی است برای اینکه اینها به یک قوانینی برسند.

حتی در باب این موضوع هم من یه صحبت کوتاهی کردم.

اینکه ما در قرآن آیه ای به صراحت که در باب سنگسار و رجم صحبت بکنه نداریم.

اینکه مستقیما در قرآن گفته نشده که به عنوان مثال کسی که زنای محصنه کرده.

کسی که با.

فردی که همسر داره رابطه جنسی برقرار کرده رابطه نامشروعی برقرار کرده حکمش سنگسار هست؟

این گفته نشده.

اما خب اینها میان و از سیره نبوی این برداشت رو می کنن از اون زندگی پیامبر.

اینکه در طول زندگی خودش این حکم رو اجرا کرده.

و این میشه یک دلیل و استدلالی برای اینکه این موضوع و این مجازات و این نوع از مجازات رو تبدیل به قانون بکنن.

پس یک بخشی هم برمیگرده به ریشه ها و ریشه هاییست که به سیره نبوی و تاریخ صدر اسلام و زندگی محمد هست بر میگرده.

یک بخش دیگری هم از احادیث هست.

احادیث هم که گفتیم اون احادیث صحیحی که اعتقاد و باور به آن دارند خیلی از جاها جایگزین قرآن میشه دیگه.

یعنی شما مواجه میشید با حدیثی که در اون حکم به عنوان مثال یک مجرمی مثلا یک زناکاری رو محمد سنگسار اعلام کرده، این حدیث صحیح هم میشه یک راهی برای قانون گذاری.

پس ریشه ها و ریشه های این قوانین اسلامی بر میگرده به قرآن، حدیث و تاریخ اسلام و در نهایت اجتهادی که فقها انجام میدن.

پس این ریشه ها ریشه های قوانین اسلامی هست.

ریشه ابتدایی به نوعی برگرفته از همون نگاه های یهودیت است که گفتم برابر هست.

در خیلی از نکات با اسلام برابری داره اما با تغییر و تغییراتی که درش اعمال شده ما به یک قانونی میرسیم که ریشه هایش را از قرآن، حدیث و تاریخ زندگی پیامبر گرفته اما نمونه هایی از این قوانین.

نمونه هایی از این قوانین بیدادگرانه یعنی شما مواجه می شوید با قوانین دهشتناک مجازات های منزجر کننده.

به عنوان مثال شلاق زدن.

خب ما مواجه هستیم با قانون شلاق زدن در بین مسلمانان.

یعنی شما مواجه می شوید با کسی که شرب خمر کرده، مشروبات الکلی مصرف کرده.

خب حکمش را همه در تمامی جوامع اسلامی شلاق می دهند.

حالا شاید در تعداد با هم متفاوت باشند.

شاید برخی به هشتاد ضربه، صد ضربه، صد و بیست ضربه.

اما در اصل همتا و یکسان هستند.

مثال دیگر موضوعات گفتم در اصول تمام این فقه ها برابر فکر می کنند.

یعنی تمامی فقه ها فقها فکر می کنند که در قبال شرب خمر باید شلاق زد به مجرم.

حالا اینکه او را مجرم می‌شناسند هم موضوع قابل بحثی هست.

اما با توجه به تعاریف و نگاه که نسبت به دنیا دارند این را جرم تعریف کردند و همه و همه نسبت به آن شلاق را در نظر دارند اما شاید در میان آنها تعداد متفاوت باشد، شاید برخی کمتر و شاید برخی بیشتر.

مثل امروزه زندگی در بین همین حکومت اسلامی هست.

یعنی شما در جمهوری اسلامی قاضی ای که قرار هست برای شما حکم کند یک بازه ای رو بهش در اختیارش می دن؟

یه حد اقل و یه حد اکثری برای جرمی که تعریف شده.

به عنوان مثال دستتون رو باز میذارن که بین شش ماه تا دو سال زندانی به اون فرد بده و اون قاضی میتونه که بین این زمان رو زمانی به عنوان زندانی بودن اون فرد در نظر بگیره.

میتونه شش ماه بده که کم ترین حالت باشه و یا میتونه دو سال بده که حد اکثر این مجازات باشه و یا بینش رو قرار بده.

در بین فقها و این تفاوت ها هم به همین شکل هست اما همه در اون اصلی که قرار هست به کسی که مشروب خورده شلاق بزنن برابر فکر میکنن.

خب این شلاق زدن یه رفتار وحشیانه و غیر قابل درک هست.

حالا این به اون بخشی هم میرسه که از ابتدای امر این مجازات ها در ملا عام شکل میگرفته.

نه تنها در اسلام در یهودیت هم به همین شکل بوده در مسیحیت هم به همین شکل بوده چرا که اینها هدفشون از قانون گذاری فقط و فقط ایجاد ارعاب و ترس در بین مردم بوده که حالا با ترساندن مردم از این مجازات سخت باعث بشن که دیگه این رفتار ادامه پیدا نکنه.

یعنی راه حل رو در ارعاب مردم میدونستن.

حتی همین امروز هم خیلی از کشور ها چه اسلامی و حتی غیر اسلامی هم راهکاری که برای دور ماندن اجتماع از جرم و جنایت میدونند این هست که مردم رو بترسانند.

اینکه با توسل به زور و قدرت مردم رو در جای خودشون نگه دارند و نگذارند که حالا رفتارهایی که خودشون جرم تلقی می کنند رو انجام بدن.

یعنی ما داریم در باب مبحثی صحبت می کنیم که نه تنها یک رفتار وحشیانه ی منزجر کننده مثل شلاق زدن رو یک قانون مستحکم میدونه.

اینکه در کنار اون این شلاق زدن رو در ملاء عام به عنوان قانون قبول داره.

یعنی قرار هست که حالا در برابر مردم، در برابر دیگران، در برابر کودکان فردی رو شلاق بزنن به وحشیانه ترین شکل ممکن زخمی و. داغدار بکنه.

پس این به این خشونتبار بودن و زشتی این موضوع مضاعف میکنه و واقعا موضوع رو وحشتناک تر میکنه.

نمونه های بیشماری داریم.

یعنی حتی ما میرسیم به این درگیر کردن مردم با این خشونت است.

یعنی شما اگر یک پله جلوتر برید میرسید به سنگسار.

حالا سنگسار که قرار هست مردم رو هم درگیر این خشونت بکنه.

قرار هست که این خشونت رو پرورش بده.

یعنی شما قانونی را وضع میکنید برای اینکه در برابر جرم و جنایت ایستادگی بکنه اما عینا حرکت عکس میکنه چرا که قرار هست مردم رو هم درگیر این خشونت کنه.

یعنی شما تصور اینکه یک آدمی رو در وسط خیابون در ملاء عام زیر خاک میکنند و گردنش حالا یا نیم تنه اش رو بیرون می گذارند و بعد به یک جماعتی سنگ می دهند تا او را بزنند و بکشند.

خب شما از این چه برآیندی می خواهید داشته باشید؟

قرار است که چه نتیجه ای را به ثمر برساند؟

قرار است آن مردمی که قرار است به آن سنگ بزنند در نهایت تبدیل به چه انسان هایی بشوند؟

قرار است با دیدن این خشونت افسار گسیخته مردم به چه جایگاهی برسند؟

انسان هایی که دستشان در این جنایت آلوده شده قرار است که فردا چه کاری انجام بدهند؟

نه تنها یک جنایت شکل گرفته یک جرم شکل گرفته.

حالا خیلی اوقات این سنگ ها خیلی اوقات که نه، چون اصولا سنگسار در قبال زنای محصنه انجام می دهند، به ندرت برای اینکه بخواهند جماعتی را وحشت زده بکنند، شاید در قبال کفار هم مثلا انجام بدهند.

اما قانون به صورت اصلی در قبال زنای محصنه هست.

اینکه شما خیانت را تا این اندازه بزرگ قلمداد می کنه که جون اون آدم رو در قبالش می گیرید.

موضوع قابل بحث و ارزشی هست اما اینکه در قبال چنین رفتاری قرار باشه تا این حد خشونت و دیوانگی و جنایت رو ترویج بدید موضوع مهم هست.

یعنی شما مواجه میشید با سنگسار که حالا قرار هست نه تنها جرم و جنایت رو کم تر نکنه که قرار هست این چهره ی لخت و خشن جامعه رو بیش تر هم تصویر بکنه، بیش تر مردم در این جنون بازی بکنند، شرکت بکنند و مردم دیوانه تری بشوند.

قرار هست که این جنون ترویج بشه و مثل یک.

ویروس مهلک بین مردم شیوع پیدا بکنه.

عناوین بیشماری داره.

یعنی شما مواجه میشید با بریدن دست.

حتی شنیدنش هم برای ما منزجر کننده است.

فکر کردن بهش هم منزجر کننده است که حالا شما مواجه میشید با قوانین اسلامی که باز هم قرار هست به واسطه این ارعاب، این رفتار وحشیانه رو به صورت علنی و در بین عموم مردم عملی بکنه.

یعنی شما مواجه میشید با میدان هایی که قرار هست دست مردم رو ببرند.

قرار هست که در این وحشیگری و دیوانگی مردم رو داغدار بکنند.

مردمی که حالا قرار هست ببینند به چشم کی.

کسی دستش بریده میشه پاش بریده میشه.

یعنی شما تصور بکنید یک قانونی که در قبال محاربین در نظر گرفتند که یک دست و یک پای آدم رو معلول بکنند حقیقتا غیر قابل درک و فهم هست.

یعنی برای دنیای ما غیر قابل فکر کردن هست.

عناوین بیشمار هست.

یعنی شما به قصاص فکر بکنید.

این که قرار هست در قبال هر اتفاق به همون شکل جواب داده بشه.

یعنی قرار هست در قبال کور کردن چشم چشمی کور بشه.

حتی فکر کردن بهش هم دردآور و زجر آور است.

اینکه چه کسی قرار هست اون آدم رو کور بکنه.

اینکه شاید اون اتفاق، شاید اون کور شدن چشم بر پایه یک اتفاق رخ داده باشه.

اکثرا همین شکلی هست دیگه.

کسی که نمیاد دست و پای یکی رو ببنده و چشمش رو کور بکنه.

اما شما قرار هست که دست و پای اون رو ببندید و چشمش رو کور بکنید.

شاید اون در بین یک دعوا و درگیری حالا دستی به چشم اون زده و مشتی به چشم اون زده.

حتی چاقویی به چشم اون زده که باز هم قصد و نیت و هدفی پشتوانه اش نبوده.

اما شما قرار هست که با قصد و نیت و هدف دست و پایش رو ببندید و چشمش رو در بیارید فرای اون.

شما در نظر بگیرید که اگر قرار باشه در قبال هر بدی بدی کرد.

جهان رو بدی ها تشکیل میده.

اگر قرار باشه کسی کار زشت و خطایی رو انجام داد شما هم همون کار زشت و خطا رو بکنید.

قاعدتا جهان تون پر از این زشتی ها و خطاها میشه.

و اصولا هدف از قانون گذاری قاعدتا کنترل این جرم و جنایت است نه ترویج و بیشتر کردنش.

یعنی ما مواجه شدیم با این فلسفه فکری که حالا قرار نیست پیشگیری بکنه، قرار نیست درمان بکنه.

قرار نیست در برابر این جرم و جنایت ها بایسته.

قرار هست ترویج کننده ی این جنایت و دیوانگی باشه.

قرار هست اگر کسی خیانت کرده در خیابون تا نیم تنه زیر خاک بکندش و مردم بهش سنگ بزنن.

قرار هست اگر کسی مشروب خورده در خیابون ببندنش و در برابر چشم دیگران بهش شلاق بزنن.

و حالا مردم قرار هست که هر روز این تصاویر دهشتناک و وحشیانه را ببینند.

خوب قاعدتا دیدن این رفتارهای وحشیانه از قبح کار کم می کند.

قاعدتا کسی که در زندگیش بریده شدن دستی را ندیده، با کسی که ده ها بار این صحنه را دیده خیلی متفاوت است.

روحیاتش متفاوت است.

دیدش به جهان متفاوت است.

قاعدتا برای کسی که بریده شدن دست ها را دیده، بریدن دست ساده تر و راحت تر است.

و حالا می بینید که قوانینی در برابر شما هست که نه تنها در برابر این جرم و جنایت و اشاعه این جرم و جنایت ایستادگی نمی کند که قرار است خودش منتشر کننده منتشر کننده این ویروس مهلک و این جرم و جنایت بیمارگونه باشد.

نمونه های این مجازات های اسلامی زیاد است.

تک تکشان جنایت آلود و وحشیانه است.

از بریدن دست و پا تا درآوردن چشم، تا قصاص کردن، تا اعدام کردن، تا شلاق زدن، تا سنگسار کردن، همه و همه دیوانه وار و جنون آمیز است.

حقیقتا برای همه منزجر کننده است.

اشاعه دهنده ی این خشم و خشونت و جنون و دیوانگی است.

قاعدتا چیزی فراتر از این ندارد.

حالا شما مواجه می شوید این قوانین اسلامی در کشور های مختلف.

یعنی شما مواجه می شوید با کشورهای رادیکال اسلامی، حتی با گروه های تکفیری که در مدتی هم حکومت در اختیار داشتند.

حالا طالبانی که امروز هم قدرت را در اختیار دارد اما سعی می کند حالا یک رویه ی متفاوت تری از خودش نشان بده.

یا داعشی که در یک دورانی این حکومت را در آن بخش بومی در اختیار داشت.

حالا مواجه میشید با این دیوانگانی که اون حد اعلای اون قوانین رو پیاده میکنند.

یعنی شما اون حقیقت صدر اسلام رو در دل همین گروه های تکفیری و گروه های رادیکال اسلامی میتونید ببینید؟

چون مابقی این نگاه ها سعی کرده خودش رو با جامعه جهانی کم کم همسو بکنه.

حالا من الان توی این طبقاتی که داریم دربارش صحبت میکنیم یه نگاهی بهشون داریم.

یعنی شما در نظر بگیرید که ما یک کشور های رادیکال، یه گروه های رادیکال داریم مثل داعش و طالبان و القاعده و این گروه هایی که همه میشناسیم.

در کنار اینها یک کشور های رادیکال اسلامی هم داریم مثل پاکستان، عربستان، ایران، جمهوری اسلامی منظورم هست.

خب اینها هم یک نگاه رادیکال دارن و بعد یک کشور کشورهایی داریم که حالا اینا سعی کردن نیمه مسلمان باشن تا حدی لائیک باشن.

تا حدی این قوانین رو عرفی تر بکنن و دورتر بکنن و اینها پله به پله دارن تمایز رو بین خودشون قرار میدن تا خودشون رو نزدیکتر به اون جامعه جهانی بکنن.

خودشون رو نزدیکتر به اون عرفی که در جهان شناخته شده ست و قابل قبول برای بقیه کشورها حذف بکنن.

یعنی کم کم سعی میکنن این قوانین دهشتناک رو کمرنگ تر بکنن.

چرا که برای همه مشخص هست که این دیوانگی و جنون چه سرانجامی داره.

یعنی شما در دل اون تکفیری ها میبینید که به راحتی دست و پا رو در ملاءعام میبرن، به سادگی مردم رو سر میبرن، دست ها رو دم میبرن، قصاص میکنن، سنگسار میکنن.

تمامی اون رفتارهایی که در صدر اسلام انجام شده و جزو قوانین جدانشدنی از اسلام هست.

یعنی کسی که خودش رو مسلمون میدونه و به اسلام باور داره باید این قوانین رو رعایت کنه.

اینها قوانین غیر قابل عزل خداوندی و الهی هست.

یعنی شما وقتی مواجه میشید با بریده شدن دست دزد.

این آیه صریح قرآنی هست دیگه.

یعنی شما نمیتونید مسلمون باشید و قرآن رو قبول داشته باشید ولی این آیه رو قبول نکنید.

نمیتونید تفاسیر مختلفی بدید.

نمیتونید بگید که این بریدن دست دست روح هست.

دست روح رو چرا محمد میبرید در دوران زیستن خودش؟

اگر این دست، دست روح بود چرا در طول این سالیان مدید تمامی حکومت ها، دولت ها، نگاه های اسلامی، دست رو بریدن و هیچ کدوم به این معنا نرسیدن به جز شما.

و شما مواجه میشید با گروه های تکفیری، با گروه های رادیکال اسلامی که حقانیت و حقیقت اسلام رو بدون رودرواسی با دیگران دارن عمل میکنن.

حالا میبینید که به راحتی در ملا عام سنگسار هم می شوند به راحتی در ملا عام دست و پا می برند، قصاص می کنند، چشم در می آورند و قوانین وحشیانه و لخت و عور اسلامی را عملی می کنند.

بعد مواجه می شوید با کشورهایی مثل ایران. مثل عربستان.

حالا اینها سعی می کنند که یه حدی رو رعایت کنند، یه حدی رو کوتاه بیان.

یعنی خود جمهوری اسلامی رو ایران اگر رها بکنی دوست داره که همه رو سنگسار بکنه، اعدام بکنه، دست ها رو ببره وسط خیابون، دست و پا ببره چشم در بیاره.

خب قاعدتا اینها اعتقادات راستین اسلامی اونهاست.

اما می بینید فشارهایی که مردم میارن، فشارهای بین المللی که روی این دولت قرار می گیره، بعضی اوقات این حکم ها شکسته می شه، جایگزین می شه، حکم سنگسار به اعدام تغییر می کنه، حکم بریدن دست به زندان تغییر می می‌کند و یا موضوعاتی از این دست.

اما تا جایی که می‌توانند حالا پنهانی و یا گاهی برای دهن‌کجی و گاهی برای ارعاب مردم این رفتارهای وحشیانه رو از خودشون نشون میدن و بعد در کنار این، کشورهای دیگه ای رو داریم که سعی کردن این قوانین رو کنار بزارن و نزدیک تر خودشون رو بکنن به کشورهای دیگه و از این قوانین فاصله بگیرن و ما نگاه کردن به این موضوع به ما این رو میفهمونه که اون گروه های تکفیری، اون گروه هایی که رادیکال هستن، اسلام حقیقی، اسلام صدر اون تاریخ صدر اسلام رو دارن نمایندگی میکنن و به حقیقت اسلام نزدیک تر هستند چرا که اسلام سخنش واضح و روشن هست.

اسلام قوانین غیر قابل عزلی برای تمامی تاریخ داره.

قرار اسلامی نبوده که اصلاح بشه تغییر بکنه.

حالا ما در قسمت های آتی در باب بدعت هم صحبت می کنیم.

شما مفهومی دارید به نام بدعت.

یعنی شما نمی توانید بدعت بگذارید در این دین.

شما نمی توانید چیزی را ابداع بکنید.

شما قرار نیست که تغییری به وجود بیاورید.

شما یک راهی را در برابر دارید که باید آن را ادامه بدهید و این گروه های تکفیری همان راه را در پی پیش بردنش هستند.

اما در جهان ما مواجه می شویم با سه طیف از این کشورها که در قبال این قوانین اسلامی رفتارهای گوناگونی دارند.

یکی آن گروه های تکفیری هست که سعی می کنند به حقیقت و حقانیت اسلام که به آنها تدریس داده شده و آنها به آن ایمان دارند، نزدیک تر باشند و حقیقت آن را تداعی بکنند، عمل بکنند، اعدام بکنند، سنگسار بکنند، چشم ها را در بیاورند و تمامی این رفتارها را بکنند.

یک گروهی هست که می خواهد خودش را نزدیک بکند.

اما به واسطه فشارها گاهی از مواضع خودش دور میشینه.

اما همون قوانین اسلامی رو بهش باورمند هست.

یعنی شما مواجه میشید با جمهوری اسلامی که یکی از این نمایندگانش که الان خاطرم نیست کی بود و چه پستی داشت.

اما یادمه که داشت در باب سنگسار صحبت میکرد که یکی از فرامین الهی هست.

یکی از راهکارهای مهم و بزرگ و بسیار عالی برای این هست که جامعه رو شما حفظ بکنید.

مثلا به عنوان مثال از خیانت.

خب اینها اعتقادات راستین هست.

اعتقاداتی که بهش معترف و معتقد هستن.

اما اینکه تا چه اندازه مردم اون جامعه پذیرای این احکام هستند، اینکه جامعه جهانی تا چه اندازه قبول میکنه، اینکه منفعت اونها برای پیشبرد این احکام تا چه اندازه هست، تا چه اندازه حاضرند هزینه بکنند در قبال این جنون و وحشیگری.

اینها موضوعی هستش که اونها رو گاها از این احکام دور میکنه اما معترف و معتقد هستن.

یه بخشی هم هستن که حالا سعی میکنن اسلام رو با یک تصویر دروغینی به دیگران بشناسونه.

یعنی سعی میکنن قوانین روششون قوانین عرفی باشه.

اصلا شریعت رو اینجا راه گشا نمیکنن.

اما باز هم با یدک کشیدن نام اسلام سعی در تطهیر اسلام دارند و حاضر نیستند که از اون حقیقت اسلام دفاع بکنن و یا دربارش صحبت بکنن.

فرای کشورها و رفتارهایی که نسبت به این دارن ما در قبال این قانون اسلامی باید در باب یک موضوع دیگه هم صحبت بکنیم.

موضوع مهمی که در قانون گذاری در طول تاریخ اتفاق افتاد.

یعنی وقتی ما داریم در باب این قوانین صحبت میکنیم، خب این قوانین بر میگرده به هزار و چهارصد سال گذشته.

یعنی شما در نظر بگیرید که مثلا یک قانون وحشیانه و غیرقابل درک و فهمی در بین یهودیان وجود داشته که حالا مال سه هزار سال پیش بوده، مال دوهزار و پانصد سال پیش بوده، مال چهار هزار سال پیش بوده.

تاریخ دقیقش را یادم نیست و خاطرم نیست اما میشه درآورد.

یه قانون وحشتناکی رو داشتن.

اونم این بوده که اگر یک گاوی یک آدمی رو بکشه اون گاو رو سنگسار میکردن.

یعنی همین رفتار وحشتناک و وحشیانه ای که حالا مسلمونا و خود یهودی ها در قبال خیانت در قبال زنای محصنه انجام میدن و اون زن رو تا کمر زیر خاک میکنن و بعد مردمی جماعتی دیوانه به اون ها سنگ میزنن تا بمیره و جون بده و در شکنجه و عذاب.

به مرگ درود بفرسته.

با عذاب و درد و رنج بمیره این کار رو.

این مجازات وحشیانه را در قبال گاو هم انجام می دادن.

یعنی گاوی که حالا می توانست.

لگدی زده باشد به یک انسانی و انسان را کشته باشد، از روش رد شده باشد و یا هر اتفاق دیگری افتاده باشد و آن انسان را کشته باشد.

در قبال آن هم مجازاتشان سنگسار بود.

یعنی شما مواجه می شدی با این جنون های بی حد و حصر در بین انسان ها گاها ریشه های مذهبی داشت.

گاها حتی مذهبی هم نبود.

هر چند که همه ی این نگاه ها، نگاه های مذهبی هست.

یعنی حتی نگاه هایی که شما در بین به عنوان مثال مثلا هخامنشیان می بینید هم نگاه های مذهبی هست اما با یک مذهب دیگه و با یک خدای دیگه.

حالا مثلا در بین ایرانی های ما که از همون ابتدا هم همون نگاه، نگاه یکتا پرستانه بوده اما در باقی کشورها هم شاید شرک آلود بوده، شاید چندین اعتقاد به چندین خدا داشتند اما در مجموع نگاه ها، نگاه های مذهبی و شرعی بود.

خب این ها هر کدام قوانینی را به وجود آوردند.

در طول تاریخ هم شما میتوانید مواجه بشوید با قوانین دیوانه وار در سنن کشورها و فرهنگ های مختلف که حتی خارج از این ادیان سامی بودند یعنی ارتباطی به دین یهودیت، مسیحیت و اسلام نداشتند.

خب ما نمونه های بارزی از این سه دین رو داریم.

از احکام وحشیانه این ها را داریم.

به ویژه در این قسمت مشخص داریم در باب اسلام صحبت میکنیم.

یک قانونی مثل شلاق زدن، یک قانونی مثل سنگسار کردن، مثل قصاص کردن، مثل بریدن دست و پا.

این قوانین در اسلام وجود دارد.

ما هم داریم در باب این قوانین صحبت کنیم اما شاید از این قوانین بدتر و دیوانه وار تر در دیگر فرهنگ ها هم وجود داشته.

حتی فرهنگ ها و مذاهبی که دور از این باورها بودند یعنی دور از ادیان سامی و ابراهیمی بودن.

اما موضوع مهم این است که این ها طی مرور زمان با عرف جامعه تغییر شکل و تغییر ماهیت دادند.

یعنی شما مواجه شوید با قانون های عرفی که در جهان وجود دارد.

عرف جامعه که تشخیص می دهد در روزگارانی به واسطه فرهنگ، به واسطه شرایط، به واسطه خرد و دانش و آگاهی و هر موضوع دیگری از این دست، این نگاه جمعی و اجتماعی روزی مردم را سنگسار می کرده در خیابان، در ملاء عام.

اما این نگاه کم کم در حال پیشرفت هست، در حال پویایی هست و این عرف جامع قرار هست که ما را به پیش ببرد.

یعنی شما مواجه می شوید امروز با کشورهایی که قانون اعدام را ملغی کرده اند در کشور خودشان.

امروز دیگر قانون اعدام ندارند.

دیگر کسی رو اعدام نمیکنن نهایت حکمشون مثلا حکم ابد هست زندان ابد به یک نفر میدن و اعدام دیگه نمیکنن یا حتی بعضی ها حکم ابد هم نمیدن یک زندان طویل مدت میدن.

خب شما مواجه میشید با این کشورها و این قوانین.

این کشورها از ابتدای امر که همچین قوانینی نداشتند این ها هم اعدام میکردند.

شاید رفتاری به مراتب وحشیانه تر از این رفتارهای اسلامی هم انجام میدادن.

اما عرف جامعه به مرور زمان دچار یک پویایی شده یعنی خرد پیشرفت کرده، عقل پیشرفت کرده، استدلال پیشرفت کرده.

همون طور که ما در علم پیشرفت کردیم در ابزارسازی انسان ها پیشرفت کردند، به همون شکل در قانون گذاری هم پیشرفت کردند.

یعنی به این تصویر و تصور رسیده اند که برای مقابله با جرم و جنایت راه های بهتری رو هم میشه اتخاذ کرد.

میشه از اون نگاه دگم دور شد.

میشه همه چیز رو با این مجازات وحشیانه جواب نداد.

میشه از ارعاب مردم دست کشید.

بعد از گذر روزها به این نتایج رسیدند که دیدن این رفتارهای وحشیانه در ملا عام چه ضربه های روحی و روانی به مردم اون کشور و اون جامعه میزنه.

اینها عرف جامعه هست که در طول مدت و زمان پیشرفت کرده و پویا تر شده و قاعدتا یک موضوع ایستایی نیست.

یعنی به مرور زمان باز هم پیشرفت خواهد کرد.

جوامع دنیا روز به روز در این قانون گذاری ها پیشرفت میکنن و نگاه خودشون رو تغییر میدن.

اما نگاه دگمی که از اسلام، یهودیت و مسیحیت و به ویژه این برنامه ما در باب اسلام هست این هست که تغییر پذیر نیست.

قرار نیست پویا باشه.

قرار نیست که در خودش تغییر و تحولی ببینه.

قرار هست که ایستا باشه.

قرار هست که یک قانون رو برای تمامی فصول و عمر بشریت حکمفرما بکنه.

قانون الهی غیر قابل است.

این شریعت است.

شریعتی که در برابر عرف قرار میگیره.

و مشکل از همین جا آغاز میشه و ما در برنامه های آینده و آتی در همین ویژه برنامه ی شناخت اسلام یک قسمتی رو در این باب حتما خواهیم داشت.

این که در باب این ایستا بودن نگاه اسلامی صحبت بکنیم که بزرگترین ضربه رو هم زده در باب این موضوع.

قاعدتا در اون قسمت به صورت مفصل صحبت خواهم کرد.

اما در همین قسمت در باب این عرف و شرعی که صحبت کردیم و قوانین رو گفتیم، نقطه ی ضعف و نقطه ی نقطه ای که ما رو به دچار مشکل می کنه دقیقا در همین جا هست.

یعنی تمایزی که بین این قوانین عرفی و شرعی شکل میگیره.

قوانین عرفی که قرار هست هر روز پویا تر باشه هر روز با توجه به پیشرفت هایی که انسان ها در موضوعات مختلف می کنند پیشرفت بکنه و قوانینی همسوی اون اجتماع پدید بیاره.

اما در برابرش ما دین رو داریم.

به عنوان مثال.

یعنی موضوع قابل بحث ما اسلام، شریعت اسلامی که حالا قوانینی که داره، مجازات هایی که داره همواره یکسان هست.

اگر قانون سنگسار رو به وجود آورده، قرار هست تا آخرین روزی که بشریت زنده هست این قانون حکمفرما در بین مردم باشه.

اگر بریدن دست دزدان راهکار و مجازات بوده باید که تا آخرین روز جهان این راه ادامه پیدا کنه.

اما شما مواجه میشید.

مثلا به عنوان مثال همین الآن به ذهنم رسید فرانسه. و فرانسه.

در یک برهه ای از تاریخ، در همان دورانی که انقلاب کبیر هم اتفاق می افتد شما مواجه میشوید با کشتن انسان ها به وسیله گیوتین.

یک نما و تصویر وحشتناک از کشتار مردم.

این که شما در خیابان ها، در ملاء عام، در برابر دیدگان دیگران گردن مردم را می زنید، رفتارهای وحشتناک و وحشیانه ای از خودشان نشان می دادند.

این که حتی آن گردن را در برابر سایرین بالا میگرفتند تا آنها ببینند و بعد اعتقاد داشتند که این گردن رو نشون میدن تا اون مردم رو ببینه و یه همچین اعتقادات بیمارگونه و وحشیانه.

خب این کشور فرانسه طی مرور زمان امروز به جایگاهی رسیده که کسی رو اعدام نمیکنه.

امروز در ملاعام کسی رو مجازات نمیکنه.

کسی رو شلاق نمیزنه.

کسی رو با گیوتین نمیکشه.

ترکه دست و پای کسی رو نمی‌بره، گردن کسی رو نمی‌زنه.

اما هنوز که هنوزه در این کشورهای اسلامی این رفتار وحشیانه اتفاق می افتد.

حتی اگر ذره ای سعی میکنن این رو علنی نکنن، از ترس و از این عقب ماندگی در برابر دیگران هست.

اما نمونه بارزش گروه های تکفیری هست که حالا اونها چون اعتقادی به این جهان پیرامون خودشون ندارند به سادگی حاضرند که این قوانین حقیقی و راستینی که به صدر اسلام باز می گرده رو عملی کنند.

پس این ایستا بودن قوانین شرعی موجب این اتفاقات شده و ما تا آخرین روزی که در جهان باشیم اگر کسی خودش رو مسلمان بدونه و معتقد به اسلام باشه باید پایبند به این قوانین هم باشه.

این قوانین غیر قابل تغییر هستند همانگونه که اسلام هم غیر قابل تغییر هست.

خاتم الرسول بودن محمد به مفهوم پایان دادن به نبوت است.

پایان دادن به این تغییرات است.

یعنی شما یک تغییراتی را قرار بوده که ببینید اما اینجایی که به پایان رسیده قرار است تا ابدیت تا زمانی که انسان وجود دارد، حکم الهی سنگسار زناکاران باشد، بریده شدن دست دزدان باشد، قصاص کردن و درآوردن چشم باشد، این نهایت عدالت و برابری به نزد این تفکر باشد و قرار است که تمام این جهل و جنون و دیوانگی و خشونت در برابر دیدگان عموم چهره نشان بده.

خب تا اینجای مساله که پیش رفتیم بهتر است که یک کمی هم در باب این فلسفه قوانین اسلامی صحبت بکنیم.

این که چه تفکری را دنبال میکردند.

این مسلمانها برای اینکه این قوانین را وضع کردند.

حالا نگاهی که به خداوند این مسلمان ها داشته باشیم می تواند ما را به این نظر نزدیک تر بکند.

این که بزرگترین فلسفه در بین مسلمان ها و نگاه اسلامی و نگاه خدا و نگاه الله در مبحث مجازات همواره پاک کردن صورت مسأله بوده.

یعنی شما مواجه می شوید با یک موضوع ساده.

کسی است که دزدی کرده.

در قبال آن مجازات این است که دستش را ببریم تا دیگر دزدی نکند.

کسی خیانت کرده؟

می کوشیم تا دیگر خیانت نکنه.

کسی قتل کرده؟

می کشیم تا دیگه قتلی انجام نده.

و همواره در پی پاک کردن صورت مسأله بودن.

قرار به پیشگیری و درمان نبوده.

قرار این بوده که اگر حتی خیلی از مثال هایی هم که میزنند همین شکلی هست.

یعنی شما اگر پای این منبر این اساتید شیوخ بنشینید، وقتی دارند صحبت می‌کنند در این قبال اگر نقدی داشته باشید نسبت به قصاص، نسبت به جنون سنگسار، نسبت به شلاق زدن و موضوعاتی از این دست بلافاصله مثالش این هست که اگر شما عضو سرطانی در بدن داشته باشید هم دکتر آن عضو سرطانی را می برد و بیرون می اندازد.

یعنی فلسفه فکری و نهایت استدلال به همین بر می گردد که اگر عضوی مشکل دارد باید از بین برود.

باید نابود بشود.

اگر دزدی و دزدی می کند باید دستش بریده بشه که دیگه دستی برای دزدیدن نداشته باشه.

حتی میاد و میگه اگر دوباره دزدی کرد حالا اون یکی پاش رو میبریم یعنی پای برعکسش رو میبریم.

اگر دوباره دزدی کرد اون رو به زندان میندازیم برای حبس ابد و اگر در زندان هم باز هم دزدی کرد اون رو اعدام میکنیم و میکشیم.

یعنی در نهایتا قرار هستش که ما یک صورت یک مسئله ای برامون طرح شده این صورت مسئله رو پاک میکنیم و تموم میشه و به اون جوابی که می خوایم میرسیم.

یا حتی در قبال شرب خمر در قوانین اسلامی به همین صراحت هست دیگه.

یعنی شما مواجه میشی در خود جمهوری اسلامی هم در این قانون جزای اسلامی که در ایران هم حکمفرما هست به همین شکل هست.

یعنی شما در قبال شرب خمر در قبال خوردن مشروب تا سه بار شما رو شلاق می زنند، شما رو می تونن در ملاء عام به وحشیانه ترین شکل ممکن شلاق بزنند و بعد از سه بار شما رو اعدام میکنن.

یعنی به این نتیجه می رسند که خب ما یک صورت مسئله ای داشتیم.

یک بار بهش امان دادیم دوباره رفت این کار رو انجام داد دو بار و دفعه سوم قرار هست که حذف بشه چون این قابل درمان هم نیست از نظر خودشون و اون غده ی سرطانی است که باید دور انداخته بشه.

یکی از دلایل و موضوعات فلسفه وجودی این قوانین اسلامی قاعدتا همین موضوعی بود که گفتم.

یعنی فلسفه و فکرشون این هست که صورت مسئله رو پاک کنند.

موضوع دوم هم قاعدتا ایجاد ترس و ارعاب در بین مردم هست.

یعنی اینکه این فلسفه اسلامی هدف و نهایت و غایت خودش رو در قبال جرم و جنایت در این دیده که مردم رو باید بترسونه از مجازات های سنگین که دیگه این کار رو انجام ندن.

یعنی شما با مردمی رو به رو می شید که در قبال دزدی قرار هست که دستشون بریده بشه.

حالا قرار هست که دیگه دزدی نکنن چرا که نمی خوان بدون دست زندگی کنن.

نه تنها اون درد و رنج نه تنها اون معلولیت و محرومیت که حتی نشانه دار شدنشون در بین دیگران.

یعنی من چند باری هم شنیدم که خیلی از این دوستان استدلال می کنند که بله در عربستان دزدی نیست و مباهات می کنن به این قانون بزرگ خردمندانه اسلامی که با بریدن دست ها امروز دیگه در عربستان با دزدی نداریم.

اولا اینکه تا چه حد این استدلال جامعه آماری داره که تا چه اندازه واقعی و حقیقی هست که مورد تردید هست.

اما اینکه در کنار این شما تا این حد مسموم باشید که بخواهید راه حل تمام مشکلات رو در این موضوعات ببینید، خب دقیقا این فلسفه فکری و این استدلال مثل این میشه که شما در کشورتون هر کسی که کوچکترین اعتراضی کرد رو گردن بزنید و بعد بگید نگاه کنید کشور ما هیچ معترضی نداره، همه به شرایط راضی هستن.

خب این در این حد اگر مسموم باشید و ذهنیتتون بیمار باشه خب قاعدتا از همین تفکرات هم خوشحال و شاد می شید.

در مجموع اینکه فرای اون دلیل اولی که صحبت دربارش کردیم قاعدتا ارعاب و وحشت مردم هم یکی دیگه از این دلایل وجودیت این قوانین دهشتناک و خشونت آمیز است.

اینکه سعی میکنه نگاه اسلامی با ترسوندن و ایجاد این ارعاب و وحشت در بین مردم جرم و جرایم رو کمتر بکنه.

اینکه سعی میکنه این مجازات ها رو به صورت علنی در بین مردم تصویر بکنه این هست که مردم بترسند تا دیگه از این کارها انجام ندن.

اینکه شما در برابر چشمتون افرادی رو دست و پا ببرند و بگند که اینها محاربه با خدا هستند خب قاعدتا باعث میشه تا کسی دیگه جرات همچین کاری رو نداشته باشه و با این فلسفه هم سعی میکنند که جامعه رو عاری از جرم و جنایت بکنند.

اینکه تا چه اندازه اینها موفق شدند هم کاملا مشخص هست.

یعنی شما به کشورهای اسلامی نگاه بکنید و میزان این جرم و جنایت رو در نظر بگیرید.

این رو با کشورهای دیگه مقایسه بکنید و اینکه این محدودیت ها تا چه اندازه ای میتونه مردم رو حتی نزدیک کنه و فرای اون اینکه این جرم و جنایت ها تا چه اندازه از فقر و فشار اقتصادی بین مردم جریان پیدا می کنه هم موضوع قابل عرضی هست.

یعنی شما در تمامی ممالک به آمارهایی که در جهان وجود داره هم نگاه می کنید.

می بینید که میزان رضایت مندی مردم از شرایط اقتصادی، میزانی که مردم کمتر با فقر دست و پنجه نرم می کنند با میزان وجود و یا عدم وجود جرم و جنایت و بزه تا چه اندازه با هم همسو هست؟

و حالا این برآیندی که این نگاه مسموم و بیمار داشته رو هم میشه در کنارش بهش نظر کرد.

اینکه تا چه اندازه خشونت در بین جوامع اسلامی رایج هست، اینکه تا چه اندازه این جوامع اسلامی در این وحشیگری خو گرفتن در قبال این موضوع من در قسمت های دیگری هم صحبت کرده بودم.

حتی در آن قسمتی که در باب عید قربان هم بود هم صحبت کردم که دیدن این وحشیگری ها تا چه اندازه این ها را وحشی خو می کند.

یعنی شما در جوامع در بین جوامع اسلامی مواجه می شوید با کسی که حاضر هست انتحاری بکند با کسی که حاضر هست سر دیگران رو ببره سر کفار رو ببره؟

حاضر است در بین یک جماعت بی گناه چند صد نفره بره و خودش رو منفجر بکنه همه رو به کام مرگ بفرسته.

یعنی شما مواجه هستید با یک رفتارهای دهشتناکی که می بینید.

حتی این گروه های تکفیری به سادگی حاضرند گردن دیگران رو ببرند و بعد از اون رفتار وحشیانه و کریه خودشون حتی فیلم برداری هم بکنند و به اون بنازند.

خب این ها از دیدن این مجازات ها هم شروع میشه که این جوامع با دیدن این وحشیگری تا چه حد سمت و سو پیدا می کنند و اون وحشی گری ها تا چه اندازه؟

افسرده و پژمرده و غمگین میشوند و یا تا چه اندازه خودشان را در این دریای جنون و دیوانگی غرق میکنند.

تمامی دنیا از این جنون روزگارانی پر بود.

همه جای جهان هم مردم را شلاق زدند.

در ملاء عام مجازات کردند.

اما روزی به این نتیجه رسیدند که این جنون و دیوانگی برآیندی به جز جنون و دیوانگی نخواهد داشت.

این ترویج خشونت چیزی به جز خشم به ما نخواهد داد.

و سعی کردند با عرف جامعه خودشان این قوانین دیوانه وار را کم کم تغییر دهند.

اما اسلام کماکان هم در این جنون راه رو به پیش میبرد.

اما فرای این موضوعاتی که در این قسمت در باب قوانین اسلامی در باره‌اش صحبت کردیم، یک مبحث کوتاهی هم در انتها درباره اش صحبت میکنیم که این برمیگرده به اون اعتقادات و باورهایی که از خود من هست و من دوست دارم که در آینده هم بیشتر در باب آن ها صحبت بکنم.

بعد از گذشت این ویژه برنامه ها و موضوعاتی که ما درباره اش صحبت می کنیم، کم کم سعی می کنیم در باب جهان آرمانی هم صحبت بکنیم و در باب آن اعتقاداتی که منجر به ساختن جهان آرمانی خواهد شد.

اما در اینجا باید یک مقداری هم در باب این موضوع صحبت بکنیم.

یک اشارت کوچکی در این قوانین اسلامی باید به آن داشته باشیم.

اینکه ما به کرات چه در همین برنامه ای به نام جان و چه در آثاری که به دست من نگاشته شده، کتاب هایی که از من وجود دارد در باب آزادی صحبت کردیم و گفتیم که آزادی فقط یک قانون دارد و آن هم آزار نرساندن به دیگران هست.

ماورای آن آزادی قوانینی هست که شما به آن معترف و معتقد هستید.

آزادی و نهایت قوانینی هست که شما آن را بر می گزینید.

آزادی برای هر کسی متفاوت از دیگران هست.

یعنی خیلی اوقات اون چیزی که من آزادی می بینم رو دیگران می تونن به اسارت تعبیر کنن و بالعکس باشه و قرار هست که آزادی به ما درس اختیار رو بده.

قرار هست که در برابر تحمیل و جبر بایسته.

قرار هست که هر کس آزادی رو برای خود تعریف کنه.

تا اونجایی که دیگران رو آزار نده باعث آزار دیگران نشه.

معنی خیلی ساده آزادی در برابر شما معنا گر هست.

این که شما می تونید هر کاری که دوست دارید رو انجام بدی تا دیگران رو فقط آزار ندهید چرا که این ضامن وجود داشتن این آزادی هست.

در باب همه موضوعات هم میشه بهش فکر کرد.

وقتی ما در باب قوانین هم صحبت می کنیم خب قاعدتا آزادی با قانون خودش معنی می شه.

فرای اون قانون و اون چهارچوب کلی که ما دربارش صحبت کردیم و اون آزار نرساندن به دیگران بود که تضمین کننده وجود داشتن آزادی و همگانی شدن آزادی هست و باید در قبال تمام جانداران هم حفظ شود. فرای اون.

آزادی میشه اون انتخاب قانون.

یعنی شما باید قانونی را انتخاب کنید که به آن پایبند هستید و از آن لذت می‌برید.

خب، قاعدتا کسانی هم در جهان وجود دارند که نهایت آزادی را در همین قوانین اسلامی می‌دانند.

یعنی ما وقتی صحبت از سنگسار و اعدام و درآوردن چشم و این دیوانه بازی ها می‌کنیم، برایمان نهایت اسارت و دیوانگی و جنون و خشم و خشونت است.

اما عده ای بالغ در جهان می‌توانند وجود داشته باشند که نهایت آزادی و رستگاری و هر معنی ای که شما، هر مفهومی که شما دنبال می‌کنید را در همین جنون از نگاه ما داشته باشند.

گفتم خیلی اوقات می‌تواند.

آزادی ای که برای من تعبیر و تفسیر به آزادی می‌شود، آن مفهوم و آن کانسپتی که من به عنوان آزادی می‌شناسم می‌تواند برای شما تعبیر و تفسیر به اسارت شود.

در این مساله مهم هم همین شکلی هست.

یعنی شاید قوانینی که شما به آن معتقد هستید برای من نهایت جنون باشه و بالعکس قوانینی که من بهش معتقد هستم برای شما جنون آمیز باشه.

پس قاعدتا ما باید در اون نگاهی که به جهان داریم، در اون جهان آرمانی که قرار هست در آینده در بابش صحبت بکنیم و در بین آثار من کتاب جهان آرمانی هم وجود داره.

دوستانی که می خوان پیش تر از این که به این برنامه ها در برنامه ای به نام جهان برسیم باهاش آشنا بشن با این مفهوم میتونن به کتاب جهان آرمانی هم رجوع بکنن.

در وب سایت جهان آرمانی هم به صورت رایگان در اختیار شما هست.

پس ما وقتی میخوایم با مفهومی به اسم جهان آرمانی و نگاه آزادانه و اون آزادگی و باور به آزادی صحبت بکنیم، خب مسلما تعدادی هستن که به این قوانین پایبند باشند.

اگر همه ی اون افراد به این قانون پایبند باشند این قانون محترم هست در بین خودشان می‌توانند کشوری داشته باشند و در آن با این قوانین زندگی کنند.

مستدام که این قوانین تحمیل به دیگران نشود.

یعنی کسانی که نمی‌توانند انتخاب کنند از جمله کودکان که هنوز به بلوغ نرسیده اند شامل این قوانین نشن از جمله حیوانات و یا گیاهان که قدرت انتخاب و تصمیم گیری ندارند و نمی‌توانند راهی را برگزینند، شامل این قوانین نشن.

اما بالغان که در آن کشور حالا در کنارش یادم رفت این که حالا دوستان و عزیزانی که مشکلات ذهنی و فکری هم دارند از این جمله هستند.

یعنی کسانی که اختیار انتخاب رو ندارند از این قوانین باید مستثنی بشن.

اما مابقی که باورمند هستند با خوندن و قبول کردن این قوانین همرنگ و همسو و هم وطن و هم باور این جماعت شدند.

خب میتونن به این قوانین پایبند باشند میتونن قبول کنند که در ازای به عنوان مثال خیانت و یا زنای محصنه سنگسار بشن.

حالا خودشون یک جماعتی هستن که میتونن در این جهل و جنون از نگاه ما و در نهایت آزادی از نگاه خودشون زندگیشون رو پیش ببرن.

مادامی که این نگاه، نگاه تحمیل کننده به دیگران نباشه این قوانین بر دیگران تحمیل نشه به همون شکل قوانین ما هم بر اون ها تحمیل نشه.

یعنی اون ها هم قاعدتا دوست ندارن در یک کشوری زندگی بکنن، با قوانینی زندگی بکنند که به عنوان مثال اعدام نداره.

اون ها نهایت آزادی رو در همین اعدام کردن میدونن.

وقتی کسی به این قانون اعتقاد داره.

فردایی هم که این جرم رو مرتکب میشه اعتقاد داشته دیگه و در نهایت هم میتونه مجازاتی بشه که خودش بهش باورمند بوده.

پس ما داریم از یک آزادی صحبت می کنیم که فردی هست که هر کس معنای اون هست.

قرار هست که هر کس آزادی خودش رو داشته باشه، انتخاب قوانین خودش رو داشته باشه، خودش بدونه که چه قانونی نهایت آزادی و آزادگی است و آزادگی هم قبول کردن این نگاه های مختلف در جهان هست و ما قرار هست جهانی داشته باشیم که درش همه آزادانه بتونن زندگی کنن و در نهایت آزادی که بهش باور دارن با قبول یک قانون و اون هم آزار نرساندن به دیگران.

دیگرانی که همه جانداران رو در بر میگیره در اون آزادی نهادین خودشون نهایی خودشون به راحتی و سادگی زندگی بکنند.

پس قاعدتا وقتی ما در باب این قوانین صحبت می کنیم و نگاه خودمون رو بیان می کنیم، دلیل این هست که این قوانین تحمیل شده به ما.

یعنی منی که امروز در ایران به دنیا اومدم در انتخاب این قوانین نقش ایفا نکردم و به هیچ کدوم از این قوانین هم معترف و معتقد نیستم.

نه به سنگسار، نه به اعدام، نه به قصاص، نه به هیچ کدوم از این عناوین جنون آمیز.

برای من نهایت خشونت و تحمیل این خشونت و دیوانگی و وحشیگری ست.

به صورت علنی مجازات کردن دیگران نهایت جنون هست.

از نظر من به جز نشر دیوانگی و جنون، به جز پژمرده کردن در خود ماندن.

انتشار این ویروس مهلک وحشی گری و خشونت هیچ برآیند دیگه ای برای اون اجتماع نداره.

و اینجاست که ما نسبت به اون اعتراض داریم.

اما اگر همچین قوانینی بین مردمی معترض و معتقد در جریان بود که همه و همه نه اکثریت، همه و همه به اون باورمند بودن و بعد این قوانین بر دیگرانی که قوه ی اختیار و انتخاب نداشتند هم تحمیل نمی شد.

از جمله گیاهان. درختان، حیوانات.

کودکان و مجانین.

اگر به این ها این قوانین به نوعی تحمیل نمی شد، قوانین حقی بود که برای آن جماعت آن مملکت، آن هموطنان محترم و مغتنم بود و ما هم نسبت به آن صحبتی نداشتیم و اگر هم داشتیم جنبه روشنگرانه کوچکی بود.

حالا کسی می تونست بشنوه و یا نشنود.

اما وقتی ما در شرایط تحمیلی ای زندگی می کنیم که تمامی این قوانین بر گردن ما سوار است، اینکه ما حتی در تغییر دین خودمان هم نقشی نداریم.

یعنی شما می توانید به سادگی به واسطه اینکه در یک خانواده مسلمان به دنیا آمدید و بعد با تحقیق و تفحص خواستید که بی دین باشید، بر خدا باشید، ضد خدا باشید، بی خدا باشید و یا باورمند به یکی دیگر از این ادیان چه ابراهیمی و چه غیر ابراهیمی باشید می توانید جانتان را از دست بدهید.

این قوانین تحمیلی و وحشیانه و خشونت بار هست که ما باید در برابرش و در برابرش صحبت کنیم.

در باب قوانین اسلامی هم به کرات و بیشتر هم میشه صحبت کرد.

شاید در آتی و آینده هم ویژه برنامه هایی در این باب داشته باشیم تا در باب هر کدام از این عناوین دهشتناک و دیوانه وار نمونه هایی بیاریم، ریشه و مأخذ اش رو در قرآن و یا احادیث بیان بکنیم و برآیند و نتایجی که در جهان گذاشته رو هم بیشتر دربارش صحبت بکنیم.

اما برای این قسمت از این ویژه برنامه شناخت اسلام در همین حد قوانین اسلامی کافی هست.

این ویژه برنامه ادامه پیدا خواهد کرد و قسمت های بیشتری هم خواهد داشت که ما در هر قسمت سعی میکنیم در باب یکی از مباحث اسلامی صحبت بکنیم.

دوستان در این انتهای برنامه هم دوست دارم با شما برای بار دیگری هم در میون بذارم که شما هم میتونید در کنار من باشید و به من کمک کنید.

قاعدتا بزرگترین کمک شما به من به اشتراک گذاشتن این آثار با دیگران است.

وقتی من صحبت از آثار می کنم، تمامی آثار خلاصه به همین برنامه ای به نام جان نمی شود.

فرای برنامه ای به نام جان.

من آرا و افکارم را تحت عناوین کتاب هایی به رشته ی تحریر در آوردم.

این کتاب ها به صورت رایگان در وب سایت جهان آرمانی در اختیار شما دوستان هست.

می توانید به وب سایت جهان آرمانی وب سایت شخصی خود من مراجعه کنید و این آثار را به صورت رایگان دریافت کنید و اگر دوست داشتید در کنار من باشید.

این آثار اعم از همین برنامه ای به نام جان کتاب ها، اشعار، مقالات، آثار تحقیقی، داستان ها، داستان های کوتاه، کتاب های صوتی که از من منتشر شده را با دیگران به اشتراک بگذارید تا شاید این صدا بیشتر شنیده بشه و دوستان بیشتری به این راه همراه ما باشند.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت ششم : بهشت و جهنم

خب دوستان در ابتدای امر بخوایم در باب بهشت و جهنم صحبت بکنیم باید برگردیم به ریشه های اصلی این معقوله بهشت و جهنم که توی قرآن به کرات دربارش صحبت شده.

فرای قرآن در احادیث هم بسیار دربارش صحبت شده.

و محمد در طول زیستن خودش بارها و بارها از این معقوله و با این مفهوم مردم رو آشنا کرد.

اینکه ما در این دین سامی در اسلام مواجه میشیم با بهشت و جهنم جایگاهی برای دادن پاداش و مجازات به مومنین و کفار و مشرکین.

ما یک فلسفه فکری و وجودی داریم در اسلام که ما رو به این راه میکشونه که در قبال هر کرده ای که ما انجام میدیم قرار هست که یک مجازات و پاداشی هم داشته باشیم.

اینکه در نهایت زیستن ما در این دنیا ما رو به یک دنیای دیگری میرسونه که در اون دنیا قرار هست که ما تاوان کارهایی که کردیم رو پس بدیم.

این فلسفه وجودی ای هستش که به اسلام هم باز نمی گرده.

یعنی ریشه های فکری معاد و این بهشت و جهنم از پیش تر از اسلام هم وجود داشته اما به این شکل یکپارچه در اسلام بیشتر بهش بها داده شده.

یعنی شما در یهودیت و در مسیحیت هم این معانی رو باهاش روبه رو هستید.

حتی در ادیانی که فرای ادیان سامی و ادیان ابراهیمی هست هم با این مفهوم روبه رو هستید.

به اشکال مختلف گاها مواجه میشید با این مفهوم پاداش که به اشکال گوناگونی با مردم در میون گذاشته شده.

یعنی در ادیانی که در بین هندی ها مرسوم بوده با یه مفهومی به اسم تناسخ رو به رو هستید که اون هم یک مفهومی همراستا با بهشت و جهنم هست.

یعنی در یک معنی به نوعی پیش میرن.

قرار هست که رفتارهای ما در این دنیا یک پاداش و مجازاتی داشته باشه.

خب از همون ابتدا هم شما مواجه میشدید با مردمی که سئوال میکردند ما این رفتارهایی که در این دنیا انجام می دهیم چه ثمره ای خواهد داشت؟

پس از همان ابتدا این یک سوال بنیادینی بوده که در بین مردم جاری و ساری بوده.

همه براشون سوال پیش میومده که حالا کسانی که در این دنیا کارهای زشت و خطاهای بسیاری انجام داده اند چرا هیچ مجازاتی در این دنیا باهاش رو به رو نمی شوند؟

ذهن و استدلال ها و خرد بشری هم به راهکارهایی رسیده و جواب هایی را برای این پرسش ها به وجود آورده که یکی از بزرگ ترین و مهم ترین آن ها هم همین معاد هست که در اسلام پر ریشه تر و قدرتمند تر بیان شده.

یعنی شما با قرآن رو به رو میشید که بارها و بارها به کرات در باب بهشت و جهنم صحبت می کنه.

این که هر کدوم از رفتارهای ما در این دنیا یک ثمره ای داره، یک نتیجه ای داره.

شما کارهایی که انجام می دهید در نهایت قرار است که در برابرش یک جواب و پاسخی هم از طرف خدا بشنوید.

در قبال آن پرسش های بیکرانی که قاعدتا از محمد و دیگر مومنین و خداپرستان همواره می شده، این که چرا فلان پادشاه، فلان فرد مستبد، فلان فرد قدرتمند، فلان فرد ثروتمند در این دنیا کارهای خطای بسیاری می کند و جوابی نمی گیرد.

خب یک طیف های فکری ای بودند که در پیش از آن به عنوان مثال گفتم در بین ادیانی که در هندوستان قدرتمند بوده مثل بودیسم و یا هندوئیسم جواب را در تناسخ می دیدند.

این که ما در این دنیا زندگی می کنیم و بارها و بارها به دنیا می آییم و در این طول زندگی کردن خودمان پاداش و مجازات رفتارهایمان را هم می بینیم.

حالا گاها ما در زندگیمان یک رفتار خبط و خطایی می‌کنیم که در زندگی بعدی پاسخش را می بینیم.

این یک جواب ساده و ساده ای بوده در قبال اونهایی که می گفتند چرا این افراد هیچ مجازاتی نمی شن.

و خب به سادگی میتونستن بهشون جواب بدن که اینها در زندگی بعدی این مجازات ها رو متحمل می شن حتی در کنار اون.

یک پاسخی هم بوده در قبال اونهایی که نگاه می کردند و دنیا رو می دیدند که پر از مظالم هست.

کسی که از کودکی دارای نقص عضوی بوده مشکلی داشته از نظر ذهنی، از نظر جسمی با یک ایراد و اشکالی به دنیا اومده بوده.

خب این نه تنها اون پاسخی بوده برای کسانی که به دنبال مجازات و پاداش بودند بعد از زندگی خودشون که حتی یک منطقی هم بوده برای اون کسانی که در این دنیا با معلولیت و محرومیت به دنیا می اومدند.

یعنی بلافاصله اونها متهم می شدند به اینکه در زندگی گذشته خودشون خبط و خطا هایی انجام دادن و بعد اون نیروی ماورایی و خداوندی که بر جهان تسلط داره در قبال این رفتارهای اونها پاسخی داده و بعد در زندگی بعدی خودشون در این درماندگی و محرومیت به دنیا اومدن.

اما اسلام این پاسخ رو در معاد جسته و حالا جواب این پاداش و مجازات ها رو در یک دنیای دیگه ای تصویر کرده.

دنیایی که قرار هست بعد از این دنیا اتفاق بیفته.

خب همه در باب قیامت شنیدید.

اینکه قرار هست بعد از اینکه دنیا به آخر خودش رسید و به نهایت خودش رسید حالا تمام مردم زنده بشند، دوباره برون بیان و در یک دنیای دیگه مورد قضاوت خدا قرار بگیرن.

بر اساس کارهایی که انجام دادند پاداش بگیرند و یا مجازات بشند و ما مواجه میشیم با این تصویرهایی که از جهنم و بهشت برای ما در قرآن، در اسلام در بین احادیث تصویر شده تصاویری که محمد به کرات در طول زیستن خودش حالا چه با عناوین آیات قرآنی و چه به به مفاهیمی مثل حدیث با مردم در میان گذاشت، ما مواجه می شویم با یک دنیایی که قرار هست در آخرت شکل بگیرد.

خدا مردم رو مورد بازخواست قرار بده، مورد قضاوت قرار بده.

بر اساس کارهایی که کردند با تعاریفی که حالا خدا نسبت به اونها و در برابر اونها قرار داده، با توجه به اینکه حالا کارهای بدی کردند و یا کارهای نیکی کردند، به آنها یک پاسخی بده.

به این تعاریف و به این رفتارها کاری نداریم تو این قسمت مشخص.

و این قسمت بیشتر در باب این بهشت و جهنم و این نفس، وجودیت بهشت و جهنم هست.

اینکه اینها چه تعابیری دارند، اینکه اینها خوبی و بدی رو در چه می بینند، اینکه چه رفتارهایی از دید این ها خوب هست که می تونه رفتار بد و زشتی باشه.

اینکه مثلا کشتن دیگران برای ما یک مفهوم زشت و زننده هست اما بلافاصله در این ادیان بویژه در اسلامی که ما داریم دربارش صحبت می کنیم می تونه با قرار گرفتن یک کافر در کنار اسم اون فرد تبدیل به یک عمل نیکی بشه دیگه.

یعنی شما جنگ و جهاد رو به عنوان مثال زشتی و بدی و خشونت طلبی و خشونت و انتشار خشونت می بینید اما به راحتی می تونه در اسلام تعبیر به زیبایی و رفتارهای نیک و بزرگ و خداپسندانه بشه.

ما با این مفاهیم کاری نداریم.

تو این قسمت مشخص و بیشتر باید بریم و به سمت تصاویری که از بهشت و جهنم وجود داره برسیم.

با این مفهوم کلی روبرو بشیم که اصلا فلسفه وجودی این پاداش و مجازات برای چی هست؟

خوب نکته اول همون امری بود که دربارش صحبت کردم.

اینکه یک پاسخی در قبال این پرسش تکرار شونده بین مردم بود.

اینکه انسان هایی که در این دنیا رفتارهایی از خودشان نشان می دهند قرار است که چگونه پاداش و جزا ببینند.

قرار است که آیا در قبال آنها اتفاقی انجام نشود که در قبال این معاد علم شدند و ما مواجه شدیم با اینکه یک مفاهیمی وجود دارد مثل بهشت و جهنم که قرار هست پاسخ رفتارهای آن ها داده بشود.

اما این تصویر از جهنم دقیقا چه تصویری بوده و این تصویر از بهشت چه تصویری بوده؟

تصاویری که در قرآن مواجه می شویم با یک تصویر زننده از نهایت خشونت و این خشونت عریان هست.

از یک خدای کینه جو و انتقام طلب که قرار هست انسان ها را به واسطه کارهای بدی که کردند به بدی پاسخ بده.

شما مواجه می شوید با تصاویر دهشتناک اینکه قرار هست انسان ها در کوره های مذاب بسوزند.

اینکه قرار هست هر بار پوست تازه ای بگیرند، هر بار زنده شوند و دوباره بمیرند، بسوزند و دوباره پوست تولید کنند و دوباره از نو سرآغاز باشند و دوباره از بین بروند.

دوباره به بدترین و وحشیانه ترین شکل از بین بروند.

یعنی شما می دانید که ما در جهان راه های بیشماری برای مرگ داریم.

هر کدام از این ها یک درد و رنجی رو به فردی که داره این اتفاق برایش می افتد متحمل می کند.

اما وقتی در باب خودسوزی و آتش سوزی و این ها صحبت می کنیم، آن نهایت درد و رنجی هست که اون نفر می تونه متحمل بشه.

خیلی بیشتر از بقیه ی رنج ها.

یعنی شاید یک نفری بتونه خودش رو از یک ارتفاع پایین بندازه و بمیره.

و یا قرار باشه که خودش رو با یک اسلحه ای از بین ببره و با یک چاقوی خودش رو ببره.

اما تمام این ها در قبال این سوختن مسلما بی معنی تر هست.

یعنی درد و رنجی که در این سوختن و آتش گرفتن هست قاعدتا بیشتر از تمام این تصاویر است و ما مواجه می شویم با جهنمی که بزرگ ترین شکنجه ها در آن قرار است در قبال این گناهکاران اتخاذ شود.

گناهکارانی که بیشتر آنها هم کفار و مشرکین هستند.

یعنی مومنین با قبول کردن خداوند قبول کردن راه خداوند یک راه طویل و درازی رو طی کردند و بیشتر این مبارزه و مناقشه خدا با این کافرا و مشرکین هست.

یعنی شما بیشتر آیات قرآنی رو می‌بینید که در باب جهنمی صحبت می‌کنه که جایگاه کفار هست.

مومنینی که حالا به خدا اعتقاد دارند و رفتارهایی انجام دادند که منافات داشته با باورهای اسلامی.

مسلما مجازات کمتری داره در قبال کسانی که شاید رفتارهای درست و معقولی از خودشون انجام دادن اما باورمند به خدا نبودند و خدا را انکار می‌کردند و یا برای خدا شریک قائل بودند.

به خدا باور داشتن در کنار دیگر الهه‌ها یعنی همان تصویری که مردم بومی عربستان پیش از قدرت‌گیری اسلام در ذهن و تصویر و تصور خودشان داشتند، اینکه اساطیر بی‌شماری را هم در کنار خدا قدرتمند می‌دانستند، راهی برای توسل به آنها می‌جستند تا با توسل به آن الهه ها به آن خدای اصلی برسند.

اینها همه جایگاه جهنم را خواهند داشت.

کفاری که خدا را قبول ندارند، در برابر خدا هستند.

خدا و این فلسفه فکری‌اش را مورد تمسخر قرار می‌دهند و در برابرش کفر می‌گویند.

اینها همه محکوم به جهنم ابدی هستند و جایگاه ابدی آنها جهنم است.

شما به کرات با این آیات در قرآن روبه‌رو می‌شوید و این تصویر دهشتناک جهنم را بارها و بارها در برابرتان تصویر می‌کنند.

اینکه قرار است در قبال تشنگی آنها آب مذاب بهشان خورانده شود.

اینکه قرار است از چرک آبه ها و خونابه ها سیراب بشن.

اینکه قرار هست اجزای بدن آنها متلاشی بشه، اینکه قرار است در آتش بسوزند و خاکستر بشن و دوباره به دنیا بیایند و دوباره از بین بروند و دوباره به دنیا بیایند.

یعنی تصویر یک دیوانه ی مجنون رو داره به شما میده که قرار هست دیگران رو شکنجه کنه.

در بدترین تصویرهایی هم که انسان در طول این زیستنش از خودش به جا گذاشته، چه در دنیای واقعیت، چه در دنیای خیال و تصور، چه در هنر، چه در سینما.

همتای این جهنم تا به حال تصویر نشده.

یعنی شما مواجه نشدید با قاتل زنجیره ای که قرار باشه تا این حد قربانیان خودش رو شکنجه بده؟

اما در اسلام و در جهنم مواجه میشید با این نهایت چهره ی عریان و عور اوره.

خشونت و وحشیگری.

آیات بسیاری هست.

احادیث بسیاری هست.

یعنی شما مواجه میشید.

به عنوان مثال با تصاویری که قرار هست زنان رو از پستان آویزان بکنند، مردان رو از بیضه ها آویزان بکنند.

این تصاویر و تصاویر وحشتناک هست.

حتی تخیل این ها هم مرگبار و رنج آور هست.

اینکه قرار باشه چشم ها رو از حدقه در بیارن، اینکه قرار باشه مواد مذاب به چشم ها بریزند.

اینکه قرار باشه اونها رو در دیگ های جوشان بپزند.

اینکه قرار باشه جلادان و دیوانگانی باشند که مدام اونها رو مورد شکنجه قرار بدن.

اینها تصاویری ست که حتی تخیلش هم مرگ آور و دردآور هست.

اما این تصاویر مدام در بین قرآن و در بین احادیث تصویر شده تا مردم رو بترسونه از اون آینده ای که در جهنم در برابرشون هست.

پس شما مواجه شدید با یک تصاویر وحشتناکی که مدام در قرآن در باب جهنم تصویر شده و گفته شده فردای اون ما مواجه میشیم با تصویری که از بهشت است.

حالا در کنار اون یک تصویر رویایی هم از بهشت می سازیم.

تصویر رویایی که نزدیک به آرزوهای مردمان در همون دیار عربستان هست.

یکی از نکات مهم این هستش که شما مواجه میشید با تصویر سازی و آرزو سازی از مردم همون دیار.

یعنی شما تصور کنید که داره به شما در باب سایه های درختان صحبت می کنه.

در باب هوای مطبوع صحبت می کرد.

در باب نهرهای جاری صحبت میکنه.

یعنی این تصاویری هست برای کسی که در یک کشور گرم و خشک زندگی کرده در یک کشور بیابانی زندگی کرده.

یعنی قاعدتا اگر قرار بود بهشت توسط مردمی که در شمال ایران زندگی کردند.

مردمی که در اروپا زندگی کردند.

مردمی که در آب و هوای مرطوب زندگی کردند.

تصویر می شد.

قاعدتا به این شکل نبود.

یعنی برای اونها سایه ی درخت یک نهایتی از آرزو و آمال و آرزوها و آرمان ها نبوده.

یا اینکه نهری جاری باشه برای اونها.

نقطه ی عجیبی نبوده اما برای انسان های بیابانگردی که در اون دوران در عربستان زندگی می کردند، در اون شبه جزیره ی گرم و خشک، در اون آب و هوای گرم و آلوده.

خب قاعدتا دیدن و داشتن سایه ی درختان و نهر جاری نهایت آرزو و آمال بوده.

پس یکی از نکاتی که به کرات در قرآن و احادیث در باب بهشت گفته شده اون آرزوی مردم زندگی کننده در اون کشور های گرم و خشک است.

در همون بیابان های عربستان هست و نزدیکی این آرزوها با دنیای پیرامونشان است.

فرای آن شما مواجه می شوید با خوردن بسیار.

شما قرار است که نهرهایی جاری بشود که در آن شیر و عسل روان است.

یعنی قرار است که آنها مدام از این نعمات خدا بخورند.

قرار است که در این لذت خوردن خودشان را غرق بکنند که باز هم ریشه‌ها وقتی نگاه بهشت می‌شود باز هم آرزومندی قبیله‌ای است که در بین این آب و هوای گرم زندگی کند.

فرای آن تصویری که از بهشت به شما می‌دهد، غرق شدن در لذات جنسی هست.

یعنی شما مواجه می‌شوید مدام با تصاویری از غلامان و حوریان.

حالا قرار هست که شما در یک بهشت برینی زندگی بکنید که در آن غلامان بی‌شمار برای همخوابگی با زنان و مردان گرد آمده‌اند حوریان بیشمار گرد آمده اند تا در کنار مردان و زنان همخوابگی بکنند.

قرار است که این انسان‌ها از لذات جنسی بهره مند بشن.

در اون غرق بشن.

خودشونو غرق در این شهوت بکنن.

این تصاویر هم به کرات در بین قرآن و احادیث در بابش صحبت شده.

کار به جایی میرسه که ما به یک حوریان هفتاد متری می‌رسیم که حالا این حوریان به قدری بزرگ هستند که شما با اونها میتونید هزاران بار جماع بکنید.

اونها هر بار که با شما جماع میکنند باز هم مشتاقانه تر در پی این رفتارهای جنسی هستند.

یعنی تصاویر جنسی و اروتیک هم در این بهشت برین تصویر شده.

اسلامی هم به کرات و مدام داره براتون تکرار میشه و شما مواجه هستید با یک جهانی که اون جهان بهشت برینی که بعد از این دنیا هست و قرار هست که پایگاه و جایگاه مومنینی باشد که به خدا باورمند هستند، در برابر خدا تسلیم اند.

بنده ی خدا هستند.

بنده ی نظرکرده ی خدا هستند.

اعمال و کارهایی که خدا گفته را انجام داده اند.

حالا مواجه می شوند با یک تصویری که قرار است آب و هوایی که آرزوی مردمان بیابانگرد عربستان هست باشد.

در کنار آن قرار است که از آن نعماتی که در باب خوردن هست سیراب بشوند.

از شیر و عسل بخورند.

از میوه های گوارا بخورند، از گوشت تن حیوانات و جانداران سیراب بشوند، به کرات غذا در اختیارشان باشد، به وفور همواره از این لذات بهره ببرند و در کنار آن هم یک تصویر شهوت آلوده ای را هم خواهند داشت که قرار است مدام در حال جماع با.

دیگران باشند و از این لذتی که خدا برایشان به وجود آورده هم بهره مند شوند.

پس ما یک تصویری از جهنم داریم که وحشتناک و وحشیانه است.

نهایت آن خشونت طلبی است که حتی خود مسلمانها هم در طول حیاتشان نتوانستند با دیگران بکنند.

یعنی اگر ما قرار بود که در اسلام مواجه می شدیم با به عنوان مثال سنگسار کردن دیگران، با بریدن دست و پای دیگران با درآوردن چشم دیگران.

حالا قرار است در دیگ های جوشان اینها پخته شوند.

قرار است مواد مذاب به صورتشان ریخته بشه.

قرار است که چشم هایشان را با مواد مذاب بسوزانند.

قرار است از بیضه ها و پستان ها آویزان بمانند.

قرار است که اینها را آتش بزنند و دوباره جان بدهند، دوباره آتش بزنند و دوباره جان بدهند.

قرار است که مدام شکنجه بشوند.

قرار است که میله های داغ به بدنشون فرو بره که چشمانشان فرو بره.

قرار است که به جای غذا و خوردن مواد مذاب به دهانشان بریزند.

چرک ها و خونابه به دهانشان بریزید و قرار است که بدترین شکنجه ها در قبالشون اعمال بشه.

حتی شکنجه هایی که خود اسلام گراها و خود مسلمان ها حتی این گروه های افراطی هم موفق به انجامش نشدند رو قرار است که یک خدای جنون آمیزی این رفتارها رو در قبال کفار و مشرکین و مسلمانانی که حالا خطایی کردند انجام بده.

در کنار اون تصویری از بهشت هست که این تصویر هم مدام داره به شما در باب لذت جویی و شهوت پرستی خوردن و غرق شدن در این نیازها تصویر میده.

قرار هست که نهایت لذت رو از این موضوع ببریم اما فلسفه وجودیت این بهشت و جهنم برای چیه؟

ما در اون ابتدای برنامه یک صحبتی کردیم.

گفتیم که انسان ها قاعدتا سوال هایی پیرامون زندگی خودشون و زیستشان در این جهان همواره داشتند.

یعنی این موضوعی بوده که همواره گریبان اون ها رو را می‌گرفتند.

همواره پرسش داشتند که چگونه ممکن است انسان هایی باشند که در این دنیا کارهای خبط و خطا و کارهای وحشیانه، جنون آمیز، خشونت بار، رفتارهای دور از اخلاقی را انجام داده باشند و هیچ پاسخی ندیده باشند؟

یعنی شما مواجه می‌شدید با پادشاهان خونخوار و سفاکی که در طول تاریخ زندگی کرده اند و از زندگی لذت برده اند، زنان بیشماری را به اسارت گرفته اند.

از تمامی لذات و نیازهایی که در جهان بوده به بهترین شکل استفاده برده اند، به کشور های مختلف حمله کرده اند، اسرا گرفته اند، بردگان و کنیزان در اختیار داشته اند، دیگران را مورد ظلم قرار داده اند، سر بیگناهان را بریده اند، خشونت کرده اند، وحشی گری را به پیش برده اند و بعد هم تا آخر عمر در بهترین شرایط زندگی کردند و در نهایت هم مردند و خانه ابدی شان هم تبدیل به بارگاه شده.

مثل همین مجنونی که امروز هم خانه ابدیش تبدیل به بارگاه و عبادتگاه شده.

خب مردم با این ها روبه رو می شدند و برایشان پرسش وجود داشت که چگونه اینها قرار هست که به این سلامت و راحتی زندگی بکنند، زشتی رو به پیش ببرند، در برابر اخلاقیات ایستادگی بکنند، خشونت طلب باشند، کارهای خبط و خطا انجام بدهند و در نهایت هم به آسودگی بمیرند و حتی زندگی بعد از مرگشون هم بین مردم یه یاد و آوازه ای داشته باشه و قبرشون هم به نوعی تبدیل به زیارتگاه بشه.

این چگونه می شه با عدالت خدا جمعش بست؟

خب گفتیم که هر کدوم از این تفکرها در پی راه حلی بود و خوب قاعدتا تفکرات اسلامی که ریشه های سامی و ریشه های دین یهودی و مسیحی هم داشت پاسخی داشت.

از همون دیرباز هم پاسخ ها رو می داد و اشل ها و نمونه هایی از این بهشت و جهنم رو تصویر می کرد.

اما آن تصویر غایی و نهایی که معاد بود و تبدیل به یکی از اصول دین در بین مسلمانان شد، در اسلام شکل و رنگ گرفت.

به نوعی آن تصویر نهایی و غایی را در اسلام به خودش دید.

پس یکی از دلایل فلسفه وجودی همین پرسشگری مردم در باب عدالت خدا بود.

اما قاعدتا در کنار این، دلیل دیگری هم داشت.

دلیل دیگر هم انذار دادن و ترس مردم بود.

اینکه مردم با ارعاب تن به این فرمان ها بدهند.

ما در قبال موضوعاتی که به آن باورمند هستیم، دو راه برای پیشبرد آن ها داریم.

یعنی شما می خواهید یک سری ارزش ها را تبدیل به ارزش اصلی و حاکم بین مردم بکنید.

شما قرار است که یک روشی از زندگی و زیست کردن را تبدیل به ارزش عام بین جامعه خودتان بکنید.

هر موضوع ریز و درشتی را قرار است که تبدیل به آن ارزش اصلی جامعه خود برای این دو راه در پیش دارید.

یکی استفاده از منابع فرهنگی است که با این فرهنگ و این تغییر فرهنگی این ساختار را تغییر دهید.

آن را تبدیل به یک ارزش بکنید.

یعنی شما قرار است که گیاهخواری را تبدیل به ارزش اصلی بین مردم بکنید.

خب یک راه این است که از طریق راه های فرهنگی مردم را به این راه بیاورید.

قرار است که از هنر استفاده بکنید.

قرار هست که شعر بگویید، داستان بگویید، فیلم بسازید، کتاب بنویسید، از آثار هنری استفاده بکنید تا مردم این فرهنگ را بپذیرند و این ارزش را تبدیل به ارزش اجتماعی خودشان بکنند، بهش پایبند باشند و در راهش قدم بردارند.

قرار است که مردم رو تغییر بدید.

قرار هست که براشون موعظه بکنید، صحبت بکنید، نصیحت بکنید و فرهنگ رو تغییر بدید.

این یکی از راه های رسیدن است.

اما راه دوم قاعدتا قانون گذاری هست.

راه دومی که ما میتوانیم به این ارزش ها برسیم این هست که از این قانون استفاده بکنیم.

حالا قانون های بازدارنده و یا قانون های تشویقی.

یعنی شما یا باید به مردم پاداش بدهید برای اینکه به این سمت و سو کشیده بشند.

فرای اون فرهنگسازی که دربارش صحبت کردیم.

حالا باید از قانون هم یک دستاویزی برای خودتان بسازید که مردم به این ارزش نوساخته ی شما هجوم بیارن.

این قانون ها هم به دو دسته تقسیم می شه.

یا قانون هایی هست که به واسطه پاداش مردم رو به این سمت می کشونه؟

و یا قانون های بازدارنده و جزایی هست که قرار هست مجازاتی در قبال نافرمانی داشته باشه.

شما از این راه هم می تونید این ارزش رو حکمفرما در اون جامعه بکنه.

یعنی می تونید قانون های تشویقی بذارید که کسانی که به عنوان مثال گیاه خوار شدند از این موضوعات بهره می برند فلان موقعیت اجتماعی بهشون داده میشه.

فلان جایگاه بهشون داده میشه.

فلان جایزه بهشون داده میشه.

فلان مقدار مثلا از نظر مادی بهشون کمک میشه، فلان اندازه وام بهشون داده میشه.

و یا موضوعاتی از این دست جنبه های پاداشی داره که مردم به واسطه اون پاداش قرار هست که اون کار رو انجام بدن و کم کم این رو تبدیل به یک ارزش همگانی و در کنار اون میتونید از جزا هم استفاده بکنید.

حالا قرار است کسانی که از این امر تخطی میکنند هم به نوعی مجازات بشن.

حالا زندان برن و یا هر نوع تفکری که شما دنبال میکنید.

مثل تفکرات اسلامی که قرار هست اونها رو شکنجه بکنید.

قرار هست که شلاق بزنید، اعدام بکنید، سنگسار بکنید و موضوعاتی از این دست.

پس شما از این سه طریق میتونید این ارزش خودتون رو به پیش ببرید و قاعدتا یکی از فلسفه های وجودی بهشت و جهنم دست آویزی در این راه دوم بوده یعنی قاعدتا فرهنگ سازی نبوده اما استفاده از قانون بوده.

همون قانونی که ما بارها هم دربارش صحبت کردیم.

اون قانون و اون مثال معروف چماق و هویج که همواره هم استفاده شده در طول تاریخ در بین جوامع مختلف.

اینکه شما یا با پاداش و یا با مجازات سعی میکنید که مردم رو به سمت و سوی ارزشها و باورهای خودتون بیارید.

پس ورای اون دلیل اولیه و ابتدایی که پرسش های مکرر مردم در زمینه عدالت الهی بوده، یک موضوع دومی هم بوده و اون هم ترغیب مردم به اون ارزش های نوساخته اسلامی.

حالا ارزش هایی که ما میشناسیم در جوامع اسلامی وجود داره و برای همرنگ کردن و همسو کردن مردم با این ارزش ها و به نوعی تبدیل کردن این ارزش ها به صورت همگانی دست آویزی قرار دادند.

این قوانین رو برای اینکه اونها همرنگ رنگشون بشن.

این قوانین از اون دو نظریه یعنی همون چوب و چماق داره استفاده میکنه.

قرار هست هم به شما پاداش بده و هم شما رو مجازات بکنه.

پس یکی از دلایل وجود این فلسفه بهشت و جهنم و معاد همین همسو کردن مردم با ارزش های اسلامی بوده.

اینکه قرار هست مردم بدونن در قبال کاری که انجام میدن قرار هست که پاسخی داشته باشن، قرار هست که پاداشی بگیرن.

قرار هست بهشتی باشه که در اون غرق لذات جنسی بشن.

قرار هست که حوریان در اختیارشون باشه.

قرار هست که از اون استفاده ببرن.

قرار است به هر لذات و نیازهایی که دارن پاسخ داده بشه.

قرار هست که در اون هوای مطبوع زندگی بکنند.

قرار هست اگر از این ارزش های ساخته شده دوری بکنند، جهنمی وجود داشته باشه که اون ها رو به بدترین شکل مجازات بکنه، شکنجه بکنه، آتیششون بزنه سرب داغ به دهانشان بریزید.

میله داغ به چشمانشان فرو کنید.

و عناوینی از این دست.

پس دومین دلیل فلسفه وجودی اش هم این همگانی کردن ارزش های اسلامی بین مردم بوده و استفاده از این موضوع بود.

خب قاعدتا این دو تا دلیل دلایل اصلی بوده که بهشت و جهنم در بین افکار اسلامی شکل گرفته و سعی کردند با استفاده از این عناوین این ارزش های نوساخته را تبدیل به یک ارزش های عمومی بکنم.

خب ما درباره این ارزش ها صحبت کردیم که قرار بود این ارزش ها به صورت همگانی در بیاید.

این ارزش ها چه ارزش هایی بود؟

این یک سری اعمالی بود که حالا به عنوان اعمال نیک در نظر می‌گرفتند.

مثل رفتارهایی که به عنوان مناسک مذهبی بهش نگاه میشه مثل نماز خواندن و روزه گرفتن و این عناوینی از این دست و اون تعاریف مشخصی که اسلامی ها نسبت به اعمال نیک دارن.

اما فرای اون یک قوه محرکه ای بوده برای رفتارهایی که در اون صدر اسلام به اسلام کمک کرده یعنی جهاد، جنگ و خونریزی.

یعنی شما مواجه میشید با یک طیف فکری که تازه به وجود اومده.

این در یک شبه جزیره عربستان شکل گرفته و قرار هست که هر روز یار کشی بکنه.

قرار هست که مردم رو به سمت خودش بکشونه.

در ابتدای امر ما صحبت کردیم، در تاریخ اسلام هم صحبت کردیم.

وقتی در قوه در به نوعی در نقطه ضعف خودش قرار داشت با گفتن صحبت هایی پیرامون برابری و برابری طلبی و صحبت هایی رئوف گانه از این دست سعی میکرد که یارکشی بکنه.

اما به محض اینکه این یارکشی پیش تر رفت و قدرتمند تر شد و تعداد بیشتر شد.

حالا روحیه عوض کرد چرا که در نقطه قدرت خودش قرار داشت و نقطه قوت رو در اختیار داشت و حالا قرار بود که این رو بیشتر گسترش بده و با استفاده از این بهشت و جهنم هم در این راستا حرکت کرد.

یعنی شما مواجه میشید با یک سپاهی از مسلمانان که حالا چه در غزوه هایی که به عنوان راهزنی در برابر مشرکین قرار میگرفتند و چه بعد از اون در جنگ هایی که چه با مشرکین و کافران و چه بعدها برای کشورگشایی شکل گرفت.

یک فلسفه ای بود که میتونست به این ها کمک بکنه و این ارتش رو با ایمان بکنه.

با ایمان در برابر دشمنان فرای اون اعتقادات مذهبی که مدام به اونها خورانده میشد.

اینکه خدایی وجود داره حالا ایمان به این خدا رسیدن به این رستگاری رو برای شما به ارمغان میاره.

اما وجود محرک هایی مثل بهشت و جهنم هم به اون ها کمک میکرد.

حالا قرار هست که به شما یک تصویری بدن.

این که یک بهشت برینی در برابر شما هست که تمامی لذات دنیا رو چندین برابر در خودش جای داده.

لذتی که شما حتی نمی تونید بفهمید.

حتی به عنوان مثال در اسلام.

خوب میدونیم همه که مشروب و شراب خواری حرام هست حتی مجازات اون هم شلاق خوردن در ملاء عام هست.

در باب این مساله هم صحبت کردیم در قوانین اسلام.

حالا ما مواجه میشیم با بهشت برینی که قرار هست به شما حتی شراب هم بده برای خوردن شرابی که از نظر طعم و مزه با این شراب های جهان قابل مقایسه نیست.

شرابی که از نظر مست کردن با این شراب های جهان قابل مقایسه نیست.

یعنی همون خدایی که شما رو معذور میداره.

از موضوعاتی در این دنیا قرار هست که به شما اجازه استفاده از این ها رو نده.

قول این ها رو در اون جهان برین و در اون جهان آتی میده.

حالا قرار هست که شما برید و در راه خدا بکشید و کشته بشید.

اگر کشتید که همه چیز رو در اختیار خواهید داشت و اگر کشته شدید قرار هست که این خانه ی امن و زیبایی که تمامی لذات رو در خودش جای داده، خانه ی ابدی شما بشه.

قرار هست این قوه محرکه ی این پاداش خواهی شما رو بیشتر و بیشتر در این راه جنگ و خونریزی به پیش ببره.

و شما اینگونه هست که مواجه میشید با یک سپاه و ارتش اسلامی که حاضر بود در برابر همه بکشه و بیشتر از کشتن کشته بشه.

این شهادت طلبی این علاقه به شهادت از این پاداش طلبی نشات میگیره.

مردمانی که حالا قرار هست در این مبارزه چیزی از دست ندن.

یعنی شما در جهاد های اسلامی مواجه میشدید با یک مبارزه ای که در سرش هم پیروزی هست.

شما به یک کشور بیگانه ای حمله میکنید تا دین خدا رو به پیش ببری.

خب شما حافظان راه خدا هستید، فرزندان خدا هستید.

ارتش راه خدا هستید.

این ایمان مدام داره به شما القا میشه و فرای این.

حالا قرار هست که در این جنگ اگر پیروز شدید و اونها رو از زیر تیغ گذروندید، اموالشون زنانشون فرزندانشون رو تصاحب کنید.

به عنوان برده و کنیز بفروشید.

از زنانشون لذت جنسی ببرید، اموالشون رو برای خود بکنید، ثروتتان رو بیافزایید.

نام و آوازه ارتش خدا رو به همراه داشته باشید.

در بین مومنین با آبرو باشید و اگر در این جنگ کشته شدید قرار هست که خانه ابدی شما بهشت برینی باشه که از تمامی این لذات که دربارش صحبت کردیم مالامال هست.

اگر نگاه شما به نگاه شهوانی گره خورده قرار هست که حوریان هفتاد متری در برابر شما باشند که با هر بار جماع قرار هست که قدرت چند باره ای بگیرند و باز هم بهش تمایل داشته باشند.

قرار هست که از بهترین و لذیذترین غذاها استفاده کنید.

قرار هست که در مطبوع ترین هوا ها باشید.

پس این جنگ یک جنگ دو سر پیروزی هست.

پس یعنی ما از نظر اعتقادی و از نظر فلسفه وجودیت این بهشت و جهنم یک راهی میداریم و می بینیم که چه قوه محرکه ای در این جنگ ها و خونریزی ها و وحشیگری ها بود.

حالا در قسمت های آتی در باب جنگ ها و جهاد های اسلامی هم صحبت خواهیم کرد.

حتی در برنامه های آتی سعی میکنیم که ویژه برنامه هایی هم با این عناوین داشته باشیم تا بیشتر در باره اش صحبت بکنیم.

اما فرای این باید یک مقداری هم ریز بشیم در باب این موضوع که حالا این تصویری که خدا داره مدام در قرآن و در بین احادیث پیامبر و دیگر بزرگان دینی دارن در باب بهشت و جهنم میدن چه تصویری در نهایت اند؟

یعنی نتایج این قرار هست که چی باشه؟

یعنی شما مواجه میشید با یک بهشت و یا یک جهنم که قرار هست ابدی باشه؟

ابدی در سکون ابدی.

در سکوت ابدی در جا زدن.

خب انسان به واسطه این عقل و خردی که داره، قاعدتا انسان موجودی ایستا نیست.

یعنی شما در هیچ کدوم از موارد زندگی انسانی نمیتونید مواجه بشید با یک حرکت درخودمانده.

یعنی شما این روزمرگی ها رو میبینید که انسان ها مدام در حال دوری جستن ازش هستن؟

یعنی انسان ها که مدام دارن یک کاری رو تکرار میکنن به دنبال یک راه و دریچه ای هستن که برای مدتی هم که شده از این زندگی ایستا و تکراری و روزمره رهایی پیدا بکنن.

اما در برابر یک فلسفه وجودی در بهشت و جهنم داری که مدام داره در باب این ایستا بودن و این تکرار صحبت میکنه.

این روزمرگی که قرار هست تبدیل به یک بخش مهمی از زندگی بشه و همه زندگی بشه، قرار هست که شما در این پوچی سرشار مدام غوطه بخورید.

فرای آن جهنمی که قرار است شما مدام عذاب و شکنجه ببینید و مدام در این رنج به ابدیت بپیوندید و هیچگاه هم خدا از شما نگذرد و در این جهنم وحشتناک و دهشتناک در زیر بار بدترین شکنجه ها زندگیتون رو در درد و رنج بگذرونید.

اما وقتی به بهشت هم میرسیم باز هم موضوع به همین شکل است.

یعنی شما دوباره مواجه میشید با یک روزمرگی و تکرار.

حالا قرار هست که در اون شادی و تصویری که خدا داره بهتون میده همواره در همین ایستا بودن زندگیتون رو گذر بکنید و این منافات داره با این اصل وجودیت انسان.

انسان خردمندی که قرار هست زندگی در جریانی داشته باشه، زندگی پویایی داشته باشه، مدام از این روزمرگی در فرار هست.

مدام میخواد که زندگیش در جریان باشه.

زندگیش پر از تغییر باشه.

یعنی شما به تاریخ وجودیت انسان که نگاه میکنید انسان ها مدام در حال این تغییر بودن، در شرایط زندگیشون، در شرایط کار کردنشون و.

سعی میکردن که همواره از این زندگی روزمره دور بشن.

مواجه میشید با یک ابدیتی که قرار هست در همین تکرار زندگی رو گذروند.

قرار هست چیزی رو به پیش نبرید.

قرار هست که در چیزی پویا نباشید.

چیزی رو تغییر ندید.

قرار هست که در یک زندگی روتین و تکراری مدام همین زندگی رو به پیش ببرید.

یک هوای مطبوعی داشته باشید.

یک زنان و مردانی باشند که برای لذات جنسی به دنیا آمده اند و بردگان جنسی شما هستند تا شما هر گونه لذتی رو از اون ها ببرید.

قرار هست که مدام بخورید و در این نیازهای نفسانی خودتون زندگیتون رو گذر بکنید و در نهایت هیچ نتیجه ای هم نداشته باشه و هیچ تغییری رو هم در خودش جای داد.

این هم از اون موضوعاتی است که این تکراری بودنش و این روزمرگی مدامش حتی با وجودیت اش هم در تناقض است.

اینکه تا چه اندازه میشه همچین تصویر و تصوری رو نسبت به انسان ها داشت که انسان ها تا چه اندازه حاضرند که این زندگی تکراری رو ادامه بدن برای اون این تکرار و این جاودانگی در جنون هم در باب جهنم مو بر تن آدم سیخ میکنه که چگونه همچین خدای انتقامجو و دیوانه ای وجود داره که حاضر است سالیان سال کسی رو مورد شکنجه قرار بده و به ابدیت اون آدم رو مورد شکنجه قرار بده؟

یعنی شما مواجه میشید با یک شیطانی که تصویر شده که مدام در حال شکنجه شدن هست.

از اون ابتدایی که انسان ها به دنیا آمدند و به وجود آمدند و خدا اون ها رو خلق کرده و اون داستان آدم و حوا و خوردن سیب و این داستان ها، ما مواجه میشیم با یک شیطانی که مدام در حال شکنجه شدن هست.

حالا با توجه به تناقضاتی که در ادیان مختلف هست چه در ریشه ابتدایی این داستان، چه در گندم بودن و یا سیب بودن این داستان، چه در اینکه شیطان باری میتونه بیاد و مردم رو فریب بده باری در جهنم هستش و مدام در حال شکنجه شدن هست.

اما فرای این تناقضات ما داریم در باب این صحبت می کنیم که یک تصویری رو از یک خدایی بدیم که مدام داره مردم رو شکنجه میکنه.

قرار هست که به صورت جاودانه و تا ابد الدهر انسان ها رو مورد شکنجه قرار بده.

اون هم شکنجه های وحشیانه و غیر قابل تصور.

این تصور جنون خداوندی در جهنم حقیقتا قابل درک نیست.

اینکه شما حتی یک بار نمی تونید خودتون رو تصویر و تصور به جای اون خدا بکنید.

خدایی که حالا قرار هست در یک بلندی و یک فرازی بنشینه و جهنمی رو به پا بکنه که قرار هست مدام انسان ها درش شکنجه بشن، قرار هست که در ابدیت این ها شکنجه شوند.

این تصویر و تصورات این آیاتی که در قرآن مدام تکرار شده، این احادیثی که وجود دارد آدم رو دیوانه میکنه، آدم رو مجنون میکنه.

چه جوری ممکنه خدایی وجود داشته باشه و هدفش از خلقت برخی از این انسان‌ها شکنجه دادن اون‌ها باشه؟

یعنی شما تصویرتون شبیه به تصویر قاتلان زنجیره‌ای هست که حتی اون‌ها هم این کارها رو انجام ندادن.

قاتلان زنجیره ای که حالا قربانیان خودشون رو شکنجه می‌کنن.

اما خب قاعدتا اون‌ها هم در این روزمرگی که نمی‌تونستن زندگیشون رو بگذرونن.

اما خدا بدترین.

عقوبت کنندگان هست.

خدا بدترین انتقام گیران هست.

این‌ها کلام خدا هست.

و شما مواجه می‌شید با این جنون خداوندی در جهنم.

جهنمی که جایگاه ابدی است برای بیچارگی و درد و رنج بردن انسان ها.

شما مواجه میشید با این جنون وحشتناکی که حالا.

بیشماری رو قرار هست که تا ابد مورد شکنجه قرار بدید.

شما تصویر و تصوری که بهتون میده از این سیاهچال های وحشتناک.

از این مامورین عذاب.

از این فرشتگان عذاب و شکنجه.

حقیقتا وحشتناک است.

کافی است که چند تا از این احادیث رو در کنار هم بخونید و این آیات رو در کنار هم بخونید.

این تصاویر حتی تصورش هم برای آدم سخته چه برسه به اینکه ما بخواهیم تصویری داشته باشیم از خدایی که مدام این هارو میخواد تماشا کنه.

قرار هست که تا ابدیت مردم رو مورد این مجازات ها قرار بده.

تصویر این خدای مجنون انتقامجو و کینه طلب. واقعا سخته.

یعنی شما تصور میکنی که حالا انسان هایی هستند که در یک جایگاهی به اسم جهنم اینها گرد هم آمده اند و قرار است که مدام این ها شکنجه بشوند.

مدام در قبال به عنوان مثال اعتقاد نداشتن به وجود خدا مشرک بودند و برای خدا شریک قائل شدن در قبال رفتارهایی که در جهان کردند حتی شاید قتل کردند اما یک نفر رو یک بار در زندگیشون کشتن و حالا قرار هست که مدام در یک ابدیتی شکنجه بشوند.

قرار هست که میله های داغ به بدنشون فرو بره.

قرار هست که چشمانشان با میله های داغ کور بشه.

قرار هست که مواد مذاب به دهانشان ریخته بشه.

قرار هست که بسوزند و آتش بگیرند و خاکستر بشن و دوباره جان بشوند و تن داشته باشند و دوباره بسوزند.

تصویر این دنیای دیوانه وار، این سیاه چال خداوندی دیوانه کننده و منزجر کننده است.

شما به فریادهای این آدم ها حتی فکر بکنید هم برایتان منزجر کننده ست و خداوند سادیسمی که داره تصویر میشه در قرآن برای همه منزجر کننده است.

هر کسی که به دور از تعصب و ترس بخواد به این تصویر خدا نگاه کنه حتی تفکر بهش منزجر کننده است چه برسه به اینکه بخواد این خدا رو بپرسته و بهش باور داشته باشه.

پس ما با یک جنونی از خداوند رو به رو هستیم در جهنم و این جهنمی که جایگاه ابدی هست قرار هست که همه کفار در اون بسوزند و بسازند و همه عمر رو در اون سپری کنند.

حتی تصور این ابدیت هم برای ما دور از ذهن هست.

ما در دنیایی زندگی میکنیم که پر از محدودیت هست.

همه ما چند ساله داریم زندگی میکنیم.

کسی بیست سال، سی سال، پنجاه سال، صد سال.

در نهایت هر کس داره زندگی میکنه.

اما ما داریم در باب یک ابدیت و جاودانگی صحبت میکنیم که قرار هست تمام دنیا رو در همون منوال بگذرونه.

حتی تصور این ابدیت هم دور از ذهن ما هست حالا چه برسه به اینکه این ابدیت قرار بر شکنجه همیشگی باشه.

قرار است این ابدیت پیوند بخوره با این شکنجه ی مدام و دیوانه.

اما در این انتهای بحثی که ما در باب بهشت و جهنم کردیم بهتر است که یک مقداری هم در باب این جهنم هایی که بر زمین در کشور های اسلامی هم ساخته شده هم صحبت بکنیم.

یعنی ما امروز مواجه هستیم با جهنم ها.

همون تصاویری از جهنم که در کشور های اسلامی ساخته شده.

یعنی شما تصور بکنید جمهوری اسلامی رو.

جمهوری اسلامی که در ایران خودمون شکل گرفت.

اونها جهنم رو بر زمین ساختند.

چه از زندگی اجتماعی که مردم در کنار هم میکنند.

امروز زندگی اجتماعی که ما داریم در کنار هم میبینیم کمتر از اون جهنم تصویر شده از خدا نیست.

این شرایط دهشتناکی که به ما فشار میاره کمتر از اون جهنم ساخته نیست.

اما فرای اون، این جهنم هایی که در طول این سالیان در وزارت اطلاعات، در اطلاعات سپاه، در اتاق های بازجویی، در سیاه چال ها، در زندان ها، در زندان های سیاسی ایران و زندان های عقیدتی ایران ساخته اند، کمی از آن دیوانگی و جنون ندارد.

یعنی شما یک بار تصویر و تصوری که نسبت به آن دورانی که در سال شصت و هفت اتفاق افتاده را در کنار خودتان بگذارید.

آن سیاه چال ها جهنم خدا بر زمین بود.

این تصاویر در کشورهای دیگر اسلامی هم مسلما وجود دارد.

مسلما این جنون را شما در عربستان و دیگر کشورهای وحشی اسلامی هم می توانید ببینید.

در بین این گروه های تکفیری هم به کرات می توانید ببینید.

اما ما اگر بخواهیم این تصاویر را به ایران خودمان پیوند بدهیم هم برایمان قابل رویت است.

شما یک بار تصویر و تصور این جهنمی که در ایران شکل گرفت در آن دوران، در آن دوران سال شصت و هفت، در اتفاقاتی که بعد از سال هشتاد و هشت در ایران.

استاد یک بار این تصورات رو در کنار هم بذارید.

ما با کهریزکی روبرو می شدیم که حالا به فرزندان این مملکت، به فرزندان ذکور این مملکت، به پسران ما تجاوز می کردند.

به بعضی از این مصاحبه هایی که از این آدم ها، از این قربانیان دراومده توجه بکنید تا به عمق فاجعه برسید.

این همون جهنم خداوندی ست که نویدش رو در آخرت به ما بود.

ما مواجه می شیم با این ها در حکومت های بیمار اسلامی، در همین ایران خودمون مواجه می شیم با این جنون آنی که وجود داره یعنی شما مواجه میشید.

به عنوان مثال به سال های شصت و هفت فکر بکنید.

به کسانی که با اعتقادات کمونیستی در ایران زندانی شدند، زنانی که با اعتقادات کمونیستی در ایران زندانی شدند.

طبق یکی از آیات قرآنی که اتفاقا در این باب هم صحبت می کنه این ها رو مجازات می کردند.

این که قرار بود زن مرتد رو زنی که از دین برگشته و باورمند نیست یعنی مسلمان زاده هایی که حالا اعتقادات کمونیستی گرفته بودن به نوعی آتئیست بودن و ماده گرا بودن و به خدا باور نداشتن به خدای تحریف شده ی این مسلمون ها، به اون اللهی که این ها بهش باور دارن باورمند نبودن.

حالا در قبال این ها قرار هستش که ما چی کار بکنیم در جهنمی که جمهوری اسلامی در جهنمی که تصویر همون جهنم خدا بر آسمان ها و در معاد هست در همین ایران ما شکل میگیره؟

حالا در اون سال ها میان و بعد زنان رو اذان به اذان شلاق می زنند، کف پاشون کابل می زنن، زیر شلاق تکه و پاره شون میکنن، بدنشون رو پر از چرک و خونابه میکنند.

با دمیده شدن این اذان و این نشر تنفر شروع به زدن این انسان ها میکنن.

این ها رو شلاق می زنند تا شاید از باورهای خودشان دست بکشند.

قرار است که این ها به واسطه این شکنجه و درد و رنج از اعتقادات خودشان دست بکشند.

قرار است که مسلمان بشوند.

قرار است که دوباره به اسلام روی بیاورند.

چرا که این ها مسلمان زاده بودند و بعد بر پای اعتقادات خودشان نماندند و خواستند که اعتقاد دیگری به جز اسلام را برگزینند.

و قرار بوده که کمونیست باشند، اعتقادات سیاسی و یا اقتصادی متفاوتی داشته باشند و در کنارش هم اعتقاد مذهبی به خدا نداشته باشند، به اسلام نداشته باشند و بعد این حکم ارتداد مواجه می شود با شلاق زدن از آن به اذان.

صدای این اذان تا چه حد نفرت انگیز می تواند باشد؟

تا چه حد برای آن ها می تواند ایجاد ارعاب بکند؟

تا چه حد می تواند این خشم و خشونت و دیوانگی را ترویج بده؟

و شما با شنیدن صدای اذان قرار است که این آدم ها را به زیر کابل ببرید و قرار است که شلاق بزنید.

شما تصور بکنید از انسان هایی که در این زندان های جمهوری اسلامی به بند بودند و آرزوی مرگ میکردند.

در برابر بازجو شون آرزوی مرگ میکردند.

خیلی از اینها رو حتی اعتراف گرفتند.

حتی تواب کردند فقط به واسطه اینکه حاضر بودند بکشند شد.

یعنی شما ببینید حجم شکنجه ها تا چه اندازه بوده که انسان هایی راضی به مرگ شدند فقط برای اینکه شکنجه کمتری این ها شاید به دیده ی برخی افسانه به نظر برسه اما حقیقتی است که این باور اسلامی در ایران به وجود آورد.

این باوری که تمام زندگی رو به پیش میبره.

باوری که ما بارها دربارش صحبت کردیم که همه زندگی رو قرار هست که به پیش ببره.

و این باور بیمار و جنون زده و خشونت بار هم این تصویر و تصور و این نتایج رو در نهایت به بار آورد.

این نگاه به جهنم در نهایت جهنم هایی رو بر زمین خواهد ساخت.

این باور به جهنم.

این باوری که مدام برای آنها در قرآن در احادیث تکرار می‌شود، در نهایت آنها را به یک جایگاهی می‌رساند که بدترین شکنجه ها را انجام بدهند.

حتی حاضر باشند که انسان ها را بسوزانند، حاضر باشند که انسان ها را با کابل و شلاق تکه و پاره بکنند.

حاضر باشند اینقدر شکنجه شان بکنند که حتی آنها راضی به مرگ باشند.

امثال این جهنم ها در ایران ما و در دیگر کشورهای اسلامی هم بسیار اتفاق افتاده.

رفتارهای وحشیانه ای که می بینید کشورهای مختلف در قبال معترضین انجام می دهند.

شما وقتی با واژه کافر یا مشرک رو به رو می‌شوید، همان معترضی است که امروز می‌شناسید.

همان چیزی است که به عنوان زندانی سیاسی و یا عقیدتی می‌شناسید.

اینها هیچ تعریف مجزایی نسبت به هم ندارند.

خدا را در نظر بگیرید حکومت وقت تفاوتی با هم نیست.

تفاوت در واژگان هست.

در معانی و در مفهوم و در کانسپت برابر با هم هستند.

حکومت غالب همون خدا هست و معترضین همون کفار هستند.

همون مشرکین هستند.

زندانیان سیاسی هستند.

زندانیان عقیدتی هستند.

و بعد اون تصوری که داره به شما مدام از خدایی صحبت میکنه که بهشت و جهنمی رو ساخته و در نهایت قرار هست که جایگاه ابدی اون کافرین و مشرکین، اون جهنم با اون رفتارهای وحشیانه، با اون شکنجه های وحشتناک باشه.

حالا قرار هست که اینها مابه ازای رو در جهان خودشون داشته باشن.

این حکومتی که خداوند هست این مجازات رو در زمین پیاده بکنه.

و شما مواجه میشید با کهریزکی که حالا قرار است با شیشه نوشابه به پسرها تجاوز جنسی بکنه.

قرار است که زیر ضرب و شتم.

انسان ها را بکشند.

کسانی که کوچکترین اعتراضی داشتند را از بین ببرند.

کافران را تکه و پاره کنند.

و خدا هم قرار است که در همان جهنم این جنون و دیوانگی را انتشار بده و برآیند این انتشار و گفتن این دیوانگی ها ساخته شدن حکومت هایی تا این حد مجنون و دیوانه است.

انتشار این خشونت در نهایت خشونت به بار می آورد.

من این مثال رو چندین بار زدم.

شما در زمینی که خشونت بکارید، خشونت برداشت می کنید، خون میکارید و خون برداشت میکنید.

توقع نیکی، زیبایی، مهر، خرد، اندیشه و.

نمیتوانید از خشونت داشته باشید.

از این ترویج خشونت در نهایت به خشونت برسید.

در باب بهشت و جهنم هم ساعت ها میشود صحبت کرد.

شاید در قسمت های آتی هم باز هم تکه های ما برگردیم و در باب این مسائل صحبت کنیم.

اما تا همین حد کافی است که در باب بهشت و جهنم هم صحبت کردیم.

دوستان این ویژه برنامه ای است که ما در باب شناخت اسلام ساختیم.

اگر دوست دارید در کنار من باشید و این صدا را به دیگران هم برسانید می توانید با به اشتراک گذاری این آثار به من در این راه کمک کنید.

آثار هم مختص به همین برنامه به نام جان و یا ویژه برنامه شناخت اسلام نمی شود.

شما می توانید به آثار من در وبسایت جهان آرمانی دسترسی داشته باشید.

این آثار به صورت کتاب منتشر شده و اشعار هست.

مقالات از داستانها هست.

داستانهای کوتاه از کتابهای تحقیقی هست.

این آثار به صورت رایگان در وب سایت شخصی من هست که می توانید دریافت کنید و اگر دوست داشتید با من همکاری کنید.

فرای همکاری هایی که در وب سایت هم به آن ها اشاره شده می توانید با به اشتراک گذاری این آثار با دیگران من را در این راه کمک کنید و این صدا را به دیگران برسونید تا این راه تغییر ادامه پیدا کند.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت هفتم : تسلیم بودن

خب دوستان وقتی ما در باب اسلام صحبت می کنیم اولین واژه ای که با اون درگیر میشیم همین تسلیم بودن هست.

یعنی اسلام ریشه لغوی خودش رو هم از همین تسلیم بودن گرفته.

اسلام یا مسلم به مفهوم کسی است که در برابر خدا تسلیم هست.

پس فلسفه وجودی اسلام مترادف با تسلیم بودن هست.

حالا تسلیم بودن به چه معناست؟

تسلیم بودن به معنای عبد و عبید بودن در برابر خدا به معنای فرمانبردار بودن در برابر خدا.

به معنای بنده بودن در برابر خدا، به معنای اطاعت گر بودن در برابر خدا.

این فلسفه وجودی اسلام گره خورده با فرمانده بودن و فرمانبردار بودن.

حاکم و محکوم بودن.

مراد و مرید بودن خدا و بنده بودند ارباب و برده بودن.

پس ما با یک فلسفه فکری روبه رو هستیم که بنیان اعتقادی خودش را از همین تسلیم بودن گرفته و این تسلیم بودن مترادف شده با معنای وجودی اسلام.

اسلام در ریشه لغوی هم به همین مفهوم هست که اسلام از همین کلمه تسلیم به نوعی معنا گرفته و کسی که مسلم هست به معنای این هست که در برابر خدا تسلیم هست.

پس این تسلیم بودن رکن غیرقابل جدا شدنی از اسلام هست و اسلام هم معنا گر همین تسلیم بودن هست.

این تسلیم بودن به همراه خودش توحید رو میاره.

یعنی شما مواجه میشید با توحید، یگانگی و وحدت با عناوینی از این دست، با عناوینی که معنا گر و بیانگر وجود خدا هست.

یعنی خدایی که وحدانیت داره، خدایی که واحد هست، خدایی که بزرگ هست، برتر هست، از دیگران بزرگتر هست و این توحید هم معنی و همپوشان میشه با این تسلیم بودن.

ما یک خدایی رو داریم که به عنوان نمادی از این برتری و برتری طلبی هست و بعد در برابرش.

سیل بی شماری که بندگان اون هستن.

این خدای فرماندهی که قرار هست فرمان بده و بیشماران که فرمانبردار باشن.

این معانی و این مفهوم و این کانسپت به نوعی توحید و تسلیم بودن هم به اسلام تنها برنمیگرده.

تمام ادیان ابراهیمی و فرای اون تمام ادیانی که به نوعی یکتا پرستانه هست و توحید رو در خودش جای داده از همین معنی دنباله روی میکنن و اصلا این فلسفه وجودی طاعت گری و فرمانبرداری از همین ریشه های باوری و اعتقادی خوراک گرفته و پرورانده شده.

یعنی در طول این سالیان با یک مفهومی ما روبه رو بودیم همواره که قرار بوده انسان ها رو تبدیل به فرمانبرداری بکنه، قرار بود یک فرماندهی در اون بالا بنشینه و فرمان بده و بیشمار کسانی باشند که این فرمان ها را به جان و دل و به گوش جان بسپارند و به پیش ببرند و این وجودیت هم برگرفته از همین توحید و یگانگی است.

از این اعتقاد به یک خدای برتر و واحد هست.

از این الله اکبری هست که ما مدام داریم می شنویم.

یعنی این بیان این فلسفه ی برتری طلبی از همین الله اکبر آغاز می شود.

نه تنها در اسلام که ریشه های گذشتگانی هم در خودش دارد.

یعنی شما اصولا با این مساله یکتا پرستی به شکل سازمان یافته اش در این ادیان ابراهیمی روبرو میشید؟

دیگه مسئله اصلیشون همواره یکتا پرستی بوده همواره در برابر این شرک قرار گرفتند.

شرکی که حالا قرار بوده خدا رو بپرسته اما قدرت واحدهای رو تصویر نکنه قرار بوده که این قدرت رو به نوعی تشریح و تقسیم بکنه.

قرار بوده برای این قدرت واحد شریکان در نظر بگیرد.

مثلا خدایگانی که در یونان باستان وجود داشته.

خدایگانی که در الهه هایی که در همین ایران خودمان در دوران باستان وجود داشته.

هر چند که باور غالب مردم ایران از ابتدا زرتشتیت بوده که زرتشتیت هم ریشه های توحیدی در خودش دارد.

اما خب پیش تر از آن باورهایی در ایران بوده که خب می توانستیم این را قسط بندی بکنیم در باب این مشرک بودن و این تشریک قرار دادن برای قدرت واحده.

در دیگر کشورها هم نمونه هایش در این دوران باستان وجود داشته اما ریشه ی این توحید از همین ادیان ابراهیمی به نوعی سامانمند و قدرتمند شده.

یعنی شما مواجه میشدید با این یکتا پرستی در زرتشتیت.

اما این سازمان یافتگی اش بیشتر در یهودیت شکل میگیره و اون یهویی که تبدیل به اون قدرت ماورایی در یهودیت میشه و ادامه پیدا میکنه و به الله.

و مسیحیت و.

و این خدای یگانه در میان ادیان سامی میرسه و مترادف میشه با این تسلیم بودن در برابر این قدرت واحده.

و در کنار خودش این پرستش و عبادت رو هم به پیش میبره.

عبادتی که قرار هست خودتون رو خوار و ذلیل در برابر اون قدرت واحده بکنید.

پرستشی که قرار هست خودتون رو خوار و خفیف در برابر اون قدرت واحده بکنید.

قرار هست که شما یک معنی رو قبول بکنید.

قرار هست که به برتری باور داشته باشید.

قرار هست که برابری رو پایمال بکنید.

قرار هست که شما یک مفهوم کلی رو بپذیرید و در همون راستا قدم بردارید و در نهایت شما به یک موجود تسلیم و فرمانبردار تصویر بشید تعبیر بشید.

این فلسفه وجودی در نهایت قرار هست که از شما فرمانبرداران ای بسازه.

قرار هست از شما بردگان و بندگانی بسازه.

قرار هست که عبد و ابادانی بسازه که فرمان ها رو به جان و گوش و دل میپذیرند.

اصول وجودیت این فلسفه یگانگی و توحید در بین ادیان ابراهیمی هم در مجموع یک نتیجه ای به این صورت داشته یعنی یک نوک هرمی رو برای ما تصویر میکنه از یک خدای قدرتمند که قرار هست یک عده ای اون رو بپرستند، عبادت بکنن، در برابرش خوار و خفیف باشند، حقارت خودشون رو در برابر بزرگی اون قبول بکنند.

من بارها در باب این مساله صحبت کردم.

اینکه شما وقتی در باب برتری صحبت میکنید باید به کهتر بودن هم باور داشته باشید.

وقتی بزرگ رو معنا میکنید باید به کوچک هم باور داشته باشید و اینها منافات کامل با برابری داره.

ما وقتی در باب یک مفهومی به اسم برابری صحبت میکنیم قرار هست که تمامی موجودات جهان ها عناصر مختلف رو برابر و یکتا و یکسان ببینند و این یکتا بودن در برابری معنا میشه.

اما وقتی این مفهوم رو در برابرش قرار میدیم و با مفهومی به اسم توحید روبه رو میشیم، قرار هست که یک بزرگی داشته باشیم که حالا یک سری کوچک هایی در کنارش هستن که اصلا معنا شدن این بزرگ به واسطه ی کوچکی این ها هست.

یعنی برتر رو شما اونجایی معنی میکنید که کهتران وجود داشته باشن تا اون برتر شکل بگیره.

برتر به صورت فرادا که معنایی نخواهد داشت.

یعنی شما مواجه نمیشید با یک بزرگی که بزرگ هست.

خب این بزرگ در قیاس با دیگران بزرگ شده.

این برتر در قیاس با کهتران برتر شده و شما دامن می زنید به این نابرابری.

و این فلسفه وجودی اسلام هم مترادف با این نقض برابری است.

نقض برابری هم ناخودآگاه ما را به نقض آزادی می برد.

چرا که این قدرت فائقه قرار است که فرمانده باشد و این فرمانده هم قاعدتا فرمان هایی به سود خودش می دهد.

پس برابری از بین می رود.

پس آزادی لکه دار و لگدمال می شود.

پس ما با اسلامی روبه رو هستیم که فلسفه وجودی خودش را مترادف با تسلیم بودن معنا می کند.

قرار است یک بزرگ و یکتایی را داشته باشد که از دل آن این باور توحیدی را به وجود بیاره.

بزرگی که قرار است کوچکان بیشماری را در کنار خودش داشته باشد که این کوچک ها در کنار هم معنا گر آن بزرگ باشند.

این کهتران در کنار هم معنا گر آن برتر باشند و این توحید در نهایت ما را به پرستش و عبادتی میرسونه که در برابر اون بزرگ خودمون رو خوار و ذلیل بکنیم.

به کوچکی خودمون اعتراف بکنیم.

خودمون رو در این حقارت معنا بدیم و در برابر این حقارت خودمون به بزرگی اون الله برسیم.

به بزرگی اون خداوند برسیم.

و در نهایت ما تبدیل به بندگان و بردگان و امیدان باشیم و ما تبدیل به این عناصر بشیم.

اما این حقارت لانه کرده در وجود ما یک جایی قرار هستش که خودی نشون بده.

قرار است یک جایی به نوعی انتقامی از ما بگیره.

قرار است یک جایی وجودیت خودش رو به ما به اثبات برسونه و این اثبات کردن این این هستش که ما باید اون رو سیراب بکنیم و حالا سعی میکنه این نظم و این نظام بیمار شکل بگیره و ادامه پیدا بکند.

یعنی اون حقیرانه که در برابر اون برتر، اون کهتری که در برابر اون برتر، اون کوچک آنی که در برابر اون رهبران بزرگتر شکل گرفته اند.

حالا بعد از گذشت این زمان.

گذر به نوعی بعد از اینکه خودشون رو در برابر اون پست و حقیر و خوار شمردند.

حالا بعد از قبول کردن این نظم و نظام.

حالا به دنبال یک راهی میگردند تا بر این عقده های درونی پاسخی بدن.

حالا باید یه کهتری رو پیدا بکنن که بر اون ها برتر بشن.

بر این حقارت وجودی خودشون یک جوابی داشته باشن.

و اینگونه است که این نظم بیمار شکل میگیره و ادامه پیدا میکنه.

در باب این موضوع در قسمتی که پیرامون برابری صحبت کردم هم صحبت شده.

و پیش تر از اون و بیش تر از اون هم در آثار و کتاب هام هم به کرات در باب این موضوع صحبت کردم.

اما ما در این قسمت از برنامه ی ویژه برنامه ی شناخت اسلام و تسلیم بودن بیشتر سعی داریم در باب خود تسلیم بودن صحبت بکنیم و این نظم و نظام رو هم واگذار کنیم.

حالا در قسمت های دیگر در کتاب هایی که نوشتم و در قسمت های قبل تر و پیشینی که توی همین برنامه به نام جان ضبط شده و یا در آینده ضبط خواهد شد و ما بیشتر بحثمون رو میزاریم بر همین تسلیم بودن.

این تسلیم بودنی که ما درجاتش رو توضیح دادیم و در نهایت ما رو به یک برده هایی تبدیل کرد به یک عبد و عبید و بندگانی که فرمانبردار هستند، تبدیل کرد به اطاعت گران، تبدیل کرد به محکومی که در برابر حاکم سر تعظیم فرود میارند تبدیل کرد.

و نهایت و برآیند این تبدیل کردن ها یک جامعه ساکن و ساکتی رو تصویر میکنه.

جامعه ای که شما مواجه میشید با اون در سراسر ممالک اسلامی، جامعه ای که آزموده شده برای قبول کردن این معانی.

یعنی شما مواجه میشید با یک کشوری مثل ایران که حالا یک نظام حاکمه ای مثل جمهوری اسلامی داره، جمهوری اسلامی که مبانی فکری و ارزشی و اعتقادی و باورهای خودش رو برای سیراب کردن مردم از همین نگاه اسلامی، از همین تسلیم بودن میگیره، این نگاه رو داره مدام به مردم بروز میده از طریق آموزش، از طریق آموزش و پرورش، از طریق تعلیم و تربیت، از طریق تعلیم و تربیت خانواده ها، از طریق فرهنگ و هنر، از طریق قانون، از طریق قانون گذاری و مجازات و پاداش داره مدام این ارزشها رو در مغز مردم فرو میبره.

یعنی انسان هایی که به دنیا میان در این دنیا زندگی میکنن و مدام این ارزشها رو میشنوند.

در ابتدای امر اینها مسلمان زاده هستن.

اسلام و تسلیم بودن بخش بزرگی از زندگیشون هست.

قرار هست که در برابر اون خدای بزرگ کوچک و حقیر و پست باشند.

قرار هست که در برابر اون فرمانده بزرگ فرمانبردار باشند.

حالا قرار هست که بعد از اون خدای دیگری رو در خانواده خودشون داشته باشند.

پدرشون نقش اون خدا رو بر زمین ایفا بکنه.

در برابر اون هم قرار هست که محکوم باشند.

قرار هست حاکمی به نام پدر حکم بکنه و اون ها با گوش و جان و دل اون رو قبول بکنند.

قرار هست که این فرماندهی در خانه و خانواده رو هم پس قبول بکنند.

بعد از اون به مدرسه میرن.

حالا این معلم، این ناظم، این مدیر، اون کسانی که در اون مدرسه وظایفی دارند هم نقش اون خدا رو بازی بکنند.

نقش اون بزرگ رو بازی بکنند.

برتر رو بازی بکنند.

حتی در روابط خودشون.

در روابط بین دوستان هم در اون جمع های کوچکی که دارند هم خدایگانی سر بر می آورند.

در تمام اتفاقات اجتماعیشون هم به همین شکل پیش میره.

حتی روابطشون هم تبدیل به روابط غالب و مغلوب میشه.

تبدیل به روابط بین حاکم و محکوم میشه.

حتی در روابط عاطفیشون هم به همین وادی گرفتار میشن.

بین زن و شوهر، بین دو همجنسی که عاشق هم هستن و یا هر نوع نگرش دیگه ای که وجود داره هم یه کسی قرار هست حاکم بشه و دیگری محکوم بشه.

قرار هست که همیاری و همراهی رو به دور بندازن.

قرار هست که برابری رو قربانی در راه این برتری طلبی بکنن و این جامعه ساکن و ساکت مدام در حال بازتولید خودش هست.

و بعد در نهایت شما روبرو میشید با افراد بی شماری که قرار هست در برابر اون رهبر عبد و عبید و بنده باشن.

قرار هست که برده ی اون حاکم وقت باشن.

قرار هست که اگر رهبری در این کشور حکومت میکنه، اگر پادشاهی قدرت رو به دست گرفت، اگر رئیس جمهوری اداره ی حکومت رو به دست گرفت، قوه اجرایی رو در اختیار داره.

جماعت بی شماری که آزموده شدن آموزش دیدن در برابرش سر تعظیم رو فرود بیاورند در برابرش محکوم باشند.

حاکمان بیشماری در طول زندگی شان حکم دادند و آن ها قبول کردند.

رو به پیش بردند.

پدرشون حاکم شان بوده.

خداشون حاکم شون بوده.

معلمشون حاکم شون بوده.

شوهرشون حاکم شون بوده.

اربابان بیشماری داشتند.

فلان مرجع دینی.

در برابرش مقلد بودند.

در برابرش کوچک و حقیر و پست بودند.

فرمان ها را یک به یک.

شنیدند و به گوش و جان و دل پذیرفتند.

حالا بعد از این چرخه ی مسموم و بیماری.

که اون ها رو ذلیل در این راه کرده.

وقتی یک پادشاهی هم در اون نوک هرم قرار بگیره.

اوامر رو به گوش و جان و دل می پذیرند.

چرا که طاعت گر به دنیا آمدند.

چرا که طاعت گر در این جهان پرورش یافتند.

چرا که برده و بنده و عبد و عبید شدن در برابر خدا همواره تبدیل به بنده و برده بودن.

همواره عبید خدا بودن.

همواره مرادشون در اون آسمان ها بوده.

همواره فرمان ها رو شنیدن و به گوش و جان و دل پذیرفتن.

حالا اگر پادشاهی هم در اون آسمان، در اون سپهر سیاسی، در اون آسمان حکومت بنشینه و فرمانی بده، اون ها با گوش و جان و دل قبول می کنن و این تربیت و تعلیم اون ها رو به یک جایگاهی میرسونه که تنها و تنها فرمانبردار باشن.

و شما مواجه میشید با یک جامعه ساکن و ساکتی که این تسلیم بودن بزرگترین ارزش بینشون هست.

شما مواجه میشید با یک جامعه ای که همه عوامل رو به گوش و جان می پذیره.

حالا این سکون و سکوت بخش جدانشدنی از این جامعه میشه.

یعنی شما مواجه شدید با یک ایرانی که بدترین اتفاقات درش داره می افته.

خشونت به بدترین شکل ممکن داره اعمال میشه.

معلم ها را زندان می برند.

معلمی را به جرم بی جرمی اعدام می کنند.

آب از آب تکون نمی خوره.

فساد به بدترین شکل ممکن داره تو این جامعه شکل می گیره.

از دست حکومتیان، از قدرتمندان.

نمایندگان مجلس، روسای بانک ها، وزرا، وکلا، همه و همه در این فساد غرق اند.

رهبر همه و همه در این فساد غرق اند.

اما آبی از آبی تکان نمی خورد.

چرا که با یک حکم حکومتی همه چیز پایان پیدا می کند.

حتی شما این رو در اشل های بالاتر هم می بینید.

فرا اینکه مردم اینگونه بارور شده اند.

بنده و عبد و عبید شدن شما در بین وکلای مجلس هم می بینید یک حکم حکومتی کافی است تا تمام این ها سکوت کنند.

یک اتفاقی چند وقت پیش افتاده بود وزیر بهداشت فکر کنم بود که اومد و خیلی ساده و صریح گفت وقتی پدر یک مملکتی بر مملکتی که پدر یک خانواده یه چیزی رو میگه باید خانواده قبول کنه.

این سرچشمه گرفته از همین ریشه ی تفکری بود.

این فلسفه وجودی تسلیم بودن بود.

اینکه شما قبول کردید یعنی ما این طبقات رو ساختیم.

گفتیم که ما یک خدایی رو در اون بالای هرم، در اون نوک هرم به عنوان بزرگ بزرگان به عنوان پادشاه پادشاهان تصویر کردیم و شما مدام دارید بهتون خوراکی داده میشه که در برابر اون فرمانبردار باشید.

شما در برابر اون حاکم محکومید.

شما در برابر اون ارباب برده اید، شما در برابر اون خدا بنده اید.

فرمانی که به شما می رسه باید با جان و دل قبول بکنید و به پیش ببرید.

بعد از اون یک به یک حالا خدایگان بی شمار جای می گیرند و به شما امر می کنند و شمایی که فرمانبر دارید فرمان ها رو می شنوید و عمل می کنید و در نهایت میرسید به یک وزیر بهداشتی که حالا به صراحت میگه که اگر پدر خانواده امر کرد فرزندان باید به گوش و جان و دل قبول کنند.

یعنی این ریشه در همان فلسفه وجودی تسلیم بودن در برابر خدا و اصلا فلسفه وجودی اسلام دارد که جامعه را ساکن و ساکت می کند.

شما از اقشار کوچک و پایین جامعه چه از نظر اقتصادی و چه از نظر فرهنگی نگاه می کنید می آیید بالا تا به وزرا و وکلا می رسید و این فرمانبرداری را در وجود تک تک این ها می بینید.

حتی در برابر ارباب اربابشان هم که حتی رهبرشان هم باشد.

این فرمانبرداری را شما می بینید.

اینها روحیه فرمانبرداری دارند چرا که مدام در این آموزش بارور شدن پرورش یافته اند.

در این تعالیم مدام در این تکرار مداوم یاد گرفته اند که باید فرمانبردار باشند و ما به یک جامعه یکدست ساکن و ساکت می رسیم.

به یک جامعه منفعل می رسیم.

جامعه ای که امروز در ایران دارد بدترین اتفاقات در ایران می افتد ولی آب از آب تکان نمی خورد.

روحیه طغیانگری و عصیانگری در بین این مردم نه تنها تبدیل به ارزش نشده که ضد ارزش است.

یعنی شما طغیان را مصادف با شیطان می دید.

شما یاغی گری را مصادف با بدترین رفتارها می دانید؟

شما بهایی به این یاغی گری و اینکه فرمانبردار نباشید نمی دید.

از ارتشی که تشکیل می شود و این فرمان ها یک به یک می آید این معانی دارد در ذهن شما به پیش می رود تا معانی مذهبی تا تعالیم، تا تعالیمی که قرار است توی دانشگاه ها، توی مدارس به شما داده بشود.

تا هنری که مدام دارد این ارزش احمقانه را به پیش می برد.

این تسلیم بودن را تصویر می کند.

مدام دارید شما مواجه می شوید با اشعاری که خود را خوار و خفیف و ذلیل و حقیر می کنند.

مثلا در برابر فلان ائمه، فلان ائمه بزرگ می شود چرا که ما کوچکیم.

این فلسفه وجودی نیازمند است یعنی شما بزرگی را بدون کوچک نخواهید داشت.

بدون حقیر نخواهید داشت.

شما هیچ برتری را بدون کهتر نخواهید داشت.

شما نیازمند وجود این کهتران هستید.

نیازمند وجود این کوچکان در برابر آن بزرگ هستید و این داره مدام به شما تلقین میشه.

یعنی شما قرآن رو باز میکنید و مساوی میشه با هزاران جمله در باب حقارت انسان، در باب بزرگی خدا، در باب کوچک بودن بندگان، در برابر بزرگی پروردگار.

شما مواجه می‌شوید با آموزش و پرورش و این ندای پرتکراری که دارد به شما این آزمون را می‌دهد.

جایگاه‌ها داره بهتون این آزمون رو می‌ده، این آموزش رو می‌ده.

شما مواجه می‌شید با خانواده ای که حالا قرار هست که یک فرمانروا در خودش داشته باشه، یک پدری داشته باشه که فرمانده اون خانواده هست.

شما به پیش میرید و در هنر مواجه میشید با فیلم هایی که مثلا در این حقارت برای بزرگداشت این حقارت و بزرگی اون خداوندگار ساخته شد.

شما با توحیدی رو به رو میشید که مبناش از بین بردن برابری هست.

مبناش از میان بردن آزادی هست.

قرار هست که شما از خودتون، از شخصیتتون چیزی باقی نگذارید.

قرار هست که شما با یک فلسفه شیعه‌گری روبرو میشید که مداحان خودشون رو خوار و خفیف در برابر ائمه میدونند.

این ها مدام اون تلقینات و اون آموزش ها و آموزه هایی هست که به شما داده میشه تا یک جامعه ساکن و ساکتی داشته باشید تا در قبال کشته شدن هزاران نفر آب از آب تکون نخورد.

تا اگر مردم رو به بدترین شکل شکنجه میدن اعتراف اجباری میگیرن.

باز هم مردم سکوت کنن.

نهایت اعتراضشون هم در خفا و در بین خودشون باشه در یک جامعه کوچکی باشه چرا که ارزشی به اسم طغیان، پرسشگری، حرکت داشتن، ایستادگی، مقاومت، شجاعت.

هیچ ارزشی بر این مبانی آموزش داده نشده.

اینها همه ضد ارزش بوده یعنی یاغی بودن، ضد ارزش بودن، در برابرش تسلیم بودن ارزش بوده.

کسی که تسلیم در برابر خدا هست، کسی که فرمانبردار خدا هست با ارزش به حساب میاد و کسی که پرسشگر در برابر اون خدا هست، یاغی در برابر اون خدا هست، در برابر اون نظام هست، در برابر اون ایده هست.

کسی که نگاه نقادانه داره، کسی که در پی تغییر هست، یک ضد ارزش هست، یک ناهنجار هست و حتی کار بالاتر میره.

یعنی شما مواجه میشید با ارتداد؟

ارتداد به چه معناست؟

یعنی جماعتی که پرسشگر هستند، جماعتی که به فکر تغییر هستن حکمشون مرگه.

نه تنها ضد ارزش و ناهنجار هستن که باید از بین برن و از میان برن.

یعنی هر یاغی‌گری و هر طغیانی مواجه میشه با از بین رفتن و نابودی.

پس این جامعه رو به سکون و سکوت میرسونه.

در بین جوامع اسلامی هم شما مدام با این معانی رو به رو هستید.

مگر اینکه بخوان از اون روحیات خشم آلود و خشونت طلب خودشون استفاده بکنن که اون هم باید مبانی شریعتی داشته باشه.

یعنی مبانی شرعی داشته باشه که شما رو به این راه بکشونه.

اینکه مثلا فلان کسی توهین کرده حالا یک فرمان الهی وجود داره که باز این جماعت فرمانبردار با چشم و گوش بسته در این راستا قدم بر میدارن و ما میرسیم به اون.

اوج این جنون در این نگاه دیوانه وار و جنون آلود که حالا قرار هست یک سری مجانین رو به بار بیاره که در این فرمانبرداری راه رو به پیش رفتن، به نهایت رسیدن.

و حالا قرار هست که به راحتی شستشوی مغزی بشن.

قرار هست که به راحتی چشم و گوش بسته فرمان رو بشنوند و عمل کنن.

وجدان رو به کنار بگذارند.

اخلاق رو آتش بزنند، از بین ببرن.

و تنها و تنها فرمان باشه که راه به پیش ببره.

مثل رفتارهایی که در ارتش ها انجام میشه.

آیا اون سربازی که فرمان میگیره حتی ذره ای فکر میکنه که داره گلوله رو به کی میزنه؟

این شلیک قرار هست که سینه چه کسی رو بشکافه و از بین ببره.

راه بالاتر میره پیش تر میره.

این فرمانبرداری و تسلیم بودن راه تا جایی میرسه که حالا مواجه میشیم با یک مجانین که از جان خودشون میگذرن.

حتی قربانیان بی شمار و بی گناهی رو حاضرند که بگیرن.

شما چگونه است که مواجه میشوید با افرادی که حاضرند انتحاری بشوند؟

در این تسلیم بودن غرق شدن دیگه فکری وجود نداره.

خردی وجود نداره، مهری وجود نداره، اخلاقی وجود نداره.

وجدانی وجود نداره.

همه چیز معاوضه شده با فرمانبردار بودن.

شما وقتی بنده و عبد و عبید هستید دیگه قرار نیست که فکر بکنید.

یک جمله معروفی هست که در بین کسانی که فرمانبردار هستند، حالا چه در ارتش ها، در سپاه ها، در نظام های فکری که تا این حد متکی به فرماندهی و فرمانبرداری هست، این هست که شما نیاز نیست که فکر بکنید.

ما به جای شما فکر میکنیم.

چون این حقیقت امر هست.

چون قرار هست از شما بندگانی بسازند که تنها و تنها فرمانبردار باشند.

حالا شمای فرمانبردار که نیاز نیست فکر بکنید.

نیاز نیست که چی رو در کفه ترازو بزارید.

قرار نیست که نقدی بکنید قرار نیست که فکری بکنید.

قرار هست که فرمان رو بشنوید و عملی بکنید.

یعنی همون تسلیم بودنی که اسلام مدام در پی بازتولید اش هست.

یعنی شما با یک فلسفه وجودی روبه رو شدید که گفتیم اسلام به مفهوم تسلیم بودن هست.

اسلام مترادف با تسلیم بودن هست.

این توحید و یگانگی مدام داره در برابر شما رژه می ره.

داره به شما این ارزش رو القاء می کنه.

حالا شما مواجه میشید با یک بزرگی که یک سری کهتران رو در برابرش داره.

این کهتران تنها و تنها قرار هست که خودشون رو حقیر بکنند.

قرار هست که اون بزرگی رو بپرستند، اون بزرگی رو گرامی بدارند.

قرار هست که در نهایت تبدیل به بردگان و بندگان بشن.

قرار هست که فرمان رو بشنوند و فرمانبردار بشن.

این جامعه مسکوت و در خفقانی که این موضوعات رو قبول کرده در نهایت باید یک شاگرد اول هایی هم داشته باشد.

این کلاس قرار است این درسی که به شما داده شده، این آموزش و تعلیمی که به شما داده در نهایت یک استادی هم در خودش ببینه دیگه.

یا کسی که تمامی این دروس رو طی کرده تمامی واحد ها رو پاس کرده هم باید در خودش داشته باشه و این نهایتش میشه اون آدمی که چشم و گوش بسته است و ذهن و جان و تن و عقل و خرد و اخلاق و وجدان و همه چیز رو شسته، همه چیز رو کنار گذاشته و تنها و تنها فرمانبردار است.

حالا فرمانی میشنوه که باید گلوله به روی کودکان بزنه. میزنه.

قرار هست که انسان ها رو منفجر بکنه.

میکنه قرار هست که زیر چهارپایه اعدام بزنه.

میزنه قرار هست که دیگران رو شکنجه بکنه.

قرار هست که بازجو بشه و بازجو میشه و به بدترین شکل ممکن در این تسلیم بودن به پیش میره.

بخشی رو به واسطه ایمان و باورش گرفتم و بخش عمده ای رو به واسطه تسلیم بودن هست که به پیش میبره.

یعنی شما وقتی مواجه میشید با اون جماعتی که به عنوان مثال بازجو هستن در همین جمهوری اسلامی، در همین جنون جمهوری اسلامی اینها تسلیم شدند.

اینها شاگردان اول این کلاس هستند.

اینها تمام این معانی رو به جان و دل پذیرفتن، قبول کردن و در این جنون و دیوانگی غوطه ور شدن.

حالا اگر فرمانی میرسه که فلان کافر رو شما باید مجازات بکنید، باید شکنجه بدید.

باید ازش اعتراف بگیرید.

به وحشیانه ترین شکل ممکن این کار رو انجام بدید.

حاضرند هر جرم و جنایتی رو در قبال اون انجام بدن چرا که فرمان رو از فرمانده گرفتند.

چرا که مدام شنیدن خدایی در آسمان هست که فرمان میده و شما باید این فرمان رو به پیش ببرید.

حالا جای اون خدا عوض میشه.

یک روز خدایی در آسمان ها به نام یهوه هست.

یهوه است، الله است.

یک روز هم می تواند خامنه ای باشه، خمینی باشه، هیتلر باشه و امثال اینها باشن.

اینها هم همون جایگاه خدا رو می گیرن.

اینها هم بزرگ تر از دیگران هستند.

پیشوای دیگران هستند، فرمانروا هستند، فرمانده هستند، ارباب هستند.

همون الفاظ، همون معانی، همون معانی که شما رو باور کرده برای شنیدن این مباحث.

برای شنیدن این فرمان ها.

حالا شمایی که بارور شدید، شمایی که آموزش دیدید، تعلیم داده شدید برای فرمانبرداری خدایی در آسمانها روزی به شما فرمان داد و امروز جایگاه اون خدا.

به این رهبر رسیده.

به این پیشوا رسیده.

به این سردار رسیده.

و هر کدوم از این دیوانگان رسیده و این ها دستور می دهند و شما باید که این دستورها را به پیش ببرید.

شما شاگرد اول این کلاس هستید و شما مواجه می شوید با این سیل بی شماری که بدترین رفتارها را انجام می‌دهد، بدترین دیوانگی ها را انجام می‌دهند و در این جنون حاضرند که همه را سلاخی کنند، همه را از بین ببرند.

همه چیز را به کناری میزارن.

یعنی شما مواجه میشید دیگه نه عقلی در میان هست، نه خردی در میان هست، نه وجدانی در میان هست، نه اخلاقی در میان هست، به هیچ چهارچوبی پایبند نیستند و حاضرند تنها و تنها فرمان را به پیش ببرند.

نهایت این نگاه مسموم و بیمار به وجود آوردن این سربازان دیوانه است.

حالا سربازان گمنام امام زمان می‌توانند باشند.

می‌توانند آن روانی ها و مجنون هایی که در بین جندالله وجود داشتند در بین داعش وجود داشتن در بین طالبان وجود داشتند و این گروه های بیشمار تکفیری این دیوانگان نهایت این مضامین را دریافتند.

در این فرمانبردار بودن به پیش رفتند و به نهایت رساندند.

مثل کسی هستند که مدارج تحصیلی را به نهایت رسانده اند.

حالا در این جنون پیشی از دیگران می گیرند.

حالا به راحتی هر کاری رو انجام می دن.

همه چیز رو به کناری می ذارن تا فقط و فقط فرمان رو به پیش ببرند.

شبیه به اون تصاویری ست که شما قرار باشه یک آدمی رو در این جنون به پیش ببرید یا شکل های اگزجره ای ازش وجود داره.

حتی در سینما هم فکر می کنم ازش فیلم هایی ساخته شده از این تصاویری که قرار هست یک انسان رو در این جنون به پیش ببرند.

قرار هست که به اون هیچ آموزشی به جز این آموزش ها داده نشه.

شاید ما با این نگاه به این نگاه انسانی به نوعی اگزجره ای که اتفاق افتاده این بزرگنمایی و این بزرگ گفتن از اینها برامون یه مقداری دور از ذهن باشه.

اما اگر این پازل ها رو در کنار هم بچینیم در نهایت ما رو به همین جایگاه می رسونه.

یعنی نگاه هایی که من از اون اول دربارش صحبت کردم رو اگر در کنار هم بچینیم در نهایت ما رو به یک سربازانی در این حد دیوانه و وحشی می رسونه که همه چیز رو به کنار میزارن و چشم و گوش بسته حاضرند که هر کاری انجام بدن، هر فرمانی که میرسه به پیش ببرن.

نهایت این تسلیم بودن قرار هست که این سربازان رو پدید بیاره.

سربازان دیوانه و مجنونی که همه چیز رو به کناری گذاشتند و حاضرند برای از بین بردن و نشر این جنون و دیوانگی و خشونت در جهان و ما باهاشون در گروه های مختلف در اشکال مختلف روبرو هستیم.

از جمهوری اسلامی و این سربازان گمنام امام زمان بگیرید.

بازجویان بی شماری که در این حکومت و نظام وجود دارد بگیرید.

از نیروهای سرکوبی که در خیابان بر روی مردم اسلحه میکشند و گاز اشک آور میکشند و باتوم می زنند و مردم را زیر ضرب و شتم قرار می دهند، بگیرید تا دیوانگان و مجنون هایی که انتحاری می شوند به وسط مردم بی گناه می روند و آن ها را از بین می برند تا مجانین که با این فرمان هایی که شنیده اند حاضرند هر کسی را از زیر تیغ بگذرانند و تکه و پاره بکنند.

تسلیم بودن در نهایت قرار است که یک سربازان مجنونی به این شکل دیوانه و وحشی بسازد.

در باب تسلیم بودن بسیار می شود صحبت کرد.

تمام دنیای پیرامون ما که غرق در این منجلاب اسلامی شده هم مواجه شده با این تسلیم بودن بی شماری که می بینیم همواره در کنار ما وجود دارند.

این انسان ها را داریم با پوست و گوشت و استخوان خودمان لمس می کنیم، زندگی هایشان را می بینیم، رفتارهایشان را می بینیم.

این سکون و سکوت در جوامع اسلامی و به ویژه ایران خودمان را داریم به چشم می بینیم که چگونه همه در خود ماندند و صدایی برای اعتراض و یاغیگری ندارند.

صدای آزادیخواهی خفه شده و به درون رفت.

موضوع قابل عرضی هست این تسلیم بودن و میشه درباره اش ساعت ها صحبت کرد و مدام هم مطمئنا در برنامه های آتی و فرای این ویژه برنامه شناخت اسلام هم در باره اش صحبت میکنیم.

چیزیست که امروز جهان ما رو نه تنها جهان اسلامی که به شکل و گونه های مختلف در سراسر جهان هم وجود داره.

و این تسلیم بودن و در پناه فرمان دیگران بودن، این فرمانبردار بودن، قبول کردن بردگی و بندگی یک بخش عمده ای از زندگی بشری امروز شده و ما میتونیم این رو در جای جای جهان هم ببینیم و قاعدتا ما باز هم در باره اش صحبت میکنیم.

اما در این ویژه برنامه این حجم صحبت از تسلیم بودن هم به نظرم کافی هست و ما رو با این مفهوم آشنا کرد که در اسلام که راهی رو به پیش برد و در نهایت به چه سرانجامی رسید که امروز نمونه های بارزش رو در زندگی شخصی خودمون هم حتی می تونیم ببینیم.

در این انتهای برنامه هم دوست دارم باهاتون در میون بزارم که اگر دوست دارید به من در این راه کمک کنید می تونید آثار من رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

آثار من فرای این برنامه ای به نام جان که حالا این ویژه برنامه در باب اسلام هست.

اما موضوعات دیگری هم در این برنامه به نام جان سعی میشه که درباره اش صحبت بشه.

رک، صریح و بداهه با هم صحبت می کنیم و در باب موضوعات مهم دنیای پیرامون خودمون به بحث می نشینیم.

فرای این برنامه، آثار من در قالب کتاب هایی.

مثل کتاب های تحقیقی، مقالات، داستان ها، اشعار در وب سایت جهان آرمانی در اختیار شما دوستان هست.

می تونید به صورت رایگان این آثار رو دریافت و مطالعه کنید و فرای اون می تونید این آثار رو با دیگران به اشتراک بذارید تا این صدا بیشتر شنیده بشه و همراهانی به این راه برای تغییر بیان و در کنار ما باشد.

ممنون دوستان که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه بنام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت هشتم : کشورهای اسلامی

خب در این ابتدای برنامه خوب هستش که ما یک تقسیم بندی ای رو در این نکته اولیه داشته باشیم.

در این نقطه ابتدایی تقسیم بندی ای رو برای این کشورها قائل بشیم.

اینکه این کشورهای اسلامی به سه بخش کلی تقسیم میشن.

یک کشورهایی که بسیار در این باورهای اسلامی رادیکال هستند کشورهایی که هیچ انعطافی نسبت به باورهای پیشرویی که در جهان وجود دارد ندارند و غرق در این باورها و اعتقادات مذهبی خودشان هستند.

در گروه های تکفیری این نگاه را بیشتر می بینیم اما به عنوان مثال در این افغانستانی که امروز به دست طالبان رسیده و یا در دورانی که پیش از آن حمله آمریکا به افغانستان، این قدرت را در این کشور می‌دیدیم و یا پاکستان و کشورهایی از این دست یا عربستان سعودی، حالا به جز این چند سال گذشته که سعی کردند یک سری اصلاحاتی را درش قرار بدهند اما همواره با آن نگاه دگم اسلامی و آن نگاه رادیکال اسلامی اداره می شدند.

این یک تقسیم بندی ابتدایی است.

فرای این تقسیم بندی، یک تقسیم بندی دیگری هم هست که کشورهای اسلامی هستند که حالا به درجاتی انعطاف بیشتری دارند.

این کشورها مثل کشورهایی شبیه به همین جمهوری اسلامی ما که گاها درون بخش رادیکال قرار می گیرند و گاها هم نرمش و لغزشی رو به نوعی در خودشون نشون میدن نسبت به باورهای اسلام.

این ها هم طیف دوم از این کشورها هستند و طیف کشورهای سومی که اون اعتقادات اسلامی رو دارند اما سعی کردند که مبانی لائیک و نگاه های مدرن تر نسبت به حکومتداری و سیاست رو در همه زمینه ها به پیش ببرند و به نوعی با انعطاف بیشتری نگاه های اسلامی خودشون رو درگیر بکنند در مسائل اجتماعیشون.

در این تقسیم بندی که ما قرار دادیم و این سه طیف کشور ها رو قرار دادیم.

مثال های گوناگونی هم در باب هر کدوم از این کشورها میتونیم در این سه طیف بخش بندی خودمون داشته باشیم.

اما قاعدتا مبانی تمامی این کشورها همون مبانی اسلامی هست.

اما اینکه تا چه حد در این مبانی این ها گام برمی دارند و تا چه حد حاضر هستند که انعطاف نشان بدهند، این تقسیم بندی رو حادث میشه.

خب ما مبانی اسلامی رو که مبانی مشخصی داریم یعنی در باب مسائل اقتصادی، در باب مباحث اجتماعی، در باب مسائل فرهنگی و هنری، در باب تقابل اینها با زنان، در باب قوانین و جزائی که در جهان حاکم هست، اینها یک نگاه مشخصی داره اسلام در باب تمام اینها و ما هم سعی داریم توی این ویژه برنامه ی شناخت اسلام در باب هر کدوم از این موضوع ها صحبت بکنیم.

این مبانی یک مبانی مشخصی هست.

چندین بار هم دربارش صحبت کردیم.

این که در اصول یکسان و برابر هستن، شاید در فروع بعضی از اجتهاد ها با هم متفاوت باشند.

بعضی از فقه ها راه های دیگه ای رو را برگزیده باشند.

اما تفاوت در همان حدی است که تفاوت بین شیعه و سنی در مثلا وضو گرفتن و یا نماز خواندن است.

یعنی در اصول همتا هستند.

نه شیعیان و نه اهل سنت نماز را نفی نمی کنند یا تعداد مثلا دفعات نماز را نفی نمی کنند، تعداد رکعات نماز را نفی نمی کنند.

در این اصول با هم مشکلی ندارند اما شاید در فرم ایستادن با هم اشکال داشته باشند.

شاید در فرم مسح کشیدن و یا شستن مثلا پا با هم مشکل داشته باشند.

یعنی در فروع با هم مشکل داشته باشند اما در اصول همواره برابر و مساوی هستند.

در تمامی اصول اسلامی هم موضوع به همین شکل است.

شاید اضافاتی را نسبت به هم داشته باشند.

یعنی مثلا شما در اصول الدین در اسلام یک اصول شناخته شده ای دارید که توحید و معاد و نبوت.

حالا در بین شیعیان مثلا ولایت یا امامت هم اضافه میشه به این نگاه.

اما در اون اصول ابتدایی یکتا و برابر هستن.

در اصول کشورداری هم همین شکلی هست.

یعنی ما اصول ابتدایی و اصلی یکسان داریم برابر داریم.

اما در فروع گاها میتونن با هم دچار اختلاف نظرهایی بشن که این اصل رو تغییر نمیده.

ولی فرای این نگاه این کشورها در باب موضوعات گاها متفاوته.

یعنی شما با یک نگاه رادیکال اسلامی روبرو هستید که حالا قراره خودش رو نزدیک و نزدیک تر به اون صدر اسلام بکنه.

قرار هست که قوانین خودش رو تابع همون قوانین ابتدایی اسلامی به پیش ببره.

اگر قانون جزایی قرار هست که بنویسه یا بهش عمل بکنه قرار بر این هستش که تمامی فرامین الهی رو مو به مو انجام بده.

قرار هست که کفار رو از زیر تیغ بگذرونه.

قرار هست که دست دزدان رو ببره.

قرار هست که خیانتکاران و یا کسانی که زنای محصنه کردند رو سنگسار بکنه و این قوانین رو به پیش ببره.

اما در اون دو طیف دیگه که حالا ما یه کشورهایی رو گفتیم که درجه دوم اسلامی هستند یعنی گاها نگاه های رادیکال دارند و گاها هم سعی میکنند انعطافی رو از خودشون نشون بدن و یا اون گروه سوم که حالا سعی میکنن بیشتر خودشون رو به این مبانی مدرن جهان نزدیک بکنند حالا بیشتر کشورهای لائیک باشن در قانون گذاری سعی میکنن که عرف جامعه رو هم در نظر بگیرند.

سعی میکنن در این موضوعات هم گاها رفتار های متناقضی رو از خودشون نشون بدن.

یعنی شما مواجه میشید با یک کشوری که با یک نوع نگاهی، حالا یا با یک گروه تکفیری که تک تک عناوین اسلامی و یا قانون اسلامی رو به پیش میبره.

اما در کنار اون دو طیف دیگه ای از کشور ها هم هستند که.

گاها رفتارهای متناقضی دارند یعنی از اون اصول دینی گاها دور میشن.

مثلا در ایران خودمون میبینیم که بعضی اوقات از این فرمان های الهی از این مجازات های.

اسلامی و الهی دور میشن.

گاها به دلیل فشارهایی که از طریق مردم حالا روشون گذاشته میشه از طریق سازمان های بین المللی و سازمان های حقوق بشری روی این حکومت مثلا جمهوری اسلامی اتخاذ میشه.

میبینید که مثلا از یک حکم سنگسار میگذرن، حکم رو تغییر میدن و یا مثلا در ملا عام اعدام نمیکنن یا اعدامی رو لغو میکنن یا کشتار.

مثلا کودکان زیر هجده سال رو به تعویق میندازن.

یا عناوینی از این دست.

اینها گاها به دلیل فشارهایی که حالا چه از طریق افکار عمومی، چه از طریق مردم، چه از طریق اکت های سیاسی، عکس های اجتماعی و یا گروه های فشاری که در سراسر جهان به عنوان گروه های حقوق بشری وجود دارد از مواضع خودشون دور میشن.

در کنار اون کشور هایی هم هستن که در درجه سوم این تقسیم بندی ما قرار داشته اند.

کشورهایی که سعی کرده اند خودشان را لایک تر نشان بدهند.

سعی کردند که مقداری از این نگاه دگم اسلامی دور بشن.

مثال هایی هم داره دیگه.

گاها هم در تکاپو هستند.

مثلا ترکیه رو شما در نظر بگیرید که یک مجادله ای همیشه در این نگاه ها وجود داره.

یعنی همواره در تکاپو هستند.

گاها قدرت در اختیار اون بخش لائیک جامعه قرار میگیره و گاها هم قدرت در اختیار اون.

نگاه خشک مقدسان و نگاه های رادیکال اسلامی قرار میگیره.

اما بعضی اوقات در این کشورها مثل همین کشور ترکیه، مثل اندونزی، مثل برخی از این کشورهای عربی.

خوب به دلیل آن ساختاری که در ابتدا تعریف کردند گاها این لاییک بودن قدرت بیشتری داره و راه رو برای این مسلمانان خشک مقدس بسته تا اینکه بخواهند قوانین خودشان را عملی بکنند و قانون های عرفی گاها قدرتمند تر است.

اما شما همواره این تکاپو و مجادله را در این حکومت ها می بینید.

اما همه در بنیان و اصل برابر و یکسان هستند.

حال اینکه تا چه حد و به چه دلیلی از این مبانی دور شدند، موضوع مهم است.

یعنی این نگاه های رادیکال که قاعدتا رستگاری را در آن نگاه صدر اسلام می بیند، یعنی تعاریف خودش را مترادف با نگاه صدر اسلام گذاشته.

خب آنها که هیچ ابایی ندارند از هر رفتار قهرآمیز، هر رفتار خشونت آمیزی در باب حکومت حکومت‌داری در باب سیاست.

در باب سرکوب معترضان و مخالفین.

در باب قلع و قمع کردن کفار. مشرکین. معترضان. یاغیان. آزادگان.

در باب اینها می بینید که به راحتی از زیر تیغ همه رو میگذرونن و همه رو محلول الدم میدونن.

خون همه رو حلال و مباح میدونن.

خب اینها هیچ مشکلی ندارن و اون بنیان فکری خودشون رو بر پایه های اسلام راستین صدر اسلام قرار دادن.

اما دیگر گروه ها یعنی اون دو طیف دیگه ای که من دربارشون صحبت کردم هر کدوم به یک دلیلی گاها از این اعتقادات دور میشن و این مبانی رو زیر پا میزارن.

اما اگر همه و همه بخوان که راه درست و حقیقی ای که بهش باور دارن رو پیش برن، شما مطمئنا مواجه میشید با همه که یکدست و یک شکل پیش میرن.

چرا که این مبانی فکری از یک نقطه سرآغاز می شود.

یعنی مثل این است که ما اگر ده کشور مختلف کمونیستی داشتیم در باب اداره شاید با هم متفاوت عمل می کردند می کردند به دلیل شرایطی که برایشان وجود داشت، به دلیل ملاحظات سیاسی که داشتند، به دلیل ملاحظات جغرافیایی که داشتند، به دلیل شرایطی که در آن گیر کرده بودند، به دلیل شخصیت هایی که قدرت داشتند.

اما اگر به یک نقطه ثقلی می رسیدند، اگر یک اتفاق بحرانی قرار بود که انجام شود و یا اینکه اگر شرایط را برابر و مساوی می کردند، خوب قاعدتا همه این ها رفتارهایی برابر داشتند.

در باب حکومت های اسلامی و حکومتداری اسلامی هم قاعده به همین شکل است.

یعنی شما در باب تمام موضوعات یک راهکار اسلامی دارید، موضوعات برای شما بیان شده و شما باید این فرمان ها را به پیش ببرید.

اما اگر ما این تفاوت ها را می بینیم به دلیلی فارغ از بنیان اسلام هست. یعنی هیچ.

سنخیت و همراستایی با مباحث اسلامی ندارد.

شما به صراحت در جمهوری اسلامی هم میتونید این موضوع رو ببینید.

یعنی برخی که در این بیدادگاه های اسلامی در این بیدادگاه های جمهوری اسلامی نقش و راه و رای دارند، گاها میبینید که صحبت میکنند و مستقیما هم اذعان میکنن که اگر ملاحظات نبود ما خیلی از کارها رو انجام می دادیم.

یعنی اگر شرایط جهان به این شکل نبود، اگر به نوعی دست این ها زیر ساطور برخی از اتفاقات گیر نکرده بود، تحریم ها نبود یا شرایطی از این دست نبود.

شاید می دیدید که رفتارهای وحشیانه تری رو هم انجام می دادند.

گاها به دلیل بدنامی یا هم به دلیل هزینه ای که باید در قبال این اتفاقات بکنند، حاضرند که از این احکام دوری گزینند.

یعنی شما مثلا با جمهوری اسلامی روبرو هستید که خیلی از این معاهدات حقوق بشری رو امضا کرده.

خب در این معاهدات هر نوع شکنجه انسان رفتاری دور از انصاف و عدل و برابری و منافات دارد با این اصول حقوق بشر.

ولی شما مواجه میشوید با شلاق زدن در ملاء عام.

حالا با سنگسار که وحشیانه ترین شکل مجازات است.

درگیر کردن مردم با این خشونت و دیوانگی است.

و وقتی این معاهدات توسط این حکومت امضاء شده حالا مواجه می‌شوند با اینکه به واسطه این هزینه سنگینی که برایشان دارد، بدنامی که برایشان دارد.

خب گاها از این اتفاق هم جلوگیری می‌کنند.

اما این هیچ ارتباطی و هیچ تناقضی با مباحث بنیادین اسلامی ندارد.

یعنی به واسطه باوری که داشتند به این نتیجه نرسیدند.

به این نتیجه گیری نرسیدند.

اگر قرار بود که بر پایه اعتقادات خودشان پیش بروند، قاعدتا باید این مجازات‌ها را عملی می‌کردند.

باید همه را از زیر تیغ می گذراندند اما به واسطه برخی از ملاحظات این رفتار را پیش نمی برند و یا در کشورهای دیگری که این طیف سوم بودند، حالا قاعده متفاوت است.

حالا قانون اساسی نوشته شده که.

از آن پیش تر ها ذره ای این کشور را از این نگاه شرعی دور کرده، ذره ای این ها را به نگاه عرفی نزدیک تر کرده، ذره ای این ها را از این حکومت دینی دور کرده، قدرت دینی را کمرنگ کرده، ذره ی آن ها را نزدیک به حکومت لائیک کرده.

حالا در این حکومت ها قانون اساسی وجود دارد که دست این ها را می بندد، جایی که بتوانند از این قوانین را دور بزنند و در برابرش بایستند.

دوباره بازمی گردند به همان نگاه های دگم اسلامی.

این سه طیف مختلفی که در جهان وجود دارند، قاعدتا همه یک بنیان مشخص و یک نگاه مشخص و یکسان دارند که همه و همه برگرفته از همان نگاه هاییست که ما درباره اش صحبت کردیم.

اینکه یک بخش عمده ای از این نگاه ها از قرآن می آید از دل قرآن می آید.

یک بخشی از آن احادیث می آید و یک بخش عمده ای هم از تاریخ و سیره نبوی می آید.

و با توجه به این ریشه ها و مشخصه های برابر، قاعدتا رفتارهای برابری را هم از این ها خواهیم دید.

اما ما فرای این در باب این موضوع هم صحبت کردیم و گفتیم که پس ما یک گروه سومی داریم که این کشور ها از بنیان کشور های اسلامی به حساب می آیند.

یعنی یک اکثریت غالبی در این کشورها حداقل به اسم به نام به دلیل زاده شدن به دلیل وراثت مسلمان هستند.

مثل همین کشور ترکیه، مثل اندونزی و کشورهایی از این دست.

خب شما با این کشورها رو به رو هستید که خب از نظر اکثریت اکثریت غالب در اختیار همین مسلمان ها هست.

مسلمان هایی که گاها بسیاری از اونها مسلمون زاده هستند.

این موضوع هم موضوع قابل بحث و ارزشی هستش.

اینکه ما وقتی با یک جماعت بالایی از مسلمون ها روبه رو میشیم یک میلیارد و خرده ای انسان مسلمان رو در جهان نام گذاری کردند به نام مسلمان.

اینها مسلمان های تحقیقی نیستن.

اینا مسلمون هایی نیستن که خودشون دین خودشون رو برگزیده باشن.

یعنی ما با یک ایرانی مواجه میشیم که هشتاد میلیون هشتاد و خورده ای میلیون جمعیت داره، هشتاد و پنج میلیون جمعیت داره.

در آمارگیری ها نود و هشت درصد اینها رو مسلمون اعلام میکنن که اینها مسلمون زاده هستن.

چه درصدی از اینها از دین برگشته اند؟

چه درصدی از اینها حتی تحقیق نکردند؟

چه درصد اینها تنها و تنها این دین رو به وراثت بردند.

همین مقیاس ها و این معادلات در کشور های دیگر هم به همین صورت است.

یعنی در ترکیه مسلمان هم به همین صورت است.

در اندونزی مسلمان هم به همین صورت است.

در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس هم به همین صورت است.

در باقی کشورها و ممالک اسلامی هم به همین صورت است.

اما این کشورهای درجه سومی که ما دربارشون صحبت کردیم و در این تقسیم بندی دربارشون صحبت کردیم و گفتیم که بخشی از این حکومت ها به سمت لائیک شدن رفتند، چه دلیلی داشت این لاییک شدنشون؟

خب این ها کشورهایی هستن که به دلیل حالا گفتن و اعلام کردن خودشون به واسطه این دین وراثتی که به ارث بردند میبینیم که خب یک راه دیگه ای رو برگزیدند و اون این هستش که این ها نزدیک شدن به افکار لائیک و کشورهایی رو پدید آوردن که حالا قوانینش بیشتر عرفی هست.

نمونه هایی رو هم می بینیم.

خب این چه دلیلی داشته؟

یعنی شما اگر به تاریخ این حکومت ها نگاه بکنید، تمامی این حکومت ها یک دورانی رو داشتن به عنوان دوران گذار.

همون دورانی که ما دربارش توی همین برنامه به نام جان در ویژه برنامه اش در باب ایران 2500 ساله بود هم صحبت کردیم.

اینکه یک تاریخی تاریخ شکوفایی و پویایی مردم بود در اروپا به واسطه رنسانسی که اتفاق افتاد و این تحول و این تغییر بزرگ فکری که منجر به انقلاب های بزرگی هم در اروپا شد و ساختار سیاسی، اقتصادی، فرهنگی در تمامی گونه های زندگی بشری ما تغییرات رو دیدیم.

این تغییرات به ممالک اسلامی هم رسید.

خب اونها به این نتیجه رسیدند کشور های اروپایی به این نتیجه رسیدند که دین و مذهب بزرگترین عامل پسرفت و درماندگی اون ها هست.

طی مرور زمان طی طریقتی که انجام دادند سعی کردند این قدرت رو کم کنن و درش اصلاحات به وجود بیارن.

شکل و گونه اش رو عوض کنن و کم کم به اون نهایتی برسن که بتونن این مذهب ضعیف کرده رو کنار بذارن، قدرت رو تضعیف کنند، تشریک بکنن، قدرت رو تقسیم بکنند و در نهایت به این انقلاب ها رسیدن و این انقلاب ها به کشورهای اسلامی هم رسید.

خب قاعده یکسان و برابر بود.

تفاوتی نیست بین مسیحیت و یهودیت، اسلام یا هندوئیسم و بقیه باورها.

تمامی این باورها در برابر پیشرفت هست.

تمامی این باورها در راستای ایستا بودن هست.

این باورها در نهایت به انسان ها دارن یک چیز رو نوید میدن.

اینکه ما پاسخ تمام سوالات رو داریم.

اینکه ما همه چیز رو میدونیم به دنبال هیچ پاسخی نگردید.

نیاز به هیچ پاسخی نیست که همه چیز در اختیار ماست.

تمامی این ادیان و باورها در نهایت به انسان این موضوع رو نوید میده که ما تمامی پاسخ ها را داریم.

پس شما نمیخواهید فکر کنید.

شما چه به اسلام رجوع کنید چه به یهودیت رجوع کنید، موضوع این است که یک ساختاری در برابر شما هست که پاسخ تمام سوالات را دارد.

شما اگر به آسمان نگاه کنید و دلیل پیدایش ابر را بپرسید، برایتان یک پاسخ.

اگر به چیستی انسان نگاه بکنید به شما پاسخ میدهد.

اگر به آینده جهان نگاه بکنید، به شما پاسخ در برابر هر پرسش شما پاسخی دارد و این به مفهوم این است که شما باید عیسی و دریاب.

حالا این اعتقاداتی که در اروپای آن دوران طی طریقتی تغییر کرد، تضعیف شد، شکل عوض کرد و در نهایت آنها را به یک روزگار دیگه رسوند.

به کشور های اسلامی هم رسید.

یعنی ما در باره اش صحبت کردیم که ترکیه، افغانستان و ایران تقریبا در یک بازه زمانی نزدیک به هم در پی یک تحولاتی بود.

ایران ما از زمان مشروطه و پیش از مشروطه تلنگرهایی را در آن دید.

در خود دید که قرار هست این اسلام رو به نوعی تضعیف بکنه، این حکومت شرعی رو به کنار بذاره، این حکومت استبدادی رو تغییر بده و شرطی بکنه.

قرار بود که ما حکومت پادشاهی رو تبدیل به پادشاهی مشروطه بکنیم.

قرار بود که ما از دل مردم نمایندگانی داشته باشیم تا قانون ها رو عرفی تصویب بکنند.

قوانینی که برای همه یکسان باشه، کسی حقی بالاتر از دیگران نداشته باشه به نوعی برابری.

تا جایی که ممکن بود در همان روزگاران به نسبت حاکم بر کشور بشه.

این در مابقی کشور ها هم اتفاق افتاد.

ما در باب آتاتورک و رضاشاه هم صحبت کردیم.

در باب اینکه رضاشاه با رفتارهایی که کرد ما را به کجا رساند و آتاتورک با رفتارهایی که کرد ترکیه را چه شکلی کرد.

پس ما مواجه شدیم با کشور هایی که خب قاعدتا دیدند که نقطه پسرفت شون از کجا نشات گرفته.

یعنی قاعدتا همه می دیدند که اروپایی هایی هستند که حالا این دین و مذهب رو به کنار گذاشتند تا پیشرفت کنند و در این پیشرفت هم موفق شدند به پویایی رسیدند.

شاید از نظر اخلاقی گاها دچار مشکلاتی باشند، مشکلاتی بوده باشند و یا حتی در دنیای امروز هم باشند اما این دریچه های پویایی و پیشرفت هنوز هم به رویشان باز هست و قرار هست که عرف جامعه و این پیشرفتی که در خرد تفکر کردن بین انسان ها شکل میگیره اونها رو هر روز پویاتر و بهتر از دیروز به پیش ببرد.

خب این سیر تحولات به این کشورها هم رسید و ما شاهد این تغییرات بودیم و وقتی امروز به کشورهایی نگاه می‌کنیم که در این درجه بندی و تقسیم بندی ما گفتیم کشورهای رادیکالی هستند، کشورهایی هستند که دوست دارند رادیکال باشند اما شرایط گاها آنها را انعطاف پذیر می‌کند و کشورهایی که اسلامی هستند از نظر آماری اما سعی کردند که لاییک تر نسبت به بقیه باشند.

همه و همه این کشورها در آن وادی تاریخی و در طول زمان از دیرباز تا امروز همواره در این فکر بودند.

حتی پیش تر از این که رنسانسی بخواهد اتفاق بیفتد.

یعنی در خود ایران ما هم جرقه‌های این تفکرات را می‌توانید ببینید.

چه از افرادی که حالا خواستند از طریق جنگ‌های مسلحانه، از طریق.

شورش کردن و طغیان کردن در برابر حکومت ها ایستادگی کنند.

چه در بین شعر های شعرا، در بین فرهنگ و ادبی که در بین مردم ایران جاری و ساری بوده و دیگر کشور ها.

شما مواجه شدید با این نگرش، نگرش دوری نبوده.

شاید در زمان رنسانس و بعد از آن اتفاقات و تحولاتی که در اروپا افتاد جنبه ی عمومی تری به خودش گرفت اما همواره این نگاه ها وجود داشته و در همه کشور های اسلامی.

اما حال این که چه از نظر شرایطی که جهان به آنها تحمیل کرده مثل جنگ های جهانی که اتفاق افتاد، مثل قدرت های استثماری که در این کشور ها جولان دادند و به نوعی این کشور ها را تاراج کردند و نابود کردند.

مثالش افغانستان هست.

ما با یک کشوری روبه رو هستیم که در طی این سالیان گذشته همواره مورد هجوم قدرت پرستان و دیوانگان بوده یعنی از روسیه در نظر بگیرید همان اتحاد جماهیر شوروی و کارهای وحشیانه ای که در قبال این مردم انجام داد تا دفاع مردم که حالا از دلش طالبانی به وجود اومد که اون مجاهدینی که قرار بود از مردم دفاع بکنند.

در نهایت با کمک هایی که از این سو و آن سو از آمریکا و دیگران شد در نهایت تبدیل به یک گروه رادیکال مذهبی شدند.

و تا آمریکایی که اونها رو به خاک و خون کشید و این دیوانگی و جنون رو در اونجا گسترش داد و تا امروز که هنوز هم درگیر این جنون همه سویه است.

یعنی شما مواجه میشید با یک کشوری که زیر دست و پای مذهب له و لورده شده.

در کنار اینکه مذهب همواره بهش فشار آورده، انسان ها، قدرت های بیگانه، استثمارگران هم مدام داشتند این رو لگدمال میکردند.

پس ما در این تنگنا های تاریخی مواجه میشیم با کشور های اسلامی که به طرق مختلفی در این تنگنا ها زندگی کردند و همواره هم در پی تغییر بودند چرا که این عقب ماندگی و در خود ماندگی که ما شاهدش هستیم در کشور های اسلامی قاعدتا به واسطه وجود اسلام هم بوده.

همان طور که اروپایی ها هم به این معنا رسیدند که با کنار گذاشتن مذهب می توانند به پویایی و پیشرفت برسند.

کشور های اسلامی هم به همین شکل بوده و این لاییک شدن حکومت ها گاها به واسطه همین اتفاقات بوده.

اما این که بخت تا چه اندازه با آن ها یاری کرده به مثال کشور ما سرنوشتی تا این حد شوم داشتند که مردمی بیش از صد سال به دنبال آزادی بگردند و در نهایت به نهایت اسارت برسند، به نهایت درماندگی برسند، به نهایت فرمانبرداری برسند و دوباره برده و بنده روبنده.

دیوانگان مذهب پرستی بشوند به مثال جمهوری اسلامی.

شرایط تاثیر گذار بوده. شرایط جهانی. اتفاقات جهانی.

یعنی ما جنگ های جهانی بزرگی داشتیم در جهان.

اینها تاثیر گذار بوده بر سرنوشت کشور ها.

اتفاقات ریز و درشت بزرگی در تاریخ افتاده.

این جنگ سرد با خیلی از کشور ها کار های بزرگی کرد.

یعنی شما دو قدرت مسلمی رو در جهان داشتید که مثل امروزی که می بینید جنگ های نیابتی در جهان شکل میگرفته.

اون زمان هم جنگ های نیابتی همواره در حال وقوع بوده اما شاید حتی تصویر دیگه ای داشت.

یعنی حتی این جنگ های نیابتی جنبه فرهنگی هم داشته.

یعنی حتی فرای اینکه این جنگ ها نیابتی به صورت مستقیم شکلی که امروز ما می بینیم در یمن داره اتفاق می افته، در سوریه اتفاق می افته و در کشور های دیگه دیگر اتفاق می افتد.

حتی آن زمان در دوران جنگ سرد.

این دخالت بیجای کشورها از جمله آمریکا و شوروی خیلی از کشورها را به نابودی و بدبختی رسانده.

پس ما مواجه می شویم با کشور های اسلامی که سعی در تغییر داشته اند و اینکه تا چه حد جهان همراه و همسوی آن ها بوده.

امروز این تغییرات را می توانید در این کشور ها ببینید که تا چه اندازه در این منجلاب اسلامی خفه شده اند و یا اینکه توانسته اند خودشان را از این مرداب خفه کننده دور بکنند.

خب این کشور هایی که ما به سه دسته تقسیم کردیم، فرای عناوین مختلفی که در این کشور ها وجود دارد که همه و همه از ریشه های اسلامی نشئت می گیرد.

یعنی مثلا شما در نظر بگیرید که از نظر فرهنگی و هنری این کشورها ریشه های مذهبی و اسلامی درشون به شدت قوت داره.

یعنی شما روبرو میشید با مثلا گروه طالبانی که در افغانستان مجسمه های چند هزاران ساله بودا رو از بین میبره.

یعنی هنر رو زیر پای خودش له میکنه.

یعنی با توجه با اون نگاهی که نگاه رادیکال دگم و حقیقی اسلامی هست در برابر هر هنری صف آرایی میکنه.

هر هنری رو قرار هست که از ریشه بکنه.

قرار هست که اجازه پرورش هنر و فرهنگ رو در این کشورها نده.

اجازه نده تا زندگی و نوع زندگی و نوع زیست انسان ها تغییر بکنه. متحول بشه.

قرار نیست هنری شکل بگیره.

در برابر موسیقی ایستادگی میکنه تا دندان مسلح در برابر شادی و شعف مردم ایستادگی میکنه.

فرای این در باب مباحث دیگه هم به همین شکل هست.

در باب اقتصاد هم به همین شکل است.

گاها یک نمونه هایی از نظام اقتصادی را هم به وجود می آورند.

چون اسلام که نگاه مشخصی نسبت به.

مسائل اقتصادی نداشته یعنی یک نگرش خاصی نداشته و اصولا این نگاه های اقتصادی هم خیلی دورتر از اسلام شکل گرفته.

اینها مباحثی بعد از رنسانس است یا پیش تر از رنسانس به این شکل مدون وجود نداشته و ما اصولا این نگاه ها و تزهای فکری و اقتصادی را در همین دوران مدرن خودمان و به ویژه در انقلاب صنعتی و بعد تر از انقلاب صنعتی می بینیم.

پس یک نگاه مشخص اقتصادی که خب اسلام و یا بقیه نگاه ها در آن دوران نداشته اند.

اما یک تتمه هایی را می توانستید ببینید.

یعنی اینکه اسلام مطمئنا با نظام سرمایه داری همسو است. همراه است.

اینکه مالکیت رو به واقع بهش ارزش می ذاره.

اینکه خیلی از سردمداران و بزرگان اسلامی هم جزو اون ملاکان و ثروتمندان بودند و با اون نگرش های خاص خودش جهان اقتصادیش رو به پیش می برد.

و شما امروز هم شاهد هستید با این نگاه اقتصادی اسلامی هم می تونید به خصوص ممالک عربی رو ببینید که چگونه اداره می شن.

یعنی همون نگاه سرمایه داری هست که در این کشورها هم داره به پیش می ره.

حتی خیلی از موازین و مواضع اسلامی که حتی در قرآن هم بهش تاکید شده مثل همین رباخواری و سود دادن به پول.

می بینید که در کشورهای اسلامی زیر پا گذاشته می شود چرا که اینها یک مبانی مدونی نداشتند و اصولا صحبت کردن در باب این مباحث در باب مباحث اقتصادی در اسلام.

دور از حقیقت و واقعیت بوده یا مباحث خیالی بوده که در بابش صحبت میشه؟

حالا خیلی نمی خوام در باب مسائل اقتصادی و یا موضوعات دیگه صحبت بکنم که احتمال داره در باب هر کدوم از اینها در قسمتی مجزا صحبت بکنیم.

اما از بحث اصلی دور نشیم و در باب این کشورهای اسلامی صحبت میکردیم که در تمامی عناوین اینها سعی میکنن که این مقاصد و نوع تفکر اسلامی رو به پیش ببرن.

در مباحث فرهنگی، در مباحث اقتصادی و در مباحث قانون گذاری ما در باب قوانین اسلامی صحبت کردیم و گفتیم که حالا ما در باب قانونگذاری در جهان از دو رویه پیروی میکنیم.

یعنی رویه ای که در دوران باستان حالا و امروز در کشورهایی مثل کشور خودمون و کشورهای اسلام زده دیگه از شریعت استفاده می‌کنیم.

یعنی یک قوانین الهی داریم که این قوانین، قوانینی بلاعزل هست و خداوند اینها را فرموده و ما باید فرمانبردار این قوانین باشیم.

در کنار آن نگرش انسانی طی مرور زمان به یک بالندگی رسیده و یک پیشرفتی را در خودش دیده که به واسطه این پیشرفت در نهایت به اینجایی رسیده که قرار هست این قانون به دست مردم و زمینیان برای زمینیان نوشته بشه و قرار هست که بر پایه عرف اجتماع به پیش بره.

قرار هست که به واسطه اتفاقاتی که می‌افتد این پیشرفت بکنه، ایستا نباشه و درجا نمونه.

عرف جامعه هر روز در حال تغییر کردن هست.

اتفاقات روز به روز تغییر می‌کند.

موضوعات مختلفی به پیش می‌آید و این قوانین قرار هست که تغییر بکنه.

اما اون نگاه شرعی قرار هست که همه چیز رو ایستا.

اگر هزار و چهارصد سال پیش.

به نوعی خیانتکاران را سنگسار می کرد.

اگر دو هزار سال پیش و یا سه هزار سال پیش در زمان یهودیت هم همین کار رو میکرد.

قرار هست که تا سه هزار سال دیگه هم همین کار رو ادامه بده.

اما قانون عرفی و قانون گذاری عرفی قرار هست که این پویایی رو در خودش ببینه که اگر نیاز بود روزی این قانون رو از بین ببره و روزی این قانون رو تغییر بده، شاید راهکارها رو در قانون گذاری به نوع دیگه ای ببینه و این کشورهای اسلامی که ما گفتیم سه بخش مختلف دارن و به سه بخش تقسیم شون کردیم، در قبال این قوانین هم رفتارهای متناقضی دارن.

یعنی کشور های رادیکالی رو میبینید که این قوانین رو با جان و دل قبول میکنند و از اجرای اون هم لذت میبرند و گاها اینها رو به صورت علنی و در انظار عمومی هم انجام میدن.

میبینید که به راحتی دست و پا میبرند.

در همون دورانی که این داعشیان حکومت رو به دست گرفته بودند و اون حکومت خودشون رو تشکیل داده بودند.

خیلی ازشون فیلم ها و تصاویر و عکس هایی بیرون اومد که خب دست و پای بریدند و سر بریدند و هزاران کار از این دیوانگی ها انجام دادند.

حتی اون کشورهایی که من در درجه دوم اسلامی قرارشون دادم مثل عربستان و ایران که دوست دارن نزدیک به اون رادیکال و اون صدر اسلام باشن اما گاها به واسطه دلایل مختلف انعطاف از خودشون نشون میدن.

هم این رفتارهای وحشیانه و این قوانین وحشیانه اسلامی رو به پیش بردند.

اما کشورهایی که سعی کردن به نوعی لائیک بشن و کم کم قانون های عرفی رو حاکم بر کشورشون کنن، طی مرور زمان سعی کردن از این قوانین جنون آمیز دور و دورتر بشن.

کشور ما هم میتونست از این شرایط قاعدتا استفاده بکنه.

اگر اتفاقات به این شکل رقم نمیخورد.

در بابش صحبت کردیم در باب این مسائل.

یعنی اون ویژه برنامه ای که تاریخ ایران صد ساله بود.

در بابش مفصلا سعی کردیم صحبت بکنیم و این تاریخچه رو بگیم که چگونه ما از اون آزادیخواهی در نهایت به این اسارت رسیدیم.

خب در باب این تفاوت نگاه ها و رفتار هایی که بین این سه طیفی که در کشور های مختلف وجود دارند یه مثالی هم میشه زد اینکه به عنوان مثال ما یک جرمی به اسم سب النبی داریم که در کشور خودمون در ایران خب این رو به عنوان یک جرم تلقی میکنند به مفهوم اینکه شما اگر به پیامبر اسلام توهین بکنید مجازات تون مرگ هست.

حالا اینکه اینها چه چیزی رو تلقی به توهین میکنند هم موضوع قابل بحثی هست.

اما الان در برنامه ما برای اینکه شاید به عنوان مثال من صحبت بکنم از اینکه پیامبر اسلام شهوت پرست است نماد شهوت پرستی در جهان است.

به دلیل اینکه با دختر هفت ساله ازدواج می کند و با دختر نه ساله همبستر می شود.

در شرایطی که خودش پنجاه و هشت سال سن داشت.

من این رو تعبیر و تفسیر به شهوت پرستی این انسان می کنم و این ها می توانند به سادگی این رو تعبیر و تلقی به توهین بکنند.

و حکم شما در یک کشوری مثل ایران مساوی است با مرگ و اعدام و معدوم شدن.

خب یک قانونی است که نوشته شده و تصویب شده و امروز هم قابل اجرا است در کشور ایران.

حالا همین رو شما مقایسه بکنید با کشورهایی که لائیک شده اند مثل همین ترکیه ای که وجود داره و سعی کرده که قوانین عرفی رو هم در کشورش حکمفرما بکنه.

سعی کرده که حالا این قوانین شریعت کمرنگ تر بشن هرچند که وجود دارند.

خب در قبال این سب النبی و این توهین به پیامبر.

شما مواجه میشید با یک حکمی که بین یک تا سه سال زندان هست.

خب تفاوت رو اینجا میتونید احساس بکنید.

حالا بیاین این سه طیف رو با هم مقایسه بکنیم.

یعنی یک گروه تکفیری داریم که اگر چیزی رو به اسم سب النبی در نظر بگیرن شما به پیامبر اسلام توهین کردید بدون نیاز به دادگاه و دادگاهی کردن به راحتی حاضرند همون جا سرتون رو ببرن به بدترین شکل شما رو بکشند.

ریشه ریشه ی اسلامیست صحبت، صحبت اسلامیست.

تفکر از اعتقادات اسلامی نشات میگیره.

و به راحتی حاضرند که شما رو به بدترین شکل ممکن شکنجه بکنند و بکشند.

حتی دادگاهی هم براتون تشکیل ندن.

حالا شما مواجه میشید با کشورهای درجه دوم اسلامی مثل ایران، مثل عربستان و کشورهایی از این دست که ما گفتیم دوست دارند که همون طیف فکری صدر اسلام رو به پیش ببرند.

نزدیک به اصالت و حقیقت اسلام باشند اما شرایط گاها اونها رو وادار میکنه که انعطاف به خرج بدن و حالا در مواجهه با یک موضوعی مثل همین سب النبی میتونید ببینید که خب شاید شما رو یک دادگاهی هم ببرند، شاید دو جلسه دادگاهی هم بشینید.

شاید به حرف های شما مثلا گوش بدن که گوش نمیدن، شاید تعابیر شما رو بشنوند.

شاید اجازه بدن شما یک وکیلی هم داشته باشید که نمیدند.

اما در نهایت یک دادگاه نمایشی هم که شده برای شما تشکیل میدن و در نهایت شما رو محکوم به مرگ خواهند کرد.

و در نهایت در کشور هایی که حالا لاییک شدن و مقداری این قوانین عرفی رو حاکم کردند مواجه میشید با اینکه باز هم دور از آزادی و آزادگی است اما از مرگ دورتر شدید.

یعنی از اون قوانین حقیقی اسلامی دور تر شدید.

دلیل همون پیشرفت و پویایی هست است که جامعه و یا شخصیت ها گاها در کشوری مثل ترکیه ما مواجه هستیم با شخصیتی که سعی کرده در اون نوک هرم بشینه و جامعه رو به پیش ببره.

یعنی تغییرات از پائین به بالا اتفاق نیافتاده، از بالا به پائین اتفاق افتاده و.

خب ما این درگیری هایی هم که در این جوامع می بینیم به دلیل همین تحولاتی است که از پائین به بالا اتفاق نیفتاده و مردم نقش مهم و کلیدی درش نداشتن.

اما خارج نشیم از بحث اصلیمون.

اینکه مفهوم مطرح کردن من از این مسئله این هستش که ما باید مواجه بشیم با اینکه یک حکم اسلامی در این سه کشور مختلف، در این سه نوع نگاه مختلف، در این سه طیف مختلف از کشورهای اسلامی به چه شکلی به پیش میره؟

یعنی با اون نگاه رادیکال رو داریم که حتی بدون دادگاه حاضر است که گردن شما رو بزنه؟

یک نگاه رادیکال منعطفی داریم که حالا معتدلی به نوعی داریم که قرار هست که.

شما رو دادگاهی بکنه در یک بیدادگاه نمایشی و در نهایت شما را اعدام بکنه و بکشه و در یک کشور هایی که حالا سعی کردن لائیک تر بشن مواجه میشین با یک دادگاهی که باز هم آزادی رو نقض میکنه و زیر سوال میبره که چرا باید همچین جرمی وجود داشته باشه.

اما در نهایت قرار هست که شما رو به چند سال زندان محکوم بکند.

در باب باقی قوانین هم با توجه به مثالی که صحبت کردیم دربارش بحث کردیم.

همیشه به همین شکل هست.

یعنی شما مواجه میشید با سنگسار که حالا قرار هست تو اون جوامع رادیکال به بدترین شکل در ملاء عام در انظار عمومی شکل بگیره.

در کشور های منعطف تر حالا مواجه میشیم با این که شاید در خفا این کار رو بکنند.

شاید اگر کسی نفهمه این کار رو بکنند.

شاید اگر شرایط ایجاب بکنه این کار رو انجام بدهند و شاید اگر شرایط بهشون فشار بیاره از این کار صرف نظر بکنند و کشورهای درجه سه ای که حالا سعی کردند این قوانین رو کمرنگ و کمرنگ تر بکنن گاها از بین ببرن.

یعنی شما مواجه می شید با برخی از این کشورها که حالا سعی کردند مثلا قصاص و یا اعدام رو هم کمرنگ و بی رنگ کنند که این هم به دلیل همسویی و همفکری شون با نگاه های مترقی هست.

اینکه ما صحبت کردیم و گفتیم که قرار هست این قوانین وقتی عرفی نوشته میشه تغییر و تحول رو در خودش جای بده، قرار هست که پویا باشه، قرار هست که با شرایط به پیش بره و در نهایتا در نهایت امر هم به واسطه شرایط پیشرفت کنه و از اون نگاه ایستا و دگم خودش دور بشه.

اما فرای قوانین که در باب تمامی مسائل و مباحث اسلامی قاعدتا همسو و هم فکر هستند و ریشه ها برابر و یکسان هست اما گاها راه های مختلفی رو به پیش میرن.

در باب شرایط اجتماعی و فرهنگی هنری و آسایش هم میشه به این کشورها نگاه کرد.

شما مواجه هستید با عقب مانده ترین کشورهای جهان از نظر اقتصاد، از نظر اجتماعی، از نظر آسایش، از نظر رفاه.

یعنی در تمامی آمارها و ارقام هایی که در جهان مشاهده میشود شما مواجه میشوید با کشور هایی که در این رسته قرار دارند.

یعنی پاکستان را در نظر بگیرید، ایران را در نظر بگیرید، افغانستان را در نظر بگیرید.

حالا این کشور های عربی حوزه خلیج فارس که یک مقداری شاید شرایط زندگی درشون تغییر کرده به واسطه اون جمعیت کم و سرشار بودن نفت در کشورشان هست.

یعنی یک ثروت بادآورده ای که حالا یک مقداری شاید رفاه زیست آنها را بالاتر برده باشد.

اما اگر این رو بیاورید در لایه های زندگی اجتماعی، فرهنگی، هنری آزادی ها در نظر بگیرید، می بینید که همه جماعت افسرده ای هستند.

یعنی شما مواجه می شوید با یک سانسور بلاغتی که در این کشور ها وجود داره.

آزادی بیانی که وجود نداره و یک زندگی رباتیک و ماشینی که حالا از نظر رفاه شاید از نظر رفاه مادی در شرایط خوبی باشند.

اون هم دلیل مشخص است.

نه دلیل اون پیشرفت و پویایی کشور هست بلکه منابع طبیعی هست که تو اون کشور وجود داره و اون جمعیت کم باعث شده این دو دست به دست هم بدن و این کشورها رو ثروتمند کنن.

اما شما شرایط مختلف این کشورها رو بیایید و با کشورهای جهان مقایسه بکنید.

یعنی نگاه بکنید از نظر فرهنگی و هنری در کدوم جایگاه قرار دارند.

فرای اون هنری که به صورت زیرزمینی و مستقل داره اجرا میشه در این ممالک که همه و همه هم بر علیه این نظام های ساختارهای حکومتی وجود داره هست.

یعنی شما مواجه میشید با یک هنر مستقلی که در برابر این حکومت غالبه هست دیگه.

یعنی این حکومت های اسلامی که سر کار هستند؟

اگر هنر زیبایی هم از دل آن بیرون می آید یک هنر مستقلی است که اتفاقا بر علیه این نظام فکری هست.

در برابر این نظام فکری هست برای نابود کردن این نظام فکری هست.

اگر هم هنری به وجود می آید به واسطه این محدودیت ها و برای از بین بردن این محدودیت ها بر علیه این نظام فکری هست.

یعنی امتیاز این هنر را که اینها نمی توانند برای خودشان بکنند.

اما هنری که اینها داشته باشند قاعدتا مخالفت با هنر هست.

ایستادگی در برابر موسیقی و شعر هست، در برابر ادبیات هست، در برابر سینما هست، در برابر تمامی شمایلی از هنر هست چرا که به ذات اسلام، در برابر هنر و زیبایی و آزادی و برابری و تمام مفاهیم زیبای دنیای امروز ما هست.

شما مواجه می شوید با کشورهایی که در بدترین شرایط هستند.

یعنی شما مقایسه بکنید پاکستان که از روزگارانی پیش تر از هندوستان جدا شد و امروز چه ثمره ای را برداشته؟

کشوری که مدرسه دیوانگان شده یعنی تبدیل شده به یک اردوگاهی برای این گروه های تروریستی رادیکال اسلامی.

یعنی شما مواجه میشید با مدرسه هایی که داره تولید میکنه.

این دیوانگان چشم و گوش بسته که فردا قرار هست با این شستشو های مغزی که میشن با این فرمانبرداری که همیشه دارند فرا میگیرند بروند و جهان رو از بین ببرند.

قرار هست که بمب گذاری بکنند، انتحاری بکنند.

قرار هست که مردم رو از بین ببرند.

شما مواجه شدید با یک حیاط خلوتی برای تمام گروه های تبهکار و دیوانه اسلامی.

گروه های رادیکال اسلامی یعنی ریشه های القاعده، طالبان، داعش و تمام این گروه های دیوانه در همین پاکستان شکل گرفت.

حالا نگاه بکنید که این پاکستان از نظر دموکراسی در چه جایگاهی هست.

در کنار خودش هندوستانی رو داره که ازش جدا شده.

هندوستان امروز از نظر دموکراسی کجا قرار گرفته و پاکستان کجا قرار گرفته؟

پاکستان به عنوان نماد یک کشور اسلامی که اصلا به واسطه همین اسلام گرایی خودش از هندوستان جدا شده امروز در چه جایگاهی از نظر اقتصادی قرار داره؟

چه زندگی ای رو مردمش و چه آسایشی رو در اختیار دارن؟

از نظر فرهنگی و هنری در کدوم جایگاه قرار گرفته؟

کشوری که میشه باهاش قیاس کرد هندوستان هست.

شما مقایسه بکنید قاعدتا هندوستان هم از نظر اقتصادی در شرایط ایده آلی به سر نمی بره اما به واسطه اون تعداد زیاد جمعیت هست اما باز هم از نظر اقتصادی خیلی در شرایط بهتری هست نسبت به پاکستان.

اما شما از نظر دموکراسی، از نظر آزادی، از نظر آزادی های فردی، از نظر آزادی های مذهبی.

از نظر برآیندی که این مردم در نهایت دادن، از نظر فرهنگی و هنری، از نظر آسایش و زندگی.

این دو کشور رو با هم مقایسه کنید.

یکی داعیه دار نگاه اسلامی هست که پاکستان است و یکی هم به نوعی مهدی از دموکراسی در جهان هست که مهدی از مدارا و سازش است.

ادیان مختلفی در این کشور وجود دارن و در کنار هم زندگی می کنند و کسی قرار نیست که عقاید و باورهای خودش را در شکم دیگران فرو بکند.

قرار نیست که گردن دیگران رو به واسطه این باورها قطع بکنیم.

این کشورهای اسلامی رو شما مقایسه بکنید ایران خودمون رو با ایران پیش از جمهوری اسلامی مقایسه بکنید.

یعنی ایران ما رو فارغ از اسلام با امروز که اسلامی شده در نظر بگیرید.

هرچند که ما در دوران محمدرضا شاه و در دوران پهلوی هم رگه های اسلامی داشتیم چه از نظر ساختار اجتماعی که از نظر من در اون دوران خب قاعدتا مردم مسلمان تر هم بودند نسبت به امروز که قاعدتا این اعتقادات پوسیده ی اسلامی در امروز ایران ما کمرنگ و کمرنگ تر شده و خواهد شد.

اما همین دوران رو با اون دوران مقایسه کنید.

امروز داعیه دار اسلام هست که امروز ایران جمهوری اسلامی داعیه دار اسلام هست.

حالا با این اسلام چه گلی به سر این مردم زده؟

یعنی شما ما خودمون رو نگاه بکنیم از نظر شرایط اجتماعی در کجا قرار داریم؟

از نظر فرهنگی و هنری به کجا رسیدیم؟

باز هم اگر مثال ها و نمونه هایی در باب هنر و فرهنگ امروز وجود داشته باشه که ما به پویایی هایی رسیدیم، همه و همه مدیون کسانی است که در برابر جمهوری اسلامی قرار گرفتند.

یعنی اگر ما هنرمون سر و صدایی داره در کشورهای مختلف صدایی ازش شنیده میشه به واسطه این تقابل با جمهوری اسلامی هست.

یعنی هنری در خدمت جمهوری اسلامی نبوده و یا حتی اگر از دل این محدودیت ها کسانی هم سر بر آورده اند که توانسته اند از نظر هنری ایران رو به یک جایگاهی برسونن.

هیچ ارتباطی به جمهوری اسلامی نداشتن.

جمهوری اسلامی به اونها بال و پر نداده و این هنر مدیون زحمات و خلاقیت های همون فرد بوده.

و یا اون جامعه ی فکری بوده که اون رو پرورانده و.

نگاه کنید ببینید ما از نظر اقتصادی امروز در کجا قرار داریم.

یعنی شرایط اقتصادی خودمون رو با دوران پهلوی مقایسه کنیم؟

در اون دوران ما کجا بودیم؟

امروز مردمان در چه شرایطی هستند؟

آمارهایی که خودشون میدن و 40 درصد مردم رو زیر خط فقر اعلام میکنه یعنی شرایط دهشتناک و وحشتناکی که امروز وجود داره.

در اون دوران مبحث حاشیه نشینی مبحث داغی بود که مدام دربارش صحبت میشد.

این که روستائیان به شهرها اومدند و همه حاشیه نشین شدند.

امروز شما حاشیه نشینی رو در شهرهای ایران در نظر بگیرید که به کجا رسیده.

نگاه بکنید که امروز ایران به کجا رسیده. در این.

مضامین و اگر کشورهایی هم در جهان وجود دارند که داعیه دار اسلام هستند، این کشورهای عربی حوزه خلیج فارس، اینها هم به واسطه آن ثروت سرشاری که از منابع طبیعی به دست آورده، نه به واسطه کار و پیشرفت و پویایی دینی که حتی یک کلمه در باب کار کردن و پویایی و پیشرفت در خود جای نداده.

حتی یک کلمه در باب کشاورزی در قرآن صحبت نشده، در باب کار کردن صحبت نشده، خب قاعدتا هم نمی‌تواند کاری در راستای پیشرفت بکند.

نهایت این رفتار دزدی و سرقت و راهزنی بوده که در زمان در باب تاریخ اسلام صحبت کردیم.

در باب غزوه ها صحبت کردیم که راه حل محمد برای همراهانش برای کسب ثروت و راه حل اقتصادیش این بوده که به کاروان های تجاری قریشیان حمله بکند، اینها را بگیرد و لخت کنه و ثروتشون رو به چنگ بیاره و اموالشون رو بدزده.

مال و زن و همسرشون رو تصاحب کنه.

به عنوان برده و کنیز بفروشه و ثروت به دست بیاره.

صحبت از کار کردنی در میان نبوده.

قرار نبوده با کشاورزی مردم پیشرفت کنند.

قرار نبوده که چیزی تولید کنن و با این تولید و با این کار کردن به یک نوایی برسند و این چرخه اقتصادی رو به پیش ببرن و امروز هم اگر مواجه میشیم با کشورهای اسلامی که عربی هستند یا برخیشون که تبدیل به اون کشورهای لاییک شدن و قوانینشون رو عرفی تر کردن.

خیلی مثال ها هم دارن دیگه که سعی کردن دورتر بشن و اگر بخشی شون هم هنوز هم در همین فلاکت فکری دست و پا می زنند، دلیل این آسایش و آرامش و این رفاه مالی که وجود داره به واسطه منابع طبیعی هست نه به واسطه کار کردنشون.

و امروز ما میتونیم به کشورهای مختلف اسلامی نگاه بکنیم و اونها رو با کشورهایی که از دید همین مسلمانان بلاد کفر هستند مقایسه کنید.

شما نگاه کنید از نظر رفاه اجتماعی وقتی آمارها در می آید کشورهایی که به عنوان بلاد کفر قرار دارند، کشورهایی که در حوزه اسکاندیناوی هستند در چه رتبه هایی قرار دارند؟

و بعد کشورهای اسلامی مثل ایران و پاکستان و عربستان و این کشورها در چه رتبه ای هستند؟

بهترین این کشورها که اندونزی است و خیلی ها مثال می زنند که ژاپن اسلامی هستم ببینید که چه شرایطی دارد.

چطور مردمش حاضرند که به کشورهای دیگر برای کارگری بروند؟

و چه جوری میشه این به عنوان یک نمادی از کشورهای پیشرفته اسلامی باشه که از نظر اقتصادی خودش هم در اون شرایط درست و معقول به سر نمی بره و اصلا تفاوت تمایزی که اونها نسبت به کشورهای دیگه دارند اینکه تعریفی که اونها نسبت به اسلام دارند شبیه به اون تعریفی نیست که ایرانی ها یا اعراب دارند.

اونها به اندازه اینها غرق در این مرداب و سیلاب نشدند هرچند که آن ها هم به جایگاهی نرسیدند.

شما از نظر رفاه، از نظر طول عمر، از نظر شادی مردم نگاه بکنید آمارهای جهانی را و ببینید که کشورهای اسلامی کجا هستند و این بلاد کفر کجا هستند.

از نظر آزادی، از نظر دمکراسی، از نظر آزادی های فردی، از نظر سانسور، از نظر اینترنت، از نظر از هر نظری که بخواهید به این آمارها نگاه بکنید، رتبه این کشورهای اسلامی را می بینید که در چه فضاحتی زندگی می کنند و مردمش در چه آشوب و بلوای هستند.

فرای زندگی عادی که ما می بینیم در این کشورها جریان ندارد.

حالا بروید و بگردید و ببینید تا چه حد درگیر جنگ های داخلی است.

تا چه حد درگیر این تفرقه های دیوانه وار بین خودشان است.

یعنی جنگ های مدامی که بین شیعه و سنی وجود دارد و مدام دارن تو سر و کله همدیگه میزنن و همدیگه رو از بین میبرن و باعث قتل و خونریزی میشن و باعث مرگ خودشون و دیگران میشن.

جنگ های داخلی که در این کشور های اسلامی وجود دارد و مدام هم تشدید می شود و نگاه کنید این قدرت های اسلامی را ببینید که چگونه یارکشی می کنند.

مثل عربستان و ایران که چگونه در یمن.

یمن را به آتش کشیدند.

یعنی یمن را فدای این نگاه های عبث و بیهوده و وحشیانه. خودشان کردند.

یک ملتی را وسط قرار دادند و یک جنگ نیابتی دیوانه واری رو دارن انجام میدن و هر دو سمت دارن آتیش میزنن به این هیزمی که هیزمش مردم هست.

یعنی مردم یمن دارن تو این آتیش میسوزند و شما نگاه کنید ببینید که این دو کشور به عنوان دو نماد شیعه و سنی و حالا دو قدرت شیعه و سنی در جهان اسلام چگونه به این آتش دارن دامن میزنن؟

یعنی شما مواجه میشید با کشور های اسلامی و حکومت های اسلامی که برخی در شرایط عادی دارن زندگی میکنن و این شرایط عادی از بدترین و کمترین رفاه در جهان وجود داره.

یعنی شما نگاه بکنید مثلا عربستان رو نگاه کنید.

این چند سال اخیر یک سری تغییرات و تحولات و اصلاحاتی رو قراره انجام بدن که خیلی دور از ذهنه برای من.

اما شما نگاه بکنید اصلا به قوانین این کشور، به نگاه این کشور، به نگاه این کشور نسبت به زن، به زیستن در این کشور که تا چه اندازه منزجر کننده و غیر قابل تحمل هست، تا چه اندازه مرگ آور و دردآلود است.

حالا اینا کشور های معمولی هستن که در شرایط عادی زندگی میکنن.

یعنی شما سطح رفاه، سطح شادی، سطح زندگی، سطح زیستن، سطح آزادی، سطح آزادی بیان رو در این کشور ها مقایسه بکنید با کشور های معمول در جهان با کشور های درجه دوم و سوم اروپایی حتی مقایسه بکنید و بعد این کشور های معمول رو ببینید که در چه شرایطی هستن با یک کشور های دیوانه واری مثل پاکستان و این کشور ها هم رو به رو هستیم که مدرسه جنون هست. است.

یعنی شما مواجه میشوید با یک کارخانه ساختن.

آدم کشی یعنی کارخانه ای که قرار است یک سری رادیکال دیوانه و مجنون رو به جهان بده تا همه رو از زیر تیغ بگذرونن.

با گروه های افراطی ای که از حزب الله و جندالله و.

جنون الله و هر نوع نگاه هایی که واقعا گروه هایی که به جز مرگ و کشتار و قتل و قتل عام هیچ چیز دیگه ای رو در سر ندارند و تنها و تنها در پی این ترویج این جنون هستند.

حالا در کنار این ها جمع بکنید کشورهایی رو که با همین نگاه های اسلامی وجود دارند و بعد در تفرقه دارند.

میلولند مثل یمن و حالا دو سردمداری که به عنوان نمادهای کشورهای اسلامی شیعه و سنی هستند.

دارن آتش به این هیزم می زنن و این مردم رو آتش می زنند.

امثال شما زیاد هست در عراق ببینید، در سوریه ببینید و ببینید این مداخلات وحشیانه ی کشورهای دیگر اسلامی رو از ترکیه و ایران در سوریه نگاه بکنی تا عربستان در یمن.

تا مابقی کشورها.

تو همین قطر در افغانستان و بقیه کشورها نگاه کنی چگونه دارن آتش میسوزونن و چگونه این کشور ها رو از بین میبرند و فدای حماقت و جنون خودشون.

در باب کشورهای اسلامی هم میشه ساعت ها صحبت کرد در باب جنونی که در این کشورها جاری و ساری هست.

در باب زشتی ها و مظالمی که در این کشورها جاری و ساری هست.

در باب مردمی که در این کشورها اسیر موندن و در بدترین شرایط دارن زندگی میکنن میشه ساعت ها صحبت کرد.

اما تا همین جا بس هستش و من فکر میکنم که به اندازه کافی در باب کشور های اسلامی هم در این ویژه برنامه صحبت کردیم.

در انتهای برنامه هم دوست دارم دوباره با شما مطرح کنم که اگر دوست دارید در کنار من باشید، اگر دوست دارید این صدا شنیده بشه و این راه ادامه پیدا بکنه میتونید آثار من رو با دیگران به اشتراک بزارید.

آثار من هم خلاصه به همین برنامه بنام جان و این ویژه برنامه ی شناخت اسلام نمی شود.

هم برنامه ای به نام جان قسمت های متنوعی دارد که برخی اش ویژه برنامه است و برخی هم برنامه های معمول خود به نام جان هست که من سعی می کنم در باب مسائل مهم جهان، در باب باورها و اعتقاداتم به زبان ساده، صریح و رک و بداهه صحبت کنم و فرای این برنامه ای به نام جان آثار من که متشکل از باورها و اعتقادات من هستم در وب سایت جهان آرمانی در اختیار شما دوستان هست.

این آثار که متشکل از شعرها، داستان ها، داستان های کوتاه، مقالات و آثار تحقیقی من هست به صورت رایگان در وب سایت جهان آرمانی در اختیار شماست.

میتونید با مراجعه به وب سایت جهان آرمانی این آثار رو در اختیار داشته باشید و اگر خواستید در کنار من باشید خواستید در این راه من رو همراهی کنید و در کنار هم در راه این تغییر به پیش بریم می تونید این آثار رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه بنام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت نهم : کار در اسلام

خب در این ابتدای برنامه بهتر هست که ما در باب قرآن صحبت بکنیم چرا که خب توی این قسمت های گذشته صحبت کردیم و گفتیم بهترین راه برای شناخت اسلام قاعدتا قرآن هست.

یعنی اولین مأخذ و منبعی که تمام مسلمون ها بهش رجوع می کنن و اجتهاد های خودشون رو انجام میدن و راه ها و طریقت خودشون رو پیدا می کنند، قرآن هست و خب ما وقتی می خوایم در باب یک مساله ای صحبت بکنیم می تونیم اولین ارجاع مون رو به قرآن بدیم و خود قرآن قرار هستش که بزرگ ترین راهکار برای پیشبرد اهداف اسلامی باشه.

قرار هست که مسیر زندگی فلسفه زیستن رو به مسلمون ها تعلیم بده.

کتابی است که قراره برای تمام فصول و عمر بشریت راهگشا باشه.

وقتی این کتاب تا این حد عنوان بزرگی بر خودش داره و قرار هست که تا این حد کارایی داشته باشه، خب قاعدتا باید در باب موضوعات مهم زیستن انسان ها هم راهکار بده.

یعنی شما با قرآنی رو به رو هستید که بین مسلمون ها به عنوان کلام الهی شناخته میشه؟

در نکته اول یعنی همه باور دارند که این کلام خداوندی است.

در کنار این شما مواجه می شوید با مسلمان هایی که اعتقاد دارند دین اسلام کامل ترین دین خداوند است.

دین نهایی خدا هست و قراره که با این دین شما همه چیز در باب زیستن در این دنیا در اختیار داشته باشید و راهکار اصلی این دین هم برای دادن این راهکار ها قرآن هست.

با توجه به این تفاسیری که در بابش صحبت کردیم و بین تمام مسلمین جهان هم همسو و همداستان هست، حالا شما با یک کتابی روبه رو میشید که قراره پس تمام راه ها رو به شما بده.

قرار هست که در باب تمام موضوعات مهم صحبت بکنه.

حالا این کتاب قرآن وقتی به زمینه کار می رسه می بینید که به نوعی هیچ صحبتی برای گفتن نداره.

حتی یک آیه هم در باب کار درش نیومده.

یعنی شما سر تا ته قرآن رو که مطالعه قرار میدید آیات مختلفی رو باهاش روبرو میشید.

از آیات بی حد و حصری که در باب ارعاب مردم صحبت کرده، ترسوندن مردم صحبت کرده، در باب جنگ و جهاد صحبت کرده، در باب قوانین منزجر کننده و خشونت بار صحبت کرده، قصص و داستان های مختلفی رو از.

تورات نقل کرده، در عین حال در باب رفتار شما با کفار و مشرکین مرتدان صحبت کرده اما وقتی به زمینه کار میرسه سمول بکس هیچ صحبتی برای گفتن نداره.

در صورتی که ما یه توضیحی دادیم گفتیم که خب ادعای این مسلمون ها این هست که این دین کامل ترین دین بر جهان هست.

پیامبر این دین خاتم المرسلین هست و اصولا رسالت رو به پایان می رسونه با اومدنش و قرار هست که کامل ترین دین خدا رو هم به مردم بیان کنه و باهاشون در میون بذاره و این راه خداوندی رو به نوعی به پایان برسونه.

یعنی بیشتر از اون اگر یهودیت بود، اگر پیامبران بیشماری در دل یهودیت ظهور کردند، از موسی و ابراهیم و یوسف و یعقوب و یونس و تمام این پیامبران، اینها به صورت کامل با مردم، دین خداوندی و حجت را تمام نکردند.

اما قرار بر این بود که پس در قرآن و در اسلام و به دست محمد پیام آور خداوند این رسالت به اتمام برسه.

تمامی راه ها برای زیستن در این دنیا بیان بشه و قرآن هم اون ماخذ و منبع نهایی بوده.

کتابی که قرار هست تمامی انسان ها رو راهنمایی به سوی رستگاری بکنه.

و خب همه ما میدونیم چه در جهان مدرن امروزی که داریم زندگی میکنیم و چه در زمان های پیش تر یعنی از همان ابتدا که انسان ها یک زیست اجتماعی را در کنار هم داشتند.

مبحث کار مبحث خیلی مهمی بوده.

یعنی به نوعی ما انسان ها از همون ابتدای زیستن مون در جهان، از زمانی که به این زندگی اجتماعی رسیدیم همواره با کار زندگی مون گره خورده.

یعنی ما با تفاوت و تمایزی که با دیگر جانداران به ویژه حیوانات داریم به واسطه عقل و خردی که داریم.

حالا سعی کردیم یه چیزهایی رو تولید کنیم و به واسطه اون تولید مون زندگی مون رو گذر داشته باشیم.

حتی وقتی به دنیای پیشترها هم نگاه بکنید، شاید این کار کردن اونجا مفهوم و معنایی داشته.

مترادف با کاری که به عنوان مثال مورچه ها دارن میکنن.

یعنی اینکه غذایی رو ذخیره بکنن برای اینکه بتونن ازش در فصل سرما در زمانی که غذا نیست استفاده بکنند.

یعنی این واژه کار کردن، این مفهوم کار کردن ریشه ابتدایی دارد و جزء موضوعات مهم زیست انسانی است و حالا شما مواجه می‌شوید با این خاتمه رسولیان با کتابی که قرار است راهنمای تمام فصول زندگی انسان‌ها باشد تا آخرین روزی که بشریت در جهان وجود دارد و حتی یک آیه و یک کلمه در باب کار در خودش جای نداده، در صورتی که بارها و بارها در باب انذار و ترس، بهشت و جهنم و مفاهیمی از این دست صحبت کرده و به کرات صحبت کرده، خیلی از قصص و داستان‌ها را حتی چندین بار تکرار کرده.

خب قاعدتا جا داشته تا بخواهد در باب کار صحبت بکند اما صحبتی نکرده.

خب این برآیند ابتدایی ما را به دو نتیجه متفاوت می‌رساند.

یعنی شما یا باید به این به این فکر بکنید که خب قرآن کامل نبوده.

حالا خدا یه مفاهیمی رو جا گذاشته و دربارش صحبت نکرده که خب این منافات داره با ادعای ابتدایی پیامبر اسلام با دین اسلام، با قرآنی که مدام صحبت از این میکنند که قرار است راهنمای انسان ها در تمامی فصول و تا آخرین روز زندگی بشر در جهان تا پیش از قیامت و آخرت باشه.

خب این ادعایی ست که مدام شما میشنوید دیگه از این باورمندان به اسلام.

پس این منافات داره با اصالت صحبتی که خودشون میکنن.

ولی ما باید یا نگاهمون اینگونه باشه.

یعنی این استدلال رو بکنیم در قبال اینکه در قرآن هیچ کلامی از کار نیومده و یا اینکه برای خدا و طریقت خداوندی و اسلام کار موضوع مهمی نبوده.

یعنی کار رو به عنوان یک موضوع مهم بشری در زیست خودش اتخاذ نکردن بهش باور نداشتم.

در صورتی که من دربارش صحبت کردم گفتم که نه تنها در زندگی مدرن امروزی که اگر یک انسان رو شما بخواید در نظر بگیرید در دوران بزرگسالی چند عامل در زندگی اون تعیین کننده هست دیگه؟

یعنی یکی اون رابطه ای که برقرار می کنه با دیگر انسان ها.

یکی هم کار کردن یعنی کار کردن جزو اون اصول اصلی زندگی کردنش هست.

منبع ارتزاق و روزی خوردنش هست.

فرای اون انسان به واسطه این کار کردن هستش که از این حالت ایستا بودن و در خود ماندن دور میشه.

یعنی هر کس به واسطه چیزی که داره تولید میکنه زندگیش جهت و هدفی میگیره.

این جهان مدرن و امروزی ما هست که خب همه درگیری دارن برای شغل و کار کردن.

حالا به واسطه علایقشون، به واسطه شرایطی که توش به دنیا اومدن، به واسطه جبر و تحمیل.

اما در مجموع اینکه هر کس یک کار و یک پیشه ای رو برای خودش در نظر میگیره تا بتونه زندگیش رو پیش ببره.

اما اگر ما ملاک و معیار هامون رو همین جهان امروزی و دنیای مدرن هم قرار ندیم، از همون پیشترها حتی در زمان زندگی خود محمد، حتی پیش تر از اون هم کار یک بخش بزرگ و عمده ای از زیستن انسان ها بوده.

چرا که ما برای زندگی کردن نیاز به این کار داریم.

یعنی ما نیاز به تولید داریم که به واسطه اون بتونیم زندگی خودمون رو پیش ببریم.

زندگی انسانی که به نوعی دومینو وار به هم وابسته هست و انسان ها از همون ابتدا هم سعی کردند که با این ترکیباتی که در کنار هم انجام میدن این کارها رو که به نوعی بین هم تقسیم می کنند این زندگی اجتماعی رو به پیش ببرند.

پس موضوع موضوع خیلی مهم نیست.

یعنی شما یک جامعه ای رو در نظر بگیرید که قرار باشه هیچکس توش کار نکنه.

خب آیا این جامعه قدرت ادامه دادن زیست خودش و این حیات اجتماعی خودش رو داره.

آیا شما یک جامعه ای رو در نظر بگیرید که حالا قرار باشه هیچ کس توش کاری نکنه و هیچ تولیدی انجام نشه؟

به عنوان مثال وقتی ما از کار صحبت می کنیم، از تولید صحبت می کنیم.

همه ی تولیدات هست دیگه.

حالا شاید یک بخشی از این تولیداتی که امروز داره اتفاق می افته خیلی حیاتی برای زندگی ما نباشه اما بخش عمده ایش حیاتیه.

یعنی بخش هایی که اون نیازهای ابتدایی ما رو تامین میکنه مثل غذا خوردن.

یعنی شما در نظر بگیر که قرار باشه کسی کاری نکنه.

حالا قرار هست که گندمی تولید نشه.

ما به ازای تولید نشدن این گندم قرار هست که کسی به عنوان مثال نونی نپزه نونوایی ما نداشته باشیم تو این مملکت توی اون جامعه ای که داریم می سازیم خب قرار هست این مردم چی بخورن؟

قرار هست به دنبال محصولات دیمی باشن که در جهان تولید میشه.

آیا این حد از این محصولات در حدی هست که بتونه زندگی آنها را پیش ببرد و اصولا نگاه کردن به اینکه اگر قرار باشه کسی کاری نکنه چه سرانجامی این جامعه میتونه داشته باشه.

این به همین شکل در دوران کهن هم به همین صورت و همین چهره را داشت.

یعنی تفاوتی نمیکرده.

انسانها نیازهاشون که طی مرور زمان تغییر نکرده یعنی ما نیازمون به اکسیژن نیازمون به غذا خوردن اینها تغییر نکرده.

طی این ادواری که از زیستن ما در جهان گذشته و ما مواجه می‌شویم با یک اصل مهمی در زیستن انسان که کار هست و بعد شما در برابرتان یک دینی را دارید که ادعای کامل بودن می‌کند، ادعای راهنما بودن می‌کند، ادعای راهنما بودن برای بشر می‌کند که تا آخرین روزی که جهان پابرجا باشد قرار است که انسان‌ها را راهبری بکند.

قرار هست که انسان‌ها را به رستگاری در این دنیا و دنیای دیگری که حالا دارد تصویر میکنه برسونه.

اما این دین در باب مهم ترین موضوع، در اصلی ترین کتاب و در اصلی ترین راه چاره برای اینکه انسان ها رو راهنمایی بکنه هم صحبتی ازش نشده.

یعنی شما تک به تک آیات قرآنی رو که زیر نظر می گیرید حتی یک کلمه در باب کار کردن در باب کشاورزی ای که در اون دوران بالاخره مرسوم بوده، در باب تولید کردن، در باب هدفی داشتن، در راستای این تولید کردن صحبتی به میان نیامده و این خودش بیانگر نگاه اسلام نسبت به کار هست.

موضوع، موضوع خیلی مهمی هست.

یعنی شما از همین نبودن این آیات در دل قرآن می تونید به این معنی برسید دست پیدا بکنید.

خب شما یک کتابی دارید که مهم ترین رکن برای راهنمایی شما شماست.

وقتی در باب این موضوع صحبت نمی کند گفتم شما دو برآیند نسبت به این موضوع دارید.

به واسطه نبودن کار در قرآن یا می توانید به این فکر کنید که این کتاب، کتاب کاملی نیست.

خداوند نتوانسته تمامی صحبت هایش را به نزد پیامبر بگوید و پیامبر آن را با مردم در میان بگذارد که خب این منافات دارد با اصالت وجودیت اسلام و قرآن اسلامی که داعیه دار این است که من راه کامل را دارم به شما می گویم و یا اینکه شما باید به این فکر بکنید که برای این قرآن و این خدا و این دین کار کردن موضوع مهمی نبوده که این نزدیک تر به واقعیت است.

یعنی شما با دینی روبه رو هستید که یکی از ارکان مهم زیستن که کار کردن و تولید است را به عنوان موضوع قابل عرض و فهمی برای مردم نمی دانسته.

یعنی شما باید با یک جامعه ای روبه رو می شدید که هیچ کاری برای انجام دادن نداشته، هیچ چیزی قرار نبوده که تولید کند و این بیانگر این نگاه اسلامی نسبت به کار هست.

پس وهله اولی که ما در این بحث درباره اش صحبت می کنیم، قرآن و نبودن کار و تلاش و هدف داشتن در زیستن در دل قرآن هست.

در صورتی که شما مواجه میشید با آیات بیشماری که در باب موضوعات کوچک صحبت کرده، حتی مثلا به عنوان مثال شما با آیاتی روبه رو میشید که در باب مسائل شخصی پیامبر صحبت میشه.

آیاتی وجود داره که حالا داره میگه که پیامبر میتونه با زنان خودش چه جوری ارتباط برقرار کنه، به خونه کی بره به خونه کی نره؟

خودش عادل هست.

میدونه که چگونه باید با کدوم همسر رفتار بکنه.

یعنی موضوعات شخصی پیامبر اسلام در اون برهه از تاریخ قرار هست که راهنمای انسان ها تا طول زیستن اون ها تا هزاران سال بعد یعنی 1400 سال گذشته.

ما یک پیامبری داشتیم که یازده زن رو به عقد خودش درآورده بود با ده ها و صدها کنیزی که در اختیار داشت و با آنها رابطه جنسی برقرار می کرد.

حالا یه بخشی از این زنان به نوعی از این رفتار محمد عاصی و کلافه شده بودند که حق اون ها رو ادا نمی کنه.

پیش اون ها نمیاد، برای رابطه جنسی داشتند و بعد قرآن و خدا و پیامبر و محمد و. ادامه داستان.

در باب این موضوع نظر خودشون رو میگن.

یعنی میاد خدا در قرآن اعلام میکنه که بله پیامبر من عادل هست.

خودش میدونه با انصاف چگونه رفتار کنه و بعد قرار هست که این آیاتی که هزار و چهارصد سال پیش گفته شده راهبر مردم تا امروز ما باشه.

یعنی ما در قرن بیست و یکم امروز بشینیم و این آیات رو بخونیم تا بفهمیم که چگونه باید عدالت داشته باشیم با همسرانمون.

حالا فرای این نگاه بیمارگونه ای که در قسمت های آتی درباره اش صحبت می‌کنیم.

حالا اینجا یک مثال کوچیکی زدیم.

نمیخوایم خیلی وارد این بحث بشیم چون این موضوع موضوعی هستش که میشه دربارش صحبت کرد و باید دربارش صحبت کرد و در موضوعاتی که مرتبط صحبت میکنیم یه مثالی زدیم فقط برای اینکه بخوایم یک درک درستی داشته باشید نسبت به اینکه یک کتاب راهنما که قرار هست راهنمای کل بشریت برای تمام عمر بشریت در جهان باشه در باب چه موضوعاتی صحبت میکنه و در باب چه موضوعی صحبت میکنه.

در باب کار حتی یک آیه هم نازل نمیشه تا محمد بخواد با مردم در باب کار کردن، در باب فواید کار کردن، در باب کشاورزی، در باب تولید کردن، در باب هدف داشتن، در زیستن صحبت بکنه.

اما در کنار اون حاضر هست که در باب روابط شخصی خودش با زنانش صحبت بکنه و خدا اونجا به صحبت بیاد.

خب این بیانگر این نگاه اسلامی نسبت به کار هست.

اما فرای این نگاهی که گفتیم، قرآن در باره اش صحبت نکرد و کار را به هیچ ارزشی نه انگاشت.

به نوعی حالا باید نگاه بکنیم که حالا چه کاری توسط محمد و اسلام و قرآن و خدا و الله و این باور ارائه شد؟

اینکه خب آنها هم مسلما نیاز داشتند به کار کردن.

یعنی همه انسان ها در طول تاریخ نیاز دارند به یک فعالیتی که بتوانند از طریق آن ارتزاق بکنند.

ساده ترین شکل ممکنش میشه همون دورانی که پیش تر از اصلا به وجود آمدن هر نوع نگاه و تفکر و باوری بوده که انسان ها مجبور بودند مثل باقی حیوانات بروند و اون غذایی که قرار هست بخورند رو پیدا بکنند برن توی بیابون ها و برن توی جنگل ها و حالا از میوه ها از گیاهان استفاده بکنند تا سیراب بشن.

باشد یا اینکه در بعد ها مثلا شکار بکنند و از گوشت و خون خواری مثلا در نهایت به یک راهی برسند که بتونند این نیاز خودشون رو رو سرپوش بگذارند.

خب این ابتدایی ترین شکل از کار کردن میتونه لقب بگیره دیگه.

اما طی مرور زمان انسان ها به این نتیجه رسیدن یعنی راه هایی رو پیدا کردن برای اینکه بتونن غذا رو انبار بکنند، بتونن غذا رو تولید بکنند، بتونن کشاورزی بکنند و گیاهان رو رشد بدن برای اینکه ازش استفاده بکنن و کم کم این کار یک شکل دیگری به خودش گرفت که ما مواجه میشیم با مثلا دوران کشاورزی بین انسان ها و این نوع زیست انسان ها رو کلا تغییر میده ولی این کار همواره همراهشون بوده و اصولا انسان ها در دنیایی که زندگی می کنند بدون این کار کردن نمی تونند زندگیشون رو به پیش ببرند.

حالا چه به نوع ابتدایی اش و چه هی پیشرفت و پیشرفت میکنه در این راستا. مثل امروز.

و جهان امروز ما بشه که خب ما در یک جهان پر و پیمانی از این تولیدات بشری و این انحصار ابزار ساز گیر کردیم.

حالا می بینیم که مدام داره همه چیز تولید میشه و رنگ و بوی دیگری به خودش گرفته.

اما در مجموع انسان با کار کردن زندگیش گره خورده.

حالا ما گفتیم که پس قرآن در باب این کار کردن صحبتی برای گفتن نداشته و موضوع مهمی براش نبوده اما خب قاعدتا باید یک کاری ارائه می داده تا بتونن اون مردم، اون اجتماع در کنار هم زندگی بکنند.

خب در دورانی که محمد در مکه بود و ما درباره اش در قسمت تاریخ اسلام صحبت کردیم، اینکه محمد خب در اون ابتدا بعد از اینکه رسالت خودش رو به نوعی عیان کرد و با همه درمیون گذاشت در اون دوران ابتدایی تحت فشار بود دیگه در مکه حالا زیست اجتماعی اونها خیلی معنای مشخصی در اون برهه از تاریخ نداشت.

هر کس برای خودش زندگی میکرد و زندگیش رو گذران میکرد و حالا با همون نوع کار کردنی که پیش تر از ظهور محمد در جریان بود هم زندگیش رو به پیش میبرد.

اما بعد از اینکه محمد هجرت کرد و به نوعی به مدینه رفت و حالا یک جامعه کوچکی رو برای خودش پدیدار کرد، از اون دوران دیگه ما مواجه شدیم با یک کار اجتماعی که قرار بود مسلمون ها انجام بدن.

برای این زیست جمعی نیاز داشتند که کاری بکنند.

شما مواجه میشید با محمدی و اسلام و قرآن و خدایی که حالا یک راهکار میده برای این زیست اجتماعی و این کار کردن تا اونا بتونن ارتزاق بکنند و راه حل اونها غزوه کردن بود.

درباره اش توی قسمت های گذشته هم صحبت کردم.

اینها موضوعات مهمی هست که هر جای اسلام وقتی بخوای در باب هر موضوع اسلامی هم صحبت کنید، این موضوعات مثل وجود قرآن در برابر شما صف آرایی می کند.

در باب کار در اسلام هم هر موقعی که بخواهید صحبت بکنید، این مبحث غزوه در برابرتان صف آرایی می کند.

اینکه شما محمدی را دارید در آن دوران صدر اسلام که بعد از تشکیل جامعه کوچک خودش در مدینه حالا برای کار کردن دست به دامان غزوه شده، قضیه به چه معنی است؟

غزوه به مفهوم همان راهزنی است که ما سراغ داریم.

غزوه کردن در دوران صدر اسلام مترادف با همان راهزنی است.

یعنی شما در نظر بگیرید که در دریا مثلا دزدان دریایی وجود دارند.

خب حالا یک سری کشتی های تجاری هستند که دارند اموالی را در داخل دریا به این سو و آن سو می برند.

حتی امروز هم وجود دارند این دزدان دریایی دیگر.

حالا یک کشتی می آید جلوی راه اینها را می گیرد و کمین کرده و منتظر بوده تا این کشتی های تجاری رد بشن.

خب این کشتی که به عنوان راهزن شناخته میشه به عنوان دزدان دریایی شناخته میشه.

اینها جلوی اون کاروان رو به نوعی اون کشتی که حامل محصولات تجاری هست رو میبندن حمله میکنن.

حالا اینها رو قلع و قمع میکنن.

میکشن، به اسارت میگیرن و یا هر کار دیگه ای میکنن.

اما این اموال رو به دست میارن و با سرقت این اموال روزی میخورن و ارتزاق اونها هم از این طریق هست.

حالا این رو شما در کشور های مختلف در جاهای مختلف در طول تاریخ دیدید.

در خود ایران ما پیش از این که تبدیل به یک دولت و ملت بشیم و یک ارتش واحده ای هم داشته باشیم، در دوران قاجار هم به وفور این رو میدیدیم.

اینکه در جای جای ایران راهزنانی وجود داشتند که حالا با سد کاروان های تجاری به نوعی از اونها باج میگرفتن، اخاذی میکردند و مال و اموال اونها رو از این طریق تصاحب می کردند.

وقتی ما در باب کار صحبت می کنیم در اسلام اولین راهکاری که محمد و قرآن و خدا در برابر مسلمانان قرار میده همین غذا کردن ها هست.

حالا محمد در داخل مدینه یک اجتماع کوچکی رو برای خودش پدید آورده و اون جماعتی که بهش باورمند هستند قرآن در باب کار کردن صحبت نمی کنه.

راهکاری در باب کار کردن، در باب تولید کردن، حالا هر چیزی از تولیدات تولیدات منسوجات باشه، تولیدات کشاورزی باشه صحبتی به میان نمیاره و.

خب این جماعت نیازمند به ارتزاق کردن هست.

راهکار تجارت کردن هم به اون ها بیان نمیشه و در قبال این رفتار و برای این ارتزاق رو میارن به راهزنی.

حالا محمد توسط اون افراد و یارانش که برخی از آنها شمشیرزنان خوبی هم بودند.

جنگجویان خوبی هم بودند.

میان و در بین بین راه هایی که مجاور با مکه بوده و قریشیان که مسلما تاجر بودند.

ما در باب این صحبت کردیم که قریشیان و مردم شبه جزیره عربستان بیشترین نوع کار کردن و ارتزاق و روزی خوردنشون از طریق تجارت بوده.

حالا این تاجران و این کاروان های تجاری در حال عبور توسط محمد و یارانش.

دزدیده می شده.

و شما مواجه می شوید با غزوه های بیشماری که در دوران حیات محمد شکل گرفت و نوع کاری که به مردم جامعه خودش محمد نشان داد.

همین سرقت و دزدی کردن و راهزنی بود.

همین غزوه ها بود، همین به غنیمت بردن ها و تاراج کردن اموال دیگران بود.

در طول زیستن محمد این راه به پیش رفت.

اصلا یکی از دلایل قدرت گرفتن محمد و یارانش در طول زیستنش در مدینه هم همین موضوع بود.

اینکه قریشیان تجارت زیادی می کردند و مجبور بودند برای این تجارت از همان مسیری رد بشوند که محمد در آنجا زیست میکرد.

حالا محمد و یارانش میرفتند و در بیابان ها جاهایی را کمین میکردند و وقتی که این کاروان های مشرکین، کافران قریشیان رد میشدند، اینها حمله میکردند و این اموال را از آن خودشان میکردند.

حتی گاها از برخی از اینها باج میگرفتند.

یعنی از برخی از این کاروان های تجاری باج میگرفتن برای اینکه بهشون حمله نکنن.

حتی خیلی از جنگهایی که بعدها اتفاق افتاد به واسطه همین غزوه ها بود.

یعنی این غزوه ها شروع کننده ی جنگ های بین مسلمانان و مشرکین بود.

بین مسلمانان و یهودیان بود.

راهکاری که محمد در برابر این مسلمان ها قرار داد این غزوه کردن ها بود.

می توانید به تاریخ های مدونی که از اون برهه ی تاریخی وجود داره مراجعه کنید.

مواجه بشید با تعداد بیشماری از این جنگ ها و غزوه ها.

حتی یک کتابی هم که الان خاطرم نیست اسم نویسندش چیه و خیلی هم نزدیک به اون تاریخ صدر اسلام هست در باب جنگ ها و غزوه های محمد هست.

یعنی در باب فقط و فقط این غزوه ها که اشاره میکنه تاریخش رو میگه، اتفاقاتی که افتاده چه کسانی در اون شرکت کردند و چه سرانجامی داشته که بیشتر این ها با پیروزی مسلمین بوده چرا که این کاروان های تجاری که برای جنگیدن به میدان نیامده بودند این ها یک کالای تجاری رو برای خودشون داشتند عبور میدادند از اون بخش.

حالا مواجه شدن با یک سری تعدادی آدم هایی که با شمشیر آمده اند تا این اموال را تصاحب کنند.

خب برخی این ها را تحویل می دادند و می رفتند.

برخی هم که ایستادگی می کردند خب قاعدتا از زیر تیغ می گذشتند.

اما کم کم بعد از دیدن این رفتارها و این راهزنی های محمد، این کفار و قریشیان و مشرکین به فکر این افتادند که حالا کاروان های تجاری خودشان را مجهز بکنند به نگهبانانی، مجهز، بکنند به جنگجویانی که باز هم راهگشا نبود.

باز هم خب قاعدتا کسانی که برای این کار می آیند تعداد بیشتری دارند.

در برابر این که شما برای یک کاروان تجاری مگر چند نگهبان و جنگجو می توانید استخدام کنید.

و خب از همین رو هست که شما مواجه می شوید با غزوه های بیشمار و مال اندوزی که کم کم برای محمد شکل می گیرد و برای این مسلمین شکل می گیرد.

خب خیلی ساده تر هم این مسلمان ها به این باور گرایش پیدا می کردند.

حالا قرار نبود که کار خاصی بکنند.

قرار نبود که زحمتی بکشند تا چیزی تولید بکنند و یا این منسوجات تولید شده را حالا تجارت بکنند، سختی های راه را بکشند و در نهایت به یک سود کوچکی برسند.

یعنی شما در نظر بگیرید که حتی کسانی که تجارت می کنند یک بخش عمده ای از این محصول آن پول و سرمایه ابتدایی خودشان هست.

حالا قرار هست که از این یک سودی تصاحب بکنند.

اما به این دقت بکنید که کسی که در این قصه ها و این راهزنی ها این اموال را به دست می آورد، تمامی این اموال را دارد به دست می آورد.

یعنی هیچ هزینه ابتدایی هم برای آن اموال نکرده و سراسر آن سود هست.

خب قاعدتا این برای مردم که حالا دارند بنیان های فکری شان را هم از یک اعتقاد به خدا و اینکه ما قوم برتر خدا هستیم و ما نظرکرده گان خدا هستیم و مومنین هستیم و در فردای آخرت هم قرار هست که بهشت جایگاه ابدی ما بشود.

کسانی که در برابر ما هستند و دشمنان خدا هستند و عقاید و باورهایی از این دست آن ها را تا چه حد جریح تر هم می کرده و حالا آن ها بدون زحمت یک مال بادآورده ای را هم به دست می آوردند.

یکی از دلایلی که دین اسلام پیشرفت کرد و کم کم تبدیل به یک قوای مستحکم شد، برای اینکه بتواند مکه را تسخیر کند و بعد از آن کشور های دیگر را از بین ببرد و قلع و قمع بکند.

همین نگاهی بود که محمد نسبت به کار کردن و مال اندوزی داشت.

یعنی شما مواجه می شدی با یک مال مفت سرشاری که حالا در اختیارتان بود.

حالا شما می توانستید در راه این کاروان های تجاری قرار بگیرید، وقتی این ها رد می شدند بهشون حمله بکنید، این ها رو از زیر تیغ بگذرونید.

و کلام خداوندی به شما می گفت که مال مشرکین از آن شماست.

مال و ناموس این ها برای شماست.

شما این ها را به غنیمت می بردید و حالا شروع می کردید به.

فروش این زنان و کودکان و مردانی که اسیر شده بودند به عنوان برده و کنیز و از اون طرف مال تجاری اینها رو هم تصاحب می کردید حالا چه با فروشش چه با استفاده کردن ازش.

مال سرشاری را به دست می آورد و این اموال بادآورده را تصاحب می کردید.

خوب قاعدتا کم کم مردم هم به این رو میارن.

یعنی اصولا در بین انسان ها این تمایل به فساد دیده می شه دیگه شما جهان هستی و طبیعت رو وقتی نگاه می کنید تمایل به فساد داره.

این مثال های ساده ای هم میشه درباره اش زد.

شما یک به عنوان مثال یک سیب خراب رو در کنار یک جمع سیب که می ذارید اون سیب خراب هست که بقیه رو فاسد می کنه.

حالا حالا سه سیب فاسد رو در کنار یک سیب سالم هم بگذارید.

باز اون سالم است که خراب می شه.

یعنی این تمایل به فساد در بین طبیعت موج می زنه و شما می تونید اون رو ببینید و اصولا هم انسان دوست دارد در همین فساد گام بردارد.

یعنی تمایل رو به این فساد است.

فرای این تمایل به فساد که میشه دربارش صحبت کرد.

اینکه انسان ها دوست دارند که مال مفت به دست بیاورند یعنی انسان ها دوست ندارند ذاتا کار بکنند.

شما اگر برید از مردم بپرسید که امروز دوست دارید کار بکنید یا آن پولی که در ازای کار کردن بهتون میدن؟

خب قاعدتا نود و نه درصدشون شاید حتی صد درصدشون تمایل داشته باشن که اون پول رو بگیرن و کار نکنن.

یعنی تمایل به این مال مفت و کار نکردن هم که در بین انسان ها رایج هست، یک بخش ذاتی ای هست که در وجود ما هست.

ما دوست نداریم که تلاش زیادی بکنیم، کار زیادی بکنیم، زحمت بکشیم، ما دوست داریم که اون مال رو بدست بیاریم.

این ها بخش های ذاتی هست و حالا شما مواجه میشید با یک دینی، با یک باوری که قرار هست به شما این مال مفت رو در اختیار شما بزاره.

قرار هست که این رو حق بدونه این رو راهکار خداوندی بدونه.

این رو ثواب بدونه.

این جهاد رو بزرگ بداره و این تمایل به اسلام روز به روز هم بیشتر و بیشتر میشد و شما مواجه می شدید با یک روش و منشی برای ارتزاق در بین مسلمین چون غزوه کردن و راهزنی بود و این راهزنی ها به پیش می رفت و پیشرفت های اسلام هم از همین راستا بزرگ و بزرگتر شد، کم کم تعداد بیشتری به این ها رو آوردند.

حالا محمد در بخش اقتصادی من دربارش صحبت میکنم که اصلا نوع نگاه اقتصادی محمد و کلا اسلام چه شکلی بوده.

اینجا هم یک اشارت کوچکی بهش میکنم.

اینکه حالا ما یک سری جنگجویی داریم که این جنگجویان ما قرار هست که راهزنی بکنن، اینا میرن و سرقت میکنن، در راه ها می ایستند، کاروان های تجاری که رد میشه رو بهش حمله میکنند، این اموال رو از آن خود می کنند، زنان و فرزندان و مردان را به اسارت می‌گیرند.

باز هم می‌گویم در بخش اقتصادی بیشتر در باب این موضوع صحبت می‌کنیم.

این‌ها را به عنوان برده و کنیز می‌فروشند و بعد این اموال به دست آورده را فرای آن بخشی که سهم رسول خدا هست، آن سهمی که به عنوان زکات مثلا داده می‌شود، آن سهمی که به عنوان حق امام داده می‌شود و عناوینی از این دست را به محمد می‌دهند.

سهم جنگجویان را هم از آن کسر می‌کنند.

حالا این مابقی را بین مردم تقسیم می‌کنند که این را در بخش اقتصادی بیشتر درباره‌اش صحبت می‌کنیم.

اما منظور از گفتنی این است که حالا مردمی هستند که این اموال دزدی و سرقت شده و بادآورده را بین خودشان تقسیم شده هم می‌بینند.

خب قاعدتا مردم نسبت بهش رو میارن و شما مواجه می‌شید با سیلی که حالا حاضرند که مسلمون بشن و کم کم این اسلام اینجوری هست که قدرت میگیرد و کم کم قدرت نظامی میگیره.

حالا خیلی ها هستن که حاضرن در این غزوه ها شرکت کنن.

حاضرن که بیان و جزو ارتشیان محمد بشن.

چرا که یک مال بادآورده ای رو به دست میاره و داره این باور به شما میگه که دشمن شما همه چیزش برای شما هست.

مالش برای شما از زنان و فرزندانش به شما حلال هست.

کنیزان و بردگان شما میشن و حالا اونها میتونن به راحتی به واسطه قدرت بیشتری که دارن به واسطه کمینی که میکنن این اموال رو به دست بیارن و همه چیز رو از آن خود بکنن و کم کم این فلسفه کم کم ادامه پیدا میکنه و میرسه.

از این غزوه ها به جنگ، به جهاد فرای اون جنگ ها و جهاد هایی که بین مشرکین اتفاق می افته.

کم کم محمد به این میرسه که میتونه کشورگشایی بکنه و میتونه به سرزمین های اطراف حمله بکنه و این ها رو از آن خودش بکنه و دیگه قرار نیست که یک کاروان کوچکی باشه که این رو به دست بیاره.

این اموال رو از آن خود بکنه.

حالا یک روستایی، یک شهری، یک کشوری رو زیر سیطره خودش میاره، با سربازان بیشماری به او حمله می کند و بعد آنجا می تواند تا جایی که دوست دارد از این ها اسیر بگیرد و این ها را به عنوان برده و کنیز بفروشد و اموالی که از او در آن کشور وجود دارد در آن شهر وجود دارد را از آن خود بکند و بین مسلمانان به نوعی به عنوان بیت المال هم تقسیم کند.

و شما مواجه میشی در طول عمر و زیستن خود محمد این اتفاقات افتاد اما در آن دوران به دلیل درگیری هایی که وجود داشت و هنوز این اسلام پاگیر به صورت کلی نشده بود، کمتر اتفاق افتاد.

اما بعد از آن آن خلفای راشدین که نزد اهل سنت هم بسیار مقبول هستند و اصولا ادامه دهنده راه محمد بودند، همان طریقت را ادامه دادند و ما مواجه شدیم با حمله هایی که به کشورهای مختلف از مصر و ایران انجام دادند و اموال این کشورها را هم غارت کردن.

با همون فلسفه فکری ای که از ابتدا در باب کار و ارتزاق توسط محمد داده شده بود.

یعنی ما گفتیم در قرآن حرفی از کار کردن زده نشد.

در باب کشاورزی، در باب تولید ما هیچ آیه ای نداریم پیرامون این موضوعات.

حالا یه راهی میخواست، ارتزاق جمعی، اینها، زندگی اجتماعی، اینها نیاز به یک ثروتی داشت، نیاز به یک تولیدی داشت، نیاز به یک کاری داشت.

و راهکار محمد غزوه بود. راهزنی بود. دزدی بود.

خب این راهکار ادامه پیدا کرد تا رسید به جایی که حالا این ها قدرت را به دست گرفتند و ارتشی برای خودشون تشکیل دادند.

حالا با این ارتش قرار هست که به کشور های دیگه حمله کنند.

اون کشور های دیگه نقش اون کاروان های تجاری رو ایفا کنند.

اون راهزنی دیروز حالا امروز تبدیل به جهاد میشه، تبدیل به جنگ میشه.

تبدیل به غارتگری میشه.

یعنی به نوعی اون غزوه ها تبدیل به جهاد می‌شود و همین فلسفه ادامه پیدا میکنه و ما میرسیم به کشورگشایی هایی که انجام میشه و غصب اموال دیگران به همون شکل گذشته.

باز هم با همون طرز فکر و کلا نگاهی که به دیگران دارید و دیگران رو کافر و حربی میدونید و مال و ناموس و شرف و زیستن شون هم برای شما حلال هست از بین بردنش.

اما در کنار اینها ما در باب کار اما همراستا با این موضوعاتی که دربارش صحبت کردیم، یک موضوع دیگه ای هم قابل اشاره هست.

ما گفتیم که تفکر محمد در باب کار کردن به چه شکلی بود.

اما در کنار این یک زیست معمولی هم این مردم مدینه به عنوان مثال داشتند.

حالا چه بعد از اون، چه قبل از اون.

چه در دورانی که محمد در مدینه حضور داشت، چه در دورانی که در مکه حضور داشت.

یک زیست معمولی هم قاعدتا داشتند.

یعنی فردا این غزوه ها و جنگ ها و جهاد ها.

این کشت و کشتار ها.

خب قاعدتا یک زیست معمولی هم داشتند مثل بقیه مردم جهان.

وقتی ما به زندگی و این زیست معمول این انسان ها رجوع می کنیم، مواجه می شویم با محمد قرآن و اسلامی که در بزرگداشت برده داری گام بر میداره.

یعنی شما مواجه میشید با آیات بیشماری که در قرآن میاد در باب این برده داری در باب اینکه مثلا به عنوان مثال در باب اینکه کنیزان برای شما حلال هستند.

همین الان خاطرم اومد توی سوره نساء هم فکر میکنم در موردش صحبت میکنه که وقتی میخواد به شما حلال بدونه زنانی که میتونید باهاش رابطه جنسی برقرار کنید چهار زن عقدی رو برای شما حلال میدونه و کنیزان بیشماری که شما در اختیار داشته باشید.

این یعنی بزرگداشت اون نگرش برده داری و کنیز داری.

و اصولا در باب کار.

حالا من خیلی نمیخوام در باب این کنیز داشتن و برده داری صحبت کنم چرا که باز هم در باب یک برنامه ی مجزا سعی می کنم که دربارش صحبت کنم و اینها اشارت های کوچکی است برای اینکه شما بتونید مطلب رو بهتر درک کنید.

اما در جای جای قرآن در جای جای احادیثی که حالا چه از محمد چه از دیگران مثلا به عنوان مثال برای شیعیان اون ائمه ای که بهش باور دارند، در جای جای این ها در باب بزرگداشت برده داری روبه رو میشید با احادیث بی شمار آیات بیشمار که حالا داره به شما نوید یک زیستنی رو میده که در شرایط عادی قرار هست که برده داری رو ترویج کنید.

یعنی در دوران زیستن محمد.

مدینه بزرگترین بازار فروش بردگان و کنیزان بود دیگه.

یعنی شما مواجه می شدی با محمد که حالا هر روز غزوه های مختلفی می کرد.

مردم بیشماری رو اسیر می کرد، میاورد و در این میدان ها میفروخت.

بعد از اون وقتی به جنگ ها و جهاد هاش می رسیم خب این تعداد بردگان هم بیشتر میشدند.

در یک میدان جنگ صدها نفر هزاران نفر را به بردگی و اسارت می‌گرفتند و بعد همه اینها را می‌فروختند و این یک بزرگداشتی در باب برده داری بود.

و وقتی فرای این نگاه هایی که حالا در جنگ اتفاق می افتد در جهاد و غزوه ها اتفاق می افتد، به زیستن معمول آنها می‌رسیم.

حالا با ترویج این نظام برده داری، زیست معمول آنها هم در بزرگداشت این برده داری هست.

یعنی وقتی شما می‌رسید به کار کردن، قرار است که برده ها برای شما کار بکنند و این که اسلام تا چه اندازه در این بهره کشی از انسان ها بهره کشی بیمارگونه ای از انسان ها دست داشته و اصولا زیست معمول مسلمان ها در دورانی که حالا فارغ از این جنگ ها و جهاد ها و غزوه ها زندگی می کردند، بر پایه کولی گرفتن از این بردگان بوده.

یک نظام فکری که مدام در باب این برده داری صحبت میکنه کافران و غربیان رو به نوعی بردگان شما میدونه.

اموالشون و ناموسشون رو حق شما میدونه، بر شما حلال میدونه.

حالا شما اینها رو به دست میارید و مدینه رو بازار بزرگ فروش بردگان و کنیزان میکنید.

حالا در زیست معمول خودتون هم قرار هست که از اینها بهره کشی بکنید.

قرار هست که این برده ها رو که بدست اوردید فروختید، خریدید و ازشون استفاده بکنید و بعد این نظام بیمارگونه اسلامی هم شکل میگیره که کار رو اصولا معطوف به بردگان میکنه.

یعنی شما مواجه میشید با این نگاه بیمارگونه ای که در زمینه کار، کار رو برای بردگان میدونه.

در جای جای این تاریخ مواجه با این موضوع میشید.

این بردگان سرشاری که در جنگ به دست اومدن در غزوه ها به دست اومدند، در غزوه ها اسیر شدند و به دست محمد و یارانش فروخته شدند، حالا در اختیار مسلمین هستند.

آیات و احادیث بیشمار در باب این هست که اینها برای شما هستند.

مال شما هستند، در اختیار شما هستند و بعد شما این نظام کار را بر دوش اینها میگذارید.

این بردگان را بی جیره و مواجب در اختیار میگیرید تا به سختی کار بکنند و حالا اگر قرار باشد کار کوچکی هم در بین این اجتماع بیمار پیش برود توسط این بردگان به پیش برود.

و این ترویج نظام برده داری را در اسلام به کرات میبینید.

پس ورای آن نگاهی که اسلام به کار دارد در باب زندگی عادی که گهگاه هم باهاش روبرو میشدند هم قرار بر این دارد که از گرده این بردگان استفاده بکنند.

و حتی امروز شما مواجه میشید دیگه با اون مفتی هایی که در عربستان وجود دارند و هنوز که هنوزه طالب این هستند که ما به نظام برده داری برگردیم.

یعنی قرار باشه که در عربستان سعودی هنوز هم انسان ها رو به عنوان برده خرید و فروش کنند چرا که این ریشه های اسلامی داره.

مثلا اینکه شما صاحب بردگان باشید یک ریشه اسلامی داره.

اینکه شما بتونید برده برای خودتون تولید کنید یعنی شما مواجه هستید با کارخانه تولید برده و کنیز در اسلام.

حالا فرای اینکه کشورهای دیگه در این دوران زیست خودشون چه کارهای احمقانه و حماقت آلوده ای رو انجام دادند، چه کارهای خشونت باری رو انجام دادند؟

شما با اسلامی روبرو هستید که کارخانه تولید برده هست.

یعنی شما با یک حمله به کشور دیگری، به حمله به یک کاروان، دیگری حمله به یک کاروان تجاری، حمله به زندگی کفار، حمله به زیست معمول کفار و مشرکین.

میتونید اموال اون ها، زنان اون ها، همسران اون ها، فرزندان اون ها رو تصاحب بکنید و به راحتی اون ها رو را تبدیل به برده ی خودتان بکنید.

اینجا ما مواجه هستیم با کارخانه ای که قرار است تولید برده داشته باشد و به راحتی آن را در بازارهای تجاری خودش بفروشد و حالا قرار است که از آنها بهره کشی کند تا حتی اگر قرار به انجام کاری هست توسط آنها انجام بشود.

در باب این برده داری هم در قسمت های دیگر بیشتر صحبت می کنیم.

حتی برنامه ای مجزا هم درباره اش حتما تولید می کنیم.

در این ویژه برنامه ی شناخت اسلام و خب بیشتر میشه درباره اش صحبت کرد.

اما در زمینه کار در اسلام باید همین رو در مد نظر به نوعی داشت که در زندگی عادی و زیست معمول مسلمون ها بزرگ ترین ارزشی که پیرامون کار شکل گرفت همین ترویج برده داری بود.

قرار بود که کار های معمول انسانی رو در این جوامع بردگان به پیش ببرند.

قرار بود که بهره کشی از اونها اتفاق بیوفته.

قرار بود که بر گرده ی اونها مسلمون ها سوار شوند تا آن تتمه کاری هم که اگر قرار بود توسط مسلمان ها انجام بشود و این بردگان که در کارخانه های تولیدی برده توسط مسلمانان و محمد شکل گرفته بود انجام بدهند، شما مواجه می شدید دیگر.

با این نگاه مالکیت با این نگاه تصاحب طلب و این به نوعی سنگ بنایی است از این نظام سرمایه داری که امروز دارید می بینید.

یعنی شما می توانید ریشه های این نظام سرمایه داری را که در همه جای جهان وجود داشته و اصولا از ابتدا و آن نگاه به خداوندی و این خوار و خفیف کردن این نگاه بیمار آلوده شکل گرفته.

در طول تاریخ در دل اسلام هم می توانستید این نگاه را ببینید.

این محترم شمردن حق مالکیت، این مالکیتی که قرار است پیش برود در همه جا به پیش برود.

یعنی فرای اینکه قرار است در اموال و باغ و زمین و خونه و این مسائل پیش بره.

قرار هست که در نهایت به مالکیت انسان ها هم برسه.

یا شما مواجه میشید با این برده داری بیمارگونه ای که مالکیت انسان ها رو برای شما حق میشمارد و اسلام هم از این قاعده مستثنی نیست و حالا قرار هست که مورد این نگاه آلوده و بیمار باشه و شما مواجه میشید با این نگاه که در باب کار سراسر نگاهش در باب همون نگاه بیمارگونه سرمایه داری هست.

یعنی اسلامی که قرار هست مالکیت شما رو حق بدونه، کار رو بی ارزش بدونه و این کار بی ارزش رو به اون بردگان خودساخته بسپره.

قرار هست که این بردگان کار رو پیش ببرند و شما تنها و تنها به واسطه مالکیت و تصاحب تون به واسطه سرمایه تون هر روز یک ثروتی رو هم کسب کنید.

این موضوع نظام سرمایه داری و نگاه اسلامی هم بهش موضوع قابل بحثی هست که در قسمت های دیگه دربارش بیشتر صحبت میکنیم بخصوص در قسمتی که قرار باشه در باب اقتصاد اسلامی صحبت بکنه بیشتر درباره اش صحبت میکنیم.

اما وقتی مبحث کار بیان میشه ما باید به اینها هم نگاه بکنیم.

یعنی به این موضوع که در شرایط عادی زیست اجتماعی مسلمون ها ما مواجه بودیم با بزرگداشت برده داری و این به نوعی حق شمردن مالکیت و تصاحب دیگران که این نظام فکری رو پدید آورد.

کار رو به دوش کارگرانی که حالا برده بودند گذاشت و بعد تصاحب ثروت اندوزی سرمایه داری رو در اختیار اون بخش از مومنین گذاشت که خب بیشتر هم برمیگشت به همون نوک هرم یعنی محمد و اون دار و دسته ای که دور و برش بودند.

اون حواریون که باهاش بودند اون کسانی که دل به این راه سپرده بودن این دزدان و سارقین که در این غزوه ها شرکت میکردن.

اون جنگجویانی که قرار بود دیگران رو سرقت کنن و اموال و زندگیشون رو تصاحب کنن.

وقتی به این دنیای اسلامی پیرامون کار نگاه می کنیم با این نتایج رو به رو میشیم که در نهایت از همون ابتدای امر نگاهی که به شما داره بیان می کنه که ما برای کار ارزشی قائل نیستیم.

یعنی شما با قرآنی روبرو میشید که حتی یک کلمه پیرامون کار چیزی نگفته و در باب کشاورزی چیزی نگفته، در باب تولید و هدف داشتن و آینده زیستن چیزی نگفته تا به نهایت هم به همین راستا راهش رو ادامه میده.

در ابتدا حاضر هستش که با راهزنی و سرقت مال اندوزی کنه و کار رو به پیش ببره و در نهایت با تصاحب این و اون کارخونه ی برده داری که تولید کرده بردگان این کار بی ارزش را به پیش ببرند.

و شما با استفاده از این سرمایه ها و این حق مالکیت و تصاحب تان، همه زیستن آن ها را تصاحب کنید.

و شما مواجه میشوید با یک نظام بیمارگونه سرمایه داری که در بین مسلمان ها رایج بوده و این نظام برده داری بر روی گرده های انسان های بی پناه جای داشته و از این ها استفاده و سوءاستفاده می شده تا این ها بیشتر و بیشتر ثروت خودشان را به پیش ببرند.

اما فرای این موضوعاتی که تا الان صحبت کردیم، یک نگاه اجمالی هم میشه در باب جوامع امروزی اسلامی داشت و کار در این کشورها را مورد نظر قرار داد.

خب این نگاه برده داری و این اصل برده داری که در جهان اتفاق افتاد بزرگترین ضربه را به این مسلمان ها زد.

چرا که مسلمان ها اصولا با اون نگاه دگم و اون ریشه های فکری که از قرآن و احادیث میگرفتند، برده داری را به شدت. بزرگ داشتند.

نه تنها اسلام که یهودیت که مسیحیت که این نگاه های بیمارگونه مذهبی از همان ابتدا در پی بزرگداشت برده داری بود.

من در باب این موضوع هم صحبت کردم اما باز هم میکنم و باز هم میشه دربارش صحبت کرد.

شاید در آتی هم در بابش یه برنامه مجزایی هم تولید کنیم.

اینکه این نگاهی که بر پایه وجودیت یک خدای واحد و قدرتمندی است که قرار هست بندگان بیشماری رو در قبال اون خدا تولید بکنه.

قاعدتا این یک اشل و نمونه ای برای ادامه زیست این انسان ها میشه.

یعنی قرار هست که این نوع نگاه به شما آموزش زیستن بده؟

شما از این یک نمونه ای میگیرید تا زیستن.

زندگی معمول خودتون رو هم پیش ببرید.

این نگاه داره به شما میگه که خدای اون بالا هست و یک سری بندگان داره این بندگان در برابر اون خدا حقیرند.

قرار است که فرمانبردار این فرمان های خداوندی باشند.

قرار است اگر او فرمانی میدهد این ها با گوش و جان و دل بسپرند و انجامش بدن.

حالا این نمونه در برابر به نوعی باید یک مابه ازای بیرونی در زیست معمول شما هم داشته باشه.

و شما مواجه میشید با ساخته شدن اربابان بی شماری که حالا بردگان بی شماری دارند و این بردگان هم موظفند همون کار بندگان رو بکنند.

این ارباب به جای اون خدا میشینه.

یعنی این خدا و این تصویر به شما آموزش داده که شما هم میتونید به اون جایگاه برسید فرای اون.

وقتی شما اون ارباب رو در نوک دارید، اون خدا رو در اون نوک دارید و یک سری بندگان به دنباله روی از اون خدا دارن زندگی میکنند.

خب قاعدتا بعد از مدتی این حقارت درون رو میخوان یک پاسخی بهش بدن.

یعنی شما باید بالاخره به این حقارتی که مدام دارید تحقیر میشید یه پاسخی بدید و این پاسخ تنها و تنها با حقارت دیگران جوابگو است.

یعنی شما حقارت خودتان را با حقارت دیگران پاسخ می دهید و این نظام بیمار شکل می دهد.

این موضوع خیلی مهمی هست و خیلی میشه درباره اش صحبت کرد اما باز ما رو از موضوع اصلی شاید دور بکنه.

موضوع اصلی در این باب بود که امروز جوامع اسلامی دارن چه جوری زندگی میکنن.

بعد از اون شکسته شدن نظام برده داری در جهان.

خب اینها ضربه بسیاری خوردند چرا که این برده داری براشون راه گشا بود.

به شدت این رو مقدس می شمردند.

اعتقادات مذهبی که در طول این سالیان گرفته بودند بر پایه این بزرگداشت و ترویج این نظام بیمار و برده داری بود.

اصولا نظام فکری و کار این ها بر همین پایه بود.

صحبت کردیم دربارش که در همون ابتدا و در صدر اسلام هم محمد و دار و دسته ای که به محمد باور داشتند در دورانی که زیست معمول داشتند بر پایه برده داری نظام کاری خودشون رو را پیش می‌بردند، نظام اقتصادی خودشان را پیش می‌بردند.

بردگانی بودند که بر گرده های دیگران سوار می شدند به واسطه سرمایه ای که داشتند.

حالا اونها کار می کردند و اینها ثروت اندوزی می کردند.

اگر تولیدی قرار بود باشه توسط این بردگان اتفاق می افتاد.

بعد از شکسته شدن اینها دچار مشکل شدند.

اما کم کم خواستن و توانستن جایگزینی داشته باشن.

یعنی انسان ها رو باز هم به شکل همون برده بازآفرینی کردن.

حالا این موضوع موضوع پیچیده ای هست و فقط و فقط به جوامع اسلامی هم برنمی گرده.

یعنی تمام جهان تقریبا به همین شکل هست.

به خصوص جوامع سرمایه داری که در این دیوانگی و جنون ید طولایی هم داره.

اما وقتی امروز به این جوامع نگاه می کنیم مواجه میشیم با این پسرفت بزرگ و شما می بینید که در جهان کاری توسط این مسلمون ها اتفاق نمی افته چرا که اون ریشه هایی که از این برده داری داشتند به نوعی شاید اونها رو عقب کشونده و فرای اون این ایستا بودن و در برابر نوآوری بودن، در برابر پویایی بودن، در برابر بدعت بودن، اون ها رو هر روز داره بیشتر و بیشتر به این اعماق و به این مرداب میکشونه.

یعنی شما مواجه میشید با جوامع امروزی اسلامی که ایستا هست، درجا هست، در زمینه کار کردن هیچ پیشرفتی رو کسب نمیکنه.

در زمینه کار کردنی که نهایتا قرار هست یک تبلوری در اقتصاد این کشورها داشته باشه.

یعنی شما مواجه میشید با کشورهای اسلامی.

مثلا همین ایران خودمون که در زمینه اقتصادی هیچ صحبتی برای گفتن نداره.

نهایت صحبتی که این جوامع اسلامی دارند به واسطه اون نفت و گازی است که در این کشورها وجود داره که اون هم بر پایه تولید و کار اونها شکل نگرفته.

یک ثروتی است که در اختیارشون هست و اگر کشورهای عربی رو امروز میبینید که حالا یک ثروتی دارند باز هم به واسطه کار نیست.

یعنی کار در این کشورها بی ارزش است.

نمونه هاش رو هم میتونید ببینید.

حتی در این کشورهای عربی حوزه خلیج فارس می بینید که خب کاری انجام نمیشه.

اینها سعی میکنن بردگانی رو استخدام کنن و از کشورهای دیگه بیارن که در این کشور به سختی کار می کنن.

اصلا نظام کاری که اونجا وجود داره تا چه حد بیمارگونه و منزجر کننده است؟

شما این ایستا بودن رو در تمامی اشکال در این جوامع اسلامی می تونید ببینید.

یعنی چه از تبلور این کار که در نهایت قرار هست به اقتصاد برسه که اقتصادهای بیمار و مرده ای رو دارند.

همه این کشور ها در بند این فکر آلوده ای که در طول این سالیان وجود داشته گیر کرده اند و به هیچ پیشرفتی نمی رسند.

فرای اون در زمینه مثلا قوانین کار در زمینه حمایت از کارگران، شما می بینید که بد در بدترین شکل ممکن هستند چرا که اینها مورد این نظام برده داری بودند.

یعنی اگر اینها رها باشند همین امروز هم باز برمیگردن به اون اصالت خودشان که در برده داری و ترویج این بیماری انسانی هست.

چرا که گفتم این ریشه های فکری از اسلام و قرآن گرفته میشه که به شدت با این موضوع سر همسازی دارد و همراهی دارد.

در هر زمینه کاری که نگاه می کنید می بینید که این کشورهای اسلامی در عقب ماندگی کامل به سر میبرند.

از نظر بدعت و نوآوری.

کشورهای دیگر مدام در حال پیشرفت هستند.

در زمینه کاری در زمینه اینکه بتوانند کارهای جدیدتری تولیدات بهتری را انجام دهند.

اما کشورهای اسلامی در جا مانده اند و بیشتر کپی کردن از کار دیگران است.

در نهایت کاری که انجام میدهند کپی و مونتاژ کارهای دیگران را میکند اما خودشان نمی توانند بدعتی بگذارند چرا که اصولا این دین، دین ایستا بودن و درجا ماندن است.

دین پویایی و پیشرفت نیست.

دینی است که قرار است همه چیزش در جا باشد.

وقتی نوع نگرش بر می گردد به اینکه این دین کامل ترین دین هست و این قرآن تمام ختم تمام صحبت ها هستش و دیگه ما نیاز به چیزی نداریم و همه چیز رو میدونیم.

قاعدتا ما به همین ایستایی میرسیم.

هر چقدر ما پویا تر باشیم و در پی تغییر باشیم قاعدتا پیشرفت بیشتری هم میکنیم.

اما این نگاه، نگاهی هستش که ایستا و درجا هست.

در زمینه قوانین کاری و حمایت از کارگران هم خب شرایطی ندارن که بتونن دربارش صحبت کنن چرا که این نظام نظام برده داری رو ترویج میداده.

حالا امروز که کارگران یه حق و حقوقی دارن ما داریم در باب دورانی صحبت میکنیم که انسان ها رو به بردگی خرید و فروش میکردن، فرزندان انسان ها رو خرید و فروش میکردن.

ما داریم در باب دورانی صحبت میکنیم که این اسلام و این مسلمون ها در بزرگداشتش حرکت ها کردن در پیشرفت شرکت ها کردن.

یعنی من گفتم ما با اسلامی روبه رو هستیم که کارخانه تولید برده داشته که نه تنها در باب همون بردگان راه کاری انجام میداده که خودش تولید کننده این نظام برده داری بوده یعنی شما مثلا مواجه میشید با مسیحیت.

مسیحیت هم تا همین حد بیمارگونه در زمینه بردگان نظر داشت.

یعنی وقتی مثلا در انجیل مواجه میشید با نگاه اینها نسبت به برده و برده داری این هست که این برده ها باید در برابر ارباب های خود ساکت باشند.

همون طوری که بندگان در برابر خدا ساکت هستند.

یعنی همون نگاهی که دربارش صحبت کردم که خدای در آسمان هست و بندگانی بر زمین داره.

حالا این بندگان به جایگاه اربابی می رسند و بعد دیگر انسان ها رو تبدیل به برده خودشون میکنند در تایید اون.

مثلا در انجیل هم مواجه با این نگرش بیمارگونه میشویم.

اما خب این انجیل و این حالا به ویژه خود مسیح رو صحبت میکنیم.

حالا مسیح در دوران زیستن خودش قدرتی رو کسب نکرد تا بتونیم به درستی قضاوتش بکنیم.

اما در پی این تولید نبود.

ولی با محمدی رو به رو میشیم که در دوران زیستن خودش در پی تولید این بردگان بود و به نوعی کارخانه تولید برده رو شکل داد که حالا می رفت و در غزوه های مختلف، در جنگ ها و جهاد های مختلف مردم را به اسارت می گرفت و در این کارخانه تولید می کرد.

برده ها و کنیزان بی شمار و.

بعد در تجارتخانه مدینه شروع به فروختن این برده ها می کرد و این نظام فکری از اینجا نشات می گرفت.

حالا شما با این مواجه می شوید و نمی توانید که در باب حق و حقوق کارگران صحبت بکنید.

حق و حقوق کارگرانی که یک پله از این برده داری حداقل فاصله گرفتند.

حالا خود این ریشه های اسلامی می خواهد اونها رو برگردونه دوباره به همون نظام برده داری.

پس پیشرفت کردن در این نظام رسیدن به حقوق چیزی دور از ذهن هست.

اصلا چیزی نیست که ما بتونیم در باره اش بحث بکنیم.

حتی امروز هم این مسلمون های دوآتیشه و دگم در پی این ساختن دوباره این نظام احمقانه و وحشیانه برده داری هستند.

این ایستا بودن رو در تمامی زوایا می تونیم ببینیم در زمینه اقتصادی این ایستا بودن کرات قابل مشاهده هست.

این که این جوامع اسلامی هیچ پیشرفتی نمی تونن بکنن چرا که اون ابتدای ریشه هم دور بودن از کار و ارتزاق و هدف داشتن هست.

امروز دیگه جهان، جهان گذشته نیست که حالا اینا بتونن برن غزوه بکنن، جنگ بکنن، جهاد بکنن، بقیه کشورها رو از آن خود بکنند، مال و اموال اینها رو تصاحب بکنند که اگر جهان به همون شکل بود قاعدتا نظام فکری این ها بر همون پایه بود.

یعنی اگر امروز جهان اجازه میداد و یا اینکه حتی اینها جزو کشورهای قدرتمند جهان بودند، از نظر مثلا نظامی، از نظر سیاسی جزو کشورهای قدرتمند بودند، قاعدتا همین راه رو پیش میرفتند.

همانطور که امروز میبینیم چگونه از جنگ و ادامه جنگ دفاع میکنن و در برابر جنگ های جهان چه رویکردی دارن.

مگر اینکه از نظر سیاسی با اهداف اونها دور باشه اما با اصول و اصالت وجود جنگ هم مشکلی نداره چراکه ریشه های افکار برگرفته از همین نوع نگاه است.

امروز هم در زمینه اقتصادی راه به جایی نمی برند چرا که اصولا در پی تولید نیستند و اصولا در پی کار کردن نیستند.

اصلا اینها به نوعی بهشون آموخته نشده که کار بکنه.

قرآنی که قرار بوده بزرگترین راهنما و راهبر اینها در جهان باشه هیچ وقت در باب کار کردن و ارزش کار کردن صحبتی نکرده و امروز هم در همین منجلاب گیر کرده.

خب قاعدتا صحبت پیرامون کار در اسلام ما رو به موضوعات بیشتری هم میبره.

چه موضوع برده داری چه موضوع های اقتصادی در اسلام که من سعی میکنم در باب این موضوعات به صورت مجزا در این ویژه برنامه صحبت کنم.

و بیشتر از این این قسمت رو ادامه نمیدیم.

در انتهای برنامه هم دوست دارم با شما درمیون بزارم که اگر دوست دارید در کنار من باشید و من رو در این راه همراهی کنید می تونید این صدا رو با دیگران به اشتراک بزارید.

وقتی من صحبت از این صدا می کنم منظورم برنامه ای به نام جان و خلاصه در این برنامه نمیشه.

من بیشتر از این آرا و افکارم باورهام رو به عنوان کتاب تحت عناوینی مثل شعر، داستان، داستان های کوتاه، مقالات و کتاب های تحقیقی به رشته ی تحریر در آوردم و این آثار به صورت رایگان در وبسایت شخصی من جهان آرمانی در اختیار شما هست.

میتونید آثار رو به صورت رایگان دریافت کنید و مطالعه کنید و فرای اون اگر دوست داشتید این صدا شنیده بشه و جمع بیشتری به این راه بیاین می تونید با به اشتراک گذاری این آثار، کتاب ها و همین برنامه به نام جان حتی برخی از آثار هم به صورت صوتی منتشر شده.

کتاب های صوتی هم منتشر شده با دیگران به اشتراک بزارید و من رو در این راه کمک کنید.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت دهم : زن در اسلام

خب دوستان در این قسمت ما قرار هست که در باب نگاه اسلام به زن صحبت بکنیم و خب در این نکته ابتدایی و در این بخش ابتدای برنامه بهتر هست که در باب آفرینش زن و توضیحات و تأثیراتی که اسلام در باب آفرینش زن داده صحبت کنیم تا بیشتر با این مقوله در اسلام آشنا بشیم.

خب ادیان ابراهیمی هر کدوم یک تعریفی در باب این آفرینش داشتن.

یعنی شما وقتی به تورات مراجعه می کنید یک تعریف مشخصی داره دیگه.

حتما همه شنیدین این که زن رو از دنده چپ مرد آفرید.

این نگاه ادامه پیدا می کنه و در قرآن هم به نوعی این تکرار میشه.

حالا با یک گونه و رویه دیگری.

نکته مهمی که در قرآن بهش ذکر شده و ما باید اون رو مد نظر قرار بدیم این هستش که زن از همون داستان آفرینش و از همون ابتدایی ترین موضوعی که در بابش صحبت شده به این شکل در قرآن مطرح شده که زن به عنوان جنس دوم هست.

یعنی ما خدایی رو داریم که حالا قرار هست که یک جاندار تازه ای رو پدید بیاره و بعد جهان رو بر پایه اون آن جاندار به پیش ببرد.

که حالا نام آن انسان است.

و بعد از خلق انسان.

که آن انسان اتفاقا انسان مذکور است.

و به عنوان مرد به حساب می آید.

حالا برای آن قرار است که یک همدمی هم به وجود بیاره و خلق بکنه.

چون میشه اون زن.

یعنی همون ریشه های ابتدایی هم در اسلام در باب این هست که زن جنس دومه یا جنس اولی هست که حالا برای اون این زن رو آفریدیم؟

گفتم توی ادیان ابراهیمی و این ادیان سامی، ادیان توحیدی که حالا ریشه ی همه شون یکسان و برابر هست و تعریف از یک خدای یکتا می کنند.

و خب ما بیشتر داریم در باب اسلام توی این ویژه برنامه صحبت می کنیم.

وقتی نگاه می کنید بهشون.

خب ریشه ی اول همشون میشه تورات.

میشه دین یهودیت و کتاب مقدس تورات برای یهودیان.

خب اونجا شما مواجه میشید با این پیدایش و آفرینش که در حدی زن رو خفیف و کوچکتر از مرد میدونه که حالا حتی زن رو از بخشی از مرد خلق میکنه.

یعنی مرد به نوعی زن رو از دنده چپ مرد خلق میکنه و پدید میاره.

داستان در قرآن هم همین شکلیه دیگه و با این تفاوت که حالا بعد از خلق مرد به عنوان اون جانداری که بهش افتخار میکنه و قرار هست که دنیا رو بر پایه این خلیفه خودش پیش ببره و اون محور خلقت هست و محور آفرینش در جهان هست، برای اون یک همدمی رو خلق میکنه که اون زن هست.

پس این داستان آفرینش زن از همون ابتدای امر هم به همین شکل بوده که جنس دوم لقب بگیره و این نگاه اسلامی از همین جا ریشه داره.

گفتیم که قرآن مهم ترین بخش برای شناخت اسلام هست.

یعنی بیشتر مراجعاتی که داده میشه برای فتوا دادن، اجتهاد کردن، قوانین اسلامی و رفتارهای اسلامی برگرفته از قرآن هست.

خب قرآن در باب تمام مسائلی که در جهان وجود داره یک نوع خط مشی فکری ای رو برای مسلمانان به وجود میاره.

یعنی به عنوان مثال ما صحبت کردیم در قسمت گذشته در باب کار در اسلام که وقتی شما مواجه میشید با قرآنی که در باب کار صحبت نکرده، یعنی میزان مهم بودن این مسئله در بین مسلمانان مشخص شده، این که قرآن به اون نپرداخته پس این از اون میزان اهمیت این موضوع هست در بین مسلمانان.

و وقتی هم داریم در باب زن در اسلام و نگاه اسلامی نسبت به زنان صحبت می کنیم، وقتی به قرآن می رسیم مواجه میشیم با این نگرشی که حالا زن اسبابی است برای مرد خلق شده تا مرد تنها نباشه، یک یار و همدمی برای مرد خلق شده در کنارش و این داره به شما نوید این رو میده که این جنس دوم هست.

جنس بی ارزش هست.

یعنی شروع داستان داره به شما یک راهی رو نشون میده که شما در نهایت قرار هست که چه چیزی برداشت بکنید از این کاشتی که در این ابتدای امر داشتید.

پس نگاه به زن توسط اسلام از همون ریشه ابتدایی و قرآن قابل فهم هست.

هرچند که در قرآن ادامه پیدا میکنه و این نگاه ادامه پیدا میکنه.

حالا ما هر چه قدر که در برنامه پیش بریم بیشتر هم درباره اش صحبت میکنیم.

اما در همین نکته ابتدایی باید این رو در نظر داشته باشیم که از همون ابتدای امر هم نگاه قرآنی و نگاه اسلامی نسبت به زنان جنس درجه دوم بوده.

خب ما اصولا در فلسفه وجودی اسلام و در فلسفه ای که در قرآن، در باب انسان، در باب چیستی انسان، در باب چیستی جهان بحث شده، مواجه میشیم می‌شویم با اینکه یک خداوندگار یکتا و قدرتمندی است که حالا یک موجودی را خلق می‌کند و این موجود محور خلقت می‌شود اشرف مخلوقات می‌شود خلیفه خدا بر زمین می‌شود.

اصولا داستان پیدایش و آفرینش نزد تمام ادیان ابراهیمی بالاخص در اسلام بر این مبناست که انسان ریشه و مبدأ و مأخذ جهان هستی است و این انسان خلق شده هم اتفاقا ذکور و مرد است و هر چیزی که در جهان وجود دارد اسبابی است برای لذت او، همان طوری که خود این انسان هم اسبابی است برای لذت خداوند یعنی اسبابی که قرار است با آزمودن آن جهان را پیش ببرد و قرار است که آن را مورد آزمون و امتحان قرار بدهد و در نهایت با قضاوت او جهان را به پیش ببرد.

این دومینویی که تصویر می‌شود توسط خدا، خدایی که در آن آسمان‌ها یکتا و بزرگ است.

و بعد خلق می کند که انسان پدید می آید.

انسانی که یک جنسیت دارد و ذکور است.

و این اسباب ها در اختیار او قرار می گیرد که از این ها لذت ببرد و استفاده بکند.

و به نوعی همه چیز نعماتی است برای او در این مرحله بعدی.

این دومینویی که تصویر می شود یعنی بعد از انسان انسان ذکور، حالا انسان مونث می آید، زن می آید، زن قرار می گیرد که یک ابزاری بشود برای این انسان.

مرد که بتونه از زندگیش لذت ببره تنها نباشه و به نوعی اسبابی برای تنها نموندن این انسان خلق میشه و بعد مراتب پیش میره.

حالا حیوانات می آیند.

حیواناتی که قرار هست ابزاری برای استفاده این ابنای بشر باشد.

و این فلسفه وجودی از همین جاست که شکل میگیره.

پس ما باید این رو مد نظر داشته باشیم با این نگاه ابتدایی که نسبت به قرآن داریم یک خط مشی برای ما به وجود میاد که بفهمیم در آینده قرار است که اسلام چه نگاهی نسبت به.

این جنس از انسان ها داشته باشد.

این انسان هایی که همتا و برابر هم هستند در نگاه کلی تر و بزرگ تر با همه جان ها در زمین برابر و یکسان هستند.

اما قرار است که ما یک تقسیماتی را داشته باشیم.

تقسیماتی که از همین نگاه های اسلامی حتی پیش تر از آن هم شکل گرفته، حتی پیش تر از ادیان ابراهیمی.

این تقسیمات شکل می گیرد و در دل اسلام هم این تقسیمات جنسیتی هم اتفاق می افتد.

فرای این نگاه به آن نقطه ابتدایی و آفرینش زن در اسلام، با موضوعات دیگری هم روبرو می شویم.

یکی درد زایمان هست و یکی خون حیض و ماهیانه یا پریود.

حالا چیز هایی هست عادت ماهیانه که همه حتما باهاش آشنا هستید.

این دو مسئله هم دو مسئله ای هستند که حالا خیلی رک تر و صریح تر در انجیل بهش اشاره شده و در قرآن هم به نوعی اشارت هایی بهش شده.

اینکه شما در انجیل مواجه میشید با اینکه این درد زایمان و حیض مجازاتی است که خدا برای زن در نظر گرفته.

یعنی بعد از اون اتفاقی که ما داریم در ارتباط با اون داستان آدم و حوا که حالا یه اشارتی هم باید بهش بکنیم و بیشتر دربارش توضیح بدیم.

حالا با خدایی روبرو میشیم که قرار هست زن ها رو مجازات بکنه.

در همین جای بحث میتونیم وارد این قضیه هم بشیم.

پس ما یک شروعی دادیم که آفرینش زن اسبابی برای مرد بوده.

جنس درجه دوم بوده.

نگاه ادیان ابراهیمی و اسلام بالاخص اسلام در باب زن اینگونه بوده.

در باب پیدایش و آفرینش.

فرعون با یک داستانی رو به رو میشیم که این داستان رو همه شنیده ایم.

تو تورات مفصل تر اومده و در قرآن هم بهش اشاره شده.

این که حالا خدا بعد از خلق این دو جاندار، این زن و مرد اینها را در بهشت برین و در فردوس خودش رها می‌کند تا زندگی بکنند.

داستان پیش می‌رود تا اینکه یک درخت معرفتی بوده.

حالا درخت آگاهی و درخت معرفت.

هر اسمی که بهش بدیم خدا این رو بر اینها حرام می‌دونه که به اون نزدیک نشن.

یعنی همون مبحث فرماندهی و فرمانبرداری، همون ارباب و برده بودن خدا و بنده بودن حاکم و محکوم بودن عناصر تشکیل‌دهنده نظام فکری خداوندی.

در این داستان ابتدایی هم به همین شکل پیش می‌ره.

شما مواجه می‌شید با این درخت معرفتی که قرار هست از اون استفاده نکنند.

این انسان‌ها و این درخت وجود داشته و اینها زندگی می کردند تا اینکه حالا به گفته ی قرآن توسط شیطان این زن که اتفاقا حوا بوده گول میخوره و اون هم باعث میشه که باعث گول خوردن آدم میشه و خلاصه اینکه از اون درخت معرفت می کنند و می خورند و خدا رو ناراحت می کنند.

خب این داستان کلیشه ای که همه دربارش شنیدیم آغازگر این موضوع هستش که حالا نگاه خدا نسبت به زن تغییر می کنه.

یعنی نگاه خدا نسبت به زن یک نگاهی است که توامان با این هست که زن رو فریبکار، زن رو نزدیک به شیطان، شبیه به شیطان، اغواگر، حیله گر مکار قلمداد می کنه.

یعنی نگاهی که شما می تونید در بین چه یهودیت، چه مسیحیت و چه اسلام ببینید این هستش که زن یک موجود اغواگر هست.

و نزدیک به شیطان است کاری که شیطان انجام میده و اونجا داره دربارش صحبت میشه که در اون داستان معروف آدم و حوا و اون سیب ممنوعه شما مواجه هستید با یک شیطانی که قرار هست انسان رو از راه به در بکنه و این شیطان تاثیر خودش رو روی زن میزاره و بعد اون زن نقش شیطان رو در برابر اون مرد بازی میکنه.

یعنی این همسویی و همرنگی که خدا در این داستانش بین زن و شیطان قرار میده خبر از این فلسفه فکری میده که حالا ما مواجه هستیم با خدایی و با منش و طرز فکر و فلسفه فکری ای که زن رو همتای شیطان میبینه و بعد اینجوری هستش که پیش میریم و مثلا به صراحت در انجیل مواجه میشیم.

با اینکه درد زایمان و یا حیض مجازاتی است که خدا در قبال این رفتار زنان در اون اتفاق معروف سیب ممنوعه انجام دادن، حالا در ازای اون رفتاری که انجام دادند مجازاتی باید بشن و این مجازات برای همه نوع به نوعی جنس زن هست.

در تمام تاریخ اینکه اینها به دنیا میان در این دنیا زندگی میکنن و قرار هست که ماهیانه درد بکشن و در کنار این درد زایمان رو هم داشته باشن.

این به نوعی مورد تایید قرآن هم قرار میگیره و مورد تایید نگاه و طرز تفکر خدا پرستانه.

و شما مواجه میشید با این نگاهی که زن رو نه تنها جنس دست دوم در همون ابتدای امر در آفرینش قلمداد میکنه که در عین حال زن رو موجودی خطاکار میدونه، فریبکار میدونه، اغواگر میدونه، شبیه به شیطان میدونه و حتی براش مجازات هایی رو هم در نظر میگیره مثل این درد حیض و زایمان.

پس ما با این فلسفه فکری و وجودی و با این نگاه نسبت به زن در اسلام مواجه میشیم.

حالا میتونیم یه مقداری فراتر بریم از این نگاهی به نوعی انتزاعی به مبحث وجودیت زن و نگاه ادیان و قرآن و اسلام به زن و.

بیاییم و یه مقدار زمینی ترش بکنیم.

یعنی مواجه بشیم با اجتماعاتی که توسط مسلمون ها شکل گرفته.

همون اجتماع ابتدائی که در دوران محمد و در صدر اسلام شکل گرفته.

شما اگر موضوع رو وارد دنیای حقیقی و واقعی خودتون بکنید هم میتونید این ها رو ببینید.

اثرات این اتفاقات و این نوع نگاه رو ببینید.

یعنی اینکه شما مواجه میشید با زنانی که بهایی ندارن در این اجتماع ارزشی ندارن در این اجتماع.

یعنی به همون دوران صدر اسلام نگاه بکنیم.

قرار نیست که کاتبی حافظه ای یاری و همراهی برای محمد در نظر گرفته بشه که از زنان باشه.

قرار نیست که ادامه دهنده ی راه محمد زنان باشند.

قرار نیست که یک کار مهم اجتماعی رو انجام بدن.

قرار نیست که رسول خدا به عنوان مثال زن باشه.

و در نهایت اگر هم زنانی وجود داشته باشند که قدرتی داشته باشند به واسطه نزدیکی که با محمد برقرار میکنن، مثلا به واسطه این هست که همسر محمد هست و این شاید برای اون ها ارزشی رو به وجود بیاره که باز هم ارزش اجتماعی قدرتمندی نیست.

شاید به واسطه اینکه فرزند محمد باشند حالا دارای ارزش و اعتبار میشن که باز هم ارزش و بهای اجتماعی نیست.

یعنی این ها درگیر مسائل و مباحث اجتماعی نمیشن.

قدرتی رو ندارن.

قدرت انجام دادن کاری رو ندارن.

قدرت تصمیم گیری و یا انتخاب و یا پیش بردن راهی رو ندارن.

و شما از همون ابتدای امر، از همون دوران صدر اسلام هرچقدر هم که به پیش میرید این بها ندادن به زن ها رو بیشتر و بیشتر هم میتونید لمس و درک کنید.

یعنی شما با یک شبه جزیره ای مواجه بودید به اسم عربستان که پیش از اینکه اسلام ظهور کنه زنان قدرتمندی رو در خودش دیده.

حتی وقتی به این تاریخ هم مراجعه می کنید می بینید که بزرگان اقوامی هم بودند که از زنان بودند.

حتی پادشاهان و یا نیمه پادشاهانی هم داشتند که از زنان بودند.

حتی در بین اون خدایگانی که در کعبه مورد پرستش مردم بوده، الهه هایی بودند که زن بودند.

یعنی یک جایگاهی داشتند هرچند کم تر از مردان که قاعدتا همواره به همین شکل بوده.

فرای اون برهه تاریخی ای که به عنوان مادرسالاری در تاریخ گذشتگان و باستانی جهان شناخته میشه که کمرنگ هست، در همه تاریخ جایگاه زنان کم تر بوده نسبت به مردان.

ولی با دوران اسلامی که قابل مقایسه نیست.

یعنی شما مواجه میشید مثلا با زن خود پیغمبر، زن اول پیغمبر، خدیجه ای که خب یک قدرتی داشته دیگه.

یک شخصیت قدرتمندی بوده از نظر اقتصادی در جامعه بوده، تاثیرگذار بوده، فرای اون قدرت اجتماعی داشته، قدرت فعالیت داشته، قدرت تصمیم گیری داشته اما بعد از ظهور محمد و به نوعی قدرت گرفتن اسلام مواجه میشید با این سکون و سکوت.

همواره زنان و طی ادوار هم این سکوت و سکون قدرتمند تر میشه.

یعنی هرچقدر ما پیش تر میریم مدام داریم میبینیم که کمرنگ و کمرنگ تر میشه جایگاه زنان.

حالا شاید در ابتدا و در صدر اسلام زنانی بودند که به واسطه نزدیکی با محمد جایگاه و پایگاهی داشتند مثل عایشه، مثل فاطمه، مثل همسر پیغمبر، مثل دختران پیغمبر.

شاید یه جایگاه کوچکی رو داشتن در اونجا هرچند که جایگاهشون قابل قیاس با اصحاب پیغمبر، انصار پیغمبر و افرادی که نزدیک به پیغمبر بودند نبوده اما باز هم جایگاه داشتند.

اما طی مرور زمان می بینید که هی کمرنگ تر و کمرنگ تر می شود.

چرا که این نوع نگرش نوید یک زیست و یک نوع زیستن و یک فرهنگ و یک ساختار اجتماعی خاص را به شما می دهد.

یعنی شما آن نگاه ابتدایی و آن آفرینش زن را در اسلام مد نظر قرار دهید.

در کنار آن به آن داستان.

سیب ممنوعه هم نگاه بکنید و بعد خدای را در نظر بگیرید که حالا این زن را.

به عنوان یک شیطان قلمداد می کند و حالا هر چقدر باز جلوتر بروید بیشتر هم در باب موضوعاتی که چه در قرآن و چه در افکار اسلامی وجود داشته هم صحبت می کنیم.

تمام اینها دست به دست هم میده تا این جایگاه زنان بیشتر و بیشتر کمرنگ بشه و به نوعی در اجتماع نقش خاصی رو ایفا نکنن.

حالا باز هم بر می گردیم به این بها ندادن به زن و جایگاه شان و درگیری شان در اجتماع.

اما بهتر است که باز یک مقدار پیش تر برویم و یک مساله دیگر را هم مطرح کنیم.

یکی از مسائل مهم و عمده ای که در اسلام وجود دارد در باب زنان این نگاه شهوت آلوده به زن هست.

یعنی زن را نوعی ابزار جنسی قلمداد می کنند.

یعنی شما مواجه می شوید با نگاهی که از طرف محمد جاری و ساری می شود و قدرت می گیرد که یک نگاه کامل جنسی هست نسبت به زن.

خب شما وقتی زندگی محمد رو زیر نظر داشته باشید و مطالعه بکنید این بیست و سه سال از حکومت و به نوعی رسالت محمد رو مواجه می شید با محمدی که هر چقدر قدرتمند تر می شده در این خواستن زنان در همون اندازه هم وسعت می گرفته.

این خواسته‌اش نسبت به زنان بعد از مرگ خدیجه.

خب تا قبل از اینکه خدیجه بمیره که همسر دیگه ای رو اختیار نکرد چون خدیجه جایگاه بزرگی داشت، جایگاه رفیعی داشت، جایگاه اجتماعی داشت.

این قدرت اقتصادی که خدیجه داشت قاعدتا بهش قدرت رو هم می‌داد.

دیگه در رابطه هم بهش قدرت می‌داد.

یعنی به جهان امروزی خودمون هم نگاه بکنیم.

هر چقدر که زنان کمتر درگیر مسائل اجتماعی بشن، کمتر بتونن کسب درآمد بکنن و به نوعی خودشون رو قاطی اجتماع بکنند، بیشتر هم تحت سلطه مردها قرار دارن.

هر چقدر درگیری اجتماعیشون بیشتر بشه خب قاعدتا قدرت بیشتری هم دارن و کمتر هم میشه در قبالشون ظلم و بیدادگری کرد.

تا پیش از اینکه خدیجه از دنیا بره، محمد زنی رو اختیار نکرد.

به واسطه قدرتی که خدیجه داشت، از نظر سیاسی، از نظر اقتصادی و از نظر جایگاهی که در کنارش داشت، کمک هایی که داشت بهش می کرد و خب محمد نمی تونست همچین کاری بکنه.

اما بعد از اینکه خدیجه مرد خب شما مواجه می شید با محمدی که حالا شروع به اختیار زنان شما از اختیار کردن زنه.

دختر بچه ی هفت ساله در نظر بگیرید که عایشه باشه.

شما در نه سالگی مواجه می شید با همخوابگی با اون.

واقعا منزجر کننده و غیر قابل فهم هست.

یا رفتاری رو که به عنوان مثال با زینب زن زید پسرخوانده خودش می کنه؟

اینکه حالا یک زنی رو می خواد که تصاحب بکنه حتی با اینکه این زن همسر شرعی و قانونی پسرخوانده خودش هست، حتی آیات قرآن هم در این موضوع دخالت می کنه و رفتارهایی از این دست.

حالا کنیزانی که اختیار می کنه و باهاشون رابطه برقرار می کنه.

در یکی از جنگ ها از زنی که خوشش میاد حاضر هستش که شوهرش که در بین اسیران بوده رو بکشه و اون زن رو اختیار کنه.

حتی مواجه میشید با رفتار هایی که اگر زنی رو بهش به نوعی پیشکش میکردن، هدیه میدادن یا فدیه میدادن و در جنگ ها براش میاوردن از اندام اون ناراضی بود و اون رو قبول نمیکرد.

مواجه میشید با رفتار های کاملا شهوانی محمد در قبال زنان و در اختیار گرفتن این زنان بیشمار.

محمد در طول زندگی خودش با این که قانونی که خودش وضع کرده بود از طرف خدا در اختیار داشتن چهار همسر عقدی بود، مواجه میشد با یازده همسری که در اختیار گرفت و در کنارش کنیزان بسیاری هم داشت.

حالا اهل سنت که به نوعی متعه کردن و صیغه کردن اعتقادی ندارند.

اما در بین اهل تشیع روایاتی هم وجود داره در باب این که زنان بیشماری رو هم صیغه کرده.

یعنی شما مواجه میشید با یک شخصیت شهوت پرست.

حالا این نگاه شهوت آلود و شهوت پرستانه در قبال زنان هست و این خط و مشی میده برای نگاه جمعی مسلمانان نسبت به زنان.

یک موضوع قابل عرضی هم که در این بین صحبت کردیم و باید بیشتر هم دربارش صحبت بکنیم و شاید هم در برنامه های آتی دربارش یه برنامه مجزایی هم بسازیم همین قضیه عایشه هست.

عمق فاجعه و نابودی به نوعی اخلاقیات و اصلا ساختار زیستن انسان هست.

اینکه شما با یک آدم پنجاه و خورده ای ساله ای روبرو میشید که دندان طمع برای در اختیار گرفتن کودک هفت ساله داره حتی شش ساله.

در روایاتی که در این باب در تاریخ اسلام گنجونده شده بین شش تا هفت سال سن عایشه را در آن زمان مطرح می کنند.

این شما مواجه می شوید با یک جنون وحشتناک و بعد شما مواجه می شوید با این سن تکلیفی که بین ما مرسوم هست.

حتی امروز هم در بین مدارس ما دارند این سن تکلیف را جشن می گیرند.

سنی است برای عزاداری ما.

یعنی ما باید برای این 40 سالگی کودکان خون گریه کنیم که شما این سن رو قرار دادید.

یعنی محمد به همراه اون خداوند آسمانی خودش الله این سن رو برای همخوابگی با یک کودک در نظر گرفته.

اینکه حالا این محمدی که دندان تیز کرده دندان طمعی داشته برای در اختیار گرفتن یک کودک هفت ساله تا نه سالگی صبر می کنه تا نه سالگی باهاش همخوابه بشه و این واقعا زمانی است که ما باید عزاداری به پا بکنیم تا اینکه بخوایم جشن بگیریم و اسمش رو جشن تکلیف بگذاریم و سنی باشه که ما بخوایم کودکان نه ساله رو به عقد دیگران در بیاریم و اونها رو بالغ بدونیم.

این نهایت جنون و دیوانگی است و همین موضوع میتونه ما رو به این برسونه که تا چه اندازه محمد درگیر مباحث شهوانی بوده و تا چه اندازه این دین بر پایه نگاه های شهوانی هست و نگاهی که نسبت به زن دارن تا چه حد شهوت آلوده هست.

اما در کنار این ما باید همراستا با این به موضوع حجاب و خفقان زنان هم نگاه بکنیم.

یک موضوع قابل بحثی که خیلی ساده میشه بهش فکر کرد این هست که.

حتما شنیدید یک ضرب المثل ساده ایرانی هم هست که ما مدام میشنویم که کافر همه را به کیش خود پندارد.

این بر میگرده به اینکه شما هر جوری که دنیا رو نگاه بکنید بقیه رو هم شبیه به همون میبینید.

یعنی در نظر بگیرید که شما وقتی یک انسان دور از شهوتی هستید همه رو بدور از این نگاه شهوت آلود می بینید.

شاید وقتی ازتون در باب بقیه هم سوال بکنند بقیه رو هم شبیه به خودتون ببینید.

این یک برداشت کلی است که انسان ها نسبت به موضوعات پیرامون خودشون دارن.

این که تا چه اندازه دور از واقعیت هست، این که تا چه اندازه این فیک فکر احمقانه ای هست، موضوع قابل بحث ما نیست اما چیزیست که وجود داره.

یعنی انسان ها این حالت رو دارن که از اتفاقاتی که برای خودشون می افته قانون و قاعده ای می سازن و جهان رو شبیه به اون تفسیر و معنا می کنن.

این اون بخش ذاتی انسان نیست که انگار شما همیشه باهاش مواجه هستید و وقتی من صحبت از این ذاتی بودن می کنم به این مفهوم نیست که منظورم این هست که این رو ما می تونیم در بین همه انسان ها ببینیم.

به نوعی تبدیل به یک باور جمعی و کلی بین همه انسان ها با هر نوع تفکری شده.

شما وقتی به این موضوع نگاه می کنید حالا بر می گردید و محمد رو هم مورد کنکاش قرار میدید.

یعنی ما یک اصل رو داریم اینکه انسان ها بر پایه اون نگاه خودشون به جهان بقیه رو هم قضاوت میکنن.

بقیه رو هم شبیه به همون نگاه های خودشون در نظر میگیرن.

خب اینو که براش مثال و نمونه آوردیم و واقعا قابل بحث و قابل عرض هست.

یعنی هر کسی میتونه این رو توی زندگی خودش هم حتی لمس بکنه.

شما اونجوری که دنیا رو نگاه میکنید قاعدتا بیشتر مردم رو هم همینگونه قضاوت میکنید.

حالا ما یک محمدی رو داریم که دنیای شهوت آلوده ای داره.

دنیای غرق در این مسائل شهوانی داره.

دنیایی داره که حتی اگر همسر فرزند خودش رو ببینه در حالی که داره استحمام میکنه، حمام میکنه.

این غلیان احساسات شهوانی در وجودش رسوخ میکنه و اون رو به یک جایی میرسونه که حتی حاضر هستش که زن.

زنه فرزندخوانده خودش رو از چنگ اون در بیاره، اون رو به طلاق بکشونه و خودش اون رو به عقد خودش دربیاره تا باهاش همخوابه بشه.

شما با پیامبری رو به رو هستید که برای دختر هفت ساله دندان طمع تیز میکنه و تا نه سالگی صبر میکنه و نه سالگی با اون به اتاق زفاف میره و باهاش رابطه جنسی برقرار میکنه.

حالا شما با یک همچین پیامبری روبرو هستید با یه همچین طرز تفکری روبرو هستید و بعد با مراجعه به همون کافر همه را به کیش خود پندارد و با اون نگاهی که حالا قرار هست شما اگر خودتون غرق در این شهوات هستید دنیا رو تا همینگونه شهوانی ببینید.

یعنی یک آدمی که خودش به دنبال دختر ها راه می افته حالا نگاه میکنه و فکر میکنه که همه دارن این کار رو میکنن دیگه.

یعنی بلافاصله میاد و به خواهر خودش میگه که مواظب باش که شاید همه در جست و جوی تو باشند.

حالا این نگاه بر میگرده به محمد و محمدی هم هست که دقیقا با همین نگاه جهان را تعبیر و تفسیر می کند و بعد می رسد به اینکه حالا باید زنان را در یک پستویی و در یک خفقانی قرار داد که مردها تحریک نشوند تا مردها نخوان آنها را در اختیار بگیرند.

حتی کار از اینجا هم فراتر می رود.

یعنی شما نگاه بکنید به زندگی محمد.

محمد زنانی را در اختیار گرفت.

گفتیم یازده زن عقدی را در اختیار گرفت.

خب برای اینها خانه و کاشانه ای داشت که همین قبری که برای محمد ساختند و مسجد نبی جایی بود که او در مدینه داشت با اینها زندگی می کرد در همان خانه.

حالا تعداد مختلفی در زمان های مختلف باهاش داشتند زندگی می کردند.

محمد در طول حیات خودش قاعده رو به این شکل گذاشت که اگر قرار هست که مردم بیایند و با همسرهای او صحبت بکنند، در وهله اول که نیازی نیست با همسر من صحبتی بشود ولی اگر هم قرار هست کسی باهاشون صحبت بکنه باید از پشت پرده یعنی نه تنها اون حجاب کاملی که باید رعایت بشه حتی باید یک پرده ی حائلی بین این دو فرد قرار بگیره که کسی به اونها نظری نداشته باشه.

خب این بر میگرده از اون نگاهی که در خود می بینه.

این نگاهی که به سادگی با دیدن یک زنی در حال حمام کردن بلافاصله عاشقش میشه و می خواد باهاش ازدواج کنه.

نگاهی که حاضر هست به خاطرش آدم ها را بکشه و زنانشون را در اختیار بگیره.

نگاهی که حتی به دختر هفت ساله هم رحم نمی کنه.

خب قاعدتا با این نگاه و با این طرز فکر قاعدتا هم باید دنیا رو به همین شکل ببینه و همه رو به همین شکل ببینه و وقتی بر می گرده به قاعده خودش امر می کنه که باید زنان اون از پشت پرده ی حایل با مردم صحبت کنن و یا امر می کنه که زنان من ام المومنین هستن.

مادر مومنان هستن.

مادری که حرام هست.

ازدواج با اونها یعنی حتی برای بعد از مرگ خودش هم یک حریمی برای خودش می سازه که کسی نزدیک به زنان خودش نشه.

یعنی شما مواجه هستید با این دنیای جنسی محمد که حالا قرار است که یک ساختاری رو به صورت فرهنگی و اجتماعی برای تمام دوران برای این مسلمون ها بسازه.

حالا وقتی ما داریم در باب محمد صحبت می کنیم این محمد و الله از هم جدا نیستند، یکتا و یکسان و برابر هستند.

چه برای آنهایی که باورمند به حقانیت محمد هستند.

خوب آنها باور دارند که اینها کلام خداوندی است و چه برای مایی که داریم درباره اش صحبت می کنیم.

اینکه این طرز تفکرات و این رفتارها و این فکر ها و نوع زیستن محمد تاثیر گذار بوده بر این سخنانی که از الله شنیده میشه.

یعنی شما وقتی مواجه میشید با آیاتی که در باب مسائل زنان محمد مطرح میشه، در باب آیاتی که در باب مثلا زید و زینب اومده، اینکه حالا خدا داره درباره این صحبت می کنه که ازدواج با همسر فرزندخوانده حرام نیست چون اون فرزندخوانده تو هست یعنی داره بهش یک اجازه و یک اجازه شرعی و یک مهر تاییدی الله میده که این کار رو انجام بده.

و یا وقتی در باب روابطی که بین زنان پیغمبر هست خدا یکباره مداخله می کنه و میاد صحبت می کنه که بله.

محمد می دونه خودش داره چی کار می کنه.

اینها به معنی این همفکری و هم پوشانی محمد و الله هست دیگه.

و شما می تونید این نگاه رو برابر ببینید.

یعنی اگر من دارم در باب محمد صحبت می کنم و اسم الله رو نمیارم منظور یکسان و برابر هست؟

خوب حالا ما تا اینجا در باب این مسائل صحبت کردیم.

حالا شما در نظر بگیرید که کسی که با یک همچین نگاهی به دنیا می نگره و به نوعی جهان رو تا این حد شهوانی و جنسی می بینه، حالا در قبال زنان و زندگی اجتماعی اونها چه فکری می کنه؟

خوب یک انسانی است که خودش مدام داره با دیدن این ها تحریک میشه.

خب نتیجه گیریش این هست که همه دارن با دیدن زنان تحریک میشن.

حتی شما امروز هم مواجه میشید با این آخوند هایی که وقتی دارن صحبت میکنن باور دارن کسانی که به نوعی زنان رو میبینن.

حتی طالبان هم فکر میکنم یک همچین موضعی گرفته.

چند وقت پیش درباب این موضوع صحبت کرده بود.

یعنی شما مواجه میشید که طرف داره به صراحت اذعان میکنه اگر کسی در برابر زنان حس تحریک پذیری نداشته یا ادا در میاره یا بیماره.

یعنی مرد نیست.

یعنی از این دو حالت خارج نیست.

یعنی قرار نیست که نوع دیگری باشه.

این همون نگاهیست که برمیگرده.

دربارش صحبت کردم و گفتم محمدی که خودش تا این حد دنیا رو جنسی میده و خودش تا این حد اسیر در مسائل جنسی و شهوانی بوده، قاعدتا دنیا رو هم به همین شکل میدیده و باقی مردان رو هم به همین شکل میدیده و بعد قانون ها و قواعدی که حالا توسط الله، توسط محمد در اسلام و قرآن بیان می‌شود در باب همین است.

یعنی شما زنان رو در یک حجاب و پستویی باید قرار بدید که مردان نبینند و تحریک نشن.

یک کتابی چند وقت پیش میخوندم در ارتباط با اقوام ابتدایی، انسان ها و انسان های اولیه خیلی قواعدش شبیه به همین قواعد اسلامی بود.

یعنی شما مواجه میشدید توی اون کتاب.

حالا اسمش هم خاطرم نیست.

اسم نویسنده اش هم خاطرم نیست.

یه کتابی بود که داشت توضیح میداد که حالا اون اقوام ابتدایی چه رسوم و چه رفتارها و چه فرهنگ هایی داشتند.

قاعده به این شکل بود که اگر مردی از کنار مادر همسرش رد میشد، این مادر، همسر و این مرد باید هر دو فریاد میزدند و از کنار هم میدویدند و رد میشدند.

یعنی حتی حاضر نبودند که برای چند ثانیه هم با همدیگه بنشینن و صحبت بکنند.

خیلی شبیه به این تفکر اسلامی هست.

یعنی شما قرار هست که حتی رو به رو با هم نشید.

قرار هست که با هم صحبت نکنید.

یعنی قرار هست که شما در یک پستویی قرار بگیرید.

با یک چادری، با یک کیسه ای خودتون رو بپوشونید تا مبادا تحریک بشید تا مبادا مرد تحریک بشه و این فلسفه فکری شبیه به همون فلسفه ای که در ارتباط با قانون گذاری هم صحبت کردیم و گفتیم که اصلا هدف از این قانون گذاری های اسلامی پاک کردن صورت مسئله بوده.

همیشه پاک کردن صورت مسئله بوده یعنی شما مواجه نمیشدید با اینکه قرار باشه پیشگیری بکنید، درمان بکنید، راه حل داشته باشید، این جرم و جرایم رو کم بکنید قرار بوده که صورت مسئله رو پاک بکنید.

در ارتباط با مسائل جنسی و شهوانی اجتماعی هم به همین شکل بوده.

قرار بوده صورت مسئله پاک بشه.

قرار بوده که زنان در پستو باشند.

زنان اصلا بیرون نیان.

مثلا مردها زن ها رو نبینن که حس جنسی هم وجود نداشته باشه.

قرار بوده در همون سنین پایین در سن پنج سالگی و نه سالگی و ده سالگی و دوازده سالگی دختر و پسر با هم ازدواج کنن و رابطه ی جنسی داشته باشن که دیگر جامعه درگیر این مسائل نشود.

یعنی طرز تفکر و راه حل ها در همین حد ساده و ابتدایی و در راستای پاک کردن صورت مساله بود.

حالا شما روبرو می شوید با این نگاه شهوت آلودی که قرار است زنان رو در خفقان قرار بده و این حجاب اجباری.

خیلی از دوستان میان صحبت میکنند.

این حجاب اجباری ارتباطی با اسلام ندارد.

خیلی از این دوستانی که قصد در تطهیر اسلام دارن آیه صریح قرآنی هستش.

حجاب آیه صریح قرآنی است.

یعنی کسی نمیتونه معتقد به اسلام باشه و حجاب رو قبول نکنه.

آیا شما چیزی فراتر از قرآن رو بهش باور دارید؟

حالا در باب این نواندیشان دینی هم صحبت میکنیم.

یک برنامه کامل و مستقلی رو درباره اش میزاریم.

در همین ویژه برنامه شناخت اسلام قاعدتا یه برنامه ای رو درباره اش می سازیم و بیشتر نمیخوام وارد این قضیه بشم اما برآیند کلی ای که ما میتونیم دربارش صحبت بکنیم در نهایت این خفقان عمومی هست که باز هم کمک میکنه به بها ندادن به زنان.

درگیر نشدن در اجتماع یعنی این حجاب دست و پا گیر دیگه یعنی همین.

امروز هم که بهش نگاه می کنید برای فعالیت زنان دست و پا گیره.

یعنی شما مواجه می شید مثلا با گرمای تابستان که قرار هست این زنان زیر این چادرهای سیاه زندگیشون رو به بطالت در گرما تلف بکنند و این درگیری اجتماعی کمتر میشه.

مثلا در ورزش بهش نگاه می کنید می بینید این حجاب چقدر دست و پا گیر هستش و چقدر دور میندازه.

اینها اشل های کوچکی هست که خیلی راحت میتونید بسطش بدید به موضوعات بزرگتر و این درگیر نبودن زنان رو با یکی از این موضوعات هم در نظر بگیرید.

فلسفه فکری اینجوری بوده که یک محمد نامی به عنوان پیامبر وجود داشته که حالا سخنان خدا بهش الهام شده و اینها رو با مسلمون ها درمیون می گذاشته.

این آدم غرق در این احساسات جنسی و شهوانی بوده.

خودش با دیدن هر موجود مونثی به نوعی تحریک میشده.

دختر هفت ساله رو هم بهش رحم نمیکرده.

حالا این آدم قرار هست که قانون گذاری بکنه.

خب راه حل رو در این میبینه که اگر من این زنان رو نبینم، اگر این ها رو در یک حجابی ببینم، اگر چیزی نبینم که قابل تحریک باعث تحریک من باشه.

خب مشکل حل میشه دیگه.

پس باید مردم نبینند این ها و این ها در پستو نگه داشته بشه تا ما در امان بمانیم از این مشکلات و معضلات.

و شما مواجه میشید با این خفقانی که در قبال زنان اتفاق می افته.

حتی وقتی به این احادیثی که وجود داره هم میرسید حتی میبینید که جایی گاها میگن که تمام اعضای بدن زن هم عورت به صورتی که به عنوان آلت تناسلی و آلت جنسی مرد قلمداد میشه حالا در زن هم قلمداد میشه.

حالا شما مواجه هستید که این تمام بدن اون رو این آلت جنسی مردانه فقط صورت و دست ها را فارغ از این آلت جنسی قلمداد می کند.

پس یعنی باید همه این پوشیده بشه تا مبادا باعث تحریک بشه؟

یعنی اون نگاه بیمارگونه ای که گفتم صحبت کردم گفتم شبیه به همون اقوام ابتدایی و تمدن های پیشین و دوران کهن هست که دور از جوامع بشری بودند که قرار بوده فریاد بزنند از کنار هم بگذرند.

قرار بوده که در کنار هم نشینن.

قرار بوده خودشون رو در پستوها قایم کنند و امروز هم مواجه می شیم باهاش.

تا چند سال پیش عربستان حتی اجازه نمی داد که عکس سه در چهار زنان هم روی شناسنامه ها و مدارک شناسایی شون چاپ بشه.

یعنی تا این حد نگاه دگم و دیوانه وار.

همین الان هم اگر اینها رها بشن و در شرایطی که خودشون مد نظرشونه زندگی کنند، قاعدتا شبیه به همون دورانی که محمد فکر می کرد قرار بود که با زنانش از پشت پرده صحبت کنند.

باید با زنان از همان زوایا صحبت میکرد توی خونه ها حصر میموندن.

اما یه مقدار اگر از این ها فاصله بگیریم و بیشتر بخواهیم در باب مسائل زنان درگیر بشیم، یکی از موضوعات مهم هم این حقوق زنان هست.

خب در ابتدا قبل از این که بخواهیم در باب حقوق زنان در نگاه اسلامی صحبت بکنیم خوب هستش که ما یک نکته ای رو هم اینجا به نوعی یک پرانتزی رو باز بکنیم.

یک مقدار در باب حقوق و وظایف صحبت بکنیم.

نکته اول و مهم این هستش که پایه های اعتقادی اصولا ادیان و مذاهب در بین تمامی ادیان و مذاهب بخصوص ادیان ابراهیمی و بخصوص اسلام همواره در طول تاریخ بر پایه وظیفه بوده.

یعنی ما یک خدایی رو داشتیم که به شما وظایفی رو می داده، وظیفه داشتید که نماز بخونید، وظیفه داشتید که روزه بگیرید، وظیفه داشتید که خدا رو بپرستید، به بندگی و اطاعت اون سر بسپارید.

قرار بوده که فرمانبردار باشید و اصولا شما پر از وظیفه بودید و حق و حقوقی برای شما تعریف نمی‌شده.

ما بعد از اتفاقاتی که در رنسانس می‌افتد و بعد از این انسان‌گرایی و این نوع نگاه‌ها مواجه می‌شویم با حق و اصولا واژه حق و اینکه انسان‌ها هم دارای حق و حقوقی هستند.

پس اصولا مباحثی که در باب حق و حقوق هست در ادیان و به ویژه اسلام کار عبث و بیهوده ای است.

اما اصولا یک بخشی از حقوق تعریف شده برای مثلا انسان‌ها.

حالا این‌ها در قیاس این دو جنس یعنی زن و مرد هست که معنی و مفهوم پیدا می‌کند.

یعنی شما مواجه می‌شوید با حقوقی که برای زنان در نظر گرفته شده.

به عنوان مثال در ازدواج و طلاق شما با زنی روبه‌رو هستید که نکته اول این هست که یک معامله داره اتفاق می‌افته.

یعنی اصولا شما با عقد روبه‌رو هستید.

عقد ریشه کلمه اش به نوعی برمیگرده برای قرارداد.

یعنی شما برای عقد قرارداد هستش که اصلا ازدواج رو شکل میدید؟

حالا فارغ از اینکه این کلمه نکاح تا چه اندازه کلمه ای دور از عشق و مهر و محبت و عاطفه است، فارغ از این که قرآن حتی یک بار هم نزدیک به این معانی و این مفاهیم نشده، مفاهیمی شبیه به عشق، شبیه به مهر، شبیه به دوست داشتن، شبیه به علاقه، اصلا به این موضوعات نزدیک هم حتی نشده.

فارغ از این ها شما مواجه هستید با این نگاه کثیفی که به ازدواج میشه.

حالا گفتم به جز این که به نکاح بخوایم فکر بکنیم و به ریشه لغویش بخوایم فکر بکنیم.

شما با یک قراردادی روبه رو هستید که در حقیقت زن رو خرید و فروش میکنه.

یعنی یه مهری میدید که این زن رو بخرید.

قرار هست یه پولی بدید تا این برده رو خریداری کنید.

نگاه برگرفته از همون نگاه برده داری هست.

یعنی اصولا نگاه اسلامی در رابطه با ازدواج برگرفته از همین نگاه برده داری هست.

زنان به نوعی برده اسباب و وسیله و مال مردان هستند.

از همون نقطه ابتدایی که دربارش صحبت کردند یعنی آفرینش زنان اسبابی برای مردان بوده.

برای این بوده که مردان تنها نباشند.

حالا این رویه ادامه پیدا کرده وقتی به جایگاه قانونگذاری می رسه قرار هست که مرد این مال رو بخره.

قرار هست که این مال رو برای خود بکنه.

قرار هست که حالا یه پولی پرداخت بکنه تا این برای خودش بشه.

و این نگاه بیمارگونه در ارتباط با رابطه انسانی و ازدواج برگرفته از همون نگاه برده داری هست و برگرفته از همون نگاهی ست که از همون ابتدا در باب آفرینش زن در اسلام و قرآن درباره اش بحث شده و ما درباره اش بحث کردیم.

فرای مبحث ازدواج شما می رسید به طلاق گفتیم یعنی قرار است که شما برده ی طرف مقابلتون باشید؟

خب این هر وقتی که این برده و نخواست می تونه طلاقش بده.

یعنی شما وقتی با این قواعد اسلامی روبرو میشید، قواعد اسلامی به این شکل هست که مرد هر زمانی که اراده کرد می تونه با گفتن طلاق طرف رو طلاق بده.

حالا امروز به جوامع اسلامی نگاه نکنید که یک رفتارهایی از خودشون نشون دادن.

چهار تا دادگاه هم درست کردند و چهار نفر رو به عنوان قاضی نشاندند اونجا و مثلا اومدن شمایلی از این تمدن رو به خودشون گرفتن که ما هم متمدن شدیم و ما هم دادگاه داریم.

ما هم قوه قضاییه داریم.

در ابتدای امر و در صدر اسلام قضیه به این شکل بوده که شما ازدواج می کردید و این مال رو خریده بودید.

این زن به نوعی مال شما بود، در اختیار شما بود.

حالا هر روزی هم که نمی خواستید می می‌گفتید من طلاقت دادم با گفتن این تموم بود و این قرارداد از بین می‌رفت و در برابرش زن همچین حقی نداره.

زن اصلا نمی‌تونه طلاق بگیره.

شما حتی امروز هم به این مسائل نگاه می‌کنید.

در ایران و یا در دیگر کشورهای اسلامی می‌بینید که زنان هیچ حقی در موضوع طلاق ندارن.

مرد می‌تونه به راحتی طلاق بده حتی با گفتن یک کلمه بدون دلیل و زن با داشتن هزاران دلیل هم موفق به گرفتن طلاق نمی‌شه.

خب این از اون حقوق پایمال شده زنان هست.

این حقوق پایمال شده یکی دو تا نیست.

اینقدر زیاده که می‌شه درباره‌اش ساعت‌ها صحبت کرد.

مثلا یک نمونه دیگه ای هم که می‌شه دربارش صحبت کرد دیه هست.

البته قبل از این که من درباب دیه صحبت بکنم به خاطرم اومد که ما وقتی در باب ازدواج صحبت کردیم، خب خیلی مسئله ازدواج خیلی موضوع مهمی هست.

من سعی می‌کنم در یک برنامه مجزایی هم در این باره صحبت بکنم چون موضوعات قابل بحثی درش هست که باید در موردش بیشتر صحبت بشه.

این پرانتز رو اینجا باز کردم که بدونیم در باب این مسائل ازدواج در باب مسائل مرتبط با ازدواج یعنی نه صرفا ازدواج در اسلام.

اینکه مثلا تا چند زن رو در اختیار میگیرن، اینکه صیغه چه شکلی وجود داره و موضوعاتی از این دست، باید یه برنامه مجزایی هم بسازیم و درباره اش صحبت کنیم که حتما این کار رو هم خواهیم کرد.

اما برگردیم به ادامه بحثمون و دیگه به عنوان مثال در باب حقوق زنان دیگه هم یکی از این بخش ها هست که دیگه هم که میدونید چیه.

اینکه حالا یک نفری اگر یک مصدومیتی ببینه به واسطه درگیری که بینشون چه عمدا چه سهوا اتفاق افتاده خب یه مقداری پولی رو به عنوان دیه بهش تعلق میگیره.

شما مواجه میشید با زنانی که نصف مردان این دیه رو دارند.

یعنی اگر قرار باشه مردی.

کشته شود و یا زنی کشته بشه.

اون زن نصف اون دیه ی مرد رو می بره.

یعنی به واقع اعتقاد این هستش که اون زن نصف این ارزش رو داره، نصف اون ارزش مرد رو داره.

حتی کار از اینجا سخیف تر و وحشتناک تر هم میشه.

دیگه حتی به این کتاب های فقهی و آثار اجتهادی که از این.

شیوخ وجود داره و از این مجتهدین وجود داره مراجعه کنید.

میرسید به یک معانی کثافت بار به معنای واقعی کلمه میشه گفت کثافت بار که دیگه حتی بیضه چپ یک مرد هم با ارزش تر از یک زن هست.

یعنی شما مواجه میشید با این معانی که واقعا منزجر کننده است.

دیگه قابل بحث و عرض هم نیست.

یعنی شما در قانون دیه وقتی می خواید در باب حقوق زنان صحبت بکنید سرتون سوت می کشه.

اصلا با این نگاه های وحشیانه این البته فقط و فقط برنمی گرده به زنان در کنار اونها.

کافران رو دارید؟

مشرکین رو دارید.

باورمندان به دیگر ادیان رو دارید.

یعنی چون می دونید که اسلام اهل کتاب رو به نوعی.

قبول کرده تا حدی اونها رو جزو کافرین و مشرکین قبولشون نمی کنه.

یعنی مسیحیان و یهودیان و بخشی هم زرتشتیان هایی که دارای کتاب هستن به نوعی حالا به گفته خودشون که در طول تاریخ به عنوان اهل کتاب ازشون یاد می شده اینها رو قبول دارن.

دیگه اونها رو جزو مشرکین و کافران نمی دونن که حالا قرار باشه خونشون رو بریزن اموالشون رو تصاحب کنند.

اما در باب موضوعاتی که بر می گرده به قانون دیگه خب شما مواجه میشید با این جنون و این نابرابری و بی عدالتی که در این طبقه بندی بیمارگونه مرد مسلمان رو در اون نوک هرم قرار میده و حالا میاد زن مسلمان رو قرار میده بعد میاد اهل کتاب رو قرار میده بعد میاد مثلا کافران و مشرکین رو قرار بده و این طبقات بیمارگونه مدام در حال تکرار هست که نشون بده چگونه پایبند به این نظام بیمار است.

فرایندی که گفتم اگر ریز بشی درش با این بوی تعفن بیشتر آشنا میشید و بیشتر و بیشتر از این منجلاب ناراحت تر میشید به نوعی و مواجه میشید با این تمایزات و تفاوت هایی که در مساله زنان وجود داره و چه در باب دیگر انسان ها و موجودات فرا این.

در زمینه ارث هم به همین شکل هست دیگه.

یعنی شما در باب حقوقی که در زمینه ارث هم اتفاق می افته همین شکلی هست؟

زنی که حالا همسرش رو از دست میده تا چه حد سهم میبره در برابر فرزندان؟

این خودش یه بحثی هست یه پدری که مرده حالا بین فرزندان دختر و پسرش تا چه اندازه تفاوت وجود دارد؟

و چگونه نصف آن پسرها ارث می برند؟

هم موضوع قابل عرضی است و شما مواجه می شوید با این نابرابری که در حقوق زنان وجود دارد.

شاید حق مطلب را علی ابن ابیطالب امام اول شیعیان در نهج البلاغه بیان کرده که آدرسش خاطرم نیست و اصلا مهم نیست و اگر کسی خواست می تواند مراجعه کند و چندین بار این را اذعان کردم که مغز انسان سطل آشغالی نیست که پر بشود از این دری وری ها که حالا تاریخ ها و زمان ها و صفحات و آدرس ها را بدانید.

امروز با یک سرچ ساده می شود همه این ها را به دست آورد و زمان و انرژی و وقت و این ذهن که قرار هست کارهای بزرگتر و بهتری بکند و به راه حل های بهتری برسد، قرار نیست که خودش را درگیر این زندان ها بکند.

اما فکر می کنم در نهج البلاغه بود که علی ابن ابی طالب درباره اش صحبت کرده.

امام اول شیعیان، خلیفه چهارم اهل سنت که گفت زن ها بی ارزش هستند.

نقل به مضمون می کنم چون باز هم مهم نیست این که حالا دقیقا چی گفته اما نقل به مضمون می کنم که به این شکل است.

مضمون حدیث به این شکل بود که زنان بی ارزش و بی اعتبار هستند و بعد مصداق ها و مثال هایی را هم برایش می آورد.

این که حالا در دیه نصف ما سهم می برند و در ارث نصف مردان سهم می برند و با تکیه به این مضامین اسلامی داشت این باور و استدلال خودش را همسو برای مردم بیان می کرد که بله زنان تا این اندازه بی ارزش و بی اعتبار هستند چرا که نگاه خدا و قرآن و اسلام بهشون این شکلی است.

یعنی حق مطلب آنجا بیان شده که تا چه اندازه نگاه اسلام نسبت به زنان نابرابر و زشت و کثیف است.

در باب حقوق موضوعات بیشمار دیگری هست که میشه درباره اش صحبت کرد.

اما لپ مطلب دقیقا همینه که همواره نگاه اسلامی جنس درجه دوم زن رو دانسته و در باب حقوق هم به همین شکل پیش رفته.

اما بستر فرهنگی ای که برای زنان ساخته شده و این ها رو جنس دوم قرار داده باعث این بی بها بودن زنان شده دیگه.

یعنی شما مواجه میشید با کشور های مختلفی در جهان اسلام و در جهان پیرامونمون که زنان واقعا در اون بی ارزش اند.

مواجه میشید با این زندگی سختی که برای زنان ساخته شده.

اینها هیچ حق انتخابی ندارند، هیچ حق زیست اجتماعی ای ندارند.

هیچ حق پیشرفتی ندارند.

شما مواجه میشید با این درماندگی که براشون شکل گرفته.

هر چقدر هم این کشور ها ضعیف تر باشند مثل پاکستان و افغانستان بیشتر و بیشتر می بینید این درماندگی زنان را که چگونه در این اسارت مذهبی به تنگ اومدن و زندگی براشون سخت و دهشتناک است.

هیچ نوع قدرتی در اختیار ندارن و هیچ نوع حق انتخابی ندارن و نمی تونن در جامعه پیشرفت کنن.

نمی تونن گلیم خودشون رو از آب بکشن بیرون.

مورد بدترین ظلم ها و شکنجه ها و آزارها و نابرابری ها قرار می گیرن.

نه حمایت قانونی در کنارشون هست که بتونن ازش استفاده کنن، نه جامعه و اجتماع پذیرا شون هست که بتونن از خودشون کاری بکنن و محکوم به این درماندگی و سکوت هستن.

یعنی شما مواجه میشید در همین ایران خودمون؟

زنان بیشماری که همسرانشون هر زشتی و ظلمی رو دارن در قبالشون انجام میدن اما قدرت اینکه در برابرشون بایستند رو ندارن.

حالا چه از نظر فرهنگی و اقتصادی که خب نتونستن جایگاه و پایگاهی برای خودشون بوجود بیارن که بتونن کار بکنن.

بتونن شرایط شون رو پیش ببرن که زیر دین اینها نباشند، استقلال داشته باشند.

هر نوع کثافت کاری را می بینید که باهاشون می کنند اما این ها قادر نیستند که در برابر این بایستند.

از نظر قانونی هیچ نوع حمایتی براشون نیست.

تمامی حقوق مختص مردان هست.

این اشرف مخلوقات الله ذکور که حالا همه چیز رو هم برای مردان می دونه و برای مردان به حساب میاره.

شما مواجه میشید با این جنون اسلامی و این شرایط سخته برای زنان.

مورد بدترین شکنجه ها.

آزار های خانگی مورد تجاوز جنسی.

یعنی اینقدر این جنون بیمارگونه در بین این ها زیاد هست؟

چند وقت پیش بود فکر کنم یک خبری رو خونده بودم که در عربستان به یک زنی تجاوز کرده بودند و بعد اون زن رو هم محاکمه کردند به دلیل رابطه نامشروع.

شلاق زدن یعنی واقعا باید خون گریه کرد به حال این بشریت و این انسان ها که از این تفکرات بیمارگونه دست نمی کشند و در این جنون و جهالت دست و پا میزنند.

یعنی شما مواجه میشی؟

در همین ایران خودمون هم بود.

چند وقت پیش کسی که برای دفاع از خودش در برابر متجاوزی که قصد هتک حرمت بهش داشت و میخواست بهش تجاوز کنه از خودش دفاع کرد و اون طرف رو کشت.

در اون درگیری ای که بینشون پیش اومد و بعد اینها در نهایت دیوانگی و جنون این آدم رو اعدام کردند شما مواجه میشید با این جنون و جهل مواجه میشید در اشکال مختلف شما مواجه میشید با.

نگاه بیمارگونه ای که دارند.

این خشونت های خانگی که بخش مهمی از این اتفاقاتی که در جهان اسلام می افته.

امروز شما شاهد این خشونت های خانگی هستید.

یعنی شما در برابرتان میبینید زنانی که زیر مشت و لگد قرار میدید یک آیه صریح قرآن داره.

خاطرم نیست در سوره سوره نساء هست فکر کنم یا آیه 13 یا 14.

دقیق یادم نیست که داره توی اون تصویر نقل به مضمون می کنم.

یک تصویری داره به شما میده که بله زنان باید از شما فرمانبردار باشن.

بله خدا فرموده که زنان باید فرمانبردار از مردان باشند.

این تفکر مسموم و بیمار فرمانبرداری قرار هست که در تمامی اشکال خورانده بشه به مردم.

حالا در این تصویر قرار هست که زنان فرمانبردار این خدایگان بر زمین باشند.

اون خدای در آسمان دارای اون خدایی که بر زمین تصویر کرده که مردان مسلمان هستند.

این خدایگان در برابرشون این زنان رو دارن.

این زنان باید در برابر اینها تسلیم باشند و به فرمان اونها گوش بدن.

حالا اگر روزی زد و یکی از اینها خبط و خطایی کرد و در برابر این فرمان های الهی ایستادگی کرد، اینجا به شما سه راهکار رو میده.

میگه در وهله اول شما باهاشون پرخاش بکنید بهشون گوشزد بکنید که نباید این کارو بکنید، نباید اینجوری شما باید فرمانبردار باشید.

شما باید مطیع باشید.

من فرمانده و شما فرمانبردار هستید. خب؟

اما میگه اگر تکرار کرد شما لحاف تشک تون رو جدا میکنید، باهاش رابطه جنسی برقرار میکنید، تنبیهش میکنید به این شکل.

و اما در مرحله سوم داره اقدام میکنه که شما باید این زنان رو کتک بزنید. باید بزنید.

نفس نفس زدن هست و آیه، آیه قرآنی هست و این قرار هست که راهگشای انسان ها در جهان هستی باشه و این جنون و دیوانگی رو شما میبینید.

به کرات در جوامع اسلامی میبینید که حالا دارن زن ها رو کتک میزنن.

این خشونت خانگی بیداد میکنه دیگه.

شما مردان دیوانه ای رو دارید که به راحتی زنان رو زیر مشت و لگد میگیرن و بدترین رفتارها رو باهاشون دارن.

هیچ قانونی نیست که از این ها حمایت بکنه.

حالا امروز در جهان مدرن به واسطه این اتفاقاتی که افتاده گاهی دولت های اسلامی سعی می کنند برای ظاهر سازی هم که شده یک رفتارهایی رو از خودشون نشون بدن اما در باطن کلام، کلام خداوند هستی قرآن هست.

آیه صریح قرآنی هست که زنان خود را بزنید.

حتی یک باری هم بود که من یه کسی رو شنیده بودم که منظور از این زدن نمی دونم زدن با دست نیست.

زدن با یک پرکاهی است و یک سری حرف های اراجیفی که زده بود.

حالا میگم در قسمتی که قرار باشه در باب نواندیشان دینی صحبت بکنیم و در باب این نگاه اصلاح طلبانه نسبت به اسلام هم صحبت بکنیم، در اونجا بیشتر درباره اش توضیح میدیم.

اما ما دنیای واقع داریم با دنیای واقعیت داریم.

یعنی در طول این سالیان دراز به واسطه همین آیات و همین خط مشی دادن ها این فرهنگ بیمار ساخته شده.

یعنی شما مواجه میشید وقتی با پزشکی قانونی های ایران که در اون زنان رو به بدترین شکل مورد آزارهای جسمی و جنسی قرار می دهند.

همسرانی که فرزندان خود را مورد ضرب و شتم قرار می دهند، اینها برگرفته از همین آیات قرآنی است.

آیه قرآنی که به صراحت داره دستور به زدن زنان میده.

حالا قرار هست اون مسلمانی که باورها و اعتقادات خودش رو از اینجا می گیره از این آیه چه برداشتی بکنه؟

قرار هست که به این فحوای کلام بزرگ شما شیوخ برسه که شما به این نتیجه رسیدید که این با پر کاهی باید اون رو بزنه و با برگ می باید اون رو بزنه.

خوب قاعدتا وقتی خداوند سبحان شما خداوند رحمان و رحیم شما در قرآن به صراحت اذعان به زدن می کنه سرانجامش این فرهنگ بیمار اسلامی هست که مواجه میشیم با خشونت علیه زنان.

خشونت افسار گسیخته، خشونت دیوانه واری که داره اعمال میشه.

بستر فرهنگی به نوعی ساخته شده که زنان در یک اسارتی غرق هستند.

اون از حجاب و خفقانی که قرار هست زنان در اسارت باشند که مردان مبادا تحریک بشن.

نگاه بیمار و مسموم اسلامی نگاهی که فقط قرار داره که صورت مسئله رو پاک کنه اگر دزدی و دزدی کرد دستش رو قطع میکنه.

اگر زنی باعث تحریک هست اون زن نمیاد بیرون میره تو خونش میشینه روش کیسه میکشیم دیگه هیچ کس تحریک نمیشه.

نگاه ها نگاه های بیمارگونه ای هست این خفقان وحشتناک.

این بها ندادن به زنان.

زنانی که قرار هست هیچ جایگاه و پایگاهی نداشته باشن.

از همون ابتدا نگاه اسلامی به این شکل بوده که این زنان جنس درجه دوم هستن.

این زنان ریاکار و فریبکار و دغل کار و شیطان هستند.

اینها رو خدا مجازات میکنه از همون ابتدای امر.

و اینها دست به دست هم میده.

این حقوق پایمال شده، این حقوق نصفه و نیمه.

این جنس دوم قلمداد شدن، این شهروند درجه دوم بودن تبدیل به یک رکن اصلی میشه.

حالا در کنار شما مواجه میشید با خشونت های بی حد و حصری که در قبال اینها انجام میشه.

و این دیوانگی و جنون رو بیشتر و بیشتر هم به پیش میبره.

در کنار این یک اشارتی هم میشه کرد در باب این فاحشگی شرعی که در جوامع اسلامی وجود داره، به ویژه در جوامع شیعی و به ویژه در همین ایران خودمون.

شما مواجه میشید با این فاحشگی شرعی و نگاه رقت باری که نسبت به زن دارن.

ما گفتیم که نگاه، نگاه شهوت آلود بوده.

نگاه پیامبر اسلام نسبت به زنان شهوت آلود بوده.

شما وقتی مواجه میشید و این داستان ها رو در کنار هم می زارید.

ازدواج های پیامبر رو کنار هم می زارید.

مواجه می شید با یک پیامبری که زندگی خودش رو غرق در شهوت دیده و رفتار هایی که در طول زندگیش کرده به همین شکل بود.

حالا مواجه می شید با این نگاه شهوانی بیمارگونه و این فاحشه گری که جنبه های شرعی و الهی و دینی به خودش گرفته.

یعنی شما با مسئله ای مثل صیغه وقتی روبرو میشید با این خانه های عفاف روبرو میشید، می بینید که نگاه این ها نسبت به زن تا چه اندازه کثیف و بیمارگونه است.

حالا یه عده ای هم بلند می شن و در باب نگاه به زنان در جوامع اروپایی و غربی صحبت.

شما در باب همون مسائل خودتون صحبت بکنید تا جوامع غربی رو رها بکنید.

ما در باب همین موضوعی مثل صیغه صحبت بکنیم که معنی این یعنی چی که یک زنی رو شما با احتساب زمان و قیمت در اختیار بگیرید برای چند ساعت و باهاش رابطه جنسی برقرار کنید.

تفاوت این با فاحشه خانه های غربی در چیه دقیقا؟

دقیقا این نگاه چه تفاوتی داره؟

یعنی شما در جوامع غربی اصلا پیش از جوامع غربی در بین انسان ها مواجه شدید با این صنعت بیمار و کثیفی که قرار است انسان ها رو برده جنسی بکنه؟

خب این از همون ابتدا هم به همین شکل بوده.

یک مبلغی رو معین میکرده، یک زمانی رو معین میکرده اینها با هم رابطه جنسی برقرار میکردن.

حالا وقتی کلاه شرعی روش بزارید و جمع بهش بدید چه چیزی به جز فاحشگی شرعی اسم میگیره؟

یعنی این صیغه چه چیز دیگری به جز فاحشگی است؟

شما یک زمانی مشخص میکنید یک مبلغی مشخص میکنید و این دو نفر قرار است که با هم رابطه برقرار کنند و این زن ها قرار است که دستاویزی برای مردان بشن، برده جنسی بشن و در قبال پول جان و تن و شرف و آبرو و هستی خودشون رو در اختیار شما بذارن.

و این چه مفهوم دیگه ای رو داره؟

حالا در یک قسمت جداگانه ای که گفتم حالا باید در باب عشق، در باب ازدواج و در باب این مسائل صحبت کنیم.

بیشتر به این موضوع اشاره می کنم.

اما اینها هم بخشی از اون نگاه اسلامی نسبت به زن هست.

اینکه تا چه اندازه این زنان رو اسباب و ابزاری برای لذت مردان تصویر می کنند.

اینکه چگونه در ازدواج زن رو معامله می کنند، می خرند، شما پولش رو میدید و شما صاحب و مالک بر اون هستید.

حالا این مالک می تونه هر روز این زن رو طلاق بده.

میتونه با گفتن طلاق اون زن رو به دور بندازه.

فرزند هم برای اون مرد هست.

حقوق هم برای اون مرد هست.

اگر دیه ای قرار هست مرد و زن بگیرند زن قراره که نصف اون مرد بگیره.

قرار هست که از یک بیضه اون مرد هم کمتر باشه.

اون دیگش اگر ازدواج می کنند زن حق طلاق گرفتن نداره ولی مرد داره اگر ارثی می برند قرار هست که زن نصف آن مرد را ارث ببرد.

قرار است که در این چادرها خفه بشود، در زیر پای این استبداد بدنش له و لورده بشود.

قرار است که در این جامعه جایگاهی نداشته باشد.

قرار است هیچ وقت به استقلال اقتصادی نرسد.

قرار است همیشه دستش در برابر مردان دراز باشد و در این بدبختی و مصیبت بماند.

قرار است که بدترین خشونت ها در قبالش انجام بشود و لب از لب باز نکند.

هیچ حامی نداشته باشد.

قانون بر علیه اش باشد.

مردمان و فرهنگ بر علیه اش باشند و زندگی سختی را به پیش ببرد.

قرار است در نهایت نگاه مردان شهوت آلوده به زنان باشد.

زنان را به عنوان ابزاری برای ارضای شهوات خودشان ببینند.

و شما مواجه می شوید با این فاحشگی شرعی و این نگاه بیمارگونه ی اسلامی در قبال زنان.

در نهایت همه این ها شما مواجه می شوید با یک جامعه های شهوت پرست و آلت پرستی که در این جوامع اسلامی به کرات در برابر شماست.

نگاهی که به زنان می شود را نگاه کنید.

رفتاری که در قبال زنان میشه رو نگاه بکنید.

شما مواجه میشید با این مجنون هایی که حالا حتی قربانیان خودشون رو عامل بدبختی و مصیبت می دونند.

یعنی شما نگاه بکنید نهایت این تفکرات مسموم ما رو به اونجایی میرسونه که حالا اگر زنی مورد تجاوز قرار گرفت متجاوز رو قرار نیست که مورد مواخذه قرار بدن.

قرار هست که این قربانی رو مورد مواخذه قرار بدن که تو چرا فلان لباس رو پوشیدی؟

این تفکر بیمار قرار هست که یک سری مجنون رو بار بیاره که در نهایت قربانیان رو مورد مواخذه قرار بدن.

این جنون اسلامی ما رو تا نهایت قهقرا میبره و ما در این قعر دیوانگی و این جنون واقعا دیوونه شدیم.

یعنی اصلا وقتی بهش فکر میکنم، وقتی به بعضی از موضوعات نگاه میکنم چندین سال پیش بود در یک مصاحبه تلویزیونی بود که پخش می کرد.

از همین شبکه های جمهوری اسلامی، از این صدا و سیمای احمقانه جمهوری اسلامی، از این نشر دیوانگی و جنون که به دختری تجاوز جنسی شده بود به بدترین شکل و وحشیانه ترین شکل که طرف با چاقو این کار را انجام داده بود.

یعنی با چاقو این جنایت را مرتکب شده بود و به زور این کار را انجام داده بود و در مصاحبه ای که داشت جمهوری اسلامی نشان می داد و تهیه کرده بود.

اینجوری بود که داشت نشون می داد اون پسره که متجاوز بود صحبت می کرد.

بله این به دلیل پوششی که داشت من تحریک شدم و اصلا دوربینی که اینها گرفته بودند به سمتی بود که داشتند تطهیر می کردند.

کار این جانی دیوانه رو که قاعدتا در این نظام فکری پرورش یافت و فرزند خلف این نظام جنون آمیز هست.

این نوع نگرش و این نوع استدلال کردن ها در نهایت قرار هست که این مجانین رو به بار بیاره و شما مواجه بشید با متجاوزین دیوانه ای که حالا حکومت داره ازشون حمایت میکنه که بعله شما اگه تجاوز کردید دلیلش این هستش که اینها بد لباس پوشیدن.

یعنی ما اجازه شرعی می گیریم از پیامبری که به زن پسرخوانده خودش رحم نمی کنه؟

ما این اجازه شرعی رو از اون خداوندی که در آسمانها نشسته و مدام هم در باب مسائل جنسی و جسمی محمد آیه نازل می کنه می گیریم که بله شما می تونید اگر زنی لباسی پوشید که شما رو تحریک کرد شما بهش حمله بکنید.

قبلا میتونستید کتکش بزنید میتونستید بخرینش صاحبش بشید.

حالا می تونیم بهش تجاوز هم بکنیم.

فکر کنم اگر این فرمان تفکرات مسموم اسلامی پیش بره در نهایت ما به یک همچین جایگاهی هم برسیم که اجازه تجاوز رو هم بدن دیگه و اجازه تجاوز هم بخشی باشه.

هر چند که تجاوز هم دارن انجام میدن.

تجاوز به شرافت، به وجودیت، به آزادی، به فردیت این زنان داره مدام انجام میشه.

در این جوامع بیمار اسلامی.

بحث در باب این موضوع خیلی زیاد هست و ما میتونیم ساعت ها درباره اش صحبت بکنیم.

قاعدتا در باب این جوامع اسلامی و این نگاه آلت پرستانه و شهوت پرستانه، فرای اینکه من یک کتابی هم تحت عنوان آلت پرستان به رشته ی تحریر درآوردم که به نوعی این نگاه بیمار و آلوده رو هم دربارش صحبت کردم.

اما فرای اون ویژه برنامه ای هم تحت این عنوان خواهم داشت که دربارش بیشتر صحبت بکنیم چون موضوعاتی است که حقیقتا قابل بحث و عرض هست.

در این قسمت سعی میکنیم در همین جا برنامه رو ببندیم.

اما صحبت در باب زنان در اسلام و این نگاه بیمارگونه ای که اسلامی ها نسبت به زنان دارند هم بسیار طولانی هست.

گفتم در برنامه های آتی سعی میکنیم در باب موضوعات مختلفی صحبت کنیم که قاعدتا در باب زنان هم ادامه پیدا خواهد کرد.

در این انتهای برنامه هم دوست دارم باز هم با شما در میون بزارم که اگر دوست دارید همراه من باشید و این صدا شنیده بشه و یاران بیشتری به من و در این راه همراه من باشن.

برای این تغییر می تونید آثار من رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

وقتی هم صحبت از آثار می کنم منظورم فقط این برنامه به نام جان نیست.

پیش تر از این که من برنامه ای به نام جان رو با شما مطرح بکنم و پخش بکنم و منتشر بکنم.

برنامه ای که قرار هست در باب موضوعات مهم به زبان صریح، رک، ساده و بداهه صحبت بکنه.

فرای من عقاید و باورهام رو تحت عناوین کتاب هایی هم به رشته ی تحریر درآورد.

به عنوان مثال همین کتاب آلت پرستانه که توی این برنامه در این انتها هم بهش اشاره کردم.

کتاب های داستانی، داستان های کوتاه، اشعار، مقالات، آثار تحقیقی.

این کتاب ها به صورت رایگان در اختیار شما هست.

می تونید به وب سایت جهان آرمانی یا شبکه های اجتماعی مراجعه کنید و این آثار رو به صورت رایگان دریافت کنید و اگر دوست داشتید در کنار من باشید این آثار رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت یازدهم : اسلام سیاسی

خب دوستان در این ابتدای برنامه بهتر هست که قبل از هر چیزی ما به محمد رجوع بکنیم.

محمد و نگاه او برای حکومتداری و اصولا گره خوردن نگاه های اون با حکومتداری و این مباحث سیاسی.

خب ما وقتی به ادیان نگاه میکنیم و ادیان ابراهیمی رو مد نظر داریم و به ویژه اسلام اما در مجموع وقتی به این ادیان ابراهیمی نگاه می‌کنیم مواجه می‌شیم با پیامبرانی که گاها مصلحان اجتماعی بودند و گاها به دنبال قدرت طلبی و به نوعی داشتن حکومت.

یعنی موسی و محمد جزو اون دسته ای هستن که به دنبال حکومت‌داری پیامبری کردن.

یعنی از اون ابتدای امر هم می‌شه ریشه های علاقه به حکومت‌داری رو در اینها دید که هدفشون یک نوع هدف سیاسی بوده.

از همون ابتدا هم همین شکل بوده، هدفشون تقابل با نظام سیاسی بوده.

اما در کنار اینها کسانی مثل مسیح رو داشتیم به عنوان مثال که اینها کمتر خودشون رو درگیر مسائل سیاسی می‌کردن.

حتی با حکومت وقت هم مشکلی نداشتن.

حتی وقتی صحبت باهاشون می‌شده در باب حکومت وقت سعی میکردند یک نوع جواب های محافظه کارانه ای بدهند و خودشان را راحت بکنند به نوعی و درگیری ای به وجود نیاورند.

به نوعی نگاهشان توامان و گره خورده با مباحث سیاسی و حکومت داری نبود.

اما در کنار اون محمدی رو داریم که به شدت نگاه گره خورنده ای با مباحث سیاسی و حکومت داری داشت.

یعنی از همان ابتدا در برابر حکومت وقت بوده در برابر.

حالا همون جمعی از اون روئسای قبیله که بر مکه حکومت میکردند در برابر اونها بوده، در برابر موعظه های اونها بوده.

به نوعی رفتارهایی که انجام میداده، رفتارهای سیاسی ای بوده که قدرت اونها رو لگدمال میکرده.

وجود کعبه و این ارزشی که برای مردم مکه داشته.

کعبه به عنوان یک جایگاهی که خب خیلی از قبایل مختلف میومدن برای زیارت و بعد به واسطه این زیارتی که می‌کردند خب مسائل تجاری و اقتصادی هم رونق پیدا می‌کرد دیگه در اون کشور اصولا این مبادلاتی که بین مردم مکه و دیگر اقوام اطراف اتفاق می افتاده اونها رو کمک می‌کرده و وقتی پرچم مخالفتی از سوی محمد در برابر اونها برداشته میشه، به نوعی اونها میتونن این موضوع رو درک کنن که این مساله مسئله سیاسی و بعد سیاسی به خودش میگیره.

یعنی حالا کسی اومده که قرار هست این کعبه رو دگرگون بکنه؟

قرار هست که این خدایگانی که برای قبایل مختلف دارای ارزش و اعتبار هست رو از بین ببره؟

خب هر کدوم از این قبایل به واسطه یکی از این خدایگان میومدن یا به واسطه چند تا از این خدایگان میومدن، هر کدوم به نوعی دارای ارزش و اعتبار برای بخشی از این مردم بود.

و خب حالا یک پیامبری بود که علائم یگانگی و یکتا پرستی رو بالا برده بود و قرار بود که تمام این خدایگان رو محو بکنه و خب این ها خودشون رو در شرایط سختی می دیدند.

این که حالا شاهراه اقتصادی این ها و این تجارت با بیگانگان قرار هست که به نوعی بسته بشه.

اگر این اتفاق بیفته و از همون ابتدا هم شما میتونستید رگه های سیاسی این مبحث رو ببینید و این نگاه محمد نسبت به حکومت داری فرای اون در قرآن هم میتونید این ریشه ها رو ببینید.

این تقابل، این خدا و این الله رو با حکومت و حکومت مندان.

این که این خدا مدام خودش رو پادشاه جهانیان معرفی میکنه و خودش رو حاکم جهان معرفی میکنه و اصولا شما میتونید با این نگاه های سیاسی و حکومت داری، قرآن، اسلام و خدای اسلام الله روبرو بشید و این نگاه ها از همون ابتدا هم ریشه دار در قرآن وجود داشته.

حتی پیش از اینکه محمد دارای قدرتی بشه.

یعنی حتی در بین آیات مکی هم میتونید این نوع نگاه رو درک کنید هرچند اون جا کم تر بوده و هر چقدر به مرور زمان ما به سمت آیات مدنی و قدرت گرفتن هم می‌رسیم.

این آیات قدرتمندتر و این نگاه سیاسی قدرتمندتر می‌شود.

پس ما باید در وهله اول این را در نظر داشته باشیم که اسلام دین سیاسی است نه اسلام گره خورده از مباحثش با مباحث سیاسی شبیه به ادیان دیگر نیست یعنی شبیه به خصوص به مسیحیت نیست.

هرچند که مسیحیت هم که باورهای خودش را با قدرت و حکومت‌داری پیوند زد و یک دوران تاریک بزرگی را در اروپا شکل داد، یعنی این قرون وسطی و آن اتفاقات دهشتناکی که می‌افتد، همه ثمره تلاش‌های این برادران مسیحی است که جهان را به این نابودی و خفت و خواری کشاندند.

جنگ های بی شمار، تفتیش عقاید و رفتارهای وحشتناک و وحشیانه‌ای که انجام دادند، کشتار زنان و ساحره ها و الی آخر.

عناوین بی‌شماری که می‌شود درباره‌اش صحبت کرد و شاید در آینده هم درباره‌اش صحبت کردیم و برنامه ای هم ساختیم.

اما در مجموع حتی اونهایی که یعنی مسیحیانی که اعتقادات بنیادین سیاسی نداشتند هم طی مرور زمان به این سمت کشیده شدند و زمانی که قدرت رو به دست گرفتند حالا کم کم تونستند که پایگاه اجتماعی رو به دست بیارند.

هرچند که این پایگاه سیاسی بیشتر بهشون کمک کرد و اون اتفاقاتی که در روم باستان افتاد بیشتر باعث قدرت گیری اونها شد.

خیلی از بحث اصلی نمی خوایم دور بشیم اما در مجموع شما در اونها هم این نگرش سیاسی رو می بینید که حالا شما در برابرتان یک اسلامی رو دارید که اسلام اصولا دین سیاسی هست.

یعنی از ابتدا با یک خدایی رو به رو هستید که اصلا مباحث سیاسی رو مطرح می کنه در باب حکومت داری، در باب فرمان دادن، در باب فرمانبرداری و در باب این نگاه و این نظمی که قرار هست که بسازه و بعد هر چقدر که پیش میرید در این تاریخ مواجه می شوید با محمدی که حالا زمانی که هجرت می کند و به مدینه می رود دیگه دارای حکومت می شود.

یعنی دیگر حالا قرار است که یک حکومتی داشته باشد.

قرار است که پادشاهی و سلطنتی بکند.

و شما در دوران مدینه با محمدی روبرو می شوید که حالا قدرت سیاسی را به دست گرفته و قرار است که آن طیف فکری که به آن باور دارد و آن نوع حکومت را هم پایه ریزی بکند.

نوع حکومتی که قاعدتا بر پایه استبداد است.

یعنی شما با یک استبداد تمام و کمال روبرو هستید.

یک استبدادی که همه قدرت در اختیار یک نفر هست.

حالا آن یک نفر هم قرار است که تمامی این آرا و باور ها را از یک خدای آسمانی بگیرد.

حالا خدای آسمانی که در آن دوران زیست محمد وجود داشته دیگر حضور داشته.

حالا هرچقدر به آینده می رویم و بیشتر جلو می رویم در باب این مسائل بیشتر صحبت می کنیم و کم کم به این مباحثی می رسیم که در نهایت این استبداد دینی را به وجود آورده و این به مراتب وحشتناک تر و وحشیانه تر حتی از دوران حکومت خود محمد است.

چرا که در این ایستا بودن حد رو به کمال میرسونه دیگه.

حالا دربارش در آینده بیشتر صحبت میکنیم.

اما در باب این حکومتداری شما میتونید ببینید که این استبدادی که محمد بهش باورمند هست و به نوعی حکومت اسلامی قلمداد میشه در مدینه آغاز و ادامه پیدا میکنه تا حتی زمانی که به مکه میرسه.

خب شما در مکه هم دوران حکومت محمد رو میبینید چه در مدینه و چه در مکه از همون ساختاری که بهش باورمند هست دنباله روی میکنه و این راه رو ادامه میده.

حالا یه مقداری در باب این ساختار هم میتونیم صحبت بکنیم.

اینکه برآیند تفکر اسلامی قاعدتا چه نوع حکومتی رو میتونه به ما به دست بده.

خب این ریشه های تفکر ها از یک به نوعی منبع خاصی باید تغذیه بشن و منبع اصلی این نگاه هم قاعدتا در باب اسلام، قرآن و این نگاه اسلامی هستیم.

یعنی شما این حکومت داری سیاسی خودتون رو باید از این ریشه های مذهبی و این ریشه ی فقهی خودتون به نوعی تغذیه بکنید؟

حالا شما روبرو میشید با قرآنی که به شما یه خط مشی ای رو میده.

خب یک نمونه بارزی داره در باب حکومت داری که اون پادشاه پادشاهان هست.

اون خدایی در آسمان هست.

خدایی که حاکم هست و محکومیت میده.

خدایی که ارباب هست و بردگان و بندگانی داره.

این خدا حکم میکنه و بقیه مجبور به اطاعت اون هستند.

در این سیستم فکری که قرار هست به شما خورانده بشه هیچ جایگاهی در کنار خدا که وجود نداره.

قدرتی در کنار قدرت خدا وجود نداره.

قدرت ناظری در کنار قدرت خدا که وجود نداره.

ما داریم در باب یک قدرت بلاعزل و مافوق ذهن و بشری خودمان صحبت می کنیم که همه چیز به اختیار اون هست و حالا قراره اگر این مدل و این نمونه به ما یک نمونه زمینی بده، یک حکومت استبدادی وحشتناک رو به ما تجویز بکنه و به نوعی تصویر بکنه.

یعنی شما اون خدا و اون پادشاه پادشاهانی که در آسمان حاکم بر انسان ها هست رو حالا قراره که یک اشل و نمونه زمینی براش داشته باشید که قرار هست محمد در اون تخت بشینه.

قرار هست که محمد جای خدای آسمان ها رو بر زمین بگیره.

قرار هست که حاکم بلامنازع این جمع انسانی اون باشه.

قرار هست که ناظری نداشته باشه.

قرار هست که قدرتی همتا و همسوی خودش نداشته باشه و ما با این فلسفه وجودی خدا که در اسلام و دیگر ادیان و در تمامی ادیان توحیدی برابر هست روبرو میشیم که تمامی این‌ها هم دنباله‌رو یک حکومت استبدادی هستند چرا که خوراک و تغذیه اصلیشون رو هم از همین نظام فکری تک بعدی میگیرن و شما نمیتونید ازشون چیز دیگه ای رو توقع داشته باشید.

شما در اسلام روبه رو میشید با پایه ریزی یک حکومت های استبدادی که از خود دوران محمد شکل میگیره.

حکومتی که در مدینه شکل میده تا در مکه و بعد از مرگش هم این نگاه ادامه پیدا میکنه و مدام در حال بازآفرینی خودش است.

ریشه های فکریش رو از همون وجودیت خدا میگیره.

وجودیت خدایی که داره به ما این وحدانیت و این وحدت و این وحدت قدرت و در اختیار داشتن همه قدرت رو نوید میده.

حالا وقتی به مثال عینی و زمینی خودش میرسه همیشه یک حکومت استبدادی، یک حکومت توتالیتری که همه ارکان قدرت رو در اختیار داره.

همه چیز هم از آن خودش هست.

نمونه اش هم همون حکومت داری که در مدینه و مکه توسط محمد اتفاق افتاد.

اما وقتی پیش تر می رویم و جلوتر می رویم و می رسیم به دوران بعد از محمد، یک نقطه ای داشته ایم اتفاق که خب اون نقطه ای هستش که شیعه و سنی هم همه مجادلات شان را به نوعی از همانجا نشأت شده می بینند.

یعنی شما مواجه می شوید با اینکه حالا محمدی هست که این پادشاه قدرتمند و کاریزماتیکی که جای خدا را بر زمین گرفته و اوامر و فرمان هایش فرمان اول و آخر هست، هیچ ناظری ندارد.

هیچ کسی نیست که همتا و همسوی او باشد.

حرف او فصل الخطاب تمام اتفاقات است.

پایه ریزی این حکومت استبدادی و این حکومت توتالیتر و تمامیت‌خواه است.

شما مواجه هستید با این و حالا این به انتهای راه رسیده و مرده.

در این حکومت های توتالیتر اصولا بزرگترین معضل و مشکل مشکلشون در همین جایگزینی هست.

یعنی شما در ایران خودمون هم نگاه بکنید بعد از اینکه خمینی می‌میرد، شما با این جایگزینی و این مشکل جایگزینی روبه‌رو هستید چراکه کسی کاریزمای لازم رو نداره که اون جایگاه رو از آن خود بکنه.

این یک رهبری هستش که به واسطه کارهایی که کرده یک جایگاهی رو به دست آورده، یک کاریزمایی داره، یک پایگاه اجتماعی داره که این خدا بودن خودش رو از اینجاها کسب می‌کنه و حالا کسی که بخواد همتای این بیاد و در این جایگاه بنشینه همیشه دچار مشکل میشه.

در زمان محمد هم به همین شکل بوده.

حالا یک محمدی که بعد از مرگش برای جایگزینی اش مشکلات زیادی هست.

یعنی ما با شیعیانی روبرو میشیم که مدام به اون واقعه غدیر خم استناد می‌کنند که بله محمد اومد و یکبار گفت که هر کس من مولای اویم علی مولای اوست.

حالا تفاوت نظرهایی که بین اینها هست بین این دو طیف هست.

هر کدوم استدلال های مختلفی رو برای خودشون میارن.

اینکه مثلا سنی ها در باب این صحبت میکنن که خب اگر قرار بود چنین جایگزینی اعلام بشه میتونست در بین مردم در روزهای آخر عمر محمد اتفاق بیفته.

میتونست به صراحت و وضوح در باره اش صحبت بکنه و یا اینکه ریشه های کلمه ی مولا و این تمایزات و تفاوت های فکری که بینشون وجود داره و اینکه این اتفاق برای دلجویی از علی بوده استدلال هایی هستش که خب اهل تسنن میکنن.

در باب رد به نوعی خلافت علی بعد از محمد و جانشینی اومد و در برابرش هم اهل تشیع هستن که این حادثه غدیرخم رو به عنوان یک حادثه تاریخی قبول دارند که این نشانگر این جانشینی علی هست و در برابرش هم ما میبینیم که اهل سنت صحبت از این میکنن که این واقعیت تاریخی هست یعنی صحبتی دور از واقع که نیست.

این که محمد در اون انتهای عمر خودش همواره جانشین خودش برای امامت نماز جمعه و خطیب بودن ابوبکر قرار می داد.

خوب می دانید که در بین جوامع اسلامی این خطیب نماز جمعه بودن یک ارزش خیلی بالا و پر اعتباری هست.

یعنی در همین جمهوری اسلامی ما هم می بینید که ما خطیب نماز جمعه تهران به عنوان مثال رهبر انقلاب دیدیم هر کسی هم که توی یک هفته ای میاد و این خطیب بودن را به عهده می گیرد، به نوعی آن جایگاه اصلی رو بهش نمیدن.

قرار هست که موقت باشه و برای اون جلسه خاص انتخاب شده باشد.

یعنی این ارزش و اعتباری که برای خطیب نماز جمعه می دن چون قرار هست که مهم ترین مباحث سیاسی خودش را هم اون خطیب جمعه در همون روز بیان بکنه.

یک خطابه ای بذاره و در اون در باب مسائل مهم کشور و مسائل مهم اجتماعی هم صحبت بکنیم و وقتی استدلال میارن در باب این موضوع اهل سنت که خطیب نمازهای جمعه انتهایی در زمان پیش از مرگ محمد ابوبکر بوده، هم دلیل و استدلال برای اینکه جانشین خودش رو انتخاب کرده.

حالا ما در باب این موضوع صحبت کردیم به خاطر اینکه به این موضوع مهم برسیم که فرای ابوبکر انتخاب شد.

بعد از اون ما مواجه بودیم با یک انتخابات.

یک نیمچه انتخاباتی که در اسلام رخ داد به نوعی چاشنی ضعیفی از دموکراسی و یا شاید بهتر باشه بگوییم که اون نخبه گرایی یعنی شما مواجه هستید با یک نوع چیزی شبیه به انتخابات که برای انتخاب اون پیشوا سعی میکنن یک انتخاباتی رو هم ترتیب بدن که در این انتخابات قرار نیست که مردم به صورت مستقیم شرکت بکنن که ما اسمش رو دموکراسی بزاریم.

همون نخبه گرایی که صحبت کردیم.

یعنی منظور این که حالا منظور از نخبه هم این نیست که شخصیت های خیلی با شعور و با فرهنگ و با کمالات و با دانشی بودن نه منظور همان رییس قبایل و کسانی که به نوعی از جایگاه حداقل اقتصادی و یا شاید سیاسی بالاتری قرار داشتند.

این رییس قبایل قرار بوده که در یک رای گیری حالا با کسی بیعت بکنند و به کسی رای بدهند.

به قول معروف و این بیعت کردن هم داستانش از اینجا آغاز میشه.

این که این رییس قبایل حق دارن که با کسی بیعت بکنند یا نکنند.

خب شما مواجه میشید با این نگرش که به نوعی می تونه مثلا نویدبخش این باشه که خب اینها یک پله خودشون رو بالاتر و فراتر از اون حکومت های استبدادی پادشاهی قرار دادند.

یعنی حکومت پادشاهی که قرار بوده مدام از پدر به فرزند، از فرزند به فرزند.

ادامه پیدا کنه.

هیچ نوع به نوعی تخصص درش نقشی نداشته.

حالا در این شاید ذره ای تخصص، ذره ای جایگاه هم نقش داشته باشه.

شیعیان عزیز هم در پی نابود کردن این بودند دیگه.

یعنی دوست داشتند که این حکومت پادشاهی در خاندان بنی هاشم و در نوادگان و نوه های پیامبر ادامه پیدا بکنه و علی بشه و پسرش حسن بشه و حسین بشه و اینها به ترتیب پادشاه بشن و به نوعی پادشاهی با همون تعاریف کلاسیک خودش اتفاق بیفته.

اما نگاهی که در باب اسلام هست میشه این نگاه رو نسبت بهش داد که حالا قرار بوده که یک مقداری متفاوت باشه.

اما ما وقتی در باب این مسائل صحبت می کنیم یعنی انتخاب کردن یک فرد یک ابزاری است برای رسیدن.

یعنی شما میتونید از ابزار دمکراسی استفاده بکنید.

خود دموکراسی را به عنوان یک ابزار قلمداد کنید.

اینکه شما با آرای مردمی فلان شخص رو به عنوان رییس جمهور خودتون قرار بدید یا میتونید به عنوان رهبر خودتون به عنوان پادشاه خودتون قرار بدید.

موضوع این هست که شما از این ابزار میتونید استفاده کنید و این ابزار ابزار دمکراتیکی باشه برای انتخاب کردن.

اما موضوع این هستش که بعد از اون انتخاب قرار هست که تا چه اندازه این رفتار دموکراتیک و یا غیر دمکراتیک باشه و اصولا دمکراسی قرار هست که نقش وسیله رو به خودش بگیره و شما این وسیله رو تا حدودی به شکل دست و پا شکسته ای در بین اون صدراسلام و بعد از واقعه مرگ محمد میتونید ببینید ولی بعدش قرار هست که باز تبدیل به اون نظام استبدادی بشه.

قرار است که همه چیز در اختیار این فرد باشه.

یعنی اگر ما بخواهیم این نگاه رو متفاوت قلمداد کنیم این هستش که اگر کسی قرار باشه در این انتخابات به هر شکلی تبدیل به شخصیت اول بشود، قرار است که بر رفتارش نظارت بشود.

قرار هست که پاسخگو باشد.

قرار هست که قدرت شرطی باشد.

قرار است که همه قدرت را در اختیار خودش نگیرد.

قرار است که قوای قدرتمندی هم در کنارش مستقلانه بتوانند کار بکنند و به موازاتش قدرت داشته باشند و یا فراتر از آن که حالا نزدیک به باورهای خودمان می‌شود و حالا در آینده سعی می‌کنیم که درباره‌اش صحبت بکنیم.

اما ما وقتی به اسلام می‌رسیم قضیه به این شکل نیست.

یک ابزاری که به اسم دموکراسی نیم‌بندی که درباره‌اش صحبت کردیم که حالا قرار است یک انتخاباتی شکل بگیرد و یک کسی را به صورت عمومی انتخاب بکنند، این منتخب می‌شود اما همه قدرت و همه استبداد را در دست می‌گیرد و برمی‌گردد به همان ریشه های ساختاری فکری اسلامی در باب حکومت و حکومت‌داری که برگرفته از همان نگاه خداوندی هست.

یعنی در نهایت قرار هست که حتی اگر ما یک روز خدا رو هم به انتخاب خودمون هم در بیاریم و انتخابش کنیم، در نهایت قرار هست که نقش خدا رو بازی کنیم.

اما این نگاه رو شما در نظر بگیرید.

یک اینکه اون بازی ای که به نوعی شیعیان بازی کردن در طول این مدت و همواره یک نوع سنگ اندازی حتی در این وسیله ی رسیدن به قدرت هم ایفا کردند و بازی کردند و شما مواجه شدید با این رفتارها فرای اون.

کم کم این نگاه هم به همون سمت رفت دیگه.

یعنی وقتی ما به معاویه می رسیم.

و بنی امیه دیگه روبرو میشید با اینکه تبدیل به اون پادشاهی تمام عیار و کلاسیک میشه که حالا تک به تک سعی میکنن این حکومت و این پادشاهی رو در بین خودشون بچرخانند و ادامه بدن و این تبدیل به یک استبداد تمام و کمالی میشه که اسلام در خدمت استبداد است و استبداد هم در خدمت اسلام.

و این حکومت شاهنشاهی و پادشاهی در اسلام شکل میگیره.

چرا که اصولا ریشه ی تفکری و ریشه ای ساختاری اش هم گره خورده با همین امر بوده.

یعنی گفتیم دربارش صحبت کردیم که وقتی شما شاه شاهان رو در اون بالای نوک هرم قرار میدید، در نهایت اگر قرار باشه که یک ساختار سیاسی رو هم تنظیم بکنیم هم راستا با اون، در نهایت اون هم قرار هست که جایگاه اون پادشاه رو در اختیار بگیره و همون راه رو ادامه بده.

و حالا اگر ما جلوتر بریم فرای این حالا میشه درباره ی این موضوعاتی که در تاریخ اسلامی اتفاق افتاده هم صحبت کرد.

من در یک برنامه مجزایی در رابطه با واقعه ی عاشورا هم صحبت کردم.

تاریخش رو هم تا حدودی سعی کردم به صورت موجز توضیح بدم.

میتونید اون ویژه برنامه رو هم گوش کنید.

ویژه برنامه ای که در باب عاشورا هست در باب محرم هست و در باب این مساله هم میشه صحبت کرد.

اینکه چگونه این اتفاق افتاد و اون نیمچه دموکراسی ای که در راستای وسیله ای برای رسیدن به حکومت مدار و رسیدن به اون پادشاه و خلیفه اتفاق می افتاد برچیده شد.

اینکه حسین بن علی در این چه نقشی داشت؟

معاویه چه نقشی داشت؟

یزید چه نقشی داشت؟

حسین چه کاری کرد؟

در برابر این اتفاق هم دربارش توضیح دادم و میشه باز هم در باره اش صحبت کرد.

اما موضوع این ساختار سیاسی هست که ما داریم درباره اش صحبت میکنیم.

ساختار سیاسی ای که حتی همون وسیله ای که قرار بر انتخاب هم بوده موضوعی نبوده که مثلا محمد دربارش صحبت کرده باشه، قرآن درباره اش صحبت کرده باشه.

یک شوری بوده که بین خود مسلمون ها اتفاق افتاده و به این نتیجه رسیدن.

یعنی مثلا عمری رو روبرو شدیم که شش نفر از شخصیت هایی که جایگاه و پایگاهی داشتند می توانستند به نوعی خلیفه بشند رو در یک اتاقی جمع کنه و با یک حالت خاصی هم می آمد و اینها باید با همدیگر به نوعی کنار می آمدند و با یک نفر بین خودشان بیعت می کردند و حتی که حالا در بین آنها طلحه و زبیر و علی و عثمان و اینها بودند، دو نفر دیگر هم خاطرم نیست و حتی عمر می آید یک کاری هم می کند.

اینکه یک نفری را مامور می کند که پشت این در وایسته و اعلام می کند که یا بین شش نفرشان یک نفر را به عنوان خلیفه انتخاب می کنند یا همه شان را می کشید.

کسی حق ندارد بدون بیعت از اینجا خارج بشه.

یعنی یک همچین تفکری بوده و اینها تفکراتی بوده که خودشان در جمع خودشون بهش رسیده اند.

یک ریشه مذهبی نداشته.

یعنی محمد نیامده درباره اش صحبت بکند.

قرآن نیامده، حدیثی درباره اش نیست.

این تفکر جمعی خودشان بوده و به خاطر همین ریشه ی قدرتمندی هم نداشت و به سادگی هم از بین رفته و شما می بینید که در طی مرور سال های آینده در بنی امیه کلا دیگه از بین میره.

یا حتی ریشه های فکری شیعه هم از همون ابتدا در پی همین حکومت شاهنشاهی وراثتی بوده.

یعنی شما اگه با شیعیان رو به رو بشی خب شیعیان نهایت تفکرشون این هستش که این خونه پادشاهی بین بنی هاشم بمونه دیگه.

یعنی از در دل نوادگان محمد حسن و حسین ادامه پیدا بکنه تا این دوازده امام هر کدومشون به اون پادشاهی برسند و اصولا ریشه تفکری اون ها هم به همین شکل بوده و در نهایت هم این وسیله برای رسیدن به پادشاه تغییر کرده و در نهایت به همون پادشاهی رسیده.

اما ریشه های حکومت داری همواره از همون ابتدا هم به یک شکل بوده.

همواره در این راستا بوده که قرار بوده یک پادشاه قدرتمندی، یک فرمانده ای در نوک اون قدرت بنشینه.

کسی اون رو مورد کنکاش قرار نده، قدرتی در کنارش نباشه، به موازات اون نهادی وجود نداشته باشه و در مجموع یکه‌تاز این میدان سیاست باشه.

این فلسفه و وجودیت این حکومتداری در اسلام بود.

از همون ابتدا ریشه هاش هم بر میگرده به اون نگاه به خدا و این حکومت استبدادی پیش رفته و پیش رفته و در دوران امویان و عباسیان همینجور ادامه پیدا کرده در نقاط مختلف.

شما بیایید و ادامه بدید در صفی با صفویان به نوعی ورژن شیعی رو ببینید که همون نوع نگرش هست بدون هیچ تفاوت.

یک قدرت ماورایی که جایگاه خدا رو بر زمین میگیره.

این رو ادامه بدید در بین شیعیان گفتم مثلا به صفویان رجوع کنید و بعدش بیایید قاجارها رو ببینید و اصولا این نوع نگرش سیاسی اینکه سایه خدا بر زمین هستن، اینکه نماینده خدا، آیت خدا خود خداوند بر زمین هست همون نگاهی هستش که در همون همان ابتدا در دوران محمد اتخاذ شده، خود محمد پیامبر خدا جایگاهی داشته به همین شکل بوده.

شما چه از دوران امویان، چه عباسیان و چه بعد تر از او حتی در بین مثلا همین ترک های عثمانی هم اگر بخواهید ببینید عثمانیان.

هم به همین شکل بوده.

یک پادشاه قدرتمندی در جایگاه خدا می نشسته.

همه قدرت را در دست میگرفته.

همه چیز ابزاری بوده براش برای رسیدن به اون اهداف با همون شکل و شمایل و رفتارهای اسلامی پیش میرفته.

با همون قوانین، با همون شریعت، با همون شریعت مد نظر و در نهایت با همون نگاه حمله کردن به دیگر کشورها راهزنی و همون طرز تفکری که در همون صدر اسلام هم شکل گرفت و این حکومت ادامه پیدا میکرد.

اما ما می رسیم تا امروز. اسلام امروز.

اسلام هم به همین شکل هست.

اسلام امروز در خدمت استبداد هست و استبداد هم امروز در خدمت اسلام است.

اینها دو رویه چاقویی هستند که با هم و در کنار هم قرار گرفتند و با هم راه رو به پیش میرن.

امروزه هم در جوامع مختلف اسلامی گره خوردن استبداد و اسلام رو میتونید ببینید.

در تمامی این کشورها بویی از مسائلی که مرتبط با مردم سالاری باشه وجود نداره.

در ایران خودمون شرایط رو ببینید که یک قدرت غالبه ای وجود داره و این شکل سخیف از حکومت داری.

این نگاه ولایت فقیه که به نوعی همون نگاه پادشاهی است با یک تمایزات کوچک و بی معنا و بی مقداری که در کنار این قرار گرفته همون پادشاهی به یک شکل دیگری هست.

خیلی هم شکل سخیف و غیر قابل عرضی.

یعنی تفاوت ها.

هیچ تفاوت خاصی رو شما نمیتونید ببینید.

همون نگاه هست.

همون نگاه گذشته هست.

یا حکومت های پادشاهی هست یا حکومت ها در هر قسم دیگه ای که باشند حتی اگر جمهوریت هم باشند باز هم این جمهوریت هست در خدمت استبداد و قرار است که این رئیس جمهور نقش همون پادشاه رو بازی کنه و اصولا استبداد و اسلام با هم گره خورده اند و در خدمت هم هستند و با هم به پیش می روند.

ولایت فقیه و پادشاهی همداستان و هم راستا با هم هستند.

در مابقی کشورهایی هم که در جهان داریم و نمونه های اسلامی هستند هم داستان به همین شکل پیش می رود.

یک خدایی که بر زمین قرار است حکومت بکند، حکومتی که همه چیز در اختیار او هست، قرار به ناظری نیست.

قرار به هیچ قدرتی هم در کنارش نیست.

و این استبداد بخش جدا نشدنی از این واقعیت اسلامی شده و نوع حکومتداری اسلامی و این اسلام سیاسی مدام گره خورده به پایین استبداد.

در کنار این ما قوانین شرعی را هم داریم.

در کنار این موضوعی هم که داشتم صحبت می کردم، اگر کشور هایی هم در جهان وجود داشته باشند که حالا تم های به نوعی اسلامی دارند اما ذره ای از این ارزش ها دور شده اند.

شما میتوانید ببینید یک مدام در حال دست و پا زدن هستند برای رسیدن به همان جایگاه گذشته ی خودشان.

یعنی مدام در حال تجدید قوا هستند که این جایگاه خداوندی بر زمین را قدرتمند و استوار بکن.

اگر نمونه هایی در جهان هست که ذره ای از این حکومت استبدادی دور شده اند، مدام شما میبینید که این اسلامگرایان در حال دست و پا زدن هستند که این جایگاه را به همان جایگاه الوهیت و قدسیت و جایگاه خدا بر زمین برگردونن و آنها را قدرتمند سر جای خودشان بگذارند.

در غیر این صورت هم اگر شرایطی میبینید به واسطه ی آن فشارهایی است که حالا یا مردم یا جوامع مختلف یا جامعه ی جهانی به آن ها آورده و این ها دستاورد خود مسلمان ها نیست و خود مسلمان ها قاعدتا دوست دارند که برگردند به همان نظام استبدادی که درش زندگی میکرده.

فرا این تمام این اسلام سیاسی گره خورده با قوانین شرعی و شریعت.

یکی از نکاتی که در اون ابتدا هم صحبت کردم و گفتم در انتهای برنامه هم حتما خواهم بهش رسید این هست که اون حکومتداری محمد در دورانی که قدرت رو در اختیار داشت بر پایه فرامین خداوند بود.

خداوندی که در اون دوران زنده و بیدار بود.

یعنی شما با محمدی روبرو میشدید که یک استبداد کبیری رو در جامعه خودش به وجود آورده بود و خودش به عنوان خدا بر مردم حکومت میکرد.

با تمام تعاریفی که ما نسبت به حکومت های توتالیتر و تمامیت خواه و استبدادی میشناسیم، این حاکم وقت داشت قدرتش رو به پیش میبرد اما یک خداوند زنده ای در بینشون جریان داشت حالا اگر به مشکلی میخوردند حالا اگر اتفاقی رقم میخورد میتونست با مراجعه به اون خدا یک راهکار و یک راه حلی رو کسب بکنه.

اما امروز با جوامعی روبرو هستید که در این ایستا بودن گوی سبقت را از همه باورها گرفته، از همان باور اسلامی در اون دوران هم گرفته.

دیگه هیچ خدای زنده و ناطقی نیست که قرار باشد با اینها صحبت بکند.

قرار نیست که به اینها راهکار بدهد.

قرار نیست که یک پویایی را در اینها هر چند جزئی به وجود بیاورد.

قرار است که ایستا و راکد در این مرداب دست و پا بزنند و غرق شوند و این است که خطرناک تر می کند.

قوانین دگمی که از سالیان پیش از هزار و چهار صد سال پیش حکمفرما شده و قرار است که تا ابدیت ادامه پیدا بکند.

و شما روبرو می‌شوید با این قوانین شرعی غیر قابل تغییر که در این حکومت های مختلف امروز هم جاری و ساری هست و مردم این کشورها را زیر بار این مسئولیت بیچاره و بدبخت می کند.

و این هست که آن بخش خطرناک تر این حکومت ها را تشکیل داده و ما نسبت به آن دوران حکومت محمد هم این حکومت ها را بدتر و عقب مانده تر می‌بینیم.

در مجموع اسلام سیاسی گره خورده با استبداد و ما میتوانیم بهترین جمله ای که برایش داشته باشیم این هست که اسلام در خدمت استبداد هست و استبداد هم در خدمت اسلام و این دو در کنار هم به پیش میرن.

در اشل ها و شکل های مختلف از ولایت فقیه تا پادشاهی که در کشورهای مختلف هست هم میتونیم اینها رو ببینیم.

امروز عقب مونده تر از بقیه اوقات در یک باتلاق بزرگتری گیر کردن و مدام دارن درجا میزنن.

هیچ نوع پویایی در وجودشون جایی نداره و قرار هست که همین قوانین شرعی رو نه تنها امروز که تا هزاران سال دیگه هم به پیش ببرن و این اسلام سیاسی همه چیز خودش رو غرق شده در این شریعت هزاران ساله گذشته میبینه.

این حکومتی که تمامی پایه های خودش رو بر پایه این استبداد گذشتگان به پیش برده و این نظام پادشاهی رو هر بار قدرتمند تر به پیش برده چرا که این نظام برگرفته از همون نظام خداوندی ست که یک پادشاه رو در آسمان ها تعبیه کرد.

در باب اسلام سیاسی هم میشه بیشتر صحبت کرد.

شاید در آینده هم درباره‌اش صحبت کنیم.

اما در این قسمت کافی است که ما موضوعات مهم را با هم مطرح کردیم.

در انتهای برنامه هم اگر دوست داشتید همراه من باشید.

دوست دارم که باهاتون مطرح کنم.

اگر دوست دارید در کنار من باشید و این راه رو با هم ادامه بدیم و دوستان بیشتری هم به این مبارزه و تغییر وارد بشند.

میتونید که آثار من رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

آثار من هم خلاصه در این برنامه به نام جا نمی شه.

کتاب هایی که به رشته ی تحریر دراومده.

میتونید اینها رو هم به وب سایت جهان آرمانی مراجعه کنید، دریافت کنید و با دیگران به اشتراک بگذارید.

کتاب هایی که در قالب شعر هست، داستان هست، آثار تحقیقی هست، مقاله هست، این کتاب ها هم در اختیار شماست.

با به اشتراک گذاری این آثار میتونید در کنار من باشید تا این صدا بیشتر شنیده بشه و بیشتر هم به این راه اضافه بشن.

برنامه ای به نام جان قصد داره که در باب مسائل مختلف جهان به زبان ساده، صریح، رک و بداهه صحبت کنه.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت دوازدهم : اسلام اقتصادی

خب دوستان در این قسمت از برنامه ما قرار هست که در باب نگاه اقتصادی اسلامی صحبت بکنیم.

اینکه اسلام اصولا در باب اقتصاد چه نگاه و نظری داشته؟

در طول این تاریخ 1400 ساله که ازش گذشته.

از اون ابتدا تا امروز نکته اول و کلیدی و مهمی که در زمینه اقتصادی باید بهش اذعان کنیم این هستش که اصولا از نظر اسلام نگاه اقتصادی نگاه بی ارزشی بوده.

مثال های بسیاری هم از ابتدا درباره اش میشه زد تا امروز و جهان امروزی ای که داریم میبینیم.

یعنی به عنوان مثال در قسمتی که پیرامون کار هم صحبت کردیم در اسلام گفتیم که اصولا در قرآن به عنوان نماد اصلی شناخت اسلام و راهبر اصلی برای مسلمون ها در جهان صحبتی از کار به میان نیامده و به همین شکل در باب اقتصاد و اصولا قوه محرکه ی اقتصاد کار هست، تولید هست، تولید و کار هست که ما رو به یک اقتصاد شکوفا میرسونه و اصولا این مساله کار و تولید توامان شده با اقتصاد.

یعنی اقتصاد چیزی فراتر از تولید هم نیست در حقیقت.

و خب وقتی اسلام و قرآن در باب این مساله و مساله کار صحبتی نکرده، قاعدتا برایش موضوع بی ارزشی بوده و اصولا این نگاه اقتصادی همواره در بین مسلمان ها بی ارزش بوده.

نمونه های ساده ای که برای ما ایرانی ها هم قابل لمس است همین نگاهی است که خمینی به عنوان مثال نسبت به اقتصاد دارد.

آن مثال معروفی که همه شنیدن در باره اش که اقتصاد مال خر است و این حرف ها یعنی این ها داره به ما نوید این رو میده که اقتصاد اصولا برای اسلام یک موضوع بی ارزش و پیش پا افتاده ای است.

موضوعی که زندگی بشری رو امروز درگیر خودش کرده و زندگی ما به عنوان یک انسان مدرن در این جهان وابسته به مسائل اقتصادی هست.

همه انسان ها نیازمند هستند که از شرایط از نظر اقتصادی خودشون رو به یک مرتبتی برسانند.

فرای اینکه اقتصاد موضوع مهمی هست و زندگی ما رو به نوعی در این شریان اقتصادی معنا گرم می‌شود و ما برای ادامه حیات نیاز داریم به این مسائل اقتصادی.

خب می بینیم که جرم و جنایت هایی که در جهان هم اتفاق می افتد به دلیل همین بحران های اقتصادی هست.

به فراخور اینکه این مسائل اقتصادی در کشورها بیشتر می شود، مسائل جنایی هم در این کشورها بیشتر و بیشتر می شود.

پس این مسئله اقتصادی موضوع بغرنج و مهمی هست در جوامع بشری.

اما برای اسلام و نگاه اسلامی اصولا این موضوع موضوع قابل اهمیتی نبوده و همان شکلی که در نماد اصلی که قرآن هست صحبتی به میان نیامده، در باب این مسئله صحبتی در باب کار به میان نیامده، در باب تولید به میان نیامده که بخواهد اصلا ارزش و وقعی بگذارد برای مسائل اقتصادی به همین شکل.

به مباحث اقتصادی هم در همین حد ساده انگارانه نگاه شده و بی ارزش از کنارش گذشته اند. گذشتند.

ما اولین مواجهه با مسائل اقتصادی در اسلام بر می گردد به زمانی که محمد یک حکومتی را تشکیل داده در مدینه یعنی از دوران بعد از هجرت.

ما مواجه می شویم با اولین نگرش محمد در قبال مباحث اقتصادی.

در آن دورانی که آن ها در مکه وجود داشتند و زندگی می کردند.

خب مسئله اقتصادی هم به آن شکل نداشتند چرا که هر کدام در همان زندگی فردی و شخصی ای که داشتند در آن جامعه کوچک اسلامی که هنوز شکل نگرفته بوده، مسئله مهمی به اسم مسئله اقتصادی نداشتند.

حالا هر کدام به فراخور کاری که انجام می دادند از یک شرایطی هم بهره مند بودند و هنوز جامعه شان به نوعی شکل نگرفته بود.

اما بعد از اینکه محمد هجرت می کند و به مدینه می رسد، حالا دارای یک اجتماعی رو تشکیل می دهد و مواجه می شود با این مسئله اقتصادی که قرار است اقتصاد این کشور و این اقتصاد این جامعه کوچکی را که تشکیل داده را پیش ببرد و اولین مواجهه محمد را با مساله اقتصادی دارد.

حالا قرار نیست که کاری بکنند.

قرار نیست که تولیدی بکنند.

قرار نیست که یک شکوفایی در این اقتصاد شکل بدهند.

قرار نیست که یک چارچوب و بندهایی را تشکیل بدهند برای اینکه قرار باشد رفتارهای اقتصادی از خودشان بروز بدهند.

قرار است که یک راهکار ساده ای را برای رسیدن به ثروت پیش بگیرند که آن هم به معنای راهزنی و دزدی است.

شما مواجه می شوید با این غزوه ها.

در باب این مساله در آن قسمتی که پیرامون کار بود هم صحبت کردم.

اصولا کار و اقتصاد به هم گره خورده و می توانست این دو تا برنامه یکی بشود.

اما حالا سعی کردیم که در این برنامه باز به یک اشکال دیگری از این نگاه به نوعی تحت پوشش قرار بدیم و بهش نظر بیندازید.

خب اولین مواجهه محمد با مسائل اقتصادی در همان جامعه کوچکی که در مدینه شکل داد اتفاق افتاد.

حالا بعد از اینکه این جامعه کوچک اتفاق افتاد، حالا نیاز داشت که از یک بهره مندی اقتصادی هم برخوردار بشود.

نیاز داشت که حالا یک ثروتی هم در اختیار داشته باشند برای همه کارهایشان و اصولا این چرخه اقتصادی هم پیش برود و راهکاری که محمد و الله در اختیار مسلمان ها قرار داد و در قرآن هم به آن اذعان کرد، غزوه ها بود.

اینکه حالا قرار بود در برابر کاروان های تجاری بایستند و اموال این ها را سرقت بکنند، با راهزنی به نوعی اقتصاد خودشان را شکل بدهند.

اقتصادی که بر پایه سرقت و دزدی قرار بود که شکل بگیرد و ما مواجه می شویم با این نوع نگرش اقتصادی که محمد شکل داد.

این غزوه ها آغاز شد و این طریقت اقتصادی را در دل اسلام به وجود آورد.

ما مواجه می شویم با محمدی که حالا قصد دارد این چرخه های اقتصادی را به حرکت در بیاورد و راهکار و راه حلش چه در قرآن، چه از زبان خدا و چه از طریقت خودش و سیرت خودش و آن نوع زندگی و آن تاریخی که در اسلام ساخت گره خورد با این راهزنی.

با این سد کردن راه تجاری که قصد رد شدن از آن خطه ی سرزمین ها را داشتند، قرار بود که از مدینه رد بشوند و به مکه برسند.

کالاهای تجاری را به سمت مکه برای فروش ببرند و یا کالاهایی که خریده بودند را به سمت کشور های خودشان ببرند.

خب ما گفتیم که در زمانه پیش از اسلام و اصولا در دورانی که محمد ظهور کرد، تجارت مهم ترین بخش اقتصادی این مردمان بود.

یعنی در مکه، مکه یک مرکز تجاری بود که حالا قبایل مختلف میومدن کالاهاشون رو در اونجا میفروختند و یا میخریدند.

و این مبادله و معامله هایی که شکل میگرفت باعث رونق اقتصادی در این کشورها میشد و اصولا یکی از دلایل عمده ای که در برابر محمد هم ایستادگی کردن همین بود که این ترس و واهمه رو داشتند که شاید این اقتصاد لطمه بخوره چرا که خیلی از این اقوامی که به مکه میومدن فرای کارهای اقتصادی که داشتند برای معاملاتی که میومدن، برای پرستش بت های خودشون، خدایگان خودشون، الهگان خودشون که در همون کعبه هم نگهداری میشد میومدن و اونها میترسیدن از این وحدانیت و یگانگی که حالا قرار بود این نظام رو از بین ببره و شاید نگاه ها رو تغییر بده نسبت به کعبه و نبودن این خدایگان و الهگان باعث بشه که این اقتصاد هم از بین بره.

و محمد راهکاری رو که در مدینه باب نوعی یاران و انصار و حواریون خودش مطرح کرد این بود که حالا شما می توانید با راهزنی با غزوه ها این ثروت را به دست بیاورید و این چرخه اقتصادی را پیش ببرید.

اولین مواجهه همین نگاه سرقت آلود و دزدی کردن است.

کافران و قریشیان و مشرکان بود که این اقتصاد را شکل بی ارزش بود.

از همان ابتدا هم بی ارزش بود برایشان.

نگاه به سمت کار و تولید نبود و قرار نبود که چیزی تولید بکنند، تجارتی بکنند، کاری را پیش ببرند، ابزاری بسازند و به نوعی رونق اقتصادی برای خودشان به وجود بیاورند و در نهایت هم این بی ارزش انگاشتن اقتصاد به این منجر شد که با سرقت اموال مشرکان به آن ثروت دست پیدا بکنند.

چرا که خدا از پیشتر هم به آنها گفته بود که اموال این مشرکین نه تنها اموالشان که حتی همسران و فرزندانشان و حتی جان خودشان هم بر شما حلال است، هست. مباح هست.

ریختن این خون ها برای شما حلال هست؟

خب اموال این ها هم برای شما حلال هست دیگه.

شما میتونید به راحتی اموال این مشرکین رو تصاحب بکنید و بین خودتون تقسیم بکنید غنائم رو.

خب این اولین مواجهه ای بود که یک برآیندی رو هم در خودش داشت.

یکی از بزرگترین برآیند های این مسلما گدا پروری بود.

گدا پروری به چه معنا؟

به این معنا که ما مواجه شدیم با یک حکومت وقتی که حالا در اختیار محمد هست قرار هست که این نگرش های اسلامی رو پیش ببره.

راهکار اقتصادیش این راهزنی هست.

خب با این راهزنی حالا یک ثروت بادآورده ای به دست میاد.

این ثروت بادآورده یه بخشیش سهم پیامبر خدا میشه.

سهم امام میشه.

این بخش رو به اون میدم و اون زندگی خودش رو پیش میبره و قدرتمند تر میشه و میتونه ارتش قدرتمند تری را پدید بیاره.

میتونه برای اهداف خودش از اونها استفاده بکنه.

یه بخشی هم خب مسلما بین کسانی که جنگجویان محمد لقب میگرفتند و در این غزوه ها شرکت میکردند تقسیم میشد.

یک بخشی که بیشتر مسلما از مردم بود و بعد مابقی این غنایم قرار بود که بین مردم و مسلمین پخش بشه.

حالا مردم و مسلمینی که یک بیت المال بادآورده ای رو میگرفتند و این منجر به این گداپروری میشد و اصولا فلسفه اقتصادی اسلامی چه کمک کردن و چه نوع.

اصلا این نگاه اقتصادیشون بر پایه گداپروری است.

یعنی شما حتی در این جوامع امروزی اسلامی هم وقتی روبرو میشید با این مسئله روبرو میشید که اینها میان و مثلا اون پول نفت رو بینشون تقسیم میکنن.

قرار نیست کاری تولید بشه، قرار هست همون ثروتی که هست رو بینشون تقسیم بکنن و اونو بخورن از بین ببرن و اصولا مصرف کننده باشن تا تولید کننده و اصولا کار ارزش و اعتباری نداره.

تولید ارزشی نداره و این اقتصاد همواره بر پایه این سرقت و دزدی پیش رفته و این گداپروری رو بال و پر بهش داده.

در ایران خودمون هم مواجه شدیم دیگه.

یعنی مثلا برای اولین بار با این یارانه ها وقتی روبرو شدیم دیدیم که قشنگ حکومت در راستای این داره قدم برمیداره که این گداپروری رو پیش ببره.

قرار هست که مردم یه تحفه ای رو بگیرن از حکومت.

در صورتی که در جوامع مختلف دنیا برعکس هست.

قرار هست که مردم یه مالیاتی بدن برای اینکه نظم و ترتیبی داشته باشن، برای اینکه به عنوان مثال آموزش رایگانی داشته باشن، خدمات درمانی رایگانی داشته باشن، از یک سری نعمات اجتماعی برخوردار باشن، یک هزینه ای رو میکنن برای اینکه به این آرامش برسن.

اما در جوامع اسلامی برعکس هست.

قرار هست که حالا حکومت یک ثروتی رو به دست بیاره که حالا بیشتر هم این ثروت یا از طریق دزدی و غارت دیگران هست و یا در نهایت از اموال طبیعی که به صورت به صورت طبیعی در جهان وجود داره از این اموال استفاده می کند و این را بین مسلمانان و هم باوران خودشان تقسیم می کنند و این گداپروری شکل می گیرد.

حتی وقتی به کمک کردن هم می رسیم در بین اینها فلسفه به همین شکل به پیش می رود.

اینکه قرار است ما با کسانی که نیازمند هستند و مستضعفین هستند در این شرایط فقر اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی قرار دارند.

قرار است که در مقابله با آنها اگر کمکی بکنیم این است که ما مثل گدا به آنها فدیه و هدیه ای بدهیم.

قرار نیست که کاری تولید بکنیم تا این ها بتوانند تولید بکنند و از دسترنج خودشان معاشی ببرند و ثروتی کسب بکنند و زندگیشون رو تغییر بدن.

قرار هست که مثل گداها در پی فدیه و هدیه ما باشند، در پی هبه ما باشند تا به یک جایی برسند و این جاها همواره هم زودگذر و گذرا هم هست و همواره هم باعث میشه که درخودماندگی رو همیشه ما در بین این جوامع اسلامی هم می بینیم چرا که از همان نقطه ابتدایی هم به کار و تولید بها داده نشده.

نگاه اقتصادی همواره در پی همین گدا پروری بوده.

فراتر از این گدا پروری در پی به دست آوردن مال مفت بوده.

یعنی شما وقتی با این قزوه ها روبه رو میشید داره به شما یک پیامی میده.

پیامی که داره به صراحت به شما میگه که نیازی نیست تا چیزی تولید بکنید تا کاری بکنید قرار هست که از دسترنج دیگران دزدی بکنید، سرقت بکنید و این اموال رو برای خودتون بکنید.

پس فلسفه اقتصادی که اسلام تصویر کرد به نوعی یک غارت اموال دیگران بود و بعد در کنار اون حالا تقسیم این غنائم بین دیگر مسلمانان بود که تعبیر و تفسیر به این بیکاری و بیکارگی و در نهایت گدا پروری شد.

ملتی که قرار بود همیشه دست به آسمان داشته باشه تا کمک دیگران رو بگیره خودش از تولید همواره محروم باشه، چیزی تولید نکنه، کاری رو به وجود نیاره، پیشرفتی نکنه، همواره ایستا باشه و در جای خودش بمونه.

و در این گداپروری هم راه رو ادامه بده.

این در کمک کردن هم به همین شکل ادامه پیدا کرد و در چرخه اقتصادی هم به همین شکل پیش رفت.

ما در نهایت در جوامع اسلامی این بازماندن کار و تولید رو داریم می بینیم.

امروز هم در جهان پیرامونمون داریم این رو به وضوح می بینیم.

از همون ابتدا هم این وجود داشت.

یعنی حکومت اسلامی زمانی که شکل گرفت.

در ابتدای امر ما گفتیم که محمد با غزوه ها این راه رو پیش می رفت.

کم کم قدرت بیشتری گرفت، نیروی بیشتری گرفت، ارتش بزرگتری رو پدید آورد و سعی کرد با جهاد این ثروت رو به دست بیاره.

این ثروت باد آورده حالا حمله کرد به یهودیان، حمله کرد به قریشیان، حمله کرد به دیگر ممالک و روستاها و قومیت هایی که در اطراف آن زندگی می کردند، حالا با قدرت ارتش بیشتر به جای اینکه یک راهزنی را انجام دهد و اموال این کاروان های تجاری را به یغما ببرد.

حالا به روستاها و اقوام دیگر حمله کرده و این اموال را به دست آورد.

در آن جنگی که با اقوام یهود هم انجام داد در پی گنجی بود که حتی به خاطرش حاضر به شکنجه دیگران می شد تا آن یهودی ها را شکنجه بدهد و جای آن غنائم و جنگ ها را به دست بیاورد و بعد یک سهمی برای خود و بعد هم یک سهمی برای جنگجویان و در نهایت یک سهمی هم برای این مسلمانانی که قرار بود تبدیل به گدای هایی بشوند که نه تولید می کنند، نه اقتصاد را به پیش می برند و تنها و تنها دست آویزانی دارند و در پی هدیه و فدیه و کمک.

و ما مواجه شدیم با این دور ماندن از کار و تولید در بین جوامع اسلامی که تا امروز هم ادامه دارد و شما شاهد این دور ماندن از کار و تولید هستید.

فرای آن در نظام اقتصادی که اسلام به وجود آورد، یکی از موضوعات دیگری که وجود داشت این علاقه وافر به نظام سرمایه داری بود.

ما یک نظام سرمایه داری داریم که امروز نظام حاکم بر جهان است.

در زمینه مباحث اقتصادی بر چند اصل استوار است.

حالا اصل ها و اصولی که به عنوان آزادی های فردی تصویرش می کنند که منافات کامل با آزادی دارد.

چرا که ما آزادی را تعریف کردیم که آزادی به مفهوم انتخاب قانون مشخص و مورد نظر ما است.

یعنی آزادی را که ما به بی بند و باری تفسیر نمی کنیم و حالا برای این انتخاب قوانینی که ما به آن را به عنوان آزادی می شناسیم باید به یک چارچوب کلی که آزار نرساندن به دیگران هست باورمند باشیم و این نظام سرمایه منافات کامل دارد چرا که این ثروتمند شدن به بهای فقیر شدن دیگران هست، به بهای بهره کشی از دیگران هست.

حالا در این برنامه مشخص خیلی نمی خوایم وارد مباحث سرمایه داری بشیم چرا که در باب این مسائل هم قطعا برنامه هایی رو خواهیم ساخت و بیشتر با هم صحبت خواهیم کرد.

اما این علاقه وافر مسلمون ها به نظام سرمایه داری رو از همون ابتدا هم میشه بهش نظر انداخت و در نظر گرفته شه.

یکی از مهم ترین این المان های که در نظام سرمایه داری قدرتمند هست بها دادن به مالکیت هست.

یعنی شما صاحب بودن و مالک بودن رو در نظام سرمایه داری به کرات می بینید.

یکی از موضوعاتی که باعث پیدایش نظام سرمایه داری شده همین مالک بودن و صاحب بودن هست که در اسلام هم به شدت پاس داشته شده.

یعنی شما مواجه میشید با این که حق مالکیت مردم رو پاس میدارن.

این که انسان ها میتونن صاحب اراضی بیشماری باشند، این که صاحب کارهای بیشماری باشند.

صاحب خانه های بیشماری بدون اینکه اصولا مالک باشند و این نگاه صاحبخانه و مالک خانه یکی از بخش های جدانشدنی از اسلام هست.

نه تنها خلاصه در مباحث اقتصادی که در مباحث دیگر هم میشه.

یعنی شما مواجه میشید با نظام فکری ای که پدر را صاحب فرزند میدونه.

شوهر را صاحب زن میدونه، انسان رو صاحب حیوان میدونه.

خدایی که صاحب این بندگان و این موجودات زنده بر زمین و این خلایق هست.

به نوعی ما مواجه میشیم با این تفکر صاحب خانه و مالک خانه ای که یک بنیان فکری قدرتمند در اسلام هست و این ریشه دار در به وجود آوردن این سرمایه داری هست.

یعنی شاید بزرگترین المانی که ما سرمایه داری رو امروز در جهان می بینیم همین حق دونستن مالکیت و تصاحب هست.

این هست که ما باعث شده که سرمایه رو قدرتمندتر و با ارزش تر از کار بدونیم.

خب این ها ریشه هایی هستش که باعث شده سرمایه داری به وجود بیاد و این همراستایی و همداستانی اسلام و سرمایه داری از همین جا شکل گرفته.

این که اسلام به کرات به این صاحب بودن و مالک بودن ارج گذاشته، اینکه خود پیامبر اسلام صاحب ثروت هنگفتی بوده، همواره در پی این صاحب بودن به پیش میرفته.

گفتم نه تنها این صاحب بودن در باب مسائل اقتصادی که حتی ریشه داره و به مسائل دیگه هم میرسه.

این تصاحب حتی به تصاحب انسان ها هم میرسه و کار بیشتر و بیشتر به پیش میره فرای این تصاحب.

موضوع دیگه ای هم که ریشه های این اقتصاد سرمایه داری رو پیش میبره این بهره کشی از دیگران هست.

اینکه قرار هست دیگرانی کار بکنند و شما به واسطه ی سرمایه ی خودتون ثروتمند بشید.

ریشه ابتدایی از همون تصاحب و مالکیت برگرفته میشه.

حالا قرار هست که شما نه تنها صاحب اون اموال باشید، نه تنها اموال و سرمایه شما ارزش بیشتری رو نسبت به نیروی کار داشته باشه که شما قرار هست صاحب این نیروی کار هم بشید و این هم همون ریشه های صاحب خانه شدن و مالک خانه شدن هست که از ریشه های اسلامی هم بر میاد و در اعتقادات به عنوان مثال سرمایه داری هم قدرتمند هست.

حالا این نیروی کار رو هم استثمار میکنه که به بدترین شکل و وحشیانه ترین شکلش توسط اسلام هم به پیش رفته و اون هم مساله برده داری هست.

اینکه شما مواجه میشید با این برده داری لجام گسیخته ای که در بین مسلمون ها جاه داره، مقام داره، ارزش داره، اعتبار داره.

شما با میادین بزرگ فروش بردگان در مدینه رو به رو میشید.

اینکه من در اون قسمتی که در باب کاربود هم در این باره صحبت کردم.

این که اسلام تبدیل به یک کارخانه ای برای برده سازی می شود نه تنها این که برده داری را محترم می داند بهش بال و پر می دهد، بلکه خودش در تولید این برده ها هم تبدیل به یک کارخانه می شود.

حالا حمله می کند.

به عنوان مثال به کاروان های تجاری.

این کاروان های تجاری را مال خود می کند.

طبق کلام خدا و قرآن این اموال که برای او هست هیچ، حتی این کافران و مشرکین و این کسانی که در برابر خدا ایستادند هم خودشان، همسرشان و فرزندانشان هم برای اسلام هست و این ها تبدیل به برده و کنیز برای مسلمان ها می شوند و این کارخانه به نوعی فعالیت خودش را این گونه آغاز می کند.

حالا کار از این غزوه ها بالاتر می رود، به جهاد می رسد، حالا می رسند و کشور های دیگر را تحت سلطه خودشان قرار می دهند و بردگان بیشماری را در این جنگ ها اسیر می می‌کنند و در این میادین به فروش می‌رسد.

یعنی این نظام سرمایه داری که یک بنیان اصلی به عنوان مالکیت و تصاحب دارد که در تصاحب اموال نقش دارد، حالا در تصاحب انسان ها هم به عنوان برده نقش ایفا می‌کند و این سوءاستفاده از گرده های نیروی کار قدرتمند می‌شود و شما مواجه می‌شوید با یک اسلامی که به نوعی نظام سرمایه داری قدرتمندی است و همچنان هم در بین کشورهای مختلف اسلامی قدرت دارد و جایگاه دارد.

نظام اقتصادی اسلامی برگرفته از همین نظام فکری سرمایه داری هست.

قدرت خودش رو داره از همین موضوع می‌گیره.

در وهله اول به کار از همون ابتدای امر هم ارزشی نمیده.

یعنی شما قرآنی رو دارید که یک کلمه در باب کار کردن توضیحی نداده که بخواد حالا نیروی کار رو محترمشون از همون ابتدا با اسلامی روبه رو هستید که مالکیت و حق مالکیت را ارج دارد، برایش محترم می‌شمارد و اجازه می‌دهد که هر کسی صاحب اموال بسیاری باشد.

شخصیت های بزرگ اسلامی همه شان ثروتمند بودند.

همه شان در طول این دزدی ها و راهزنی هایی که کردند ثروت کلانی به دست آوردند.

در آینده با جنگ هایی که کردند و کشور ها و اقوام دیگر را به نوعی به غارت بردند و یغما کردند و از آن خود کردند و در این بیدادگری هرچه آنها داشتند را تصاحب کردند، تبدیل به ثروتمندان و سرمایه داران شدند.

و این نگاه اسلامی سرمایه داری را تکریم کرد و بزرگ داشت و شما مواجه شدید با این سیل بزرگی که از این سرمایه داران در این کشورهای اسلامی دیدیم.

در کنار این، این ترویج برده داری باعث شد که یک نیروی کار مفتی را در اختیار مسلمان ها بگذارد که برده بودند.

نه تنها این ها مفت در اختیار آن ها قرار گرفته اند که به نوعی برده و فرمانبردار آن ها هم بودند و باید به فرامین آن ها هم گوش می دادند.

سرشان به زیر تیغ می رفت و هر رفتاری هم می شد که از طرف این صاحبان بر آن ها اعمال شود و این صاحب خوانده شدن و این حق مالکیت تا آنجایی قدرتمند و بالا در بین مسلمان ها جا گرفت که حتی حق مالکیت دیگر انسان ها را هم به آن ها داد.

هر چند که از پیشتر حق مالکیت بر دیگر جانداران حیوانات را هم داده بود.

در زندگی های شخصی حق مالکیت را در برابر زن ها هم به مردها داده بود.

به پدران در برابر فرزندان هم داده بود و کم کم به همین جایی هم رسید که وجود داشت و قدرتمند تر شد.

حالا جایگاهی گرفت که حالا در پی تولید هم بر آمد.

گفتیم حالا این کارخانه ای را داشتند که با توجه به این موضوعات هر روز دارد بردگان بیشتری را هم تولید می‌کند و در این چرخه بیمار از آنها بهره کشی می‌کند و اقتصاد بیمار اسلامی هم به همین شکل پیش رفت و قدرتمند شد.

اما ما یک شکل امروزی هم داریم از این اقتصاد اسلامی که هر چند قدرت فراوانی هم در جهان نداشته و ندارد، اما گهگاه می‌شنویم که نگاه های مارکسیستی و نگاه های اقتصادی مارکسیستی را به نوعی همسو کردن با نگرش های اسلامی از بعد اقتصادی و نگرش های اقتصادی اسلامی را نزدیک می خواهم بکنم به نگرش های مارکسیستی که با آن اصالت و بنیان اسلام در تضاد است.

شما حتی گاها می‌بینید که در همین جمهوری اسلامی هم سعی می‌کنند یکسری رفتار هایی که همسو است با اعتقادات کمونیستی و سوسیال سوسیالیستی ببینید.

یعنی دولت هایی هم روی کار آمدند که سعی کردند به نوعی.

یک سری سیاست های اقتصادی را پیش ببرند که جنبه های مارکسیستی داشته باشد که خیلی جالب هست.

به واسطه این نگرشی که نگرش سرمایه داری و این نگاه اقتصادی سرمایه داری را در اسلام همواره فریاد می زند، در نهایت به یک جایگاهی می رسد که ما یک دولت کاپیتالیستی حالا داریم.

حالا قرار هست که اگر طرز تفکری در راستای اقتصاد مارکسیستی پیش برود به نفع دولت مارکسیستی به نفع دولت کاپیتالیستی بشود.

یعنی در نهایت تمامی این اموال گرفته می شود و در اختیار دولت قرار داده می شود.

تنها سرمایه دار قرار هست که دولت باشد.

یعنی قرار هست که هر چیزی که در اختیار مردم قرار نگرفته همه و همه در اختیار دولت قرار بگیرد و این بلبشو را به وجود آورد.

چرا که در ماهیت و در اصالت وجودی ات اصولا اسلام و نگرش اقتصادیش گره خورده با نگرش اقتصادی سرمایه داری هست چرا که مالکیت رو ارج میزاره به کار ارزش و اعتباری نمیزاره نیروی کار رو به عنوان برده در اختیار داره و خب با توجه به این عناوینی که در خودش جای داده هیچ سنخیتی با نظام کمونیستی و مارکسیستی نداره و نمیتونن با هم جمع شدنی به نوعی نیستن و هر وقتی هم که سعی کردن این دو را با هم جمع بکنن در نهایت تبدیل به یک دولتی شده که به مراتب بدتر از نظام سرمایه داری حاکم در جوامع کار رو به پیش برده.

یعنی شما یک دولت کاپیتالیستی دارید که حالا رفتارهای مارکسیستی رو به نفع خودش انجام میده.

یعنی اون اموالی که شاید در اختیار مردم گاها وجود داشته رو هم تصاحب میکنه تبدیل به یک حکومتی شبیه به امروز ما می‌شود که ما مواجه هستیم با نظام سرمایه داری که در اختیار فقط و فقط دولت هست.

یعنی شما با حکومت های سرمایه داری در جهان روبه رو میشید.

این ها در پی تولید.

اختلاف طبقاتی بین ثروتمند و فقیر هستند.

این فقیر و غنی مدام دارن در بین این جوامع سرمایه داری قدرتمند تر میشن.

جایگاهشون فقیران فقیر تر و ثروتمندان ثروتمند تر میشن.

اما وقتی این نگاه رو میارید در جوامع اسلامی به عنوان مثال یک اشل قابل لمس و درک برای ما ایرانی ها یعنی جمهوری اسلامی.

حالا این غنی بودن و ضعیف بودن تبدیل به یک حکومت ثروتمند و یک مردم فقیر میشه.

یعنی نقش اون سرمایه دارانی که در جامعه های کاپیتالیستی مردم بازی میکنند حکومت بازی میکنه.

حتی سیاست هایی که اتخاذ میشه هم در راستای این هست که هر روز این حکومت رو قدرتمند تر و قدرتمند تر بکنه و تمامی ثروت رو در اختیار این ها بذاره و تمامی انحصار تمامی صنایع رو به دست بگیرن.

اتفاقی که امروز در ایران به وفور قابل رویت هست.

تمامی صنایع در انحصار مثلا سپاه هست در انحصار اشخاص سیاسی و دولتی ایران هست.

این ها هستن که اقتصاد رو در اختیار گرفتند و نقش اون سرمایه داران رو دارن بازی میکنن.

یک حکومت کاپیتالیستی شده که حتی اجازه این رو نمیده که مردم نقش اون سرمایه داران رو بازی کنن و سرمایه دار اصلی همواره دولت هست.

هر کدوم از این نگرش هایی که در باب به نوعی تجمیع نگاه مارکسیستی و اسلامی سعی کرده صحبتی بکنه کاملا راه رو به بیراهه رفته چرا که منافات داره با اصالت اسلامی.

اصالت اسلامی همواره در راستای مالکیت قدم برداشت.

همواره همه چیز رو مالک شده.

یعنی از اون نگاه که در خدا وجود داره که مالک تمام انسان ها هست تا طبقاتی که طی میشه و انسان های مختلف در این جایگاه ها قرار میگیرن و همه صاحب دیگران میشن.

به ما نوید این رو میده که ما صاحب بودن رو در این نگاه تا چه اندازه قدرتمند و وسیع قرار دادیم.

حالا با توجه به این نگاهی که ما نسبت به این موضوعات داریم نمی تونیم که به حق مالکیت رو به نوعی از بین ببریم و بخواییم نگاهمون رو نزدیک به نگاه های مارکسیستی بکنیم.

از اون طرف کاری که در بین حالا مارکسیست ها از نوع نگاه اقتصادی خودشون دارای ارزش هست و بزرگترین ارزش همون کار هست رو نمیتونی در بین مسلمون ها ببینی چرا که از همون ابتدا هم در قرآن حتی اشارتی هم به این کار نشده.

حتی قدمی هم برداشت نشده برای تولید، برای کار کردن و خب نمیتونید این دو تا رو با هم جمع کنیم.

شما داری در باب نظامی صحبت میکنی که کار بی ارزشی درش و این صاحب بودن و سرمایه دار بودن راه گشا هست.

برای اینکه شما به هر چیزی برسید در کنار اون مواجه بودید با یک تاریخ بلندبالایی در راستای ترویج برده داری و استفاده و به نوعی سوءاستفاده از برده های این بردگان و این نیروهای کار و اینها با هم جمع شدنی نیست.

اما یک بلبشویی رو در این ساختار اقتصادی اسلامی در جهان اسلام میبینید که گاها سعی میکنن.

به نوعی برخی اوقات به سمت سرمایه داری و برخی اوقات به سمت نظام های مارکسیستی برن و از این بلبشو یک معنی بی محتوایی رو به نوعی تولید میکنن که هیچ سنخیتی با هیچ کدوم از این دو معنی نداره و یک چیزی بین این دوتا هست یعنی ساختار اقتصادی که امروز در ایران وجود داره نه تابع حکومت سرمایه داری هست.

نه تابع حکومت مارکسیستی هست.

یه چیزی بین این دو تاست.

در بنیان های فکری نزدیک به کاپیتالیسم هست و گاها سعی میکنه که از اون عدالت مثلا عدالتخواهی و برابری طلبی اقتصادی به نوعی سوسیالیستی هم استفاده بکنه که بی معنا هست چرا که همواره مصادره به مطلوب میشه.

برای حکومت و حکومت قرار هست که نقش اون سرمایه دارها رو ایفا بکنه.

امروز در اقتصاد کشورهای اسلامی هم تمام این موضوعاتی که دربارش بحث کردم رو میتونید ببینید.

یعنی شما این بی ارزش انگاشتن کار رو میتونید در تمام این جوامع اسلامی ببینید؟

اینکه تا چه اندازه ای در این راستا قدم بر میداره.

اینکه تا چه اندازه ای کار براشون بی ارزش هست.

اینکه چگونه در این راستا حتی ذره ای هم قدم به پیش برنداشتند.

اینکه چگونه در این گداپروری پیش رفتند.

اینکه تا چه حد ملت هایی را پدید آوردند که ملت های گدایی هستند که نه تولیدی دارند، نه کاری دارند، نه پیشرفتی دارند و همواره در این ایستا بودن خودشان درجا زدن و ماندن.

اینکه ما هیچ پیشرفتی در این جوامع نمیبینیم، اینکه تا چه حد این جوامع دو پارگی بینشون زیاد هست شما به این جوامع اسلامی عربی نگاه بکنید.

ببینید این تفاوت هایی که وجود دارد بین فقیر و غنی و همین جامعه امروزی ایران خودمان نگاه بکنید و این خط فقر را نگاه بکنید.

اینکه تا چه اندازه بین فقیر و غنی در ایران ما فاصله هست تا چه اندازه نظام سرمایه داری در اینجا دارد قدرتمند به پیش می رود؟

تا چه اندازه این حق مالکیت قدرتمند در این جوامع اسلامی وجود دارد؟

تا چه اندازه این برده داری ترویج پیدا کرده.

تک تک این موضوعات رو میتونید ببینید.

اینکه تا چه اندازه این بلبشو به سود حکومت های اسلامی در راستای اقتصادی پیش رفته، این بلبشویی که ترکیبی از مارکسیسم و کاپیتالیسم رو سعی کردن به خورد مردم بدن.

اینکه در نهایت تبدیل شده به یک حکومت کاپیتالیستی که حالا قرار است همه چیز رو برای خودش بکنه، تنها سرمایه دار اون جهان خودشون باشن.

تک تک این موضوعات رو در اقتصاد امروز کشور های اسلامی میتونید ببینید.

این درجا زدن رو میتونید ببینید.

و در نهایت میتونید ببینید که تا چه اندازه در این باتلاق فرو رفتن.

اقتصاد اسلامی به نوعی گره خورده با نظام سرمایه داری. این مالکیت.

این ترویج برده داری.

و این نگاه ها از همون ابتدا هم به همین شکل پیش رفته و ما دربارش سعی کردیم که صحبت بکنیم.

باز هم میشد درباره‌اش صحبت کرد.

شاید هم در آینده درباره موضوعاتی از این دست باز هم صحبت کنیم.

اما فکر می‌کنم که تا همین اندازه این قسمت هم کافی هست.

در انتهای برنامه هم باز هم باهاتون در میون می‌گذارم که شما می‌تونید در این راه در کنار من باشید.

می‌تونید آثار من رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

منظور از آثار هم مختص برنامه به نام جان نیست.

برنامه به نام جان تهیه شده تا ما در اون به زبان ساده، صریح، رک و بداهه با هم در باب موضوعاتی که بهش اعتقاد داریم برامون مهم هست صحبت کنیم. فرای برنامه.

به نام جان.

من اعتقادات و باورهام رو پیشتر از این تحت عناوین کتابهایی به رشته تحریر در آورده.

کتاب های داستانی، داستان های کوتاه، اشعار، مقالات، کتاب های تحقیقی.

میتونید با مراجعه به وب سایت جهان آرمانی این آثار رو به صورت رایگان دریافت کنید و مطالعه کنید و اگر دوست داشتید در کنار من باشید این آثار را با دیگران به اشتراک بگذارید.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان در پناه آزادی.

قسمت سیزدهم : اسلام و عشق

خب دوستان مطابق معمول وقتی میخواییم در باب اسلام صحبت کنیم و یک موضوع مشخص و یک مفهوم مشخصی رو در دل اسلام دربارش صحبت بکنیم، در اون نکته ابتدایی باید برگردیم به قرآن چرا که مهم ترین راه شناخت اسلام قاعدتا قرآن هست.

مبانی فکری اسلامی از قرآن نشات میگیره.

ما وقتی قراره که در باب عشق صحبت بکنیم باید بریم و ببینیم توی قرآن در باب عشق چه صحبتی به میان آمده.

خوب قاعدتا تمام کسانی که قرآن رو به زبان فارسی خونده باشند می دونند که ما با مفهومی به نام عشق در قرآن مواجه نیستیم.

به صورت مستقیم هیچ گاه صحبتی از عشق به میان نیومده.

شاید تنها مثالی که بشه در باب عشق زد که حالا اسلام به صورت غیر مستقیم به نوعی در قرآن در باب عشق صحبت کرده همون داستان یوسف و زلیخا باشه که سعی شده در این داستان شاید به نوعی یک اشارتی هم به عشق داشته باشه.

هرچند که این داستان هم داستانی است که به نوعی عشقی در اون مطرح نشده.

عشق به درستی تصویر نشده.

یک تصویر مشخصی نسبت به عشق نداده یک عشقی رو داره تصویر میکنه.

یک عشق یک طرفه از طرف یک زنی که حالا یک قدرتی هم داره در برابر برده ای که حالا تبدیل به یک شخصیت مهمی هم توی اون ساختار سیاسی شده و خب همه با این داستان یوسف و زلیخا حتما آشنا هستید و این داستان که در قرآن هم دربارش صحبت شده ولی تعریف و تصویر درستی.

باز هم ما در باب عشق توی این داستان هم نداریم و فرای اون گفتیم که در قرآن به صراحت که در بابش صحبت نشده حتی کلمه عشق هم در سرتاسر قرآن بهش اشاره ای نشده و یا یک تصویر درست و مشخصی هم نسبت به این عشق و مهر و دوست داشتن و روابط و رابطه درست بین انسان ها برای ما تعریف نشده و خب وقتی مبنای اصلی و مبنای اصلی فکری اسلامی از این قرآن نشات میگیره، این خودش بیانگر نگاه عشق به اسلام هست یعنی در همان دو خطی ابتدای بحث ما می‌توانیم به این نتیجه برسیم که نظر اسلام درباره عشق چی هست.

اما خب کار را به اینجا نباید خاتمه بدهیم.

باید بیشتر و بیشتر بریم و بیشتر بتونیم با این معنا و با این مفهوم در دل اسلام روبه‌رو بشیم و ببینیم خب چه تصویر مشخصی رو در باب عشق داشته.

در طول این تاریخ هزار ساله ای که از خودش به جهان معرفی کرده به نوعی.

اشارات کوچک دیگه‌ای هم میشه در باب عشق در همون داستان یوسف و زلیخا زد.

اینکه خب عشقی که اینجا داره تصویر میشه یک عشق یک طرفه بی معنای دیگه.

به نوعی یک عشقی که توامان شده با خیانت.

حالا اون آدم به همسر خودش یک عشقی که به قول معروف قرار هست که در اون ممنوعه ها شکل بگیره.

اینکه حالا شما بخواهید در باب آن صحبت بکنید و حتی در این مفهوم نزدیک به این معانی هم بشوید، چیزی دور از ذهن نیست.

یعنی شاید شما با یک مثلا به عنوان مثال نویسنده ای روبه رو باشید که در باب عشق مسئله دارد، دغدغه دارد و خیلی هم درباره اش می‌نویسد.

شاید در ده کتاب، بیست کتاب خودش بارها و بارها در باب عشق صحبت کرده و حالا آمده این مفهوم را از راه های دیگر هم بهش نگاه کرده و در چالش های مختلفی هم درباره اش صحبت کرده.

شاید اینجوری معنا پیدا بکند.

اما اگر صرفا قرار باشد شما در یک کتاب مذهبی و دینی که قرار است راهگشای مردم باشد برای تمام تاریخ، قرار باشد یک بار به سمت مفهوم عشق بروید و همچین عشقی را تصویر بکنید، باز هم بیانگر این هستید که تا چه اندازه این معانی برای شما دور از واقع و دور از دنیای حقیقی تون هست؟

و اینجوری است که ما وقتی نزدیک به این داستان می‌شویم به این مفهوم بیشتر نزدیک شویم که تا چه اندازه عشق در اسلام بی معنا و بی مفهوم است.

اصولا واژه عبثی است برای مسلمانان.

تعریف درستی هم نسبت بهش داده نشده.

نه در قرآن بهش پرداخته شده، نه یک تصویر مشخصی به شما داده شده، نه در باره اش صحبت شده، نه این روابط را حتی ترسیم و تصویر کرده.

خب قبل از اینکه ما بخواهیم به عشق برسیم باید به این رابطه برسیم.

در باب رابطه هم توضیح درستی داده نشده.

هیچ وقت داده نشده.

به نوعی رابطه همواره همپوشانی داشته با یا تولیدمثل یا روابط جنسی و اصولا چهارچوب هایی که قرار داده شده تنها و تنها برای اینکه وظایف شما رو به نوعی درش معلوم بکنه.

مجازات هایی که در برابر نافرمانی ها شما انجام بدید رو مشخص بکنه و اصولا نگاهش نسبت به رابطه به این شکل است فرای رابطه ای که شما وقتی میخواید نزدیک بشید به یک مفهومی مثل عشق، قاعدتا مهر و علاقه و دوست داشتن را باید پیش تر از عشق یک تعریفی نسبت به آن داشته باشید.

باز هم با قرآنی روبه رو می شویم که نزدیک به این معانی هم حتی نمی شود.

یعنی شما مدام در قرآن مواجه می شوید با معانی و مفاهیم مختلفی که به کرات درباره شان صحبت شده.

اینکه انسان ها باید بترسند، از یک آخرتی بترسند، از بهشت و جهنم بترسند.

مدام این تصاویر برایتان در برابرتان شکل می گیرد.

تصویر بهشت، تصویر جهنم.

در باب موضوعات مختلف قرآن سعی کرده صحبت بکند و این مفاهیم را با شما در میان بگذارد.

اما وقتی به مقوله عشق می رسد فرای عشق به رابطه می رسد، به مهر می رسد، به دوست داشتن می رسد، به روابط انسانی می رسد، هیچ موضوعی را با شما مطرح نمی کند و در نهایت هم حتی مثلا وقتی به یک مفهومی مثل آدم و حوا می رسد یعنی.

دارای یک جفتی و یک رابطه ای رو از ابتدای امر در خلقت خودش معنا می کنه.

حتی در اونجا هم شما مواجه نمیشید با یک علاقه و محبت و مهری که بین این دو شخص وجود داره.

این رو مقایسه بکنید با.

به عنوان مثال ادبیات فارسی خودمون که تا چه اندازه مرتبت دادن به این عشق.

و چقدر دربارش صحبت کردن و یا ادبیات جهان حالا چه در زمینه شعر و چه در زمینه نثر.

اتفاقاتی که افتاده و نوشته های بی شماری که در این زمینه وجود داره.

خب این یک مفهوم خیلی بزرگی ست دیگه.

توی زندگی بشری مفهوم عشق یکی از موضوعات مهم زیستن ماست.

ما یک بار صحبت کردیم در باب کار و اقتصاد که وقتی داشتیم صحبت می کردیم گفتیم که یک انسان بالغ توی سن خودش، در دوران بلوغ و در دورانی که حالا به اون سنی می رسه که می تونه زندگی بکنه، قاعدتا با دو مفهوم درگیری خیلی زیادی داره.

یکی اون رابطه و عشق و علاقه است و دیگری هم کار و مسائل اقتصادیه.

یعنی زندگی انسانی رو اگر شما در نظر بگیرید فارغ از این دو معنای بزرگ در بزرگسالی شاید با مفاهیم دیگری هم درگیر باشه که هست قاعدتا.

اما اون مبنای اصلی رو این دو موضوع ایفا میکنه.

یکی رابطه داشتن و اون عشق و علاقه ایست که حالا بین روابط شکل میگیره.

حالا چه اون رابطه اصلی که مثلا بین دو جنس مخالف یا دو جنس موافق به مفهوم عشق شکل گرفته و دیگریش هم خب اون ارتزاق و کارکردن و پیشرفت و پویایی ست.

تولیده در مجموع که خب در باب هر دوی این موضوعات ما مواجه میشیم با اسلامی که درباره اش صحبتی نداره چرا که اسلام اصولا دین زیستن نیست یعنی در برابر زندگی قرار گرفته.

شما هر جا به مفاهیم روبرو میشید در باب اسلام میبینید که این دنیا رو کلا کتمان میکنه.

یعنی شما وقتی مواجه میشید با یک معانی و تعابیری در دل اسلام که مدام داره در باب یک دنیای در پیش رو و دنیای آینده صحبت میکنه.

خب قاعدتا باید این دنیای فعلی ما رو بی ارزش و بی معنا بکنه و به همین دلیل هست که شما مواجه میشید با این هیچ انگاشتن عشق و یا کار و یا اقتصاد در دل باوری به اسم اسلام.

عشق هم به همین شکل است.

موضوعی است که قابل اتکا در باورهای اسلامی نیست.

یک نگاه خیلی ماشینی به این موضوع میشه این که حالا قرار هست که دو جنس مخالف با همدیگه ازدواج کنن از این برآیند ازدواج در نهایت به یک فرزندی برسن، تولید مثلی بکنن و این بقا رو ادامه بدن و زندگی رو همینجوری هم پیش ببرن.

اصولا نگاه، نگاه این مدلی هست به مفهوم عشق.

در صورتی که زندگی بشری با اینش معنا میشه دیگه.

حالا پیش تر که بریم بیشتر دربارش صحبت کنیم.

خب ما تا اینجا که رسیدیم به نظرم الان جای خوبی است برای ورود به مبحث ازدواج.

خب ما با یک معنی ای به اسم ازدواج روبه رو میشیم.

این ارتباطی به اسلام نداره.

خیلی پیش تر از اسلام و اصولا در بین تمامی مکاتب، فرهنگ ها و آیین ها، مکاتب فلسفی، اخلاقی و حتی مذهبی.

یعنی شما با هر نوع نگرشی که روبرو بشید با یک مفهومی به اسم ازدواج هم در کنارش روبه رو میشید.

اینکه انسان ها یک موضوع مهمی داشتند، یک نیاز بزرگی داشتند.

این نیاز به شهوت یک بخش مهمی از زیستن انسان ها هست و اصولا از همون ابتدا به یک راه حلی رسیدند و یک قانون گذاری رسیدند.

برای اینکه به این یک چهارچوب و نظمی بدهند و ما مواجه میشیم با مفهومی به اسم ازدواج که گفتم قدمتش هیچ ارتباطی به ادیان نداره و ادیان هم به نوعی دنبال کننده ی این مفهوم بودن یعنی فرای.

حالا نگاه های مذهبی در تمامی نوع های نگرش از همون پیشتر ها از زمانی که انسان خودش رو شناخته ما با این مفهوم روبه رو بودیم با مفهومی به اسم ازدواج.

خب اسلام هم از این قاعده مستثنی نبود.

پس این قاعده ی ازدواج به نوعی قانونمند کردن و نظام مند کردن روابط جنسی است.

یعنی به ساده ترین شکل.

اگر بخوایم این مفهوم رو با هم دیگه دربارش صحبت بکنیم این هستش که ما یک انسانی رو داشتیم که نیازمند به مسائل جنسی بوده.

یک نیازی به اسم شهوت رو در خودش داشته.

حالا این انسانی که این نیاز رو داشته سعی کرده این رو تبدیل به یک چهارچوبی بکنه و قانونمند به پیش ببره و در این معنی به یک نهایتی رسیده که اسمش رو ازدواج گذاشته.

حالا دو نفری که قرار هست با همدیگه زندگی بکنن، با هم روابط جنسی داشته باشن، تحت پوشش ازدواج در کنار هم زندگیشون رو پیش می برد.

این باعث شده که خب این از هرج و مرج جلوگیری بشه و با این مفهوم رو به رو شده اما طی طریقتی که کرده مدام این ازدواج بارور تر شده دیگه.

یعنی مثل تمام معانی ای که انسان باهاش درگیر بوده، طی مرور زمان این معانی رو پیشرفته تر و بزرگ تر کرده.

در باب ازدواج هم به همین شکل هست.

یعنی ما از اون قانون گذاری ابتدایی کم کم به یک مرحله ای رسیدیم که حالا عشق رو هم دخیل بکنیم و به نوعی این ازدواج رو تبدیل به یک عاشقانه ای بکنیم به نوعی.

پس ما با این مبحث ازدواج در تمامی مکاتب فکری هم رو به رو هستیم و اسلام هم به همین شکل وارد این وادی شده.

برای اینکه این نظام قانونمند رو در این مبحث مشخص داشته باشیم.

اما خب یک تمایز و تفاوتی هست.

در این نگاه های مختلف که در باب ازدواج صحبت میکنند، ایده میدن و نظر میدن.

ما مواجه میشیم با اسلام.

حالا صرفا در باب اسلام داریم صحبت میکنیم و این عشق در اسلام که یه نکته ابتدایی داره.

نکته ابتدایی این هست که ما گفتیم تمامی معانی و مفاهیمی که انسان در طول حیات خودش باهاش روبرو شده طی مرور زمان یعنی با این تفکر کردن پیشرفت کرده.

تمامی مبانی فکری انسانی.

خب انسان یک موجودی است که دارای قوه تخیل و تعقل هست.

در باب موضوعات فکر میکنه، استدلال میکنه، از هوش خودش، از عقل خودش استفاده میکنه، فرای اون تجربیات خودش رو به دیگران منتقل میکنه و در تمامی موضوعات فکری ای که وجود داره پیشرفت میکنه.

این در باب همه موضوعات هست.

یعنی حتی به زندگی عادی و امروزی خودمون نگاه میکنیم.

همون طوری که ما در باب ابزارها پیشرفت میکنیم، در علم پیشرفت میکنیم در چمیدونم در هنر پیشرفت میکنیم، در مبانی فکری هم پیشرفت میکنیم.

موضوع مهم همواره در دل اسلام یک نکته ابتدایی بوده اون هم اینه که شما ادعا و داعیه دار موضوعی هستید که قرار هست هر مبنای فکری ایستا و برای تمام دنیا باشه، برای تمام تاریخ باشه، برای تمام انسان ها باشه.

توی قسمت مجزایی در باب این موضوع صحبت میکنیم چون این یک موضوع خیلی مهمی هست در دل اسلام، در دل تمام ادیان و به ویژه در اسلام.

این ویژه تر در اسلام بهش پرداخته شده.

این خاتم الرسول بودن، این فصل الخطاب بودن.

یعنی شما مواجه میشید با یک نظریه فکری که حالا قرار هست هیچ تغییری رو در خودش جای نده.

یکی از بزرگ ترین مسائلی که اسلام باهاش روبرو هست همین ایستا بودنش هست.

قرار به پیشرفت نداره.

ما گفتیم که مثلا در باب مسئله ازدواج و این فلسفه فکری به نوعی این مفهوم مشخص.

انسان ها کم کم پیشرفت کرده و الان به یک نهایتی رسیده اند که عشق رو دخیل می دونن در این ازدواج و اون مرتبه اصلی رو در ازدواج به عشق می دن.

اما با اسلامی روبه رو هستیم که حالا یک نظریه ای داره که قرار هست همواره ادامه پیدا کنه و در این نظریه خودش نگاهش نسبت به ازدواج یک نگاه قراردادی است.

کلمه عقد از همین قرارداد میاد یعنی شما مواجه می شید با یک قرارداد، با یک معامله.

یک معامله بین دو سمت و قرار هست که دو نفر با هم یک معامله ای بکنند.

مثل بقیه معاملات تجاری که چه در دوران و چه در آتی انسان ها با هم انجام می دادن.

قرار هست یک چیزی رو بخرید و یک چیزی رو بفروشید.

قرار هست که در این معامله سود ببرید و نگاه اسلامی کاملا اینجوری بوده و در عین حال این ایستا بودنش هم باعث شده که برای تمام فصول و تمام دوران به همین شکل پیش میره و هیچ پیشرفتی رو هم در خودش نداشته باشه.

یعنی شاید نمونه ای وجود داشته باشه در بقیه ی باورها و اعتقادات، در نظام های فکری عرفی، در نظام های فلسفی فکری که نگاهی شبیه به این به عنوان مثال در باب ازدواج داشتند اما طی مرور زمان سعی کردند که این رو با پویایی که در خودشون دارند تغییر بدن.

اما اسلام قرار به تغییر نداره.

نه در این زمینه و نه در هیچ زمینه ی دیگری.

و این بزرگترین عامل این عقب ماندگی و درماندگی اسلامی هم هست.

حالا از مبحث اصلی دور نشیم و اون نگاه رو داشته باشیم به مبحث ازدواج در اسلام.

اینکه شما با یک قراردادی عملا روبه رو میشید.

حالا شما یک ازدواجی دارید که قرار هست یک معامله باشه.

دو طرف بیان و با همدیگه خرید و فروشی انجام بدن.

یعنی زن رو برای خرید و فروش توی این بازار میارن دیگه.

یک نفری میره یک زنی رو میبینه و می پسنده و حالا قرار هست که اون هزینه لازم رو بکنه برای اون زن که اون زن رو در اختیار بگیره.

این فلسفه وجودی ازدواج در اسلام هست.

خب در این عقد و قراردادی که صحبت میشه قاعدتا ما داریم در باب یک مالی صحبت میکنیم که طرف قرارداد هست، طرف معامله هست.

یعنی شما در نظر بگیرید که در بین انسان ها هم وقتی میخوایم در باب معامله صحبت بکنیم من جنس ایکس رو دارم برای فروش آوردم.

موضوع اصلی این معامله همون جنس ایکس هست که ارزش گذاری روی اون جنس ایکس هست که حالا ما به توافقی برسیم برای خرید و فروش.

نگاه اسلامی در باب ازدواج هم به همین شکل هست.

اون مالی که ما داریم دربارش صحبت میکنیم زن اینجا قرار میگیره.

یعنی زن رو مورد معامله قرار میدن.

یک طرفه قرارداد میشه.

شوهری که قرار هست این زن رو اختیار بکنه و یک طرف قرارداد هم میشه کسی که صاحب اون مال هست صاحب اون مال میشه.

پدرش جد پدریش پدرش یعنی باز هم با آن نگاه نابرابر نسبت به زن و مرد و ارزش گذاشتن به جنس ذکور که حالا پدر اون دختر صاحب اون دختر هست.

فرای اینکه این مفهوم صاحب بودن هم تا چه اندازه مخرب و زمینگیر کننده است که حالا در باب این صاحب بودن هم میشه بسیار صحبت کرد.

اما موضوع اصلی این هست که ما داریم در باب یک قراردادی صحبت میکنیم که یک طرف معامله داره خریدار و یک طرف معامله داره فروشنده و یک جنس قابل عرضه هم داره.

جنس قابل عرضه رو زن قرار میدیم و در عین حال خریدار و فروشنده هم میشن همسر و پدر.

حالا اون دختر و این معامله شکل میگیره.

حالا یه مبلغی رو قرار میدن و اون همسر باید اون مبلغ رو پرداخت کنه تا اون جنس رو خریداری بکنه و در دل این عقد و قرارداد هم شما مواجه میشید با قوانین بیشماری که بر علیه زنان هست.

توی قسمتی که در باب زنان صحبت کردیم هم بهش اشاره کردیم.

دیگه زیاد نمیخوایم تکرار مکررات بکنیم.

اما مفهومی که اسلام بهش نزدیک میشه در باب ازدواج که حالا قرار هست که از طریق این ازدواج بهش رسید و یا به واسطه عشق به این ازدواج رسید تبدیل میشه به یک معامله به یک قرارداد و این اون مبنای فکری هست که ما وقتی به عشق در اسلام نگاه میکنیم به این معنی نزدیک میشیم.

یک موضوع خیلی مهم دیگه ای هم هست.

خب ما وقتی در باب عشق صحبت میکنیم در حقیقت عشق قرار بر این هست که ما از عشق به ازدواج برسیم.

یعنی با اون تعاریف امروزی و در اون پیشرفتی که امروز در زمینه مبانی فکری و در باب مفاهیم کردیم، ما به یک نتایجی رسیدیم که در کلیت به این نتیجه رسیدیم که قرار نیست که ازدواج ما رو نزدیک به عشق بکنه.

قرار هست که عشق ما رو به ازدواج برسونه.

خب این همون پیشرفت های بشری هست دیگه که انسان ها به طول تاریخ و در پی این تفکراتی که انجام می دهند در مفاهیم به یک پیشرفت هایی می رسند اما در این پیشرفت ها به روی اسلام و باورهایی از دست اسلام همواره بسته است و اسلام هم به نوعی داعیه دار این اتفاق است.

امروزه جهان ما به جایی رسیدیم که قرار است از رسیدن به عشق در نهایت به ازدواج برسیم.

اما وقتی به این مفهوم در اسلام نزدیک می شویم قرار است که اول ازدواج شکل بگیرد.

قرار است که این معامله شکل بگیرد.

بعد از آن شاید انسان ها تلاش کنند برای رسیدن به این عشق و علاقه و دوست داشتن و محبت.

چیزی که در اسلام و در قرآن درباره اش صحبتی نشده و آموزشی داده نشده.

موضوع قابل عرض و مهمی نبوده.

پس این هم یکی دیگر از درگیری های در برابر عشق است.

یعنی شما یک نگاهی به این جوامع اسلامی بکنید و به شرایطی که دارند نگاه بکنید و ببینید که حالا این مفهوم عشق تا چه اندازه در بین این ها بی معنی و بی رمق هست.

این که حالا این ازدواج ها قرار هست یک معامله ای باشه که بین دو طرف قرارداد اتفاق می افتد و آن زن مورد معامله قرار می گیرد و اصلا جایگاهی ندارد.

من گفتم اگر هم قرار به این عشقی باشد که به اشتباه بعد از ازدواج شکل بگیرد باز هم به واسطه آن انسان هاییست که درگیر آن ازدواج شده اند نه به واسطه چارچوبی که ما قرار داد.

در صورتی که امروز با نگاهی روبه رو می شویم که یک چارچوبی را قرار می دهد برای اینکه شما ابتدائا عاشق بشوید و در نهایت برای رسیدن و وصال در آن عشق ازدواج کنید.

پس ما مبحث ازدواج را داریم اما مبحث ازدواج در اسلام به اینجا ختم نمی شود و موضوع ادامه پیدا می کند.

ادامه پیدا کردن موضوع می رسد به این جایی که اسلام.

شما با یک دینی مواجه هستید که در باب مردان دارد به شما این اجازه را می دهد که شما تا چهار همسر عقدی را هم را در اختیار داشته باشید.

یعنی می توانید همزمان با چهار زن رابطه داشته باشید و این مرگ، عشق و دوست داشتن است.

شما با یک سری از مفاهیم در تاریخ بشری رو به رو هستید که همواره همتا و یکتا بوده و غیر قابل تغییر است.

یک مثالی است که من درباره‌اش یک برنامه‌ای هم توی همین پادکست به نام جان هم ساختم. اینکه خوبی؟

خوبیش بدی بدیست.

یعنی شما یک سری مفاهیمی را رو به رو هستید که هیچ کسی نمی‌تواند بر علیه شان صحبت بکند.

مثال بارزش هم گیاه خواری است.

یعنی هیچ انسانی در جهان نمی‌تواند بیاید در باب گیاه خواری صحبت بکند و گیاه خواری خیلی چیز بدی است.

هیچ کسی نمی‌تواند کتمان بکند که خوب بودن گیاه خواری شاید دلیل و توجیهی بیاره در باب اینکه چرا من گیاه خوار نیستم.

اما نمی تونه بگه این کار، کار بدیه.

یعنی شما مواجه هستید با یک کار خوب غیر قابل کتمان در باب خیلی از مسائل موضوع به همین شکل است.

نه کشتن دیگران.

قتل نکردن کار خوبیه.

کسی نمی تونه بیاد بگه نه قتل کردن کار خوبیه و باید دربارش صحبت کنه.

یا اینکه یه انسانی که قتل نمیکنه کار بدی داره انجام میده، توجیهات و تفسیرات میکنن.

اما خوبی و بدی بین همه یکسان و مشترک هست.

یعنی همه در باب این موضوعات به یک اتفاق نظری میرسن.

در باب عشق هم موضوع به همین جا ختم میشه.

اینکه هیچ کسی در جهان نیست که این عشق رو در بین چندین نفر همزمان بخواد ببینه.

این عشق به همون همتایی و یکتایی هست که معنا پیدا میکنه.

این عشق به این مفهوم هست که شما نهایت این دوست داشتن و مهر و رابطه رو در وجود یک نفر ببینید.

این یک معنی همواره دنبال کننده ی انسان بوده دیگه.

یعنی از ابتدا هم انسان ها با این مفهوم آشنا شدند و جز اون دسته خوبی هایی هست که غیر قابل کتمان هست.

کسی نمی تونه بیاد این رو رد کنه که نه!

عشق رو شما میتونید در وجود 2 نفر همزمان ببینید.

حالا این در کنار این نابرابری هست که این امتیاز فقط هم برای مردان در نظر گرفته شده.

یعنی شما مواجه میشید با یک نگاه بیمارگونه که در دل خودش فرای این بیمارگونه گی، فرای این از بین بردن عشق.

نابود کردن عشق.

پشت پا زدن به عشق فرای این پر از نابرابری هم هست.

یعنی این نگاه فقط منحصر میشه برای مردان.

مردان میتونن چهار همسر رو در اختیار داشته باشن.

پس یک نابرابری رو در خودش داره و در کنار اون یک اعتقاد بیمارگونه ای هست که منافات داره باهاش.

منافات به چه معناست؟

ما همیشه مترادف با مفهوم عشق.

یه معنی دیگه ای هم داریم به نام خیانت.

یعنی این ها در کنار هم معنا پیدا میکنه؟

اصلا دلیل وجودیت این خیانت در عشق تا این حد هم نکوهیده میشه.

توسط همه چیه؟

این هستش که شما به اون کسی که عاشقش هستید خیانت بکنید یعنی با یک نفر دیگه ای ارتباط برقرار کنید.

حتی میبینید که امروز هم در ایران خود ما با توجه به این که 1400 سال زیر یوغ افکار بیمار و مریض گونه هست اما باز هم در فرهنگ عمومی ما اختیار کردن دو همسر و یا این که شما یک همسری رو داشته باشید و در کنار اون قرار باشه همسر دیگه ای رو بگیرید تا چه حد منزجر کننده است و تا چه حد ضد ارزش و ناهنجار هست؟

با تمام تبلیغاتی که داره انجام میشه حتی جمهوری اسلامی هزاران هزار بار سعی در تبلیغ این افکار بیمارگونه خودش داره اما باز هم مواجه میشه با مردمی که حاضر نیستند این اعتقادات پوسیده و احمقانه ای که در برابر عشق هست رو بپذیرن.

چون منافات با ذات وجودیت عشق داره.

یعنی عشق معنا شده به اون یگانگی و اون توحیدی که به نوعی در خودش داره.

این که قرار هست شما عشق را در وجود یک نفر ببینید، قرار نیست که عشق را در وجود همه ببینید.

معنا و نزدیکی با عشق و دوست داشتن نداره.

قرار هست که این رابطه بین دو نفر تعریف بشه.

قرار هست که این دو نفر همه چیزشون رو با هم شریک بشن.

قرار نیست که شرکت سهامی به وجود بیارید و این منافاتی که با مفهوم عشق داره رو شما میتونید ببینید که حتی یک کشوری که هزار و چهار صد سال زیر این یوغ هست یک دولت و حکومتی بیش از چهل سال هست که دارن این تبلیغات بیمارگونه رو انجام میدن.

باز هم حاضر به قبول این نیست.

حاضر به قبول این نابودی عشق نیست.

پس شما وقتی در باب عشق در اسلام صحبت می کنید، فرای اون نگاهی که گفتیم در قرآن وجود نداره و هیچ سنخیتی با عشق نداره.

فرای اون با مفهوم ازدواج روبرو میشید که این مبحث یک مبحث قراردادی است برای یک خرید و فروش اعمال میشه.

زنی که حالا توی اون نقشی نداره به نوعی مال قابل معامله هست.

طرف قرارداد پدرش هست و اون کسی که حالا می خواد شوهرش بشه.

فرای این نگاه های بیمارگونه ای که وجود داره، شما مواجه می شید با چند همسری که قرار هست از ریشه و بن عشق رو از بین ببره.

منافات داره با معنای حقیقی اش.

بدیش که همه بهش معترف اند که بد نیست.

یعنی ما اون خوبی رو در عشق اگر بخوایم معنا بکنیم به همون یگانگی اش هست.

و حالا یک چیزی در برابر اون وجود داره.

حالا شما مواجه می شید با این چند همسری.

که بیانگر این هست که تا چه اندازه این عشق برای مسلمون ها بی معنا و بی ارزش است.

شما مواجه می شید با یک نگاهی که در همون ابتدا هم من درباره اش صحبت کردم.

اینجا هم بیشتر می شه درباره اش صحبت کرد.

وقتی شما نسبت به عشق دارید صحبت می کنید، یک بخشی از این عشق و دوست داشتن شاید خلاصه بشه در به عنوان مثال مسائل جنسی که بخشیش شاید خلاصه بشه در فرزند آوری.

اما تمام این معانی عشق در این دو موضوع خلاصه نمیشه.

یک بخشی از این موضوعات به این مفهوم بر میگرده.

در باب عشق صحبتی هم کرده بودیم توی همین برنامه به نام جان که یه تعریف مشخصی نسبت بهش دادیم و گفتیم که عشق فرای این ها هم معنی داره.

یعنی ما یه عشق هایی داریم که اصلا فارغ از این دو معنیه در کنار عشق هست.

یعنی عشق مثلا مادر و فرزند که در این وادی قرار نمیگیره، نه رابطه جنسی درش وجود داره و نه فرزند آوری.

اما از جنس عشق هست، از جنس مهر و عاطفه و دوست داشتن هست و این هم یک معنی از اون عشق رو داره.

پس یعنی خود عشق یه کارکردهای دیگه ای هم داره.

اما نگاه اسلامی توأمان گره خورده با همون دو مفهومی که گفتیم یک فرزندآوری و رابطه جنسی.

و حالا داره به مرد این امکان رو میده که در این دو موضوع مشخصی که به واسطه اون نگاه به ازدواج هست نگاه به رابطه هست.

بارور تر و قدرتمند تر بشه.

چند همسر در اختیار داشته باشه تا رابطه جنسی بیشتری هم برقرار بکنه.

چند همسر در اختیار داشته باشه تا فرزندان بیشتری هم به دنیا بیاره؟

یعنی کاملا داره به شما این مفهوم رو میرسونه که نگاه به ازدواج و نگاه به عشق در حقیقت فقط و فقط در رابطه با مسائل جنسی و فرزند آوری هست و اون مفاهیم حقیقی و راستینی که در دل عشق وجود داره به عنوان مهر دوست داشتن از خودگذشتگی شما با این مفاهیم رو به رو نمیشید در دل اسلام.

و براش بی معناست.

همون حدی که عشق براش بی معناست.

یعنی خود مفهوم عشق بی معناست.

حالا عناصر تشکیل دهنده اش هم قاعدتا براش بی معناست.

فرای این چندهمسری و این نابرابری و این نگاه بیمارگونه و این ترویج خیانت، حقیقتا مروج خیانت است.

فرای این داستان، داستان پیش‌تر هم می‌رود.

اما قبل از این یک مقداری هم در باب این خیانت هم باید صحبت کنیم.

خیانت هم جز آن دسته مفاهیمی است که بین همه همواره نکوهیده شده یعنی جزو آن دسته هایی است که ما گفتیم.

یک بخشی ما داریم، خوبی، یک بخشی داریم، بدی اینها مشترک بین همه انسان ها هستند با هر طرز تفکری یک مفاهیمی هستند که غیر قابل کتمان اند.

شاید کسانی وجود داشته باشند که به این مفاهیم پایبند نباشند اما توجیه دارند برای این پایبند نبودن.

یعنی هیچ وقت نمی توانند دلیل و استدلال مشخص و مبرهنی بیاورند.

در باب اینکه این ارزشی که شما به آن پایبند هستید بده خوبی نیست و این مثلا ضد ارزشی که ما به آن باورمند هستیم و در برابر آن هست، در حقیقت خوبی است و خیانت هم جزو آن دسته هایی است که از دید همگان نکوهیده شده و از دید همگان بدی است.

و حالا شما مواجه میشوید با یک باوری که مورد این خیانت است.

شما مفاهیم را که با یک سری صحبت ها نمیتونید تغییر بدید.

یعنی به عنوان مثال وقتی شما خیانت را خیانت میدانید با خواندن دو تا آیه و یا یک جمله یا یک ورد یا مثلا.

یک رفتار مشخص نمیتونید اون مفهوم رو تغییر بدی.

یعنی شما باور داری که خیانت کار اشتباهی است؟

در این عشق خیانت کردن کار اشتباهی قرار است که در آن یگانگی باشد.

قرار است که.

سهیم کردن دو نفر با هم بشود.

قرار است که شما عشق را در وجود یک نفر معنا کنید.

حالا اگر قرار باشه که بگید در این راستا اگر ما فلان آیه رو بخونیم این خیانت برداشته میشه که عملی نیستش.

شما یا معترف به این هستید که خیانت زشتیه یا معترف نیستید و خیانت رو پاس میدارید.

اما فلسفه اسلامی و منطق اسلامی دقیقا برعکس این موضوعات هست.

در باب تمام موضوعات هم به همین شکل تقریبا پیش میره.

اینکه به هیچ ارزشی پایبند نیست.

برای هر ارزشی یک کلاه شرعی داره.

یعنی شما مواجه میشید مثلا با یک مفهومی مثل خیانت از سوی میاد.

در باب این خیانت سخت گیرانه ترین مجازات ها رو در نظر میگیره که هر چند در دلش باز هم نابرابری هست باز هم تضعیف زنان هست، باز هم ظلم به زنان هست.

اما در مجموع یک نگاه خیلی رادیکالی داره نسبت به خیانت.

این که حالا اگر یک یه کسی که همسری داره خیانت به همسر خودش بکنه با دیگری رابطه جنسی برقرار کنه حکمش مرگ هست اون هم به وحشیانه ترین شکل ممکن و با سنگسار کردن.

حالا در کنار این مواجه میشید با یک مفهومی که حالا اون آدم میتونه به زن خودش خیانت بکنه با تفاوت اینکه یک وردی هم خونده، یک آیه ای رو هم تکرار کرده و با همین کلاه شرعی ساده ای مفهوم رو از بین میبره.

یعنی باز هم نشون میده که ما هیچ پایبندی به این ارزش نداریم.

اصلا این موضوع ارزشی برای ما نیست و به سادگی میشه این رو زیر پا گذاشت و این اون بخشیه که همه رو به نوعی به این سمت میاره که ما اصلا وقتی با دین رو به رو میشیم با موضوعی به اسم اخلاق روبرو نمیشیم.

اصلا چیزی به اسم اخلاق در ادیان وجود نداره.

شما جایی که بخوای وقتی شما معترف به یک اصول اخلاقی هستید خب همواره به اونها باورمند هستید.

یعنی شما اگر خیانت را بد می‌دانید، خیانت را بد می‌دانید، نمی‌توانید برای آن یک کلاه شرعی بوجود بیاورید تا هر موقع خواستید خیانت بکنید و بگویید این خیانت نبوده.

در باب مفاهیم اخلاقی ادیان و به ویژه اسلام هم دقیقا موضوع همین است.

شما هیچ پایبندی ای نسبت به هیچ موضوع اخلاقی نمیبینید.

به راحتی میتوانید اخلاقیات را زیر پا بگذارید.

مفهومی به نام خیانت در دل اسلام که مجازات سنگینی مثل سنگسار در برابرش وجود دارد.

با یک ورد ساده تبدیل میشه به یک قانون.

یعنی خیانت تبدیل به قانون میشه و نقطه ی وحشتناک قضیه هم همینجاست.

شما مواجه میشید بعضی اوقات با یک طیفی که وقتی میخوان مثال و یا نمونه بیارن برای بی بند و باری.

حالا مثلا سیاستمداران در دل همین جوامع اسلامی بلافاصله رجوع میکنند به اینکه بله فلان سیاستمدار خارجی به همسر خودش خیانت کرده اید و با زن دیگری هم رابطه داشت.

حتی یک بار هم به این موضوع فکر نمی‌کند.

بنیان فکری ای که شما دارید درباره‌اش صحبت می‌کنید یک انسانی است که تخطی کرده از قانون وضع شده.

حالا قانون مذهبی وضع شده.

مثلا در دل مسیحیت که خیلی رادیکال.

مثلا شما با مسیحیت ارتدوکس که روبه‌رو می‌شوید به رادیکال‌ترین شکل ممکنش دیگر در باب این خیانت نکردن صحبت می‌کند.

یعنی شما مواجه می‌شوید با یک ازدواجی که قرار است در هر شرایطی بین این دو نفر ادامه پیدا بکند.

اصلا مفهومی به اسم طلاق در بینشان وجود ندارد.

یعنی به رادیکال ترین شکل ممکن که حالا طی مرور زمان مسیحیت شکل های دیگری به خودش گرفت و اصلاح هایی در خودش به وجود آورد و این شکل رادیکال خودش را تغییر داد.

اما مفهوم و معنایی که من دارم درباره‌ش صحبت می‌کنم این است که شما مثالی می‌آورید در باب کسی که نقض قانون کرده حالا به هزاران دلیل به دلیل سست عنصری نمی دونم به دلیل ایمان ضعیف، به دلیل اشتباه و یا هر دلیل و به دلیل جنون یا هر دلیل دیگه ای یک تخطی از یک قانون مشخص کرده.

اما شما در برابر این قانونی دارید که حامی خیانت است.

قانونی دارید که مروج خیانت است.

یعنی دو معنی که با هم جمع شدنی نیستند.

از یک طرف کسی رو دارید که تخطی کرده از قانون، از یک طرف دیگه کسی رو دارید که به این قانون پایبند است.

این قانون قرار هست که این خیانت بیمارگونه و افسار گسیخته رو پیش ببره.

این دیگه در دل تمام مکاتب و مذاهب اسلامی هم همتا و برابر هست.

حالا مفهوم بعدی که ما می خواییم دربارش صحبت کنیم فقط در دل شیعیان هست که معنا و مفهوم داره.

حالا اهل سنت این رو قبول ندارن.

دلایل زیادی رو هم در بین این ها وجود داره.

اهل سنت این اتفاق یعنی صیغه رو قبول ندارن؟

متعه و یا ازدواج موقت رو قبول ندارند و اهل تشیع بسیار هم به اون پایبند هستند.

حالا کاری به این دلایل و به نوعی اختلاف نظرهاشون نداریم اما مواجه می شیم با این که عمر خلیفه دوم اهل سنت این قانون رو وضع کرد که این کار، کار خطا و اشتباهی است و خب تشیع هم.

حالا یه توضیح مختصری میدم.

این که تشیع هم استنادی داشت به این که در زمان زیست خود محمد هم این صیغه رو اعمال کرده بودند.

در زمانی که به یکی از این جنگ ها رفته بودند به واسطه دور موندنشون از خانواده هاشون، محمد اونجا فتوا به این داد که می تونم برم و زن ها رو صیغه کنم برای رابطه جنسی و خب اهل تشیع به نوعی این رو ساختار قرار دادند دادن برای قانونی کردن صیغه و بزرگداشت صیغه که احادیث بیشماری دارن از ائمه شون در راستای این بزرگداشت صیغه و از اون طرف هم اهل سنت باور دارن که اون یک شرایط خاص جنگی بوده که یه همچین قانونی رو محمد وضع کرده بوده و در شریعت اسلامی به نوعی این صیغه وجود نداره.

حالا ما در باب همین اهل تشیع داریم صحبت میکنیم در این قسمت مشخص هرچند تفاوتی نمیکنه.

یعنی اون چهار همسر داشتن که در دل چه اهل سنت و چه تشیع یکسان هست و آیه قرآنی در باره اش وجود داره که شما میتونید چهار همسر و کنیزان بی شمار رو در اختیار بگیرید.

این آیه قرآنی هست که شما مواجه میشید با یک آیه قرآنی که زنان حلال و حرام و حلال رو برای شما مشخص میکنه و میگه که شما میتونید چهار زن رو به عقد خودتون در بیارید و کنیزانی که در اختیار شما هستن در قسمت برده و کنیز بیشتر در باب این موضوع هم صحبت می کنیم.

اما این زنانی هستند که به شما حلال هستند.

در کنارش زنانی هم که حرام هستند از این محارم که هستند مثل مادر و خواهر و اینها مشخص میکنه تو آیه مشخص قرآنی.

و این دیگه آیه قران هست.

کسی نمی تونه این رو کتمان کنه و فردا هم مثلا ما بشنویم که یه تعدادی هم میان میگن که نه.

اسلام از اول هم بر تک همسری بود و این چندهمسری وجود نداشت چون احتمالا همچین موجوداتی هم سر بر بیارند و قرار باشه که باز اسلام رو تطهیر کنند.

اما حقیقتش این است که این یک موضوع اسلامی است و در همین موضوع مشخص و این چند همسر در اختیار داشتند.

مبحث خیانت همین جاست که مطرح می شود.

قانون خیانت اینجاست که مطرح می شود.

شما مواجه هستید با یک طرز تفکری که این دیوانگی و این جنون را تبدیل به قانون خودش می کند.

موضوع تخطی از قانون نیست، موضوع قانونی بودن این جنون است.

پس وقتی در باب این موضوع صحبت میکنیم تفاوتی در اسلام وجود نداره چه اهل تسنن و چه تشیع.

حالا وقتی بخواهیم در باب صیغه صحبت کنیم میرسه فقط صحبت در باب اهل تسنن نیست و فقط در باب شیعیان هست.

موضوعی هم که در باب اون مساله قرآنی که مطرح کردم هم از خاطرم رفته بود هم بهتر هست که باهاش دربارش صحبت جزئی بکنم.

اینکه در همون آیاتی هم که صحبت کردیم در باب قرآن در قرآن مواجه میشیم با اینکه محمدی هست که یازده همسر رو به عقد خودش درآورده و در قرآن هم مواجه میشیم با این که بله این پیامبر خدا هستش و میتونه همچین کاری بکنه.

یعنی منظور صحبت این هست که تا چه اندازه شما مواجه میشید با دینی که غرق در مسائل شهوانی هست؟

تا چه اندازه غرق در این نیاز هست و تا چه اندازه مباحثی که مرتبط با ازدواج هست رو نزدیک میدونه؟

با مسائل جنسی و شهوانی و فرزند آوری در نهایت.

فرا بریم و برسیم به مسئله صیغه.

صیغه ای که در بین شیعیان بسیار هم قدرتمند حضور داره.

یک فاحشگی تمام عیار اسلامی.

یک فاحشگی تمام عیار شرعی.

حالا شما مواجه میشید با این نهایت جنون و دیوانگی که قرار هست زنان رو خرید و فروش کنه.

اون هم برای یک مدت کوتاه.

یعنی دیگه قضیه از ازدواج تغییر میکنه؟

توی ازدواج هم هیچ حق و حقوق مشخص و درستی رو برای زنان قرار ندادن و یک مرد میتونه با یک زنی ازدواج بکنه و بلافاصله اون رو طلاق بده.

اما دیگه ما مواجه میشیم با یک فاحشگی که حالا قرار هست که برای زنان زمان و قیمت مشخص بکنه برای رابطه جنسی.

یعنی حالا اینهایی که داد برمیدارن و صحبت میکنن در باب اینکه در کشور های اروپایی و دیگر کشورها مقام زن رو پایین گرفتند و ازشون سو استفاده سوءاستفاده های جنسی می کنند و الی آخر.

مواجه باید بشن با این قواعد اسلامی که جنون بار هست.

مورد مروج حقیقتا فاحشگی هست.

شما مواجه می شید با یک قانون اسلامی که حالا قرار هست بر زنان زمان بزاره.

یعنی شما مشخص میکنه که من میخوام با این زن یک ساعت رابطه برقرار کنم، دو ساعت رابطه برقرار کنم، یک روز رابطه برقرار کنم.

زمانتون رو مشخص می کنید و مبلغ رو مشخص می کنید و باهاش همخوابه میشید.

هیچ حق و حقوقی برای زن در نظر گرفته نشده.

این که زن رو تبدیل به یک اسباب و یک برده جنسی کردی تبدیل به یک کارگر جنسی کردی تا ازش بهره کشی بکنی و بعد این رو شما ضرب و تقسیم بکنید و جمع بکنید با مفهومی به اسم عشق که تا چه اندازه دهشتناک و مسخره و غیر قابل تحمل و منزجر کننده ست که شما مفهوم عشق رو تا این حد سخیف و احمقانه نکنید.

موضوع اصلا مفهوم عشق نیست.

موضوع یک نوع برده داری جنسی هست.

یک نوع برده داری شهوانی هست.

شما مواجه میشید با یک فاحشه خانه ی اسلامی.

و این نهایت فاحشگی و فاحشه داری ست که حالا بهش جنبه های دینی و مذهبی هم داده میشه و قانون هم در حمایتش هست و دیگه مفهومی از عشق اینجا دیگه در میان نیست.

مفهوم فقط و فقط در باب برده داری و کارگر بودن کارگرهای جنسی و تولید این فاحشه خانه ی اسلامی هست.

و این مفهوم حالا هر چند که در بین اهل تسنن وجود نداره اما در بین شیعیان قدرتمند وجود داره.

یعنی شما مواجه میشید با کتاب های حدیثی یا فقهی که از این مسلمانان شیعه وجود داره که تا چه اندازه در کرامت و بزرگداشت صیغه صحبت کردن از ائمه مختلف از علی تا دیگر ائمه ی شیعیان که در بزرگداشت این صیغه چه حرف ها که نگفتن و چه احادیثی که نگفتن.

حتی کار به جایی رسید که حدیثی بود.

خاطرم هم نیست که کجا خوندم و چندین بار هم گفتم که ذهن آدم سطل آشغالی نیست که این احادیث رو بخواد اسم کتابش رو تاریخش رو حفظ کنه و بگه امروز اینترنت کامپیوتر در اختیار شما هست که بتونید به راحتی به این سند ها برسید.

حالا خارج از این بحث یاد اون حدیث هم افتادم.

اون حدیثی که فکر میکنم از علی ابن ابیطالب هم نقل شده بود.

این که حتی شما نیازی نیست که پرس و جو بکنید و با کسی که دارید به نوعی رابطه جنسی برقرار میکنید و یا صیغه اش میکنید که حتی اصلا اون همسر داره یا نداره.

یعنی دیگه شما میرسید به اون مرحله از ابتذال و دیوانگی و جنون که حتی حاضر هستش که این رابطه رو با زن شوهردار هم انجام بده.

یعنی اون خیانتی که من دربارش صحبت کردم گفتم که شما با مفاهیم اخلاقی در بین اسلام هیچ وقت رو به رو نیستید چون به هیچ چهارچوب اخلاقی باورمند نیست.

به سادگی هر چهارچوبی رو که بیان میکنه رو خودش زیر پا میزاره.

یعنی شما مواجه میشید با خیانت.

اصل خیانت در اسلام به عنوان یک ارزش اخلاقی مطرح شده دیگه.

حالا یک سری از کسانی که خودشون رو مسلمان میدونن اعتقاد دارن که چارچوب اخلاقی دارن که نباید خیانت بکنه.

اما بلافاصله شما روبرو میشید با مردی که میتونه چهار همسر رو در اختیار داشته باشه.

این چه معنایی خارج از خیانت داره؟

خب این مترادف با خیانت هست دیگه.

خیانت قانونی است.

خیانت شرعی است.

خیانتی است که بهش بها هم داده شده.

پیشتر میرید جلوتر میرید مواجه میشید با یک مفهومی به اسم صیغه.

حالا در صیغه قرار هست که با یک فاحشگی اسلامی و مذهبی و شرعی روبه‌رو شوید.

حالا قرار است زن ها رو به زمان و قیمتی در اختیار داشته باشید و باهاشون رابطه جنسی برقرار کنید.

کار از این بالاتر میره؟

گفتم در دل اسلام و مذهب مثلا تشیع.

خب ما با یک مفهومی روبه رو هستیم به اسم زنای محسنه که حالا سنگسار میکنه دیگه.

زن و مردی که مرتکب این اتفاق میشن.

یعنی با یک یک زنی و یا یک مردی که با یک زنی یا یک مردی که همسری داشته باشه رابطه جنسی برقرار میکنه.

اگر خود اون طرف هم همسری داشته باشه محکوم میشه به سنگسار.

وحشیانه ترین شکل از مجازات برای معدوم کردن یک انسان.

شما با این حکم روبه رو میشید بعد میرسید در این صیغه کردن به یک جایی که حتی دیگه نیازی نیست که پرس و جو کنید ببینید آیا اون طرف همسری داره یا نداره.

یعنی تمامی اخلاقیات و چارچوب های اخلاقی که ساخته میشه به راحتی شکسته میشه چرا که هیچ چهارچوب راستینی وجود ندارد و این ادیان و به ویژه اسلام در برابر اخلاقیات است و هیچ سنخیتی با اخلاق ندارد.

اگر هم اخلاقی را مطرح می کند به واسطه تحمیل بر دیگران است برای پیشبرد اهداف خودش و هیچ معنی دیگری را دنبال نمی کند.

در باب صیغه هم میشه ساعت ها صحبت کرد.

برنامه ها در باره اش ساخت.

این جنون را می شود به اشکال مختلف درباره اش صحبت کرد.

احادیث بیشماری که وجود دارد و رجوع کرد بهش.

حتی در همین ابتدای صحبتم گفتم که این بر می گردد به دوران زیست خود پیامبر خود محمد بن عبد الله و خب گفتم شیعیان استدلالشون این هستش که اون در یک جنگی این رفتار رو انجام داده.

گفتم تفاوتشون این هست که خب عمر در دوران خلافت خودش این رو غیر قانونی کرده، این ازدواج موقت رو غیر قانونی اعلام کرد و حالا الان اهل سنت این رو غیر قانونی میدونند و بهش پایبند نیستند.

به واسطه رفتاری که عمر کرد اما شیعیان.

نکته اول این که اعتقاد دارند در آن جنگ مشخص محمد این رفتار را انجام داد و اجازه داد که سپاهیانش زن ها را صیغه بکنند.

فرای آن اعتقاد دارند که در دورانی که محمد قدرت داشت هیچ وقت غیر قانونی نکرد.

این کار یعنی اینها نشان می دهد که بنیان اسلامی برگرفته از این تفکر بیمار و مسموم است که به هزاران هزار حدیث در این باب رجوع کرد و برنامه هایی ساخت که در باب این مساله و این جنون و این فاحشگی اسلامی صحبت کرد.

اما این ما را قرار است که به این برساند که بفهمیم چقدر عشق بی معنا و مفهوم در دل اسلام هست.

شما مواجه می شوید با یک خیانت ریشه دار، یک فاحشگی قانونمند در دل یک باور بیمارگونه.

خب فرای این موضوعاتی که دربارش صحبت کردم، می توانیم به یک بخش دیگری هم وارد بشوید که عشق در دل اسلام چجوری معنا شد؟

خب ما صحبت کردیم و گفتیم که در خود اسلام و در خود قرآن و در خود دوران زیست پیامبر احادیثی که ازش وجود داره به نوعی اون سیرت نبوی که ازش وجود داره در دل این مجتهدین صحبتی ازش هیچ وقت نیومده و موضوع بی ارزشی بوده و نگاهش هم توضیح دادیم و در باب ازدواج و چندهمسری و صیغه و این مسائل صحبت کردیم.

اما بالاخره در این فرهنگ اسلامی یه چیزی به اسم عشق هم شکل گرفت اون هم نه به وسیله بزرگان مذهبی بلکه به واسطه ی کسانی که حتی شاید خیلی هم در زندگیشون مذهبی نبودن.

حتی شاید بی مذهب بودن و لا مذهب بودن، حتی شاید ضد مذهب بودن اما به واسطه ی شرایطی که وجود داشت رو نمیکردن.

دربارش صحبتی نمیکردن.

ما حالا خیلی در باب اینکه بخوایم نیت‌خوانی بکنیم از این مثلا شعرا و یا ادیبان و یا نویسندگان هیچ ارزش و اعتباری در این راستا نمی‌بینم چرا که هر کسی اگر اعتقاد و باور داشت باید با صدای بلند فریاد می زد.

اما اینکه بخوایم بشینیم نیت‌خوانی بکنیم و فلان شاعر رو وصل بکنیم به اینکه بله این بی خدا بوده، ضد خدا بوده، ارزش و اعتباری نداره و برای ما هیچ دردی هم از ما درمان نمی‌کنه.

در نهایت اون دو تا حرفی زده که می‌شه ده برابرش رو امروز خودمون بزنیم و نیازی نداره که ما استناد بکنیم.

مثلا اگر کسی در 100 سال پیش این حرف رو زده چه اعتباری داره با اینکه ما امروز این حرف رو بزنیم، یه نفری دوهزار سال دیگه این حرف رو بزنه تفاوتی ایجاد نمیشه؟

آیا ما می‌خواهیم ببالیم به این موضوع بگیم بله ما در کشورمون مثلا یه همچین اشخاصی داشتیم و یا موضوعاتی از این دست که گفتم موضوع قابل عرضی نیست.

اما در مجموع ما یک نگاه به نوعی عاشقانه هم در دل این فرهنگ اسلامی داشتیم.

حداقل امروز بهش استناد می کنند.

یعنی مثلا شما مواجه میشید با حافظ و سعدی و مولانا و این شعرا که خب این دوستان مسلمان حالا اون مسلمون های رادیکال بیشتر اون مسلمون هایی که به نوعی اصلاح طلب هستند و در پی اصلاح اسلام هستند و در پی تطهیر اسلام هستند یک تصویری از عشق و عاشقی میدن که ما مواجه بشیم با تصویری که در دل اسلام هم عشق وجود داشت.

نکته اول این هست که این اشخاص و این نوع طرز تفکر هیچ سنخیتی با اسلام نداره در نکته ابتدایی خودش ولی خیلی از این افراد حتی از دل اون مذهبیان یا رانده شده بودند یا تکفیر شده بودند، یا دور شده بودند یا در برابرشون بودند.

این نکته ابتدایی هست.

نکته دوم این هست که تصویری که اونها میدن هیچ همسویی با صحبت های اسلامی نداره.

یعنی یک تعبیر و تفسیر شخصی است که با یک لیبل دیگه هم میشه باز یه معنای دیگه ای بهش داد.

یعنی اگر اینها مثلا یهودی بودند میتونست یک معنای یهودی شیعه.

عده ای هم موضوع این هست که باید این ها استدلال های مذهبی داشته باشند.

این باید یک نوع سند مذهبی نسبت به صحبت هاشون داشته باشند که ندارند.

فرای این ها، این ها شخصیت های بزرگ دینی و یا مذهبی نبودند که سخنگوی نگاه اسلامی باشند یا یک اشخاصی بودند که حالا مسلمون زاده بودند.

خیلی از این ها فقط و فقط مسلمون زاده بودند.

حتی در نگرش های خودشون هم یک نوع تفاوتی با اون بنیان های اسلامی داشتند.

اما تمام این مسائل رو ما کنار می ذاریم و صحبت می کنیم در باب این که خب این عشق در این جوامع اسلامی به وسیله دیگرانی که حالا قرار بوده فرهنگ کشورشون رو پیش ببرند و به نوعی ادیب بودن، شاعر بودن و یا عناوینی از این دست بودن چه شکلی شکل گرفته، ما مواجه می شیم با این که در وهله اول معنای عشق تغییر پیدا میکنه.

یعنی شما با یک مفهومی به اسم عشق روبه رو هستید که یک عشق زمینی هست.

یعنی شما با یک عشق زمینی که بین دو نفر شکل میگیره و اون نهایت عشق و عاشقی هستش که ما میشناسیم.

یعنی ما چیزی فراتر از این که قرار نیست بشناسیم.

اصلا قرار هست که این پویایی ما، پیشرفت ما در مهر و احساسات در پی همین عشق زمینی ما باشه.

دیگه نهایت عشق و عاشقی ما در همین عشقی است که یک مرد به یک زنی یا یک مرد، به یک مرد یا یک زنی به یک مردی داره و نهایت تکامل وجودی ما رو قرار هست که همین عشق شکل بده و شما مواجه میشید با یک عشقی که قرار هست یک عشق آرمانی در دوردست ها و در آسمان ها باشه و این گره دادن این عشق به خدا و صوفی گری و این مسائل یعنی شما باز هم یک پیوند درست و مشخصی نسبت به عشق ندارید.

تصویری که به شما داده میشه یک تصویر مشخصی نسبت به عشق زمینی و اون عشقی که قرار هست شما تجربه اش بکنید و به واسطه اون تجربه به یک جایگاه و پایگاهی برسید که تغییری در زیست خودتون و یا دیگران به وجود بیارید مواجه نمیشید.

اگر هم مواجه بشید هزارانی وجود دارند که اینها را تعبیر به مفاهیم دیگر بکنند.

حال این که ما بخواهیم نیت‌خوانی بکنیم که اینها خودشان در پی چه اعتقادات و ریشه های اعتقادی بوده اند، در پی چه صحبت هایی بوده اند، موضوعی نیست که برای من به شخصه قابل عرض و قابل فکر کردن باشد.

اما چیزی که برای ما قابل مشاهده است این که مصادره به مطلوب شده در طی تاریخ، مصادره به مطلوب شده و بیشماران آمدند و این را تعبیر و تفسیر به آن عشق آسمانی کردند و همواره این عشق را شاید حتی شاعر نظری داشته در باب عشق زمینی که حتی خیلی اوقات از دل این شعرها هم بر می آید.

حالا چه فرای این آدم هایی که مشهور هستند، حتی انسان هایی که مشهور هم نبودند، در دل این نگاشته هایشان، در دل این شعرهایشان بر می آید که این ها عشق های زمینی است اما مصادره به مطلوب همواره شده توسط این مسلمون ها و باز هم عشق از آن جایگاه و پایگاه حقیقی دین خودش دورتر شده.

شما یک انسان را در نظر بگیرید که به واسطه عشق ورزیدن و عشق زمینی و عشقی که ما میشناسیم و میتوانیم در موردش صحبت بکنیم به یک تکاملی رسیده، به یک پویایی رسیده، یک پیشرفتی کرده.

این آن عشقی است که ما قرار است در باره‌اش صحبت بکنیم.

این عشقی است که ما مبنا قرار دادیم.

این که شما بخواهید این نهایت را در عشق به خداوند و عشق در آسمان ها ببینید، راهگشا برای زیستن شما نیست چرا که در نهایت قرار است که شما یک عشق آسمانی را تسخیر بکنید.

این عشق آسمانی فرای این عشق آسمانی که شما برایش تعبیر و تفسیر می کنید و هزار معنی می دهید صحبت کرده، دین داشته، پیامبر داشته، کتاب داشته، هزاران هزار تفسیر داشته، مواجه می شوید با هزاران جلد کتاب فقهی صدها جلد کتاب حدیثی و روایی قرآن زندگی پیامبر.

نیازی نیست که شما این رو بخواهید.

در عرفان رو در آسمان ها بجویید.

در همین زمین وجود داره.

و این اون دور شدن از حقیقت و واقعیت زیستن و زندگی است که سالیان سال ما رو در این قهقرا بیشتر هم غرق کرده و غرق می کنه و می تونه یک دوران سقوط وحشتناک تری رو هم برای ما به وجود بیاره که ما حالا یک دوران و یک برهه ای رو داشته باشیم در این اوهام زندگیمون رو طی بکنیم.

یک دوران داشتیم که با این رادیکالیسم مثلا به عنوان مثال اسلامی روبرو بودیم که قرار بود اون ها ما رو نابود کنند و زیستن حقمون رو سلب بکنن و زندگی دهشتناکی رو برامون بسازن.

حالا قرار هست که یک پونصد سالی هم بریم در در قهقرای خودمون قرار بگیریم و در یک اوهام زندگی خودمون رو گذر کنیم.

این هم موضوع قابل عرضی هست که من در اون برنامه ای که پیرامون نواندیشان دینی قرار هست که در همین ویژه برنامه بگیرم سعی میکنم که در باب این مسائل اونجا بیشتر صحبت بکنم.

این قسمت خیلی طولانی شد و من دیگه خیلی نمیخوام زمانش بیشتر بشه چون اگر بخوام در باب این مسئله هم صحبت بکنم باز یک مبحث حداقل سی دقیقه ای رو در بر میگیره و ما خیلی دیگه برناممون طولانی میشه.

سعی میکنم که این قسمت رو موکول بکنم به همون قسمتی که در باب نواندیشان دینی ساخته میشه.

این مبحث کوتاهی هم هستش که در باب این ساختاری که امروز جامعه های اسلامی به خودشون دیده اند و این نفی عشق که ما امروز می بینیم در این کشور ها چه لطماتی رو به جا آورده.

این نگاه بیمارگونه ای که ما امروز می بینیم در این جوامع شکل گرفته و این جوامع رو به این حالت از مسمومیت خودش رسونده.

این یک موضوعیه که دربارش میشه خیلی صحبت کرد.

خیلی موضوع مهمی هست.

من یه اشاره کوچکی تو این قسمت بهش میکنم.

این مبحث عشق در اسلام رو ببندیم.

اما نوید این رو میدم که من یک ویژه‌برنامه پیرامون این موضوع حتما ضبط خواهم کرد که ویژه برنامه ای که در باب آلت پرستی این جوامع اسلامی هست.

من یک کتابی هم تحت عنوان آلت پرستان دارم که توی اون کتاب هم سعی کردم به نوعی این نگاه اسلامی رو تصویر کنم.

مختص اسلام هم فقط نیست.

مختص باورهایی است که اینگونه در پی نفی عشق بودند و با این نفی عشق چه لطماتی رو به زیست اجتماعی انسانی زدند.

در این کتاب سعی کردم در باب این موضوع صحبت کنم.

کتاب هم به صورت رایگان در وب سایت جهان آرمانی هست.

نسخه صوتی اون هم هست.

شما میتونید با مراجعه به وب سایت جهان آرمانی و دیگر شبکه های اجتماعی این کتاب رو چه به صورت صوتی و چه به صورت پی دی اف دریافت کنید و مطالعه کنید.

اما فرای اون سعی میکنم که حتما در یک برنامه مجزا و یک ویژه برنامه چند قسمتی هم پیرامون این موضوع صحبت بکنم و ریشه یابی بکنیم و بیشتر در باب این موضوع صحبت کنیم.

چرا که هم زندگی خودمون رو به شدت تحت تاثیر خودش قرار داده.

تمام انسان هایی که در ایران و یا کشورهای خاورمیانه، کشورهای اسلامی به ویژه به دنیا اومدن با این موضوعات و با این مفاهیم درگیر بودند و زندگیشون تحت الشعاع قرار گرفته، چه مرد بودن و چه زن یعنی هر دو.

درست است که زن ها بیشتر ضربه و لطمه دیدند درش شکی نیست.

زن ها در این جوامع اسلامی به شدت ضربه دیده اند، به شدت مورد هجوم قرار گرفتند، مورد ظلم قرار گرفتند.

در این شکی نیست.

اما مردها هم قاعدتا ضربه های بزرگ و مهلکی رو در این فرهنگ بیمار اسلامی خوردند.

پس نظرتون رو جلب میکنم به اون برنامه و اون ویژه برنامه ای که در آتی ساخته میشه و پیرامون این مبحث آلت پرستی در جوامع اسلامی هست اما اشارات کوچکی درباره اش می کنم که ما مواجه هستیم با یک جامعه ای که به واسطه این نگاه های بیمارگونه اسلامی که در این قسمت درباره اش صحبت کردیم، این نفی عشق از ابتدا از آن نقطه ابتدایی در قرآن بود.

مبحث ازدواج و این نگاه کالا محورانه نسبت به زن نسبت به موضوع ازدواج.

این قرارداد دو طرفه.

در کنار آن این چند همسری و این ترویج خیانت دیوانه وار، این صیغه ای که در اسلام در شیعه گری به خصوص وجود دارد و این ترویج فاحشگی و این فاحشگی شرعی فرای اینها این مبحثی که حالا نگاه این ها به مسائل جنسی است.

این تناقض و پارادوکس بزرگی که در بین مسلمان ها وجود دارد که گفتم اون رو سعی می کنم توی اون برنامه بیشتر درباره اش صحبت بکنیم.

یعنی شما مواجه می شوید با یک نگرش اسلامی که از یک سوی مدام در نفی مسائل جنسی داره صحبت می میکنه.

از اون طرف تمام خواسته و ایده آل و آرمانش از زیستن. شهوت است.

این پارادوکس بزرگی که در جوامع اسلامی به صورت دهشتناکی وجود دارد.

شما را با یک پیامبری روبه رو هستید که تمام زیستن خودش را در شهوت خلاصه کرده.

مثال هایش را گفتم.

پیامبری که به دختر هفت ساله رحم نمی کند.

این نهایت شهوت گری یک انسان است.

شما امروز در جامعه خودتون نگاه بکنید.

موضوع این هستش که خیلی از این دوستان قیاسی را انجام نمی دهند.

یعنی وقتی ما داریم صحبت می کنیم شما امروز یک تصوری داشته باشید.

یک مرد پنجاه و هشت ساله با یک دختر نه ساله رابطه جنسی برقرار بکند وقتی اون هفت سالش هست به خواستگاریش بره صبر کنه تا نه سالش بشه و در نه سالگی باهاش همخوابه بشه.

شما این تصویر رو در نظر بگیرید.

این قیاس رو در نظر بگیرید و بعد می رسید به این بطن و این بنیان نگاه شهوانی اسلام.

پیامبری که غرق در شهوت است.

شما در نظر بگیرید که پسرخوانده ای دارید و حالا همسر او را یک بار در یک شرائطی که طی روایاتی که گفته شده این است که او در حال حمام کردن بوده، شما آن زن را در آن حالت می بینید و حالا دل و دنیا و ایمانتان را به آن زن می دهید و تمام زندگیتان خواستن آن زن می شود و بعد آن فرزند خوانده خودتان را به نوعی با توجه به فشارهایی که به او می آورید حالا به صورت غیر مستقیم باعث میشید که اون همسر خودش رو طلاق بده و شما بلافاصله آن زن را به عقد خودتان در میاری.

شما نسبت به این انسان، این انسان، این داستان را شما تصور کنید که این اصلا مرتبط با پیامبر اسلام نیست.

این رو من دارم میگم در باب حسن آقا همسایه مون شما هم دارین این موضوع رو می شنوید.

حالا شما قضاوتتون نسبت به این آدم چیه؟

قضاوتتون نسبت به یک آدمی که در جنگ یک زنی رو می بینه.

اون داستان معروفی که عباش رو به روش می ندازه و حالا می خواد که اون زن مال اون باشه و بعد یارانش میان و بهش می گن که این زن همسری داره که اسیر به دست ما هست.

در این جنگ اسیر شده و بلافاصله فرمان قتل اون مرد رو میده و بلافاصله اون زن رو به عقد خودش در میاره تا باهاش رابطه جنسی برقرار کنه.

من اگر این داستان رو تعریف کنم و به جای محمد مثلا اسم چنگیز خان مغول رو بزارم به جای محمد اسم هیتلر رو بزارم و یا هر اسم دیگه ای از این پادشاهان و قدرتمندان جهان رو بزارم شما چه تصویر و تعبیری دارید؟

این یعنی دور شدن از نگاه متعصبانه.

این یعنی اینکه ما برای چند ثانیه از این نگاه متعصبانه از این ترس، از این نفس، از این سودی که از این جریان فکری می بریم دور بشیم و حالا بدون اون عینک متعصبانه به موضوع نگاه بکنیم.

نام محمد رو با یک نام دیگه ای تغییر بده.

چون یه عده ای به واسطه تعصبی که نسبت به این شخص دارن حاضر نیستن که حقایق رو ببینن.

یک عده ای به واسطه ترسی که مدام در همون قرآن بهشون تکرار شده حاضر نیستند واقعیت روبرو شوند و در کنارش یک عده ای هم هستند که به واسطه نفع و سودی که دارن از این نظام فکری میبرن.

وجود نداشتن اسلام مساوی میشه با خیلی از این آدم هایی که اصلا وجود نباید داشته باشن.

منظورم از نظر سیاسی و یا مثلا اقتصادی هست.

شما در نظر بگیرید در جمهوری اسلامی یک عده ای هستن که تمام ارتزاق و روزیشون رو دارن از جمهوری اسلامی میبرن.

در یک شرایط برابر که اگر جمهوری اسلامی وجود نداشته باشه اینا وجود ندارن.

خب معلوم هست که اینا نفع و سود خودشون رو در وجود داشتن این جمهوری اسلامی میدونن و این باعث میشه که هیچ نقدی رو نسبت به جمهوری اسلامی قبول نکنن.

در باب اسلام هم به این شکل هست.

شما تصور کنید اسلامی وجود نداشته باشه. مکارم شیرازی.

حالا به عنوان مثال الان یک آدم مکارم شیرازی چه جایگاهی میتونه داشته باشه؟

در چه زمینه ای؟

قرار هست که تو چه زمینه ای؟

تو چه زمینه ای؟

این آدم تخصص داره و بخواد صحبت بکنه، حرف بزنه، حرفش جایی بره، کسی بشنوه.

این صدا و یا امثال این آدم که رزق و روزی شون رو دارن از اسلام میبرن، سود و نفعشون رو دارن از اسلام بیارن، وجودیت شون به واسطه اسلام هست، از کرم وجود اسلام هست.

پس یه عده ای هم به این واسطه دور میشن دور نشیم و به این فکر بکنیم که بله این جامعه ای که ساخته شده، این تناقض ها و این پارادوکس هایی که در مفاهیم اسلامی وجود داره ما رو به کجا رسونده و به چه دو دستگی های وحشتناکی وجود در نهایت ما رو کشونده.

چون این مبحث، مبحث پیچیده و بزرگی هست من سعی میکنم در اون ویژه برنامه بهش بپردازم.

در اینجا در همین حد صحبت کردیم که در نهایت ما مواجه شدیم با یک جوامع بیمارگونه ای که در کشورهای اسلامی هم شکل گرفته.

در اونجا سعی میکنم بیشتر و بهتر بهش بپردازم چون مسلما این یه برنامه چند قسمتی خواهد شد.

مثل این برنامه شناخت اسلام که سعی بکنیم به این موضوع ریشه ای تر نگاه بکنیم در نهایت به برآیندی که رسیده از این نوع نگاه هم برسیم.

اما در کوتاه ترین حالت شما میتوانید به همین جامعه ایران خودمان نگاه بکنید و امروزش را.

این نهایت بی بند و باری که بین برخی از جوانان وجود دارد رو نگاه بکنید.

این رو با این خفقان سرشاری که وجود دارد و این پارادوکس کلی که در مبنای فکری اسلامی وجود دارد، یک ضرب و جمع و تقسیم بکنید و در نهایت به پاسخ خودتان برسید.

در این انتهای برنامه هم دوست دارم دوباره باهاتون در میون بزارم و اینکه اگر دوست دارید در کنار من باشید این صدا رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

منظور من از صدا هم مختص برنامه ای به نام جان نمیشه.

من آثار آثارم رو که در باب عقاید و باورهام هست رو در وبسایت جهان آرمانی پیش از این به صورت رایگان در اختیار شما گذاشتم.

میتونید به وب سایت جهان آرمانی مراجعه کنید و این کتاب ها رو دریافت بکنید و اگر دوست داشتید در کنار من باشید این صدا رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت چهاردهم : اسلام و هنر

خب دوستان مطابق معمول وقتی میخوایم در باب یک مفهومی صحبت کنیم و نگاه اسلام رو به نوعی موشکافی بکنیم، در باب اون موضوع باید برگردیم و به قرآن نگاه بکنیم.

اینکه قرآن در باب هنر چه نظری داشت؟

خب مواجه میشیم با یک مفهومی به اسم هنر که در قرآن به چه شکلی در بابش تعریف شده.

این که در وهله ی اول مطابق معمول و مطابق مفاهیم مهم بشری و مثبت بشری، باز هم صحبتی مشخص پیرامون هنر در قرآن باهاش مواجه نیستیم.

این که قرار باشد به صورت مستقیم در باب هنر و یا بزرگداشت هنر و گرامی داشتن هنر صحبتی بشود، در قرآن هم پایه ی همان مفاهیمی که در باب کار صحبت کردیم در باب عشق صحبت کردیم.

در باب هنر هم قرآن یک موضع مشخص مثبتی را نداشته اما به صورت غیر مستقیم به نوعی در باب هنر صحبت کرده.

حالا که هر چه قدر جلوتر برویم بیشتر هم به این مفاهیم می رسیم و می فهمیم که اسلام چه نوع نگاهی داشته.

یک تقابلی داشته.

اسلام قاعدتا با هنر و مصادیق هنر و به نوعی این که بخواهد شمشیر را از رو روی هنر بنده به واسطه اون هنری که وجود داشته به واسطه اینکه این هنر به نوعی در اون اشکالی که در اون دوران وجود داشته گره خورده با یه سری اعتقادات بوده دیگه.

یعنی شما مثلا به عنوان مثال هنرهای تجسمی، نقاشی یا مجسمه سازی رو در نظر بگیرید یه جوری در اون دوران و اون برهه از تاریخ گره خورده بوده.

این مفهوم با مفهومی به اسم بت پرستی و شرک.

چرا که خب میدونید دیگه این مجسمه سازی به نوعی از همون بت سازی های ابتدایی شکل میگیره و یه سنخیتی با هم داشته.

نه اینکه قرار باشه هنر به نوعی هنرهای تجسمی و حالا هنر مجسمه سازی به واسطه مثلا این مشرک بودن و یا بت سازی ها شکل گرفته باشه ولی با هم گره خورده بودن این معانی و این تقابل رو قاعدتا به ذات قرآن با این هنرها داشته و یا این به نوعی نفی کردن هنری مثل موسیقی که باز هم به صورت مستقیم در قرآن درباره اش صحبتی نشده ولی در مجموع با هر نوع شادمانی و هر نوع مفهومی که ارتباطی با زیستن بشری داشته باشد، مخالفت را همواره در اسلام و قرآن میدیدیم و شاید نزدیک ترین هنری هم که بشود درباره اش صحبت کرد که حالا قرآن به نوعی دستی در آن داره و شاید صحبتی برای گفتن در بابش داشته باشه.

هنر ادبی هست و شعر هست که خب خیلی ها این گفتار محمد رو تعبیر به شعر میکردند و حتی محمد رو شاعر هم خطاب میکردند و شاعر دیوانه هم خطاب میکردند.

و حال این که باز هم با قرآنی رو به رو میشیم که باز هم در نفی این هنر هست.

در بی ارزش قلمداد کردن این هنر هست و به نوعی نگاه اسلامی و نگاه قرآنی همواره نسبت به هنر پست شمردنش هست و بها ندادن بهش بهتر است در وهله اول مواجه می‌شویم.

پس با یک نگاه اسلامی و قرآنی پیرامون هنر که همواره در نفی هنر است اما می‌توانیم در باب این مصادیق به صورت مجزا صحبت کنیم.

پس ما یک چارچوب ابتدایی داریم که طبق معمول ما مواجه می‌شویم با قرآنی که به عنوان اصل و بنیان نظام فکری اسلامی هست و در باب یک موضوعی به اسم هنر به صورت صریح صحبت نکرده و هیچ‌گاه در گرامی‌داشت و بزرگداشت این مفهوم انسانی صحبتی به میان نگذاشته که خب ما می‌دانیم هنر چه جایگاهی در زندگی امروزی بشر دارد.

از همان ابتدا هم داشته.

چقدر این مفهوم زیستن انسان و این تفاوت زیستن انسان با هنر رقم خورد و چه جایگاه والایی دارد این که هنر تا چه اندازه می‌تواند فرهنگ را تغییر بده و تا چه اندازه می‌تواند گره گشا و نقش داشته باشد، در زندگی درست بشری مفاهیم را به انسان ها منتقل کند و چارچوب ها را مشخص کند.

تا چه حد این هنر جنبه های اخلاقی داشته؟

تا چه اندازه توانسته جنبه های اخلاقی انسانی را پیشرفت بدهد؟

تا چه اندازه توانسته بیدارگر باشد؟

تا چه اندازه توانسته فرهنگ زیست و نوع زیستن انسان ها را تغییر بدهد؟

ما امروز می دانیم که بارزترین المانی که در تغییرات فرهنگی نقش داشته قاعدتا هنر بوده و بعد اسلامی را داریم که طبق معمول با مفاهیم درست بشری همواره در تناقض بوده و در تضاد بوده و وقتی هم به مفهومی به اسم هنر می رسد باز هم از کنارش به سادگی می گذرد و یا در برابرش ایستادگی می کند.

حالا مصادیق مختلف هنری را اگر بخواهیم درباره اش صحبت بکنیم یکی از این مصادیق هنرهای تجسمی است.

یعنی با نقاشی و مجسمه سازی روبرو می شویم که به نوعی اسلام شمشیرش را از رو بر این ها بسته و با این هنر یک مخالفت ذاتی داره چرا که حالا دربارش صحبت هم کردم ولی بیشتر و بیشتر هم میشه درباره اش صحبت کرد.

این که هنرهای تجسمی به نوعی گره خورده هستند با تصویرگری.

این که شما در نقاشی با تصویرگری روبه رو هستید.

این که حالا قرار است که تصویر اشیا را بکشید، تصویر طبیعت را بکشید، تصویر جانداران را بکشید و یا حالا پیش تر بروید و جلوتر بروید و تخیل کنید و این تصاویر را نقش بدهید و یا در مجسمه سازی که قرار است از همین اشیا و جانداران و یا تخیل خودتان یک جسمی را خلق کنید و این ها به واسطه این که به نوعی گره خورده با حالا بت پرستی و مصادیق مشرکانه بوده، قاعدتا یک تضاد ذاتی هم در برابر اسلام داشته.

شما مواجه می شوید با این که این هنرها در بین جوامع اسلامی از همان ابتدا و از همان زیست محمد و سیرت نبوی اش درویش مورد مخالفت نگاه های اسلامی بوده.

چرا که خوب شما با مجسمه گری روبه رو میشدید که تمامی این بت هایی که در آن دوران ساخته میشد و این نمادی بود برای وصال به خدا.

نزدیکی با خدا یک نمادی برای نزدیکی با خدا بود.

اینها همه و همه از این هنر تجسمی استفاده کرده بود و حالا اسلام در برابر اینها ایستادگی داشته و دارد.

صحبت از وحدانیت و یگانگی خدا میکند که اینها را مصادیقی در باب مشرک بودن بدون اینکه برای خدا شریکی قائل شدند در ابتدای امر که حالا اینکه تا چه اندازه میتوانیم در باب این موضوع صحبت بکنیم و در باب منافات این نگاه مشرکانه در برابر وحدانیت میشود ساعتها صحبت کرد و یا اینکه نگاه این بت پرستان تا چه اندازه به آن مفهومی که اینها همواره به آن استدلال کردند نزدیک بوده؟

یعنی شما مواجه میشوید با.

ابراهیم بت شکنی که داستانش توی قرآن هم اشاره شده و در تورات هم وجود داره و این پیامبر، پیامبر یهودی هست و به نوعی پدر این ادیان هم به حساب میاد و ما ادیان رو به نام ادیان ابراهیمی میشناسیم.

اون داستان بت شکستن.

مواجه میشید با یک مفهومی که به عنوان مثال این ها تصویری که میدن و مدام هم در حال تکرارش هستند و یک نگاه یک سویه ای دارن و مدام در ترور.

این باورها اینگونه است که اونها تصویری که میدن این هست که انسان هایی وجود داشتند که این بت ها رو می پرستند.

در صورتی که این تناقض کامل داره با مفهوم اصلی ای که وجود داره که اینها یک نماد و نشانه ای رو به عنوان پرستش قرار میدادند و هیچکدوم از این ها باورمند نبودند که این بتی که به دست خودشون ساخته شده بود قدرت ماورایی داشت.

یه جور نماد اون خدای قدرتمندی که حالا بهش باور داشتند بر زمین بوده.

مثل اون مجسمه هایی که مثلا در دوران یونان باستان هم از خدایگان ساخته شده و یا در بین دیگر اقوام هم ساخته شد و این ها نمادی بود و این ها مدام در پی این مفهوم و القای این مفهوم بودند که اینها این بتهای ساخته شده به دست خودشان را می پرستند.

این تا چه اندازه تضاد دارد؟

هم باز موضوع بحث ما نیست.

موضوع بحث اصلی ما در باب هنر است و اینکه تا چه اندازه این هنر درگیر شده با این مسائل اعتقادی و باوری و تا چه اندازه اسلام و این نگاه اسلامی این هنر ها را در برابر خودش می دیده یعنی هنرهای تجسمی.

حالا نقاشی و مجسمه سازی نماد اصلی ای بوده برای این بت پرستی و این شرک.

و خب قاعدتا اسلام هم تا دندان مسلح در برابر این اعتقادات ایستادگی می کرده برای از بین بردنش و اصولا این ریشه های ضدیت اسلام با هنر از همین جا هم شکل می گیرد و شما می بینید که یک دین و یک باور و اعتقاد دارید که در برابر هنر است.

مثلا اگر بیایید این مصداق را در برابر مسیحیت بزارید.

خب مسیحیت خیلی هم‌پوشانی داشته با این هنرهای تجسمی.

یعنی شما یک بخش عمده‌ای از تاریخ مسیحیت را گره خورده با این هنرهای تجسمی می‌بینید.

حالا نقاشی هایی که روی دیوارها و یا سقف مثلا کلیساها انجام می‌شده، تصویرگری ها و مجسمه سازی هایی که در قبال مسیح و یا مریم مقدس انجام می‌دادند.

اینها به نوعی باز بودن تفکرشان نسبت به هنر بوده و بعد می‌بینید که چه شکوفایی هم در بین این اقوام اروپایی داشته.

این هنرها و در بین اقوام.

مسلمان این خطه ای که ما در آن زندگی می‌کنیم، حالا خاورمیانه و یا کشورهای اسلامی دیگر می‌بینید که تا چه اندازه این هنر ایستا بوده و نتوانسته هیچ جایگاهی داشته باشد چرا که اصولا همواره حرام اعلام شده و غیرقانونی اعلام شده و این هنر یک نوع هنر زیرزمینی بوده، یک هنری بوده که از همان ابتدا هم هنری نبوده که بتواند از آن استفاده کند یا به نوعی هنرمندان به صورت حرفه ای بتوانند در آن کار کنند و منبع درآمدی داشته باشند و یا آزادانه در آن گام بردارند.

این مخالفت اینگونه آغاز می شود و ما می بینیم که تا چه اندازه اسلام در برابر این هنرها ایستادگی می کند.

تا جایی می رسد که شما هیچ نقاشی نمی بینید و می بینید که حتی این صورتگری برای ائمه و پیامبر اسلام هم حرام است.

در صورتی که یک تقابلی دارد با دیگر ادیان و باورها، به خصوص مثلا با مسیحیت.

مسیحیتی که مدام در پی تصویر سازی و تصویرگری از مسیح است.

شما تصاویر بیشماری می بینید از نقاشان بزرگی که در تاریخ حتی در دوران رنسانس هم می بینید که اشخاصی هستند که حالا می آیند و نقاشی هایی از صورت و سیمای مسیح و یا مریم مقدس می دهند.

اما در اسلام مواجه می شوید با این مقدس گرایی ابلهانه و احمقانه ای که حالا حتی اجازه نمی دهد که صورت این آدم ها تصویر بشه و این تقدس گرایی تا جایی پیش میره که تصویرگری اینها هم منافات داره که حالا امروز دیگه این شکل لجام گسیخته رو میبینی که تا چه اندازه در برابر هنر ایستادگی می کنند.

تا چه اندازه فتواهای قتل میدن، در برابر هنر ایستادگی میکنن و در نهایت هم به این ناهنجاری و این آشوب می رسیم.

در زمینه هنری و تقابل مسلمانان به نوعی با هنر.

پس ما داریم در باب اون هنر تجسمی صحبت میکنیم که از یک سو به واسطه مجسمه سازی که حالا تصویرگر بت ها بوده مخالفت و مغایرت با اسلام داشته، اسلام در برابرش ایستادگی کرده، هنر رو غیرقانونی اعلام کرده، هنر رو حرام دانسته و باعث این در خود ماندن هنر شده.

از اون طرف دیگه هم نقاشی رو داشتیم که حتی اجازه ی تصویرگری پیامبرش را نداده و حتی امروز هم نمی دهد.

حتی امروز مثلا می رسیم به جمهوری اسلامی که میاد یه فیلمی میسازه، یه سریالی میسازه مثلا در باب زندگی مختار و کارهایی که مختار کرده حتی برای تصویر کردن یکی از فرزندان علی هم که حالا آن حضرت عباسی است که به او معتقد هستند هم می بینید که دچار چه اشکال می شوند که حتی حاضر نیستند یک تصویر کوچک از او هم بدهند.

یعنی شما اینها را می بینید که اینها تا چه اندازه باعث شده اند که این هنر ها در خود بماند و نتواند پیشرفتی بکند و شما مواجه می شوید با جوامع اسلامی که در زمینه های هنری به شدت پسرفت کرده و نتوانسته هیچ راهی را پیش برود و هیچ پیشرفتی را در خودش ببیند.

کار از این هم فراتر می رود.

شما مواجه می شوید با رفتارهای غیر طبیعی و به نوعی وحشیانه ای که اتفاق می افتد و آن اتفاق وحشتناکی که مثلا طالبان رقم زد.

آن مجسمه چندهزار سال های بودا رو از بین برد، منفجر کرد و این هنری که سالیان سال در آن سرزمین وجود داشت از اتفاقات ریز و درشت تاریخی گذشت.

از حوادث طبیعی گذر کرد، از یورش بیشماران گذر کرد، از یورش دیوانگان بیشماری که به آن سرزمین ها حمله کردند، همه را از بین بردند.

اما آن هنر پا برجا بود را هم دیدید که به راحتی توسط این مسلمان های رادیکال از بین رفت و این مغایرت و در برابر هنر بودن خودشان را دوباره و دوباره به جهانیان ثابت کرد.

اینکه تا چه اندازه در برابر این شکوفایی انسانی که قاعدتا بزرگترین.

شاید بشود گفت بزرگترین دستاورد بشری همین هنر است.

یعنی شما با یک چیزی مواجه می‌شوید که یک چیزی فراتر از جهان پیرامون ما هست.

ما در تمامی زمینه ها سعی در تقلید جهان هستی داریم.

حتی در هنر هم در خیلی از شاخه هایش همین شکل است.

یعنی حتی همین هنرهای تجسمی و مجسمه سازی و تصویرگری هم گاهی اوقات شما مواجه می شوید با اینکه قرار است که تقلید طبیعت را بکند، قرار است که یک مقلد خوبی نسبت به طبیعت باشد.

هر چند که در آتی ما مواجه می شویم با این تخیل که حالا قرار است موضوعات دیگری را خلق کند.

یعنی نقاشی هایی که حالا فرای آن کپی کردن و تقلید از طبیعت موضوعاتی که خالقین دارد را هم در بر می گیرد.

اما با یک سری از هنرهای دیگر رو به رو می شویم.

مثل مثلا موسیقی که خب اصلا قاعده و مبنای دیگری دارد.

یعنی ما یک پله از طبیعت جلوتریم.

تنها موضوعی است که حالا ما دنباله روی طبیعت نیستیم.

یعنی ما موسیقی در طبیعت به آن صورت نمی بینید.

حالا به جز صدای خوش و زیبای پرندگان و صداهایی که در طبیعت وجود دارد.

اما حالا انسان به یک درجه ای می رسد که می تواند یک ادواتی را تولید کند که یک چیزی فراتر از چیزی که در جهان وجود دارد را رو تولید کنه.

این نبوغ بشری دیگه اون چیزیه که ما میتونیم بهش اتکا بکنیم و به این باور داشته باشیم که ما یک گام از جهان جلوتر رفتیم و یک گام پیش‌تر از جهان گام برداشتیم و به نوعی از این تقلید پرتکرار جهان هستیم و جلوتر رفتیم.

یعنی شما مقایسه کنید مثلا با علم بشری.

علم بشری در نهایت در خیلی از جاها سعی می‌کند که یک تقلیدی داشته باشد.

مثلا کامپیوتر را در نظر بگیرید.

کامپیوتر را با ذهن انسان در نظر بگیرید.

خب این کامپیوتر قرار است که یک مقلدی در باب ذهن انسان باشد.

پیشرفته‌ترین این کامپیوترها هم قابل قیاس نیستند با ذهن بشری و باز هم ما یک نوع مقلد دست و پا بسته در برابر طبیعت هستیم.

اما وقتی به مقوله ای مثل مثلا موسیقی می‌رسید، می‌بینید که نه انسان قرار است که چیزی فراتر از جهان هستی ارائه بده، از طبیعت پیش‌تر برود و بزرگ‌تر و زیباتر این رو این به نوعی نبوغ خودش رو به عرصه ظهور بذاره.

قرار هست که چیزی فراتر رو بیافرینه و به معنای واقعی کلمه خالق اثری باشه.

و بعد مواجه میشید با این نگاه رادیکال و ایستا.

اسلامی که قرار هست در برابر هر نوع پیشرفت و نبوغ بشری بایستد.

فرای اون مخالفتی که در باب هنرهای تجسمی و نقاشی و مجسمه سازی دربارش صحبت کردیم و دلایلش رو برشمردیم.

حالا وقتی به موسیقی می رسیم باز مواجه میشیم با این نگاه ایستای اسلامی.

اینکه تا چه اندازه در برابر موسیقی هم جبهه میگیره.

از همون ابتدای کار موسیقی وجود داشته است.

همون خنیاگران که در دوران گذشته وجود داشتند و تا چه اندازه در برابر این نگاه، این شادمانی، این نوع از زیستن، این نوع متفاوت از زیستن این خلق ایستادگی میکنه.

و امروز هم مواجه میشیم با این نگاه غضب آلودی که نسبت به این اتفاق مهم بشری دارد، از همان ابتدا در برابر این هنر ایستادگی می کنند اما انسان و انسانیت در پی این است که مدام این را پرورش بدهد.

بزرگترین دلیلی که ما در جهان به خودمان می توانیم به نوعی ببالیم این ایستا نبودن ما هست.

این پویا بودن ما هست.

من بار دیگه ای هم در باب این موضوع صحبت کردم و فرای آن اینجا هم دارم درباره اش صحبت می کنم.

اینکه شاید تفاوت بزرگ انسان ها با دیگر جانداران فرای عقل و منطق و حالا سخنوری فرای آن، قاعدتا این انتقال تجربیات است و فراتر از آن.

این پویا بودن و به پیش رفتن است که ریشه هایی از عقل و خرد و منطق و قوه تعقل و تکلم ما دارد و در کنار این قاعدتا به واسطه این انتقال تجربیات است که ما رو به این پویایی میرسونه که ما ایستا نباشیم و روز به روز پیشرفت کنیم و نمیشه در برابر این پیشرفت و پویایی انسان ها ایستادگی کرد.

هر اعتقادی هم که وجود داشته باشه شما مواجه میشید با اسلامی که حالا به واسطه این پویایی سعی میکنه هی مثلا در باب همین ایران خودمون که نگاه بکنیم با پیشرفتی که در این موسیقی انجام میشه به یک پله عقب تر برگرده.

مثلا روزگارانی در برابر کلیت این موسیقی ایستادگی کرد.

حالا چه در جمهوری اسلامی، چه پیش تر از اون چه در همون صدر اسلام.

شما مواجه شدید با یک نگاه دگم و رادیکالی که در برابر کلیت موسیقی و هنر ایستادگی میکنه.

برای از بین بردن هنر و مهارت از زندگی و زیستن روز به روز دورتر و دورتر میکنه.

اما وقتی این جامعه بشری مدام در حال پویایی و تکاپو هست و پیشرفت میکنه حالا مواجه میشیم با اینکه اون پله گذشته رو قبول میکنه.

در جمهوری اسلامی مثلا بعد از گذشت سالیان، حالا مثلا موسیقی سنتی ایران رو قبول میکنه بعد میگذره.

حالا موسیقی ایران در حال پیشرفت هست.

حتی پیش تر از اینکه جمهوری اسلامی وجود داشته باشه ما به مرحله ی مثلا موسیقی پاپ میرسیم.

حالا سالیان سال طول میکشه و موسیقی ایران در حال پیشرفت هست.

تا حالا این موسیقی پاپ رو قبول کرد؟

دوباره موسیقی در حال پیشرفت است.

حالا باید سعی کنه تا اون پله بعدی رو خودش رو به اون برسونه و با اون کنار بیاد و مدام داره این ایستا بودن و در خود ماندن رو به عرصه ظهور میاره که این در برابر هنر هست.

جایی هم اگر به هنری به نوعی بها هم نمیده حتی فقط به عنوان اینکه قبول میکنه حضور داشته باشه و وجود داشته باشه به واسطه فشار های اجتماعی هست که داره بهش میاد و این داره به ما بیانگر این هست که تا چه اندازه اسلام و این ریشه های اعتقادی اسلامی در برابر پیشرفت، پویایی هنر و زیستن انسانی است و ما مواجه میشیم با این درگیری بزرگی که همواره اسلام با هنر داشته به ویژه هنر موسیقی، هنر موسیقی که قاعدتا هنری است پیشرو، هنری که حتی فراتر از جهان هستی به پیش می‌رود، فراتر از طبیعت به پیش می‌رود و یک هنر قابل احترامی است.

بعد شما این درگیری های اسلامی را می بینید که در نهایت با قبول کردن فشارهای اجتماعی حاضر می‌شود بخشی از این هنر را فقط و فقط قبول کند.

قرار نیست که آن را پویاتر و یا در پیشرفتش راهی بردار گامی بردارد.

قرار است که در نهایت به واسطه فشارهایی که می آید آن را فقط و فقط قبول کند.

اما حالا فارغ از این موضوعات هنری که ما درباره اش صحبت کردیم، باید در باب یک موضوع دیگر هم صحبت کنیم اینکه ما در جوامع اسلامی مواجه می‌شویم با یک بخشی از هنر.

یعنی ما هنر را اگر شاخه شاخه بدانیم، شاخه های مختلفی برای هنر قلمداد کنیم همان گونه که وجود دارد مثل هنرهای تجسمی، مثل موسیقی و دیگر عناوین هنری ما فقط با یک بخشی از هنر مواجه می‌شویم که در این جوامع اسلامی به نوعی حالا بهش بها داده شده، حتی بها داده نشده، فقط و فقط قبول شده که وجود داشته باشد.

آن هم قاعدتا شعر هست.

شما مواجه می‌شوید با شعری که حالا اجازه زیستن دارد.

شما با یک جامعه‌ای مثل جامعه ایرانی روبه‌رو می‌شوید که در طول تاریخ خودش تنها هنری که زنده داشته در کنار خودش و.

وجود داشته، همین هنر شعر بوده.

چرا که گفتم یکی اینکه خب قرآن به نوعی یک زبان شعر آلوده ای دارد.

به نوعی یک زبانی دارد که شاید تا حدی آلوده به شعر هست آن هم نه به عنوان یک سبکی از شعر، نه به عنوان یک بخشی از شعر.

جاهایی از قرآن را شما مواجه می‌شوید که حالت موزون دارد، قافیه دارد، ردیفی دارد و یا بخشی از خودش را متشکل از شعر می‌داند.

هرچند که گفتم اینکه قرآن در همون بین هم سعی می کنه که شعر را تضعیف بکنه و سعی میکنه که این ارزش رو بی ارزش قلمداد بکنه، سعی میکنه که در برابر این ارزش انسانی، این سبک از زیست انسانی موعظه بگیره و نشون بده که این موضوع بی ارزشی هست.

هنر همین امروز هم مواجه میشه با کسانی که این اعتقادات رو دارن به صراحت اعلام میکنن که هنر بی ارزش و بی حد هست اما به واسطه این که بالاخره این وجودیت رو قبول کرده تنها راهی است که این مسلمون ها بتونند هنر خودشون رو ابراز کنند و هنرمندانی وجود داشته باشن که بتونن از طریق شعر اون ابراز عقیده خودشون رو بکنن، اون راه خودشون رو روشن بکنن، اون فرهنگ رو تغییر بدن.

در باب هنر هم صحبت کرده بودیم در باب خود مفهوم هنر که میتونیم به اون قسمت هم مراجعه کنیم.

حالا ما در جوامع اسلامی مثلا به ویژه ایران خودمون مواجه میشیم با هنرمندانی که تنها راهشون شعر هست و اون در این شعر سعی می‌کنند که کارهایی انجام دهند، عواطف خودشان را مطرح کنند، اعتقادات خودشان را در میان بگذارند و تنها هنر زنده در جوامع اسلامی هم قاعدتا همین شعر است.

شعری که فقط و فقط قبول شده.

حالا شما در نظر بگیرید که به واسطه این نگاه دگم و رادیکالی که اسلام همواره داشته، چقدر جامعه بشری عقب تر مانده از آن چیزی که می توانست باشد.

تا چه اندازه این جوامع اسلامی فقط و فقط زیست خودشان را در موضوعات هنری فقط و فقط در همین شعر دیدند و خلاصه کرد که اگر یک همچین تنگناهایی وجود نداشت تا چه اندازه می توانستند در عناوین دیگر هنری پیشرفت کنند و ما امروز شاهد چه جوامع پویا تری بودیم که فرهنگ متفاوت تری داشتیم.

فقط این شعر بوده که توانسته ما را تا حدی در این هنر نگه دارد و زندگی ما را متفاوت تر از پیش تر بکند و فرهنگ ما را تا حدی تغییر بده.

اما این تنها راه هنرمندان هم دچار چاله های بسیار بوده.

اسلامی وجود داشته که تا دندان مسلح در برابر این هنر صف آرایی می کرده، تمامی هنرها را از بین برده بوده، در برابر تمامی هنرها ایستادگی کرده، همه را قلع و قمع کرده، از میان برده، همانگونه که امروز هم همین کار را انجام می دهد و یک هنر دست و پا شکسته ای که فقط و فقط به واسطه وجودیت قرآن و سبک و سیاقی که قرآن داشته اجازه فقط و فقط نفس کشیدن داشته ولی یک دیو چند سر به نام اسلام در برابرش بوده که حالا قرار بوده که این رو قلع و قمع بکنه.

قرار بوده که با سانسور بی حد و حصر خودش این را در اختیار خودش و در حصار خودش بگیرد.

یعنی شما اسارت این هنر شعر را در بین جوامع اسلامی می بینید که تا چه اندازه ای سعی در خفقان این هنر هم داشتند؟

این هنر را به خدمت خودشان گرفتند تا یک هنر سفارشی و احمقانه را تولید کنند.

همانگونه که امروز هم دارند این کار را انجام می دهند و این سخیف بودن این نظر رو هم به کرات دارن میبینن.

هنری که قرار باشه در خدمت این نظام های فکری آلوده قرار بگیره تا چه اندازه سخیف و بی ارزش هست؟

تا چه اندازه این در خدمت گرفتن هنر جواب برعکس میده و هیچ نوع برآیندی نه از نظر هنری داره نه از نظر اینکه قرار باشه مردم نسبت به آن واکنشی نشون بدند و نه از نظر تاثیر گذاری داره.

یعنی هیچ کدوم از این عواملی که قرار بوده هنر رو به پیش ببره رو در خودش نمیبینه.

نه در هنر قادر هست که کاری بکنه نه مثلا حتی با نگاه امروزی وقتی به نام کالا هنر هم مواجه میشیم نمیتونه حتی تو کالا هنر هم کاری بکنه.

شما امروز سینمای ایران رو در نظر بگیرید که به عنوان یک هنری که ما میشناسیم در خدمت جمهوری اسلامی قرار گرفته.

حالا فیلم هایی تولید میکنه که از نظر کالا هنر و اون هنر اقتصادی و اون صنعت سینما میتونه کاری انجام بده، پولی رو بازگرداند یا پولی رو اضافه بکنه و تبدیل به یک کالا هنر بشه.

نه قرار هست که در دل اون هنر کاری رو به پیش ببره و هنر رو پویاتر کن.

زمینه های هنری رو گسترش بده، در دل هنر حرفی برای گفتن داشته باشد.

چرا که آن اشخاصی که خودشان را به نوعی فروختند به این نظام فکری و در اختیار آنها دارند کاری می کنند، در چهارچوب های آنها کاری انجام می دهند و باز هم نمی توانند حتی به آن مفهوم هنر هم نزدیک بشوند و نه اینکه قادر به این هست که اقبال عمومی بهش بشود و یا اینکه بتواند تاثیری بگذارد و یک تغییری را به وجود بیاورد.

چرا که این خاستگاه هنر قرار است که همواره به واسطه ی دغدغه های آن هنرمند شکل بگیرد و به واسطه ی اعتقادات آن هنرمند شکل بگیرد و قرار است که فرهنگی را تغییر بدهد و نه اینکه در اختیار یک نظام فکری باشد و با سفارشی که به او می شود کاری را تولید کند.

اثر سفارشی تا چه اندازه می تواند بی ارزش و بی معنا باشد و شما مواجه هستید با یک هنری که در حصر و اسارت اسلام قرار دارد یا قرار است که در خدمت اسلام اوامر و موضوعات اسلامی را به پیش ببرد، در همان عبث بودن خودش بی ارزش و بی محتوا بماند و درجا بزند، مدام در حال درجا زدن باشد و یا قرار است اگر مستقلانه به واسطه دغدغه های هنرمند شکل بگیرد، یک تیغ بزرگ و محکمی از سانسور در برابرش باشد برای از بین بردنش.

حالا اگر قدرتی داشته باشند مثل امروز تیغ سانسور را رویش می کشند تا هیچ چیزی از آن هنر باقی نماند.

مواجه می شویم با این که مثلا کسی اگر قرار باشد شعری بگوید باید برود و تحت تسلط مشتی بی هنر که هیچ درک درستی هم نسبت به هنر ندارند.

دغدغه ای ندارند. موضوعی ندارند.

حرفی برای قابل عرضه ندارند.

تحت پوشش آن ها قرار بگیرد و آن ها با تیغ سانسور همه چیز را از بین ببرند.

و یا اینکه اگر هنرمندی وجود داشته باشد که مستقلانه به واسطه دغدغه های خودش یک اثری را خلق کند، مواجه می شود با زندان، حصر و حتی مرگ و موضوعاتی از این دست محکوم به ارتداد می شود و یا زیستن خودش را از دست می دهد و شما مواجه می شوید با این غول چند سر اسلامی که در برابر هنر ایستادگی می کند و در پی نابودی هنر است.

شما امروز این آشفتگی را در وضعیت هنری در سرتاسر جوامع اسلامی می توانید ببینید.

از یک سو هنرمندانی هستند که سعی می کنند دغدغه های خودشان را مطرح کنند و هدفمند باشند، هنری که در وجودشان هست را ارائه دهند و در برابرشان یک تیغ سانسور وجود دارد که همه چیز را از بین می برد و یا اگر از این تیغ سانسور رهایی پیدا بکنند و بخواهند به صورت مستقلانه آن اثر را منتشر کنند، شما مواجه می شوید با احکام ریز و درشتی که به این ها داده می شود.

حالا چه این که در همان دوران زیستشان این ها را به زندان بیندازند، چه این که این ها را به نوعی از بین ببرند و بکشند و تبعید بکنند و یا این که اگر از دوران زیستن شان هم گذشته باشد، آثارشان را مخدوش و از بین ببرند.

مواجه شدیم با این نگاه های دگم مریض اسلامی.

در کشور خودمون هم این اتفاقات به کرات افتاد و شما نگاه بکنید به تاریخی که از این هنر ایرانی وجود داشته چگونه مورد خطاب و خشم این مسلمون ها قرار گرفتند و مسلمان ها چگونه نشون دادند که در برابر هر نوع پویایی و پیشرفت فرهنگی، زندگی، زیستن، عشق، علاقه، کار، اقتصاد، هر چیزی که قرار باشه درش پویایی وجود داشته باشه تا چه اندازه در برابرش ایستادگی می کنند و تا دندان مسلح در پی نابودیش هستند.

هنر هم از این قاعده مستثنی نیست.

وضعیت فعلی که در زمینه های هنری در ایران و در دیگر کشور های اسلامی وجود داره بیانگر این موضوع هست که تا چه اندازه این هنرمندان در زیر تیغ سانسور و اصولا فرای سانسور در تیغه مرگ و در برابر زیستن شون ایستادگی شده.

هنر مقوله ای ست که قاعدتا اسلام در برابرش موضع دارد چرا که هنر قرار است که بیدارگر باشد.

ما در باب مسئله هنر هم صحبت کردیم.

در این ویژه برنامه جدای از اینکه گفتیم هنر قرار است که سه قسم داشته باشد، یک بخشی آن هنر کالا است.

هنر کالایی که ما می‌شناسیم که هنر را تبدیل به صنعت می‌کند برای اینکه بتوانند از آن درآمد داشته باشند.

یک بخشی از هنر هنری است که در خدمت هنر است و یک بخشی از هنر.

اینکه هنر بینا است هنری است که قرار است تاثیرگذار باشد.

هنری که قرار است از دردها و دغدغه ها بگوید، راه درمان بگوید، درد را بیان کند و اصولا هنر بینایی باشد که به نوعی چشم اجتماع باشد نسبت به موضوعاتی که اتفاق می‌افتد و شما مواجه می‌شوید با این جوامع اسلامی که هر نوع از این هنرها را از بین بردند، آن هنر کالا را تبدیل به یک هنر سفارشی در اختیار خودشان کردند که هیچ ارزش و اعتباری نه از زمینه های هنری دارد، نه در زمینه اقبال عمومی دارد، نه قدرت حتی تبدیل شدن به یک هنر صنعتی را دارد.

از آن طرف در زمینه خود هنر هم می بینید که اگر هم اتفاقی می افتد به واسطه رفتارهای زیرزمینی است که این هنرمندان از خودشون بروز میدن.

به واسطه دور شدن از اون ارزشهایی است که مدام به اونها خورانده میشه و اگر در این تنگنا بتونند زنده بمونن و زندگی خودشون رو پیش ببرند و اثری خلق کنند به واسطه خلاقیت خودشون هست و یک سیستمی در برابر اونها از یک سیستم فکری ای که در پی نابودی اونها هست و اگر هنرمند بنایی باشه که در نهایت این سخنوری و این مبارزه اون در نهایت به مرگ و قتل و تبعید و زندان و این مسائل ختم میشه و هنر به نوعی در برابر این باور پوسیده هست.

چرا که هنر اصولا مبنای فکریش بر پایه پویایی است و در برابر این ایستا بودن قاعدتا ایستادگی خواهد کرد و به نوعی هم اسلام هنر رو دشمن خودش میدونه و قاعدتا هنر هم اسلام رو دشمن خودش.

باید از همون ابتدا هم ریشه هایی در برابر هم داشتند و همواره با هم در تکاپو بودند.

وقتی به مسئله هنر در اسلام نگاه می کنیم تنها و تنها ما را به این می رساند که اینها یک تقابل دو معنی در برابر هم هستند و هیچگاه نمی توانند این دو به هم نزدیک شوند.

هر گاه هم که نزدیک شدند به نوعی سوءاستفاده اسلامیها از این هنر بوده، به نوعی در بند گرفتن این هنر بوده، به نوعی استثمار این هنر بوده.

قلع و قمع کردن و سلاخی کردن این هنر بود.

در تمامی انواع هنر هم وقتی بهش نزدیک بشیم می تونیم این رو ببینیم.

موضوع قابل عرض دیگه هم این هست که شما به واسطه نگاه دگمی که در جوامع اسلامی و در اعتقاد اسلامی شکل گرفته می بینید که این هنر در بین جوامع اسلامی کمرنگ و کمرنگ تر بوده.

اگر نوابغی وجود داشتند، اگر کارهایی هم انجام دادن به واسطه اون شکل، ساختار و نوع تفکر خودشون بوده که این اتفاقات افتاده.

خب ما میدونیم که در تمامی بسترهایی که انسان قرار باشه پیشرفت بکنه باید یک نوع بستری براشون ساخته بشه.

یعنی شما در زمینه های مختلف می بینید که هنر در برخی از نقاط جهان پیشرفت های بزرگی کرده.

به واسطه اون موجی بوده که راه افتاده به واسطه اون شرایطی بوده که به اونها کمک شده حالا چه از نظر حکومت، چه از نظر شرایطی که براشون به وجود آوردند، چه از نظر مردم که در کنارشون بودن و اصولا نیاز به یک بستری هست برای اینکه بتونه این هنرها شکوفا بشه و شما مواجه میشید با جوامع اسلامی و با تفکر اسلامی که در برابر این باورها هست.

در برابر این مفهوم هنر هست و با قلع و قم کردن اون چیزی عملا به اسم هنر هم باقی نگذاشته.

در باب هنر و نگاه اسلام نسبت به هنر بسیار میشه صحبت کرد اما تا اینجای برنامه به نظرم کافی هست و ما سعی میکنیم که در این برنامه به نام جان و در این ویژه برنامه شناخت اسلام در باب موضوعات مهمی که پیرامون اسلام وجود دارد به زبان ساده، رک و بداهه صحبت کنیم.

اگر دوست داشتید این برنامه را با دیگران به اشتراک بگذارید و مهم‌تر از آن اگر دوست داشتید که این صدا شنیده شود و به نوعی در این راه همراه من باشید، این صدا را با دیگران به اشتراک بگذارید و سعی کنید این صدا را نشر دهید.

وقتی هم من صحبت از صدا می‌کنم منظورم فقط برنامه به نام جان نیست.

من پیش تر از برنامه ای به نام جان از پانزده سالگی آرا و عقاید را تحت عناوین کتاب‌هایی به رشته تحریر درآورده و کتاب هایی در قالب شعر، داستان، داستان های کوتاه، مقالات و آثار تحقیقی که همه این ها به صورت رایگان در وبسایت جهان آرمانی و شبکه های اجتماعی رسمی خودم در اختیار شما دوستان هست.

می‌توانید با مراجعه به وب سایت جهان آرمانی این آثار را دریافت و مطالعه کنید و در کنار آن اگر دوست داشتید این صدا شنیده شود و این طریقت و راه تغییر شکل بگیرد.

این صدا را با دیگران به اشتراک بگذارید.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان در پناه آزادی.

قسمت پانزدهم : اسلام و حیوان

خب دوستان در این قسمت مشخص از برنامه شناخت اسلام ما قرار هست که در باب حیوان و طبیعت و نگاه اسلام نسبت به این موضوع ها با هم صحبت بکنیم.

خب قاعدتا باز هم باید نگاهمون رو ببریم و به قرآن ختم بکنیم.

فرای قرآن ما در باب مسائلی که در باب اسلام صحبت میکنیم در قسمت ابتدایی هم صحبت کردم و گفتم منابعی که صحبت می شه پیرامونش حالا یا ریشه های قرآنی داره که بیشتر ریشه های قرآنی داره.

فرای ریشه های قرآنی، احادیثی هست که خب در بین اهل سنت و تشیع مورد وثوق هست.

به عنوان احادیث صحیح مثل کتاب های شبیه به صحیح بخاری و صحیح مسلم.

در عین حال کتاب های تاریخی و سیرت نبوی هست و در کنار اون هم فتاوی ای که توسط مجتهدین و فقهای حالا چه شیعه و چه سنی اعمال شده و دربارشون صحبت شده.

یعنی ما ریشه هایی که درباره اش صحبت می کنیم از این موضوعات هست.

ما سعی میکنیم که حالا در باب این مسائل صحبت بکنیم.

خب بزرگترین و مهم ترین نکته ای که در باب نگاه اسلام به حیوان میشه درباره اش صحبت کرد.

خب نکته اول که همه می دونیم یعنی حیوان از نظر اسلام و قرآن یک موجود بی ارزشی هست و اصلا دلیل اتفاقاتی که در.

تاریخ اسلام نسبت به حیوانات اتفاق افتاده هم همین نگاهی است که مدام در پی این است که بی ارزش بودن حیوانات و طبیعت را به نوعی بازگو کند.

ما اولین مفهومی که در قرآن با آن روبه‌رو می‌شویم که باعث پیدایش این تفکرات مسموم شده، اشرف مخلوقات بودن انسان است.

اینکه ما مواجه می‌شویم چه در اسلام و چه در دیگر ادیان، ادیان ابراهیمی بالاخص حالا این ویژه‌برنامه که پیرامون اسلام هست.

اما تقریبا شما می‌توانید با این مفهوم در بین تمامی اعتقادات و اعتقادات مذهبی روبه‌رو شوید.

حتی در بین اعتقادات فلسفی و اخلاقی و فکری که بعدتر ها مثل انسان‌گرایی هم اتفاق افتاد.

اما حالا این ویژه برنامه صرفا در باب اسلام هست.

شما با یک مفهومی روبه رو می‌شوید به اسم اشرف مخلوقات.

یعنی یک انسانی وجود دارد که اشرف مخلوقات است، خلیفه خدا بر زمین است.

ای خداوند سبحان و رحمان و رحیم بوده که حالا خواسته یک موجودی را خلق کند.

این موجود انسان نام داشت.

پیشتر از آن موجودات دیگری هم خلق شدند.

حالا طبق گفته قرآن موجوداتی از قبیل حیوانات از قبیل طبیعتی را که ما داریم می بینیم، نباتات که داریم می بینیم، فرشتگان و جن یعنی پیش تر از انسان این موجودات خلق شدند و حالا اشرف تمام این ها را خداوند خلق می کند و قرار است که این خلیفه و پادشاه این ها باشد.

بر این ها به نوعی حکومت بکند، همه چیز برای آن باشد.

و ما این فلسفه فکری بیمار و مسموم را از همین نقطه می گیریم.

در دل اسلام این که شما مواجه می شوید با یک نگرشی که انسان را برتر از دیگران می داند.

خب نکته اول قابل عرض که من خیلی هم دربارش صحبت کردم و اصولا هم درباره اش صحبت می کنم چون به نظرم بزرگترین تفکری که ما را امروز در این وادی جنون بار چه در جوامع اسلامی و چه در جهان هستی و در بین تمامی افکار کشانده، این نگاه نابرابری است.

این اتصال نگاه نا برابرانه است که در همه جا هم رنگ و بو پیدا می کند.

این نگاهی که حتی برای بیشتر انسان ها بعد از جدا شدن از این نظام های فکری و دینی و مذهبی و وابسته به خدا هم، باز هم به همان قدرت جاری و ساری هست چرا که یک نقطه ابتدایی داشته.

این نقطه ابتدایی باعث شده که همواره در همان وادی حرکت بکنند.

یعنی شما حتی وقتی می رسید به نظام فکری که خارج از این ادیان و مذاهب هست و نظام فکریش که امروز جهان مدرن ما را ساخته هم آلوده به همین نگاه ها هست.

نگاهی به اسم خدا.

نگاه نابرابری خواهان نگاه برتری طلبانه، نگاهی که توامان شده با این ظلم و زور.

و این موضوع خیلی مهمی هست.

پس شما مواجه میشید با یک نگاه اسلامی که یک خداوندی رو داره که برتر از برتران هست، پادشاه پادشاهان هست، یکتا و همه چیز برای او هست.

قدرت بلاعزل و بزرگ این جهان هستی هست.

حالا این یک خلقی میکنه که این خلق هم قرار هست این سلسله دومینو وار نابرابری و برتری طلبی و این نگاه مسموم رو ادامه بده و اون قرار هست که یک موجودی رو بیافرینه به اسم انسان که این انسان مرتبتی بالاتر از دیگران داره.

یعنی یک خدای درون نوک هرم وجود داره که حالا یک موجودی خلق کرده که اون موجود هم قرار هست که بعد از خدا در اون نوک هرم قرار بگیره و این طبقات ساخته بشه و این نگاه نابرابری طلبانه هم شکل بگیره و این اون مشکل بزرگیست که در بین تمامی تفکرها هم جاری و ساری است.

امروز هم که شما در جوامع مختلف با آن روبه رو میشوید باز هم همین نظام فکری است که نظام فکری غالب در جهان است.

یعنی حتی مثلا با یک مفهومی به اسم دموکراسی شما روبه رو می شوید که دیگر بزرگترین پیشرفت بشری به حساب میاد.

امروز همه و همه در به نوعی در دست و پا زدن هستند که به این مفهوم بزرگ بشری و انسانی برسند.

در همین نگاه هم شما رده ها و رگه های باور به خدا رو میتونید ببینید چرا که قرار هست یک شخص جای خدا رو بگیره.

حالا با این تفاوت که در اعصار گذشته یک خدایی بوده که خودش، خودش رو خدا دونسته و پادشاه دیگران شده.

در دوران گذشته یک پادشاهی به واسطه یک جنگی که کرده یا کودتایی که کرده، یک کشتاری که کرده، حمله ای که کرده شده، پادشاه و خود خوانده خود رو پادشاه دونسته و قدرت رو در اختیار گرفته.

در این نگاه های دمکرات و به نوعی دمکراسی خواهانه.

حالا قرار هست که ما جمعا انتخاب بکنیم که خدامون کیه؟

یعنی در نهایت قرار هست که باز هم به همون نظام فکری مسموم پایبند باشیم.

پس این ها ریشه ریشه ی مذهبی داره.

اسلام هم بخشی از اون هست.

این نگاه وحدانیت و این نگاه توحیدی که اگر ما بخوایم سردمدارانش رو به نوعی ادیان ابراهیمی بدونیم و یهودیت بدونیم و این تکامل این رو در ادیان مختلف مسیحیت و اسلام هم ببینیم حتی پیش تر از اون حتی در دل زرتشتیت ببینیم حتی در دل دیگر ادیان و باورها هم ببینیم.

این هست که اون به نوعی تخم لق رو شکسته و باعث شده که تا این حد نظام های فکری مختلف در جهان بیمارگونه پیش بره.

حالا شما در فلسفه اسلامی هم باز به همین شکل پیش می رید.

یک خدایی که برتر از دیگران هست در اون نقطه و اون نوک قله قرار داره و بعد از خودش یک موجود دیگه ای رو می آفریند که قرار است او هم جانشین این خدا باشد و در نوک هرم باشد.

این نظام نابرابری طلبانه اینجا شکل می گیرد.

حالا انسان اشرف مخلوقات است.

دیگر جانداران بی ارزش تر و بی اعتبار تر هستند.

انسان برتر از دیگر موجودات است.

حالا در کنار این باور و این نگاه برتری طلبانه که در برابر برابری هست، یک مفهوم دیگری هم ناخودآگاه به وجود می آید اینکه این برتری و این بزرگ صاحب بر دیگران هست همانگونه که خدا صاحب بر انسان ها هست.

این مفاهیم در کنار هم معنا پیدا می کنند.

و این اوج بدبختی و بیچارگی انسان ها در طول تاریخ شده است.

نه تنها انسان ها که تمامی جانداران هم به واسطه این نگاه بیمارگونه وارد این جنون شده اند.

این صاحب بودن هست که ما را تا بدینجا در این خفقان و بدبختی که شد یعنی شما اون نگاه رو نگاه کنید.

این دومینوی ساخته شده رو نگاه بکنید که در نوک هرمی خدایی وجود داره که صاحب بر دیگران هست.

حالا یک انسانی رو خلق می کنه که اون هم از دیگران برتر هست و صاحب بر دیگران هست.

خودش صاحبی به نام خدا داره و این دومینو شکل گرفته.

حالا انسان به همین جا کار خودش رو ختم نمی ده.

حتی در دل خودش هم سعی میکنه که تقسیمات بیشماری رو به وجود بیاره.

این تقسیمات به واسطه جنسیتشون می تونه باشه.

به واسطه ملیتشان می تونه باشه، به واسطه افکارشون و عقایدشون میتونه باشه و ما مواجه میشیم با تقسیمات بیشمار.

حالا یک مسلمان با ارزشتر از کفار هست، از مشرکین هست، یک مرد با ارزش تر از زنان هست، یک ایرانی با ارزش تر از یک افغانستانی هست و الی آخر.

و این تقسیمات شروع به جریان پیدا کردن میکنه.

در دلش یک صاحب شدنی هست.

حالا یک مردی قرار هست که صاحب زن خودش باشد.

یک مومن دیندار مسلمانی قرار هست که صاحب بر کافران باشه، صاحب بر اموالشان باشه، صاحب بر همسرشون باشه، بر فرزندانش باشه، صاحب بر جانش باشه و حتی کار فراتر میره.

حالا قرار هست که یک نیرویی رو که ضعیف تر هستند به واسطه قدرت خودشون، به واسطه کثرت خودشون یا به هر واسطه دیگری.

قرار هست که صاحب اونها بشن.

نظام برده داری شکل میگیره.

اینکه حالا حاضر هستن که این بردگان رو تصاحب کنن و این نظام فکری بیمار قرار هست که به همین شکل پیش بره.

حالا ما این پیش درآمد رو گفتیم برای اینکه برسیم به اینکه این نگاه بیمارگونه در قبال حیوانات هم به همین شکل بوده.

حالا ما مواجه میشیم با این اشرف مخلوقاتی که بردگانی داره صاحب بر دیگران هست.

حیوان ها بخشی از اون مال اون به حساب میاد.

یعنی اون یک صاحبی است که یک سری اموال داره، اموالش حیوانات هستند، گیاهان هستند، نباتات هستند و آن تقسیمات دیگری که گفتم زنش هستش.

نمیدونم کافر هستش.

و الی آخر.

و حالا ما مواجه میشیم با این نظام بیمارگونه ای که در برابر حیوانات بدترین و وحشیانه ترین رفتارها رو انجام داده.

پس شروع امر از اینجا نشات میگیره که انسان خود رو اشرف مخلوقات میدونه.

به واسطه این باور اسلامی فراتر از باور اسلامی همواره در دل انسان ها به همین شکل بوده و این نگاه بیمارگونه تا امروز هم ادامه پیدا کرده و ادامه پیدا میکنه و ما باید مد نظرمون.

در حقیقت برای تغییر جهان در پی همین تغییر این فکر بیمار و مسموم باشه که ریشه تمام اتفاقات است.

یعنی شما مواجه میشی با اتفاقات ریز و درشتی که تو جهان داره می افته.

اینها یک ریشه مشترک داره.

اون ریشه مشترک رو باید دریابیم و اون ریشه رو باید تغییر بدیم که مواجه بشیم با اون تغییر بنیادینی که همه چیزمون رو تغییر بده و اینکه بخوایم اتفاقات ریزی که در کنارمون می افته رو و به صورت فرادا هر کدام را تغییر دهیم.

قاعدتا دوباره این نظام فکری بیمار می تواند باز آفرینی کند و اشکال دیگری را از خودش به وجود بیاورد.

وقتی در باب حیوان در اسلام هم صحبت می کنیم بر می گردیم به همین ریشه و این اشرف خوانده شدنش به نوعی انسان ها توسط قرآن و خدا و این صاحب بودن انسان ها که حالا صاحب بر وجودیت حیوانات می شوند، هر دیوانگی و جنونی را حاضرند که انجام بدن.

خب تا اینجا با این مفهوم آشنا شدیم، می رویم و به مصادیقش می رسیم.

حالا چه مصادیقی را به بار آورده؟

مصادیق دهشتناکی که حقیقتا منزجر کننده است.

شما مواجه می شوید با مضامین مختلفی که در قبال حیوانات.

حالا این برنامه ی مختص ما در باب حیوانات است و نگاه اسلامی در باب حیوانات.

شما مواجه می شوید با یک مصادیقی که حقیقتا منزجر کننده است پر از ظلم و زشتی و.

که همه اینها به واسطه همان نگاهی که در این پیش‌درآمد درباره‌اش صحبت کردیم به وجود آمده.

حالا انسانی هست که صاحب بر جان و وجودیت حیوانات است.

و بعد خدایی را داریم که شروع می‌کند به فرامین وحشتناک.

یکی از آن فرامین قاعدتا قربانی کردن حیوانات است.

من در باب این مساله قربانی کردن در باب عید قربان هم صحبت کردم و ویژه‌برنامه ای هم ضبط شده و پخش شده با عنوان عید کثیف که شما در آن هم می‌توانید با این مصادیق و با این موضوع مشخص بیشتر آشنا بشوید.

اما در اینجا هم سعی می‌کنیم که یک اشارتی به آن داشته باشیم.

فرای اینکه حالا ریشه‌های این تفکر قربانی کردن از کجا آمده، از ترس انسان آمده است.

ترس انسان که خدایی را به وجود آورده و بعد در کنار آن ما مواجه می‌شویم با این قربانی کردن که در ابتدا انسان ها را قربانی می‌کردند که تفاوتی در بنیان اصل این موضوع ندارد.

یعنی ما تفاوتی در این موضوعات نمی‌توانیم لمس کنیم.

وقتی ما یک تفکری داریم بر پایه برتری طلبی، وقتی یک تفکری داریم بر پایه صاحب خوانده شدن ما وقتی قبول میکنیم موضوعی به اسم مالکیت رو، حالا اینکه چه اتفاقی در قبال چه کسی می افتد در اختیار ما نیست.

این جریان ها هست که این اتفاقات را شکل می دهد.

اینکه امروز در بین انسان ها قربانی کردن حیوانات تا این اندازه رایج هست معمول هست و قبول کردن همه و کسی نسبت به آن هیچ اعتراضی ندارد.

می توانست خیلی ساده در قبال انسان ها همین اتفاق بیفتد و امروز هم ما مواجه شویم با قربانی کردن انسان ها و آبی هم از آب تکان نخورد چراکه ما با یک مفاهیمی روبه رو هستیم.

مفاهیمی که این مصادیق را می سازند.

یعنی شما باید اول به یک درک درستی برسید.

وقتی یک مفهومی وجود دارد، آن مصادیق به سادگی قابل اتفاق افتادن هست.

تا زمانی که آن مفهوم تغییر نکند، شما نمی توانید انتظار این را نداشته باشید که مصادیق اتفاق نیفتد.

یعنی به عنوان مثال به صورت ساده اگه بخوایم درباره اش صحبت کنیم ولی ما اعتقاد داریم به این صاحب خوانده شدن قربانی شکل میگیره چرا که صاحب میتونه یک روزی به این نتیجه برسه که من میخوام قربانی داشته باشم.

حالا اینکه این قربانی امروز میتونه حیوانات باشه فردا میتونه به عنوان مثال یهودیان باشن.

همون کاری که مثلا هیتلر انجام میده دیگه در اختیار شما نیست.

این شرایط هست، این کثرت هست، این قدرت هست که تعیین کننده است در این موضوع و پیدایش این موضوع از این ریشه بر میگرده به این اشرف خوانده شدن انسان ها، به قبول کردن مالکیت از تصاحب دیگران و این نظام بیمار شکل میگیره و حالا روزی در دل اسلام، در عقاید بیمارگونه اسلامی، در این باورها قربانی حیوانات موضوع اصلی میشه و حالا شما مواجه هستید با قرآنی که به کرات داره در باب قربانی کردن و وحشی گری صحبت میکنه.

از داستان ابراهیم و اسماعیل که همه حتما می‌دانید.

این که حالا قرار هست که فرزند خودش را قربانی کند و در نهایت به قربانی کردن حیوانات می رسد و این تبدیل به یک عید خونین و وحشتناک می شود.

گفتم در باب عید قربان من توی اون قسمت به صورت کامل صحبت کردم در باب اینکه چه نتایجی داره و چگونه به وجود اومده و چه اتفاقاتی افتاده.

اما در این برنامه داریم در باب این صحبت می کنیم که حالا این صاحب خوانده شدن انسان ها و این اشرف مخلوقات بودن در نهایت نگاه اسلامی رو به جایی رسانده که این موجودات بی ارزشی که برای انسان ها ساخته شدند در اختیار انسان ها هستند و انسان ها صاحبان آنها هستند.

هر کاری هم می تونن باهاشون بکنن و خدایی در راس این نگاه اسلامی وجود داره که از این بندگان خودش قربانی می خواد تا اونها رو در برابرش از بین ببرند و بکشند، به خواری بکشند و بدترین شکنجه ها رو در قبالش انجام بدن.

و شما مواجه میشید با این قربانی کردن بی حد و حصری که در اسلام اتفاق می افته.

پیش تر از اون در یهودیت هم به کرات اتفاق افتاده و در مسیحیت هم اتفاق افتاده در خود یهودیت.

در تورات بخش های بیشماری داریم.

در تورات که مواجه می شویم با قربانی کردن چگونه قربانی کردن.

خدا ناراضی بوده از قربانی کردن فلان حیوان.

چرا اینگونه او را قربانی کردی؟

چرا گوشتش رو اینجوری تیکه تیکه کردی؟

چرا اینجوری آتیش زدی؟

و تقاضاهای بی حد و حصری می کنه از این که باید برای من قربانی بکنی.

و در اسلام هم به همین شکل.

حالا به واسطه ی کوچک تر بودن کتاب قرآن در برابر تورات که حالا صفحات بیشتری داره، در طول زمان بیشتری هم نوشته شده، اینها درجاتش کمتر است.

اما به کرات شما می بینید که عید قربانی وجود داره.

داستان ابراهیم و اسماعیل وجود داره.

مدام خدا از بندگان خودش قربانی می خواد.

در دل این باورهای اسلامی وقتی میرید مواجه میشید با فتاوی بی شماری از طرف این فقها چه شیعه و چه سنی تا حالا در قبال رفتارهای کوچک فقط و فقط قربانی می خوان.

مثلا شما مواجه میشید با چمیدونم رابطه جنسی برقرار کردن یک زن و مرد در ماه رمضان که این رو حرام میدونه.

مثلا اسلام در اون دوره ای که در اون زمان در اون بازه زمانی که مثلا روزه دار هستند و قرار هست که غذا نخورن.

حالا یک زن و شوهری با هم رابطه جنسی برقرار میکنن.

خب راهکار خدا در قبال این کفاره اش این هست که یک حیوانی را قربانی کنه.

چمیدونم در مثلا طوافی که در کعبه داشتند یک دور را اشتباه میرن یک چیزی رو فراموش میکنن، قرار هست که در قبالش یک حیوانی رو قربانی بکنند و مصادیقی از این دست که به کرات دربارش صحبت شد.

در احادیث به همین شکل تا چه اندازه در باب این قربانی کردن صحبت شده و یا رفتارهای محمد در باب قربانی کردن تا چه اندازه خودش قربانی ها رو انجام داده؟

چه کارهایی انجام داده؟

در دورانی که به طواف کعبه آمده، چقدر قربانی انجام داده و چه موجوداتی رو از زیر تیغ گذرونده و به بدترین شکل و وحشیانه ترین شکل ممکن این موجودات رو از بین برده.

در باب این مصادیق میشه ساعت ها صحبت کرد و موضوعات بی شماری رو به عنوان مثال آورد.

چه از دل قرآن، چه از دل احادیث، چه از دل فتاوی و چه از دل سیرت و تاریخ اسلام و سیره نبوی.

تمام این ها مصادیق و مثال های بسیاری دارد و این یک اصل مشخص و مبرهن در اسلام هست که به آن معترف هستند و شما می توانید در جای جای اسلام این موضوع را به چشم ببینید که چگونه حیوانات را به بدترین شکل ممکن قربانی می کنند.

قربانی کردنی که قرار است در پی قدرت یک دیوانه و مجنون اتفاق بیفتد، یعنی جان یک حیوانی را فقط و فقط به واسطه یک قدرت در آسمان ها و یک فرمان دیوانه وار از بین ببرید.

شما با یک فرماندهی و فرمانبرداری روبه رو هستید.

یک فرمانی دارد می آید که یک حیوانی را بی هیچ دلیلی قرار است که از بین ببرید و بکشید.

فقط و فقط به واسطه شادمانی آن خدا.

یعنی این خدایی وجود دارد که حالا به خاطر اینکه شادمان باشد باید خون دیگران ریخته بشه یا به واسطه اینکه قرار است اشتباه شما را ببخشد گناه شما را ببخشد.

قرار است که شما خون حیوانی را به زمین بریزید.

همان مثال هایی که در باب روزه داری و این حرف ها زدم.

یعنی شما مواجه می شوید با این نظام فکری بیمار که حالا یک فرمانده ای را در آن بالا دارد.

این فرمانده خشمگین می شود به واسطه این که خشم او را فرو بنشینید.

باید حیوانات را از بین ببرید و قربانی کنید به واسطه اینکه اخلاص خودتان را به او ثابت کنید.

قرار است که حیوانات را از بین ببرید.

برای اینکه عبادت بکنید خدا را قرار است که حیوانات را بکشید در قبال اشتباهاتی که انجام دادید و گناهانی که کردید برای بخشوده شدنش قرار است که حیوانات را به بدترین شکل زجر بدهید و از بین ببرید.

عیدی دارید که قرار است در آن میلیون ها حیوان را از بین ببرید و بکشید.

یعنی شما مواجه بشوید با عید قربان و به آن فکر بکنید و ببینید که چه جنایت بزرگی در این عید اتفاق می افتد.

در یک کشور مثل پاکستان در همان عید قربان نزدیک به ده میلیون حیوان را اینها از بین می برند و به وحشیانه ترین شکل ممکن می کشند.

این را مقایسه بکنید با بزرگترین فاجعه های انسانی که در طول تاریخ اتفاق افتاده.

بزرگترین فاجعه هایی که مثل جنگ جهانی اول و دوم بوده و یا مثل طاعون و وبا و بیماری ها و سوانح طبیعی که اتفاق افتاده.

شما اینها را با هم مقایسه بکنید ببینید به صورت سازمان یافته هر سال چه جنایتی در قبال حیوانات انجام می شود و چه رفتار بیمارگونه ای دارد در قبال حیوانات انجام می شود.

حیوانات را چگونه قلع و قمع می کنند و چگونه در این وحشیگری پیش می برند؟

در باب اینکه اینها چه برآیندی دارد؟

چه نتایجی دارد؟

از این مسلمان ها چه موجوداتی می سازد؟

در آن برنامه بیشتر صحبت کردم و در این برنامه سعی نمی کنم که درباره اش صحبت بکنم.

اما در مجموع شما می توانید به این معنا برسید که چه رفتار وحشیانه ای در طول تاریخ از گذشته تا امروز در قبال حیوانات در همین مراسم قربانی کردن اتفاق می افتد.

فرای آن شما مواجه می شوید با مقوله ای به اسم بهره کشی.

حالا بیشتر از اینکه در باب این بهره کشی هم صحبت بکنیم یک آیه قرآنی هست که اینکه خدا به کرات در قرآن.

حالا فارغ از اون آیه داره در باب این صحبت می کنه که شما اشرف مخلوقات هستید و فرا اینکه حالا شما اشرف مخلوقات هستید.

من این حیوانات رو برای به نوعی نعمتی برای شما آفریدم، برای آسایش شما آفریدم.

یعنی شما برای آسایش تون می تونید از این حیوانات استفاده بکنید و این حیوانات تنها و تنها به وجود اومدن که به شما استفاده برسونن.

همون مبحثی که درباره اش صحبت کردم و مالکیت رو درباره اش صحبت کردیم.

یعنی خدایی هست که خود صاحب این انسان ها هست؟

این مومنین هست و این مومنین صاحب بر جان این حیوانات هستند و این ندای نفرت آلود و وحشیانه اسلامی از همین جا شکل میگیره و به پیش میره.

حالا شما مواجه میشید باز با مصادیق وحشیانه دیگه مثل بهره کشی ای که داره از حیوانات انجام میشه.

در طول تاریخ داشته انجام میشده.

رام کردن حیوانات برای سواری گرفتن ازشون نمیدونم استفاده ای که از حیوانات میشه به عنوان مثال از مرغ ها در این مرغداری ها و این رفتارهای وحشیانه ای که انجام میدن برای استفاده از تخم مرغ شون.

نمیدونم گاو هایی که دارن توی گاوداری ها به بدترین شکل و وحشیانه ترین شکل زندگی میکنن برای اینکه از شیرشون انسان ها استفاده کنن و ازشون بهره کشی بشه.

پوست حیوانات چگونه کنده میشه و تبدیل به لباس و چرم و کفش و اینها میشه برای استفاده این مومنین و مسلمانان از سراسر جهان.

حالا اینها فقط و فقط به نوعی مربوط به مسلمانان نیست.

این تفکری است که ریشه های باوری و اعتقادی و باور به خدا داشته که در جهان جاری و ساری هست یعنی مرتبط با اسلام هست.

همان اندازه که مرتبط با اسلام هست به یهودیت و مسیحیت هم هست، ورای آن به باقی باورها هست، حتی به باورهایی که امروز فارغ از نگاه های دینی هم بوده هم مرتبط هست.

در انسان‌گرایی هم هست.

در نگاه های مدرن هم هست.

تفاوتی نمی کند چرا که ریشه ی فکری از یک نقطه ی مشخص و آن هم برتری طلبی، نگاه به یک قدرت واحد و یکتا و در عین حال حق مالکیت و تصاحب دیگران هست که نشأت می گیرد.

یعنی اینها موضوعاتی است که ما در این ویژه برنامه داریم، در باب اسلام صحبت می کنیم و در باب باقی باورها هم می توانیم صحبت بکنیم و این بهره کشی از حیوانات به بدترین شکل و وحشیانه ترین شکل در بین انسان ها رایج است بدون این که حتی به آن فکری بشود، بدون این که حتی باری کسی به این فکر بکند که آن ها هم جان هستند و برابر با ما حق زیستن دارند و علاقه به زیستن دارند، اصلا اینکه علاقه دارند یا ندارند حق زیستن دارند همانگونه که ما حق زیستن داریم.

قرار نیست که این قدرت تعقل باعث شود که ما خودمان را از آنها برتر بدانیم.

قدرت تکلم باعث شود که ما خودمان را از آنها برتر بدانیم.

کثرت ما باعث می شود که ما خودمان را از آنها برتر بدانیم و دلایل دیگری باعث بشود که ما خودمان را از آنها برتر بدانیم.

چرا که اگر ما استدلال مان بر این موضوعات باشد، هر آن در این جهان هستی می تواند قدرتی فراتر از ما به وجود بیاید که چه در زمینه کثرت، چه در زمینه قابلیت و چه در هر زمینه دیگری از ما قدرتمند تر باشد.

بعد آن روز است که ما باید خودمان را به دستان آنها بسپاریم چرا که ما این ارزش تصاحب و این ارزش یگانگی و قدرت و این برتری طلبی و این نفی برابری و این نابرابری را قبول کردیم و بعد می توانیم مواجه بشویم با این نگاه بیماری که هر اتفاقی ممکن است برای ما و برای اطرافیان ما هم بیفته فرای بهره کشی.

شما مواجه میشید با گوشتخواری.

گوشتخواری هم به همین شکل.

این خونخواری و جنازه خواری و این گوشتخواری وحشیانه ای که در اسلام هم وجود داره به شدت هم دربارش صحبت شده و توصیه شده.

حتی شما با حدیثی روبرو میشید که اگر مسلمانی چهل روز گوشت نخوره اصلا دیگه مسلمان نیست.

یعنی حتی با این احادیث دیوانه وار هم روبرو میشید و این که تا چه اندازه ای در این راستا قدم برداشتن و پیش رفتن.

اینکه چگونه خون حیوانات بیشماری در طول تاریخ همین امروز داره ریخته میشه برای خونخواری این جماعت دیوانه و چگونه به این بال و پر داده شده و این نگاه اسلامی تا چه اندازه در این راستا پیش رفته؟

حالا ما سعی میکنیم که یک برنامه ویژه برنامه ی مفصلی هم پیرامون گیاهخواری داشته باشیم که حالا در اون برنامه سعی میکنیم خیلی جامع و کامل در باب این موضوعات صحبت کنیم.

اما در این ویژه برنامه و نگاه اسلام به حیوان هم باید در باب گوشتخواری هم صحبت کنیم.

فارغ از این موضوعی که همه درباره اش می دانید، این که چگونه دارند انسان ها برای زیست خودشان زیست دیگران را خدشه وارد می کنند و نابود می کنند و این ها برگرفته از همان نگاه های اسلامی، اسلامی و انسانی و اصولا این نگاه دنباله دار در بین تمامی باورها است که ریشه در همان وحدانیت و نگاه به قدرت یکتا پرستانه خداوندی دارد.

یک موضوع دیگه ای هم داره که در زمینه گوشتخواری اسلامی متفاوت با دیگر نگاه ها هست و اون هم ذبح وحشیانه اسلامی هست.

یعنی شما مواجه می شوید با یک ذبح وحشیانه ای که قرار هست گردن حیوان رو ببره و چهار رگ نمایان بشه، این رگ ها رو هم از بین ببره و بزاره تا خون اون حیوان از تنش خارج بشه.

به هوای اینکه مثلا ما خون خوار نیستیم و خون نمی خوریم و در وحشیانه ترین شکل ممکن قرار هست که حیوانات رو از بین ببرید و بکشید و جانشان رو از بین ببرید.

رنج بهشون بدید، آزارشون بدید و بعد ازشون استفاده کنید و گوشتشان رو تناول کنید و برای زیستن خودتون تا این حد مدیون جنون و دیوانگی و خشونت باشید و این اون نقطه ی متمایزی هست که نسبت به دیگر باورها وجود داره.

یعنی شما امروز شاید مواجه بشید با کشورهایی که حالا سعی کردند از این جنون بکاهند و سعی کردند که حالا به عنوان مثال جان این حیوانات رو بگیرند.

یعنی باور به این داشته باشند که جان با ارزش ترین انسان ها دارند و این مفاهیم رو قبول کرده باشند اما در زمینه آزار دادن حالا سعی میکنند کمتر بهشون آزار برسونند، رنج کمتری بدن، درد کمتری به حیوانات بدن و.

بعد شما مواجه میشید با اسلامی هایی که نه اعتقاد دارند چراکه خدای ایستای ما یک امری کرده.

این که باید در زمانی که میخواید حیوانی رو بکشید گردنش رو ببرید، شاهرگش رو نمایان کنید، رگ ها رو قطع کنید بزارید خون جاری بشه و بعد نام خدا رو هم در این عمل وحشیانه و جنون آمیز خودتون ببرید.

به واسطه این موضوع ما یه چیزی مثل گوشت حلال و حرام هم داریم و امروز هم می بینیم.

یعنی باید اون دوستان بدونن که دارن چه کاری انجام می دن.

اگر گوشتی به عنوان گوشت حرام به شما داده میشه تمایز و تفاوتش در این هست که اون گوشت اون حیوان رو کشته اند اما مثلا اون حیوان رو پیش از اینکه بکشند به نوعی مثلا با داروی بیهوشی بیهوشش کردن سعی کردن با داروی اون رو بکشند که حالا درد و رنج کمتری ببره در خواب اون رو از بین ببرند.

اما در باب اسلام داریم صحبت می کنیم که این حلال بودن گوشت بر این پایه است که نام خدا رو ببرند و گردن اون رو ببرن، درد و رنج رو تماما به اون موجود بدند و در عذاب بسیار اون حیوون رو از بین ببرند.

پس شما فرای این زمینه گوشتخواری که خب این نگاه وحشیانه ای که در بین انسان ها جاری و ساری هست و ریشه هاش دربارش صحبت کردیم.

اما متاسفانه در تمامی باورها و اعتقادات خیلی انگشت شمار در مثلا باوری مثل جین یا حالا بودیسم که اون هم نه به صورت اینکه صرفا و صد در صد در باب این موضوع صحبت کرده و این رو تبدیل به قاعده و قانونی کرده باشه.

اما به نوعی تشویق شدن به گیاهخواری و یا هندوئیسم اون هم خیلی خیلی خیلی کمتر.

فرای این باورها شما مواجه میشید با باورهای بی شماری که سرتاسر جهان و سلطه جهانی رو به دست گرفته و در این افکار غرق هست و ما در باب ریشه هاش هم صحبت کردیم.

اما نقطه تمایزی که با این نگاه های اسلامی داره حالا برخی از این باورها که کمی متمایز شدند و سعی کردند این آزار و درد و رنج حیوانات رو کمتر بکنند در این هست که این نگاه ایستا و وحشیانه به این باور داره که باید این حیوانات در درد و رنج بسیار جان می دهند و آنها گوشت و خونشان را تصاحب کنند و در این خونخواری و وحشی گری خودشان هم پیش بروند.

فرای آن مواجه می شوید با یک موضوعی مثل شکار و آزار حیوانات.

در این موضوع در باب این موضوع هم شما مواجه می شوید با نگاه اسلامی که چه در احادیث، چه در سیره نبوی و چه در اجتهاد هایی که وجود دارد به کرات در باب این موضوع صحبت کرده اند.

این که گفتم ریشه ی موضوع مهمی که در این قضیه وجود دارد همان نکته ی ابتدایی و آن پیش درآمدی بود که درباره اش صحبت کردم.

شما وقتی صاحب بر دیگران هستی، شما وقتی صاحب بر این طرز تفکر را قبول کردید و به این تصاحب دیگران و به این برتر بودن و به این نابودی برابری ایمان آوردید، هر رفتاری از شما سر می زند و هر کاری را حاضرید که انجام بدهید.

همانگونه که ما وقتی به تاریخ زندگی شرم آور انسانی نگاه می کنیم، وقتی با یک مقوله ای مثل برده داری رو به رو می شویم، ما داریم با یک موضوعی روبه رو می شویم که انسان ها را خرید و فروش می‌کردند.

چیزی که شاید برای امروز ما انسان‌ها خیلی دور از ذهن باشد و اصلا قابل قبول نباشد.

ما نمی‌توانیم فکر کنیم که یک میدانی وجود داشته که انسان‌ها را می‌آوردند و می‌فروختند.

یعنی امروز الان داریم این موضوع را در قبال حیوانات می‌بینیم دیگه.

اون روز الان برای ما خیلی عادیه.

یعنی برای تمام انسان‌ها خیلی موضوع عادیه و موضوع خیلی طبیعی.

خب این هم یک بخشی از زندگی و زیستن ما انسان‌هاست.

حیوانات رو میارن میفروشن میکشن میخورن.

حتی تو بعضی از این بازارها حیوانات رو همونجا زنده زنده می‌کشند و این‌ها از گوشت و خونش استفاده می‌کنن.

به همین شکلی که امروز برای ما ساده و سطحی و گذرا هست.

به همین شکل هم برای انسان هایی که در اون روزگار زندگی می‌کردند، این خرید و فروش انسان ها عادی بود.

یه بخشی از زندگی روزمره شون بود.

یعنی وارد بازار می‌شدن که می‌دیدن دارن انسان ها رو خرید و فروش می‌کنن و از کنارش به سادگی می‌گذشتند و اعتقاد داشتند که این بخشی از زندگی هست.

یا اینکه مثلا وقتی در اون دوران می‌رسیم به اینکه یک برده ای.

حالا یه فرزندی آورده فرزندشون رو از مادر جدا میکردن برای فروختن.

شما وقتی با این موضوعات روبه رو میشدید حالا در قسمتی که در باب برده و کنیز است در باب همین اسلام هم صحبت میکنیم که این نگاه اسلامی تا چه حد بیمارگونه در این زمینه هم بوده.

اما ریشه ها این تماما برمیگردد به یک موضوع واحد.

آن هم این است که شما قبول کردید که صاحب بر دیگران باشید.

شما قبول کردید که به برابری اعتقادی ندارید.

شما قبول کردید که در این نابرابری غوطه خوردید.

شما قبول کردید که یک قدرت یکتا در آسمان ها وجود دارد و حالا خودتان جای آن قدرت یکتا را بر زمین میگیرید، خودتان بر کرسی قدرت خدا بر زمین می نشینید و حالا این دوار گردون بیمارگونه ادامه پیدا میکند و در نهایت به اینجا میرسیم که به این راحتی هر کاری را در قبال این فرودست هایی که در برابر شما هستند انجام میدهید.

در میادین شهرتان به راحتی حیوانات را معامله کنید، سرشان را ببرید، بچه هایشان را قتل عام بکنید، به جنگل ها برید برای شکارشان و هر کسی که در برابرتان هست.

هر کدام از این حیوانات را از زیر تیغ بگذرانید.

حتی حیوانی که باردار هست را هم بکشید.

حتی صحبت از این شد که در اسلام که شما با احادیثی روبه رو هستید و یا با فتاوی روبه رو هستید که داره در باب این صحبت میکنه که اگر شما حیوانی رو کشتید در شکار به عنوان مثال و بعد آن حیوان باردار بود، حالا باید اون جنینی که اون بچه ای که از آن کودک را به دنیا میتوانید بیاورید و همانجا گردنش را ببرید یعنی دیگر در اوج جنون و دیوانگی است و این انتهایی ندارد.

شما این سرمنشا را اگر قبول بکنید تا نهایت این جنون به پیش میروید و این شما را به این جنون مفرط به پیش میبرد و شما مواجه هستید.

یعنی میشود در باب این موضوع ساعت ها صحبت کرد.

اما چون این موضوعی هست که برای من به شدت دردآور هست و دوست ندارم در موردش صحبت و فکر بکنم این هست که من خیلی نزدیک به این موضوعات نمیشود.

منظور اینکه میتونم هزاران هزار مثال هم در باب این موضوعات بیارم.

شما اگر به کتاب الله جبار زار هم مراجعه بکنید در بخشی که در باب احادیث است و یا در جلد دوم و سوم این کتاب که از فتاوی استفاده شده و یا از احادیث شما میتونید مواجه بشید با این نمونه ها.

حالا اینها نمونه های کمی هستش که من در همون کتاب الله جبار زار سعی کردم که نمونه های مختلفی رو از این مسائل بیارم اما فرای اون با مراجعه به کتاب های اسلامی میتونید مواجه بشید با دریایی از این جنون لجام گسیخته ای که در بین مسلمون ها وجود داره.

در باب این آزار و اذیت حیوانات که تا چه حدی به پیش میره و تا چه اندازه ای در این جنون پیشی میگیرن.

فرای اون فرای اینکه بخوایم به این کتاب ها رجوع کنید به همین دنیای امروز خودتون و دنیای پیرامون خودتون نگاه بکنید.

اینکه ما داریم در باب مثلا موضوعاتی صحبت میکنیم که انسان ها در پی خوردن جوجه کباب هستند مثلا همین ایرانی های ما یه چیزی به اسم جوجه کباب دارن.

گوشت بره دارن گوشت گوساله دارن.

یعنی شما دارید در باب کودک حیوانی صحبت می کنید که حالا دست و پا می زنن تو سر و کله ی خودشون می زنن که به این گوشت دسترسی داشته باشن.

شما دارید در باب کودک حیوانی صحبت می کنید که این ها رو به دهشتناک ترین شکل ممکن سر می برید و این گوشت و خون رو تناول می کنید و این اون دریچه ی جنون آمیزی هست که شما رو وارد این وادی کرده و نهایت و انتها هم نداره.

شما وقتی قبول کنید این نابرابری رو قبول کنید وارد این وادی غیر قابل تغییر میشید و حاضرید هر جنونی رو به پیش ببرید.

چرا که این اعتقاد بیمارگونه به شما اجازه داده در برابر شما هیچ ایستادگی نکرده، هیچ چارچوب اخلاقی رو برای شما مشخص نکرده.

شما به هیچ چارچوبی معتقد نیستید و اینقدر ساده حاضرید که گوشت کودکان حیوانات را بخورید.

و به این سادگی از کنار این جنون و خشونت بگذرید.

در باب این موضوعات میشه ساعت ها صحبت کرد.

در باب اون نگاه کلی که گفتم موضوع مهم همون هست که فقط و فقط هم به اسلام بر نمی گرده.

اما ریشه ی تفکر یکتاپرستان جهان رو تا به این حد بیمارگونه به پیش برده و باید در برابر این نگاه فقط و فقط ایستاد.

در برابر این نگاه به خدا ببینید موضوع سر یک خدای واحدی نیست که ما الان بخواییم در برابرش بجنگیم بگیم الله بده از بین بره.

ما موضوع مون فقط الله باشه.

موضوع این تفکر الله وار هست.

موضوع این تفکری است که بر میگرده به این یکتا پرستی که شما رو برتر از دیگران می کنه.

موضوع مهم ما، موضوعی که ما باهاش درگیری داریم این نگاه بیمارگونه هست که به شما تا این حد اجازه میدید که از دیگران بزرگتر باشید به شما این اجازه رو میده که دیگران رو تصاحب کنید و صاحب دیگران باشید و این منافات داره.

یعنی وقتی شما واژه ای به اسم برتری طلبی رو قرار میدید، این مترادف با نابود کردن برابری هست.

هر جایی که صحبت از برتری به میان باشه یعنی برابری دیگه وجود نداره و این اون معضل بزرگی ست که ما در برابرش باید ایستادگی بکنیم.

اون نگاه به خدای واحد و قدرتمند هستش که ما حکومت استبدادی رو پدید میاره، نگاه استبدادی رو پدید می آورد و این زورگویی رو پدید میاره، این تصاحب دیگران رو پدید میاره.

تمام این ها نوادگان این نگاه هستند.

از برده داری تا گوشتخواری، نوادگان این نگاه بیمارگونه هستند و ما میتونیم ساعت ها درباره اش صحبت بکنیم اما تا همین حد بس هستش که درباره اش صحبت بکنیم.

موضوعات دیگری که در زمینه حیوان و نگاه اسلامی هم میشه بهش دربارش صحبت کرد یکی از موضوعات مثلا نجس خوانده شدن سگ و خوک است که درباره اش احادیث بسیار هست، فتاوی بسیار هست و نگاه های بسیاری هست که منجر به این نگاه بیمارگونه شده.

این مختص فقط و فقط هم اسلام نیست.

یعنی فقط شما برنمی گردید این نگاه را به اسلام برگردانید.

موضوع ها متفاوت هست.

ریشه ها برابر.

یعنی شما مثلا به عنوان مثال همین نگاه غضب آلود را نسبت به مار در مسیحیت دارید.

به عنوان مثال نمی دانم مثلا فلان نگاه را نسبت به فلان حیوان در فلان باور دارید تفاوتی نمی کند.

آن ریشه ابتدایی به شما این اجازه را می دهد که شما در این جنون غرق بشوید.

اما حالا که در باب اسلام صحبت می کنیم بد نیست که در باب این موضوع هم صحبت بکنیم.

این نگاه و این نجس خوانده شدن سگ ها باعث این نگاه بیمار آلودی شده که در جوامع اسلامی شما به کرات دارید می بینید.

این رفتار وحشیانه ای که با سگ ها انجام می شود در همین ایران اسلامی که امروز داریم می بینیم در این تاریخ چهل و خورده ای ساله چندین بار این اتفاقات جنون آمیز را ما دیدیم.

فرای اتفاقات جنون آمیزی که به کرات می افتد و گفتم به واسطه همان نگاه برتری طلبانه هست، از بین بردن برابری هست.

این صاحب خانه شدن هست که هزاران هزار رفتار بیمارگونه را ما دیدیم و شاهدش بودیم.

اما در قبال سگ ها به واسطه همین فتاوی و این احادیث احمقانه تا چه اندازه این خشونت لجام گسیخته را دیدیم؟

همین چند وقت پیش بود که باز ریخته بودند.

بیش از هزار سگ را سلاخی کرده بودند و کشته بودند.

این نگاه بیمارگونه است که باعث به وجود آمدن این خشونت های افسار گسیخته جنون آمیز می شود.

منزجر کننده می شود که حتی فکر کردن بهش هم آدم رو به جنون می کشونه.

چند وقت پیش بود من شنیده بودم که توی یکی از شهر های ایران سگ ها رو اعدام کرده بودن و دار زده بودن.

یعنی این جنون غیر قابل درکه؟

من فکر کردن بهش هم برام کشنده ست.

حتی فکر کردن بهش هم آدم رو از ادامه زندگی باز میداره.

از اینکه انسان هست شرم میکنه به خودش.

از اینکه در بین انسان ها نام گرفته و بخشی از این انسانیت نام گرفته حقیقتا آدم رو بیزار میکنه.

آدم دوست نداره بخشی از این جنون انسانی باشه، بخشی از وجود انسانی باشه.

و شما مواجه میشید با این حیوان آزاری.

حالا به ویژه سگ آزاری در همین بخشی که داریم صحبت میکنیم در جوامع اسلامی.

حالا این خوانده شدن اینکه شما سگ ها رو نجس بدونید رو جمع ببندید با اون نگاه هایی که در ابتدا درباره اش صحبت کردم یعنی همون مصادیقی که نمیخوام دیگه تکرار کنم خداوند و یکتا پرستی و این حرف ها.

حالا این ها را شما جمع ببندید با این نجس خوانده شدن حیواناتی که هیچ حقوقی نداشتند از هیچ برابری برخوردار نبودند.

حالا یک کسی هست که داره به اینها یک انگی به اسم نجس بودن میزنه.

حالا یک پروانه ای صادر میشه، یک مجوزی داده میشه که هر رفتار وحشتناک و وحشیانه ای رو هم بتونن باهاش داشته باشن.

فرا اینکه این مالکیت به آنها اجازه ی هرگونه رفتاری رو میده.

رفتار خشونت بار بیشتری رو هم این نجس خوانده شدن و این منفی بودن اونها هم به این جماعت دیوانه و مجنون میده و شما مواجه میشید با رفتارهای وحشیانه ای که در قبال این سگ ها داره تو ایران انجام میشه.

نه تنها ایران که دیگر کشورهای اسلامی جنون بار هم این رفتارهای خشونت آمیز رو انجام میدن و شما مواجه میشید با این رفتارها که حتی فکر کردن بهش هم منزجر کننده است.

حقیقتا انسان از انسانیت خودش شرمنده میشه و دوست نداره جزو این انسان ها نام بگیره و بخشی از این انسان های بیمار باشه و این ها هم تشکیل دهنده اون فرهنگ های انسانی هست مختص اون دوستانی که خیلی انسانگرا هستند خیلی به انسان باور دارند و انسان رو مد نظر خودشون قرار میدن و وقتی صحبت میکنن در باب انسان و انسانیت مدام دارن به این چنگ میزنن که این رفتار رفتاری غیر انسانی است.

رفتارهای انسانی در تمامی این ابعاد در کنار هم معنا پیدا میکنه.

حالا در باب این موضوع هم شاید در آتی صحبت بکنیم.

در باب این انسانگرایی از مبحث اصلیمون دور نشیم.

این نجس خواندن باعث شده که خیلی رفتارهای دهشت انگیزی رو در قبال این حیوانات داشته باشیم.

فرای اون این نگاهی که ما دربارش صحبت کردیم از ابتدا باعث شده که این حیوان آزاری رو شما در جوامع اسلامی به کرات ببینید.

حیوان آزاری های وحشتناک و جنون باری که قاعدتا برآیند این نگاه جنون آمیز هم هست.

یعنی کسی اگر از دور قرار بود که این نگاه رو از ابتدا داشته باشه، این تفاسیری که من نسبت بهش دادم و گفتم از ابتدا رو در کنار هم بچینه در نهایت به این نگاه جنون آمیز میرسید.

این حیوان آزاری که نماد های به شدت دیوانه واری دارد.

اما این را شما جمع و تفریق کنید.

با این کشتار وسیعی که داره از حیوانات هر روز اتفاق می افته و این انسان ها هر روز و هر روز دارند حیوانات رو می خورند و می کشند و به راحتی هم از کنارش میگذرن.

در پی کودکان حیوانی هستند تا از گوشت اونها تناول کنند و در این جنون دیوانه وار خودشون هم پیشی بگیرن از همدیگه.

در پی گوشت تازه تر و ترد تری هستن که یک بچه حیوانی رو سر ببرند و بخورن.

این ها هم همون حیوان آزاری است.

تفاوتی نداره اون حیوان آزاری یک تصویر وحشتناک تری رو به شما میده.

و در نهایت برآیند کلی این نظام فکری بیمارگونه همین نظامی است که شما باهاش رو به رو می شید و این حیوان آزاری رو تا چه اندازه پیش میگیرید.

فرضا این شما مواجه هستید با این آموزش در راستای حیوان آزاری.

شما مواجه هستید با این آموزشی که مدام داره این جوامع اسلامی به مردم می دهد.

یعنی یک موضوعی مثل عید قربان.

آموزشی است برای آزار حیوانات.

شما از یک بچه پنج شش ساله ای که مواجه می شود با دیدن بریدن سر حیوانات چه انتظاری دارید که فردا چه رفتاری با حیوانات بکند؟

آیا قرار است چیزی فراتر از یک حیوان آزار باشد؟

کسی که قرار است من در باب این مساله توی همان برنامه عید کثیف عید قربان صحبت کردم و کامل بازش کردم که چه اتفاقی قرار است برای اون آدم بیفتد.

حالا اینجا هم یک اشارت کوچکی بهش می کنم.

این که شما یک کودکی را در نظر بگیری که در سن هفت سالگی شش سالگی مواجه میشه با عید قربانی که حالا در خیابان ها حیوانات بی شماری گوسفند هایی را دارند سر می برند و آنها را می کشند.

بدترین شکل و وحشیانه ترین شکل حمام خونی در اون شهر راه افتاد و جای جای شهر پر شده است از این حیوان آزاری و این کشتار وحشیانه فردای آن کودک قرار است چه اتفاقی براش بیفته؟

قرار است افسرده بشه و در خونه بیفته.

قرار است از دیدن این رفتارهای وحشیانه از خودش دور بشه، از جهان دور بشه و یک مسیری دور از انسان ها رو به دست بگیره.

یا قرار است به واسطه اون تعالیمی که دیده تبدیل به یک وحشی خوبی بشه که فردا شما مواجه میشید با همین کودک که به عنوان مثال خانه و لانه مورچه ها رو آتیش میزنه، سگ ها رو با سنگ می زنه، حیوانات رو آزار میده و در نهایت به اون حیوان آزار تبدیل میشه و یا فراتر از اون در نهایت به یک انسان آزار هم تبدیل میشه و در نهایت تبدیل به همون عناصری میشه که به عنوان مثال حاضرند انتحاری به خودشون ببندند و انسان ها رو از بین ببرند.

حاضرند گردن انسان ها رو ببرند، تبدیل به اون سربازان گمنام امام زمان در جمهوری اسلامی میشه.

تبدیل به اون بازجو هایی میشه که قرار هست انسان ها رو کتک بزنند، تجاوز جنسی بکنند و هزار رفتار وحشیانه دیگه انجام بدن.

این آموزش هست که کم کم اون ها رو به این وادی می کشونه.

آموزشی که مدام در کنارش داره از اشرف بودن شما صحبت می کنه.

یک بچه ای که مواجه میشه با اینکه شما اشرف مخلوقات هستید، شما از دیگران باارزش تر و با اعتبار تر هستید.

در کنارش داره به اونها مدام خورانده میشه که شما صاحب بر حیوانات هستید.

حالا این صاحب بر حیوانات با این آموزش هایی که دیده در خیابان با دیدن اون سر بریدن حیوانات در عید قربان در فردای آینده هم قاعدتا تبدیل به یک حیوان آزار هم خواهد شد و شما این تدریس و این آموزش همگانی رو مدام دارید.

در شرایط جوامع اسلامی به واسطه باورهایی که دارند می بینید و در نهایت مواجه میشید با این سیل خشونت باری که نسبت به حیوانات انجام میدن.

شما مواجه میشید با این حیوان آزاری لجام گسیخته ای که در ممالک اسلامی وجود داره.

خیلی میشه در باب این مسائل صحبت کرد و موضوعات ریز و درشتی هست که بشه دربارش صحبت کرد.

این که می تونیم ده ها و صدها نمونه از احادیث بیاوریم که در این راستا ذکر شده می‌توانیم هزاران فتوا بیاوریم که در راستای این جنون وجود دارد.

میتوانیم هزاران هزار نمونه بیاوریم که در ایران در کشور های اسلامی رفتارهای وحشیانه انجام شده و میتوانیم ساعت ها در باب این ظلم های بیکرانی که نگاه اسلامی نسبت به حیوانات انجام میدهد مثال و نمونه بیاوریم.

در باب حیوان آزاری صحبت کنیم.

مثال های بیشماری در باب این جنون های انسانی که به واسطه ی باور های اسلامی هست میتوانیم برایش نمونه و مثال بیاوریم.

اما حقیقتا این ها موضوعی هست که منزجر کننده هست.

موضوعی هست که آدم رو بیشتر و بیشتر در این غم و اندوه فرو میبره و ما قرار هست که این نظام بیمار جهانی رو تغییر بدیم و فقط و فقط در پی ذکر مصیبت نباشیم.

پس سعی میکنیم تا همین جا موضوع بیان شده به اندازه کافی درباره اش صحبت کردیم و قاعدتا همه مصداق ها و مثال هاش رو هم میدونن و میتونن دربارش بیشتر بدونن.

اما در این انتها هم یه اشارات کوچکی هم در باب حقوق حیوانات بکنیم و در باب اینکه حالا برخی که به دنبال تطهیر کردن اسلام هستند و یه همچین مفاهیمی رو دنبال میکنن و سعی میکنن یه سری حقوق حیوانات رو بتراشند از دل این مفاهیم پر ظلم و دهشتناک برای اینکه به نوعی تطهیر کنن.

اسلام در باب تمام زمینه ها هم سعی می کنن همچین موضوعاتی رو بیان کنن.

نکته اول اینکه من سعی می کنم به قسمتی از یکی از قسمت های این برنامه شناخت اسلام و قسمت انتهایی اش فکر می کنم باشه.

قسمتی است که من در باب این نواندیشان دینی سعی می کنم که صحبت کنم.

فرای اون یک مقاله ای به نام کیمیا هم دارم که در کتاب کیمیا وجود داره.

می تونید اون رو هم مطالعه کنید.

اون پیرامون همین نگاه نواندیشان دینی و کسانی که در پی اصلاح و یا تطهیر کردن اسلام هستند از من وجود داره که میتونید اون رو هم مورد مطالعه قرار بدید.

و سعی میکنم توی اون برنامه ای که در همین ویژه برنامه شکل میگیره هم بیشتر در باب این موضوع صحبت کنم.

در این انتهای برنامه سعی میکنم اشارات کوچکی هم به این موضوع داشته باشم که برخی در پی حقوق حیوانات و تراشیدن این حقوق حیوانات هستند.

این حقوقی که اینها بر میشمارند و سعی میکنند یک سری احادیثی رو در بابش صحبت بکنند که مثلا محمد در طول زندگیش این حرف رو زد و گفت که باید در قبال حیوانات این کار رو بکنید، اون کار رو بکنید و یا اینکه حالا فتاوی وجود داره یا در باب سیره نبوی سعی میکنند یک موضوعاتی از این دست بیارن.

یا مثلا نمیدونم به عنوان مثال اون ضامن آهویی که در بین ایرانی ها در باب امام هشتم شیعیان هم باب شده و دربارش صحبت میکنن، یه عده ای هستن که در پی این هستن که با این روش ها در پی تطهیر باشند.

این موضوع چندین جای بحث داره.

یک نکته ابتدایی که وجود داره این هستش که اینها تا چه اندازه با دنیای واقعی به نوعی سنخیت دارد؟

یعنی به عنوان مثال کسی که این احادیث رو میاره تا چه اندازه این احادیث جنبه صحیح دارن؟

آیا این احادیث، احادیث صحیحی هستن که خود این مسلمون ها اعتقاد دارن اینها حدیث صحیح بودن یا خیر؟

این روایاتی که تعریف میکنن مثل این روایتی که در باب امام هشتم شیعیان هست تا چه اندازه سند تاریخی داره و تا چه اندازه درست هستش و صحیح هست؟

یعنی یک بخش این موضوع هست.

این بخش رو هم میتونیم به کناری بذاریم.

فرای اینکه شما دارید در باب یک موضوعی صحبت میکنی که در برابر این دریای از جنون هیچ هست.

یعنی مثل این هست که یک کسی بیاد یک بندی یک صحبتی از هیتلر بیاره که در باب مثلا برابری صحبت کرده، در باب برابری نژادها یک صحبتی کرده گفته مثلا شما باید یهودیان رو هم دوست داشته باشی.

این جمله رو مثلا در کودکی خودش با مادرش مطرح کرده بود.

یا مثلا یه همچین مثالی در باب افکار هیتلر پیدا بشه و یه کسی این رو صحبت بکنه.

این در برابر دریای رفتارهایی که انجام داده در برابر دریای مفاهیمی که بهش معتقد بوده، فلسفه ای که بهش پایبند بوده، رفتارهایی که انجام داده و اتفاقاتی که به واسطه باورهای او رخ داده هیچ و بی معنا هست و فرای اون حتی اگر این رو هم در نظر بگیریم در نهایت ما به این نتیجه می رسیم که ما داریم در باب مفهومی صحبت می کنیم به اسم برابری.

موضوع ما هبه و بخشش و ترحم نیست که شما بخوای در باب این صحبت بکنی که فلان پیامبر و فلان امام اومده صحبت کرده که حالا شما با حیوانات هم مدارا بکنید یا به اون ها آزار کمتر برسونه.

اون ها رو اگه میخواین بخورین بخورین ولی مثلا قبل از خوردن دندوناتون رو مسواک بزنید.

موضوع ما سر بخشش و هبه نیست.

موضوع ما سر حق و حقوق هست.

ما داریم در باب برابری ای صحبت می کنیم که این جان ها ژانرها برابر و یکتا هستند.

تمام حیوانات، تمام جانداران، نباتات و انسان ها حق زیستن دارند.

همه در زیستن برابرند.

بر جان برابرند.

ما داریم در باب این مبحث صحبت می کنیم.

این با ترحم و هبه و بخشش جمع شدنی نیست که انسان قرار باشد خودش را در آن جایگاه والا بداند و بعد به جانداران ترحم بکند.

انسان اصلا در این جایگاه قرار نگرفته و نمی گیرد.

اینکه اگر به این موضوع معتقد و معترف باشد هر روز می تواند در برابرش امثال هیتلر را ببیند، فردایی می تواند وجود داشته باشد که کسی قدرتمند تر از هیتلر باشد.

همانگونه که امروز دارید می بینید در سرتاسر جهان داریم این نظام بیمار را می بینیم که چه برآیندی را از خودش به وجود آورده.

در جای جای جهان داریم می بینیم که هر بار یک دیوانه ای سر بر می آورد و چه رفتار های جنون آمیزی را انجام می دهد چرا که همه وابسته به همین نظام فکری بیمارگونه هستند، همه در خدمت قدرت هستند.

همه باورمند به تصاحب هستند.

همه سر فرود آوردن در برابر یک قدرت یکتا.

و این نظام فکری بیمار همواره در پی بازتولید این افکار مسموم و این اشخاص متفاوت است.

پس اگر کسانی به دنبال این حقوق حیوانات و آویزان شدن به نوعی به این ظلم کرار هستند، باید رویه شان را عوض کنند.

اگر صحبتی پیرامون این مسایل دارند می توانند جسورانه، با جسارت، با شجاعت بیان درباره اش صحبت بکنند.

من باورمند به حقوق برابر حیوانات هستم.

من باورمند به برابری جان ها هستم.

من باورمند به آزادی ای هستم که یک قانون و یک قاعده دارد و آن هم آزار نرساندن به دیگران هست.

در برابر باور های من اسلام وجود دارد.

در برابر باور های من یهودیت و مسیحیت وجود دارد.

نیازی نیست که من خودم را آویزان به این ظلم ها بکنم.

برای اینکه در برای باورهای خودم به نوعی یک سندیتی بیارم حالا برخی مجبور بودن شاید این جسارت رو در خودشون نمیدیدند.

شاید شرایط فرهنگی و اجتماعی رو در اون شرایط نمیدیدند که کسی قبول کنه.

یا هر دلیل دیگه ای باعث شده که حتی شاید اعتقاد داشتند و سعی کردند از این منابع هم استفاده بکنند و به نوعی آویزان این ظلم کرار بشن برای این مفاهیم.

اما ما داریم در باب این برابری صحبت میکنیم.

در باب برابری جان ها، در باب آزار نرساندن.

در باب این مفهوم کلی از آزادی صحبت میکنیم که این ها با هبه کردن و ترحم کردن هیچ سر سازگاری نداره.

ما انسان و حیوان رو برابر بر جان میدونیم.

جانی که مقدس ترین و باارزش ترین دارایی هر جانداری هست.

ما به یک آزادی باور داریم و اون هم آزار نرساندن به دیگر جانداران هست و در این راستا و در این راه اسلام هیچ بار و هیچ زمانی صحبتی نکرده.

صحبت اسلام مشخص است.

صحبت اسلام خداوند یکتایی است که اشرف مخلوقاتی را خلق کرده و این اشرف مخلوقات صاحب بر دیگر جان ها هستند.

صاحب بر حیوانات هستند و در طول زیستن خودشون بدترین رفتار ها رو باهاشون کردند.

از شکار تا قربانی، از گوشتخواری تا بریدن سر اونها به بدترین شکل و وحشیانه ترین شکل ممکن.

از بهره کشی تا شکار، از آزار دادن، از نجس خواندن حیوانات، از بدترین رفتارها.

حالا یک حدیثی که معلوم نیست از نظر روایی تا چه اندازه صحیح و درست هست و اینکه در نهایت امر هم قرار هست که هبه بکنه حق زیستن اون ها رو.

قرار هست که ترحم به اون ها بکنه.

هیچ ارزش و اعتباری نداره و هیچ حقوقی در اسلام در قبال حیوانات اتخاذ نشده و هیچ معنا و مفهومی ندارد.

شما دارید در باب مذهب و دینی صحبت میکنید که حاضر هست حیوانی رو بکشه و فرزند داخل شکم اون رو هم سر ببره.

در باب چه حقوقی دارید صحبت می کنید؟

فقط مصداق و مثالش این هستش که شما در باب برابری از زبان هیتلر صحبت بکنید.

هیچ مصداق دیگه ای نداره.

در باب این مساله میشه ساعت ها صحبت کرد و در باب مبحث حیوانات و این نگاه بیمارگونه خداوند ما می تونیم ساعت ها و سال ها حتی صحبت بکنیم.

کتاب های بیشمار می تونیم بنویسیم که حتی زمان زیست ما به نوشتن این کتاب ها هم قد نده.

اما سعی می کنیم که در باب این مسائل در آینده هم صحبت بکنیم و این برنامه رو تا همین جا هم به اتمام برسونم.

اما نوید این رو بهتون میدم که برنامه مفصلی ویژه برنامه مفصلی پیرامون گیاهخواری باور به جان خواهد بود.

من کم کم بعد از اینکه این برنامه ها سمت و سوی این رو گرفت که حالا بیشتر در باب مباحث صحبت کردیم، میریم سمتی که حالا در باب باورهای خودمون صحبت بکنیم.

در این انتهای برنامه هم دوست دارم که با شما در میون بذارم.

همین جا بحثش هم شد در باب باورها.

اینکه من پیشتر از این که این برنامه به نام جان رو می خوام ضبط بکنم و منتشر بکنم، باورهام رو از سن پونزده سالگی به رشته تحریر درآوردم.

تحت عناوین کتاب هایی در قالب شعر در قالب داستان، داستان های کوتاه، مقالات، آثار تحقیقی.

این آثار در وب سایت جهان آرمانی در اختیار شما دوستان هست به صورت رایگان منتشر شده تا شما این ها رو دریافت کنید و مطالعه بکنید.

میتونید این آثار رو هم مطالعه بکنید.

سعی می کنیم در برنامه به نام جان هم پیرامون باورها کم کم نزدیک بشیم و صحبت بکنیم.

ما به یک پیش پیش‌درآمدی نیاز داریم که در باب این مسایل مثل اسلام، مثل مسایل ایران، مثل مسائلی که تا الان مطرح شده صحبت بکنیم و کم کم وارد اون وادی که در باب اعتقادات و باورهای خودمان هست بشویم.

یعنی ابتدا باید یک تصویر مشخصی را با شما مطرح بکنیم پیرامون این مباحث.

اینکه بدانیم ما داریم در باب چه موضوعی صحبت می کنیم، در قبال چه موضوعی موضع داریم و چه موضعی داریم و بعد کم کم وارد این اعتقادات بشویم.

اما اگر دوست دارید می‌توانید بیشتر از این که برنامه ای به نام جان رو دنبال کنید با این کتاب ها روبه رو بشید و قاعدتا من مهم ترین فعالیت خودم رو در نوشتن این کتاب ها انجام دادم و سعی کردم که باورها و اعتقادات خودم رو در این کتاب ها بگنجانم و در کنار این اگر دوست دارید که این صدا شنیده بشه این راه ادامه پیدا بکنه و به نوعی دوستان بی شماری وارد این طریقت برای تغییر بشوند، می تونید این صدا رو با دیگران به اشتراک بگذارید و به نوعی صدای من رو منتشر بکنید تا با هم و در کنار هم برای تغییر تلاش کنید.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت شانزدهم : علم و اسلام

خب دوستان قرار هست توی این قسمت در باب علم صحبت بکنیم و این تقابل علم و اسلام در برابر هم.

اینکه علم و نگاه اسلام نسبت به علم چگونه بوده؟

خب در وهله اول باید این رو در نظر داشته باشیم که یک تعریف مشخصی نسبت به علم داشته باشیم و بعد با این تعریف مشخصی که ما نسبت به علم داریم نگاه کنیم ببینیم حالا اسلام میتونه نسبت به اون چه موضعی داشته باشه چرا که قاعدتا.

موضع مشخصی که نمی تونسته داشته باشه.

چون علم اون زمان موضوع قابل عرض و فهمی نبوده بالاخص که در اون خطه از جهان یعنی در عربستان اون دوران هم قاعدتا موضوع قابل عرض و فهمی هم نبوده.

هرچند که اگر بخوایم پیش تر از این منابعی رو در نظر بگیریم در باب علم اون روزگاران خب مواجه میشیم.

با اینکه باز هم مثل موضوعات دیگری که در باب اون مفاهیم صحبت کردیم و گفتیم در قرآن و اصولا اسلام نگاه مشخصی نسبت به این موضوعات نداشته و براش موضوعات مهمی نبوده مثل کار، مثل موضوعات اقتصادی، مثل عشق و موضوعاتی از این دست که خب قرآن صحبت خاصی دربارش نکرده در باب علم هم به همین شکل بوده.

یعنی ما داریم در باب دورانی صحبت می کنیم که.

دو هزار سال پیش تر از آن هم ما مفاهیم علمی را داشتیم.

یعنی اگر فلسفه را به عنوان مثال یک نمادی از علم قرار بدهیم، در دورانی به مراتب پیش تر از آن هم در بابش صحبت شده.

یا مثلا اگر.

پزشکی را به عنوان علم قرار بدهیم که خب قاعدتا هم جزو علم هست.

خب ما در سرتاسر جهان، در مصر باستان، در همین ایران خودمان و یا در کشور های دیگر با این موضوعات در خود یونان با این موضوع روبه‌رو بودیم.

اما باز هم قرآن صحبتی پیرامون این موضوعات علمی نداشت.

یا علوم دیگر مثل ستاره شناسی و یا موضوعاتی از این دست.

خب قاعدتا کتاب قرآن، کتاب علمی که نبوده و در باب علم هم صحبت خاصی برای گفتن نداشت و ما می‌توانیم باز هم به این نتیجه مشخص برسیم که دغدغه ای به عنوان علم اصولا اسلام نداشته که بخواهد درباره اش صحبت کند.

دانش لازم را نداشته و اصولا موضوع مهم و دغدغه مهم اسلام اصولا دنیا و زیستن در این جهان نبوده و قاعدتا موضوعاتی که در باب زیستن در این دنیا و پویایی در این جهان هست برای اسلام بی معنی و بی محتواست و موضوعات مهم برای آنها قاعدتا در باب جهان دیگری است.

جهانی در فرا که قرار است دنیا و زندگی این جهانی خود را فدای رسیدن به آن جهان پیشترها و در آینده بکند.

با توجه به این تفاسیر می‌توانیم به این نتیجه برسیم که خب قاعدتا علم برای اسلام موضوع قابل بحث و ارزشی نبوده و خب گفتم علومی که در آن دوران وجود داشته هم در قرآن به ویژه و یا در اصولا راه هایی که می تواند ما را به شناخت اسلام برساند، هیچ گاه درباره اش به درستی صحبت نشده یعنی در دل احادیث.

مثلا شما با یک همچین معانی ای رو به رو نمیشید.

شاید به عنوان مثال یک حدیثی که بارها و بارها هر وقت بخواهید در باب مسائل علمی صحبت بکنیم از زبان این علمای دین و آیات خدا و این دوستان می شنوید که.

یک حدیثی است در باب این که شما باید به دنبال علم باشید ولو اینکه این علم در چین هم باشه.

یه همچین حدیثی رو مدام تکرار می کنن برای اینکه نشون بدن اسلام به نوعی هم پوشانی داره با مسائل علمی که خب این معنا گر موضوع خاصی نیست.

حالا اینکه بخواد پیامبر دینی اذعان بکنه که شما به دنبال و یا جست و جوی علم باشید حتی اگر در چین باشه و این رو قلمداد بکنیم.

در باب اینکه اسلام تا چه اندازه با علم همسویی داشته.

راه حل درستی نیست.

یعنی برگرفته از همون ایمان و یا ترس و یا منفعت طلبی مون هست که می خوایم در نهایت به واسطه این تعصباتی که داریم یک موضوعی رو تحلیل کنیم.

پیش از اینکه ما به دنبال جستن راه درست و حقیقت باشیم، یک حقیقتی رو برای خودمون تعیین کردیم و حالا دنبال بهانه هایی هستیم برای اثباتش.

اما نگاه درست و دقیق اگر به این موضوع داشته باشیم و بدون تعصب بخوایم به این موضوع نگاه کنیم این هستش که موضوعات علمی و اصولا علم در اسلام بی معنا بوده.

دغدغه ای نبوده.

اما فرای این اگر این رو کنار بذاریم و بخوایم با توجه به تعریفی که پیرامون علم داریم یک مبنایی قرار بدیم، این تعریف مشخص رو نسبت به علم و بعد بیاییم این رو با ساختارهای فکری اسلامی مقایسه کنیم و ببینیم چقدر این دو موضوع با هم سنخیت دارن و چقدر همدیگه رو به نوعی با هم همپوشانی دارن و در کنار هم معنا میشن.

خب ما با علمی روبه رو هستیم که شاید بزرگترین و مهم ترین بخش این علم که باعث به وجود اومدن و پیشرفتش شده این هستش که مدام در پی بازتولید خودش هست، مدام در پی تغییر در خودش هست.

یعنی اصولا ما علم رو به همین می شناسیم دیگه.

در علم ایمانی وجود نداره.

قرار هست به همه چیز شک بکنیم.

قرار هست که همه چیز رو تغییر بدیم.

قرار هست که نگاه ها مدام در حال تغییر کردن باشه.

مدام باید همه چیز رو مورد آزمون و خطا قرار بدیم.

مدام باید آزمایش های مختلفی انجام بدیم و اصولا پایه های علمی بر پایه همین پویایی و پیشرفت هست.

شاید بزرگترین نشانه ی علم هم همین پیشرفت و پویایی باشه.

یعنی شما علم رو قاعدتا با شک کردن میشناسید.

علم رو قاعدتا با فکر کردن میشناسید.

علم رو قاعدتا با این موضوع میشناسید که ما قائل به یک ایمان خالص نیستیم.

ما مدام در پی تغییر راه ها هستیم.

تغییر راه های شناخت هستیم و اصولا علم اینگونه تعریف میشه.

حالا اگر ما این مبنا و این معنای مشخص برای علم رو بخواییم بیاییم و با ساختارهای اسلامی مقایسه اش کنیم میبینیم که کاملا با هم در تضاد هستند.

در برابر این نگاه علمی که در پی پویایی و تغییر هست، یک نگاه ایستایی داریم.

نگاه اسلامی، نگاهی که مختص به خدا هست.

نگاهی که باورهای الهی رو می سازه.

این ها بر پایه یک ایمانی تشکیل میشن.

ایمانی که قرار هست شما به یک موضوع واحد باور داشته باشید و هر دلیلی رو برای اثبات اون بتراشید.

در صورتی که علم به این شکل نیست.

یعنی شما یک پدیده ای رو امروز به اون برای شناختش دست می برید تا این رو بشناسید.

شما ذهن ایستا ندارید.

از پیش تعیین نکردید که به عنوان مثال ابر چیست که تعریف مشخصی نسبت بهش ندارید که حالا برید و بگردید دلایلی پیدا کنید که اون تعریف رو اثبات کنید.

شما با این پدیده رو به رو میشید.

به صورت مستقل به این پدیده نگاه می کنید.

حالا هر اتفاقی که می افته رو یه بخشی میدید برای معنا کردن این شیئی که در برابرتان هست.

حالا مدام دلایل مختلف رو میارید حتی اگر معنای پیشین شما رو هم رد کرد کنار نمی بینید دوباره در پی پیدا کردن راه دیگه ای هستید و اصولا این تضاد و تناقض در معانی و در راه های رسیدن به این معانی در اسلام و علم وجود داره.

اسلام در برابرش یک باور خشک و دگمی است که شما باید اعتقاد بهش داشته باشید و به نوعی ایمان بهش داشته باشید.

حالا همه چیز به نوعی در اختیار اون هست، برای اون هست.

همه چیز برای این هست که شما به اون معنی برسید.

یعنی نگاه اسلامی نگاه خشکی است که در باب تمام موضوعات یک جواب مشخص داره و حالا با توجه به اون جواب مشخصی که داره شما قرار هست دلایل رو بتراشید تا این موضوع مشخصی که برای شما اثبات شده است رو برای دیگران اثبات کنید.

فرای اون علم قاعدتا همواره با نادانی همراه است.

یعنی افرادی که خودشون رو جویای علم می دونن بزرگترین دلیلشون این هستش که ما نادان هستیم.

ما چیزی رو نمی دونیم و در پی این ندانسته ها به پیش میرن تا علم پیشرفت کنه.

اما در برابرش یک نگاهی داریم نگاه اسلامی که قاعده اصلیش بر این هست که ما همه چیز رو می دانیم.

یعنی اصولا دین اسلام و یا هر دین و باور دیگری که به نوعی به این وحدانیت و به این خداوندی و به این دین یکتاپرستی مرتبط میشه، موضع اصلیش نسبت به تمام موضوعات دانستن.

در باب هر پدیده ای اگر صحبت بشه یک خدایی هست که تمام این ها رو میدونه و حالا برای بنده های بندگان نظرکرده خودش هم این معانی را از پیش‌ترها داده تا بدانند.

یعنی شما مواجه میشی با موضوعات مهم علمی که امروز مثلا طی مرور سالها به واسطه هزاران خواندن، دانستن، آزمایش کردن، به یک نتایجی رسیدن و بلافاصله مسلمونها دنبال این هستن که با فلان آیه به این نتیجه برسند که بله این را سالها قبل خداوند گفته به نوعی با یک ورد خوانی، با یک جادوگری، با یک سهل انگاری به دنبال پیدا کردن معانی ای هستند که سالها و ساعت ها و روزها و با تلاش های بسیار آزمون و خطاهای بسیار.

حالا دانشمندان عالمان به این معانی رسیده اند و اینها به دنبال این هستند که با یکجور گره زدن یک معنی جزئی با یک معنی های کلی به این نتیجه برسند که بله ما سالها پیش گفتیم و اصولا این تضاد ذاتی بین علم و دین همواره وجود داشته.

اینکه دینی رو ما میشناسیم که در پی دانستن نیست، خود را دانای کل می داند.

در باب همه چیز نظر دارد.

در باب اینکه زمین چگونه است نظر داره.

از سالیان گذشته در باب اینکه انسان چگونه خلق شده نظر داره، دانایی کامل داره و در برابرش علمی هستش که حالا به دنبال جستن این پاسخ ها هست و اصولا این علم به واسطه همین پرسشگری به وجود اومده.

حالا در برابرش یک دینی رو داریم که اصلا در برابر پرسشگری ایستادگی میکنه.

به عنوان مثال نگاه به ایمان و شک.

این تضاد و تقابلی که در وجود این دو مفهوم و معنا وجود دارند همون بیانگر علم و دین هستن.

یعنی دینی که بر پایه ایمان پیش گرفته همه چیز رو پیش برده و شکی که بنیان اصلی علم بوده.

یعنی ما با علمی روبه رو هستیم که قرار هست به همه موضوعات شک کنه.

قرار هست که با شک همه چیز رو به پیش ببره.

قرار هست که بر پایه ندانسته های خودش به دانستن برسه.

اینکه اون جمله معروفی که حتما همه شنیدید که بزرگترین چیزی که من می دونم اینه که نمی دونم این مبنای اصلی علم هست اما در برابر اون ما یک نگاه دینی داریم و یک نگاه دگم دینی و یک نگاه خشک دینی داریم که ما همه چیز رو میدونیم.

خداوندی هست که همه چیز رو میدونه.

دانای کامل هست، سمیع و بصیر و دانا و تمامی ویژگی ها رو داره.

حالا پیروان اون هم در پی دانایی و دانش اون خداوند هستند و این تضاد کاملی بین دین و علم هست که غیر قابل کتمان هست و نمیشه این رو کتمان کرد و شما همواره این تضاد ها رو در بین این باورها می بینید.

علمی که قرار داره در جست و جوی پیدا کردن معانی باشه و در برابرش دینی که از پیشتر ها تمام این دانایی ها رو داره و فقط و فقط در پی تکرار کردن این معانی از پیش گفته شده است.

این ایستا بودن و در خود ماندن دین که در برابرش علمی وجود دارد که همواره به دنبال پویایی است.

شما این دو معنی را در کنار هم نمی توانید قرار دهید.

از یک سو یک باور ایستا دارید به نام دین.

خب همه معانی رو از پیشتر ها گفته.

اگر در باب انسان صحبت می کنیم، در باب خلق انسان، در باب زمین، در باب جهان، در باب جهان آفرینش، خب تمام این معانی را به شما داده، تمام این پرسش ها را پاسخ داده.

خدایی بوده که در باب تمام این معانی صحبت کرده.

یعنی شما مثلا بروید و تورات را بخوانید.

وقتی به مسئله آفرینش و پیدایش می رسیم، خب می بینید که توضیحاتی می دهد ما در فلان روز این زمین را آفریدیم، پنج روز گذشت این کار را کردیم، شش روز گذشت، این کار رو کردیم و این توضیحات رو به شما میده.

یا قرآن هم به همین شکل در باب این موضوعات به نوعی فصل الخطاب هست دیگه.

یعنی داره میگه که من این کارها رو کردم اینگونه بوده و نهایت علم هم همین است و ما یک علم ایستا و در جایی رو داریم اما در برابرش یک علمی هست که اعتقاد داره من چیزی نمی دونم.

نمی دونم که این جهان چگونه به وجود اومده.

حالا در پی جستن راه و طریقتی هستم برای اینکه بدونیم آیا اینگونه به وجود اومدیم.

و بعد تازه نظریاتی به وجود میاد که این نظریات دائما در حال رد شدن هست و ما با یک نظریه ایستایی رو به رو نیستیم که همین امروز هم علم دائما در حال پویایی هست.

هیچ گاه به اون ایستا بودن خودش نمی رسه.

بزرگترین نظریاتی که سالیان دراز هم مردم بهش باورمند بودن در علم هیچ گاه مقدس نمی شه و بلافاصله می تونه با یک نظریه دیگه رد بشه و کاملا به کنار گذاشته بشه.

و این تفاوت ذاتی بین علم و دین هست که با هم جمع شدنی نیستند و در معنای اصلی خودشون با هم در تناقض هستند.

علم اصلا به وجود اومده برای پویایی.

شما در نظر بگیرید که دنیا رو بدون علم تصور کنید.

یعنی اگر قرار بود که تمام اتفاقات بشری بر پایه همین دین و مذهب پیش بره، امروز ما هم در همون غارها قرار بود که زندگی کنیم.

قرار بود با همون روش ایستای گذشتگانمون جهان رو به پیش ببریم.

اما این شک گرایی و این نگاه متفاوت انسان ها که باعث این پویایی شد، باعث این پیشرفت های بزرگ بشری هم شد.

امروز با علمی روبه رو هستیم که در تمام زمینه ها با اتکا به این ندانستن با اتکا به این شک گرایی راه رو به جایی میبره تا بتونید از خیلی از مشکلات هم پیشی بگیرید و بتونید خیلی از مشکلات رو مرتفع بکنید.

هر چند که چهارچوب های اشتباهی در همین علم هم وجود داره و بسیاری از این چارچوب ها هم برگرفته از همین اعتقادات ریشه داره.

باور به خداوند و یکتاپرستی است اما فارغ از اون بازهم دریچه مستحکم و قدرتمندی بوده برای ما انسان ها که بتونیم پیشرفت بکنیم.

اما در برابر یک نگاه دگم و خشکی است که قرار به تغییر نداره و شما با مواجهه با این نگاه خشک می بینید که اگر قرار بود دنیا بر پایه این اعتقادات پیش برود کماکان هم ما در همان غارهای خودمان باید زندگی میکردیم و هیچ چیزی رو به پیش نمی بردیم چرا که هر گونه تغییر و تحولی مترادف با بدعت است.

نگاه دین و نگاه اسلام همواره در پی یک تصویر از پیش تعیین شده است.

همواره جواب هاییست که در سالیان گذشته به شما داده شده و شما دیگر نیازی ندارید که بیشتر از آن را بدانید.

حتی مواجه میشوید با آیاتی که شما را برحذر می دارد از فکر کردن، از شک کردن.

اینها را مترادف با بی ایمانی و رسیدن به کفر و شرک میداند.

یعنی به شما داره میگه که من یک سری تعالیمی که قرار بوده رو به شما دادم و دانشی که شما نیاز داشتید رو به شما دادم.

شما دیگه نباید بیشتر از این بدونید.

این حد و نهایتی است که شما باید درباره اش بدونید و من اینها رو در اختیار شما گذاشتم و این تضاد کاملی داره با اون معانی علمی که باعث پویایی و پیشرفت شده.

علمی که دقیقا در برابر این نگاه هاست و اگر جهان را بخواهیم با این دو طیف نگاه نگاه بکنیم قاعدتا ما در یک ایستایی همیشگی باید تصویر بکنیم.

دنیایی که در دین غرق شده باشد و هیچ پیشرفتی را حاصل ندانیم برای این دنیا و در برابر آن علمی که با تمام چاله اندازی هایی که در طول تاریخ توسط دین در برابر خود دیده، باز هم توانسته که انسان را به مراتب پیشرفت بدهد و جایگاه بهتری را برای انسان برای زیست راحت تر انسان بسازد.

پس این علم و دین حالا به ویژه دین منظورمون اسلام هست یک تضاد ذاتی رو در برابر هم دارد و این تضاد باعث دور شدن این دو طیف نگاه با هم شده.

این مسئله، مسئله ساده ایست و درک کردنش ساده است.

یعنی ما در ابتدا گفتیم که قرآن با توجه به همون نظریاتی که در اون دوران وجود داشت، علومی که در آن دوران وجود داشت، صحبتی در باب این علم و یا بزرگداشت این علم و یا موضوعات علمی در قرآن نکرد.

این به مفهوم آن ابتدایی و آن نکته ابتدایی است که ما را می‌تواند به این وادی برساند که علم برای دین اصولا برای اسلام موضوع قابل عرض و دغدغه ای نبوده مثل کار، مثل عشق و مثل موضوعاتی از این دست.

فرای آن ما یک معنی ذاتی را برای علم مشخص کردیم و دیدیم که در تناقض کامل هست با آن معنای ذاتی اسلام.

اسلام به شما در باب دانستن صحبت می‌کند و می‌گوید که من همه چیز را می‌دانم اما علم به دنبال ندانسته های خودش است و باور به این ندانستن دارد و بعد به واسطه این ندانستن در پی دانستن است.

این تضاد ذاتی است که بین این دو وجود دارد.

فرای آن دین در باب ایستا بودن صحبت می‌کند.

نیازی به تغییر نمی بیند اما علم قرار بر این داره که پویا باشه و در حرکت و در جریان باشه.

اینها تفاوت های ذاتی است که بین علم و دین به ویژه اسلام وجود داره.

در بقیه ادیان هم به همین شکل هست.

ولی حالا ما توی این برنامه مشخص داریم در باب اسلام صحبت میکنیم اما تفاوتی نمیکنه.

یعنی شما اگر به یهودیت یا مسیحیت نگاه بکنید هم قضیه به همین شکل هست حتی شاید به مراتب بدتر.

یعنی قاعدتا همه شنیدین در باره اتفاقاتی که کوپرنیک یا.

گالیله شکل دادن و نظریاتی که داشتند و چگونه دین در برابر این ها ایستادگی کرد.

برای از بین بردن این نظریات و این پویایی و برای ماندن و در خود ماندن.

یعنی تمامی ادیان به همین شکل هستند چرا که معنای ذاتی این دو در برابر هم هست، با هم همسو و جمع شدنی نیستن.

یکی در پی پویایی و پیشرفت است، یکی در پی ایستا بودن است، یکی در پی ندانسته ها است.

دیگری در پی دانایی و عقل کل بودن است.

یکی در پی شک هست تا به یک پاسخی برسد.

دیگری همه چیز را با ایمان خلاصه میکند.

و این ها در تقابل با هم هستند.

من اما فارق از این بحث که میشه درباره اش بیشتر هم صحبت کرد، باید در باب اسلام یک موضوع را هم عرض کنیم.

اینکه وقتی علم و اسلام را میخواهیم با هم جمع کنیم یک دوران شکوفایی دارد.

اسلام دوران شکوفایی علمی که خب به مراتب از دوران از به نوعی جوامع غربی پیشی گرفته در این شکوفایی علمی.

دلیلش هم مشخص است.

ببینید ما یک تاریخ مشخصی داریم در باب علم.

وقتی میخواهیم در باب علم صحبت بکنیم و این شکوفایی، این دوران شکوفایی علمی بر میگرده به یونان باستان.

همه هم در باره اش قاعدتا میدونید اگر هم نمیدونید میتونید مطالعه بکنید در باب تاریخ یونان باستان اما حداقل این نام های بزرگ رو شنیدید. افلاطون. ارسطو. بقراط. سقراط.

اسامی بزرگی که حالا در زمینه های مختلف در اون دوران تاریخی در اون برهه تاریخی یونان ظهور کردند و به نوعی علم رو پیش بردند.

حالا چه علم پزشکی بوده، چه علم ریاضیات بوده، چه علم، چه علمی به اسم فلسفه بود.

یعنی حالا اگر شما بخواید فلسفه رو جزو علم بدونید یا ندونید حالا خیلی موضوع نیست اما در نهایت فلسفه قوه محرکه ی علم بوده دیگه.

یعنی تولید این سوال ها و تولید این اندیشیدن که فلسفه باشه.

خب مهم ترین قوه محرکه علم هست.

حالا شاید برخی فلسفه رو امروز جز علم ندونن اما قاعدتا تمام اون ها متفق القول هستند که فلسفه قوه محرکه ای برای پیش بردن علم بوده و ما وقتی داریم در باب علم و شکوفایی علم صحبت می کنیم ناخوداگاه بر می گردیم به دوران یونان باستان.

اینکه در کشور های دیگر در ایران باستان خودمان در مصر تا چه اندازه این علم وجود داشته؟

خب قاعدتا می دانیم که از یونان کمتر وجود داشته و فرای این موضوع مهم هم این هست که خب ما تاریخ مدون مشخصی از این فرهنگ ها و تمدن های مختلف در اختیار نداریم.

حالا به واسطه ی جنگ هایی که اتفاق افتاده و به واسطه ویرانگری هایی که اتفاق افتاده.

اما از یونان داریم و حالا ما نمی خواهیم توی این قسمت از برنامه در باب تاریخ صحبت کنیم.

موضوع مهم این هست که همه اتفاق نظر دارند که خب علمی که در اون دوران در پی شکوفایی اش وجود داشت و در یونان باستان وجود داشت علم پیشرونده و بزرگی بود.

خیلی هم جالبه اگر بخواهیم در باب این موضوع صحبت بکنیم هم ما رو به این معنا نزدیک می کنه که انسان ها چقدر به واسطه تعلیم و تربیت می تونن تغییر بکنن.

یعنی شما یک ساختار مشخص و درستی رو می سازید و حالا قرار هست که در این ساختار درست و مشخص که بها دادن و ارزش ها تغییر می کند و ارزش های مهم آن کشور تبدیل به علم می شود و کسب علم می شود چگونه اندیشمندان بزرگی را تحویل می دهد و چگونه این بستر فراهم می شود تا انسان ها بهتر و بیشتر فکر بکنند و بهتر و بیشتر در این مباحث علمی پیش بروند؟

در صورتی که بعد از آن دچار یک سقوط بزرگ می شویم.

یعنی بعد از دوران شکوفایی و عظمتی که در یونان وجود داشته.

در باب مباحث علمی، در باب مباحث فلسفی، در باب علم طب و یا علوم دیگر مواجه می شویم با یک سکون و سکوت هزاران ساله که یک به یک این ادیان می آیند و جهان را از بین می برند و نابود می کنند.

یعنی مواجه می شویم با شرایطی که یهودیت به وجود می آورد.

مسیحیت به وجود می آورد.

اسلام به وجود می آورد و ما دچار یک دوران خاموشی بزرگ میشیم و دیگه المان اصلی انسان ها یا دغدغه اصلی انسان ها دیگه قاعدتا علم نیست.

جوامع دنبال راه های دیگری میرن و در باتلاق های دیگه ای به نوعی گیر میکنن.

حالا دچار جنگ های بیشمار میشن و دچار تفرقه های بزرگ میشن.

دچار قحطی میشن.

دچار فقر فرهنگی میشن.

و این پیشرفت از بین میره.

و ما مواجه میشیم با کشور هایی که دیگه با اون پیشرفت همراه و همسو نیستن.

پس ما یک دوران شکوفایی تاریخی داریم که به عنوان یونان باستان میشناسیم.

از دل اون اساطیر بزرگی در زمینه های مختلف علمی سر بر آورد.

اما چرا میگیم که یک دوره ای از تاریخ اسلامی دوران شکوفایی این دوران اسلامی هست که قاعدتا از مغرب زمین خیلی بیشتر پیشرفت کردن و در زمینه های علمی حرف های بیشتری برای گفتن داشتند.

اون این دوران طلایی اسلامی که اگر دقت کنید در صحبت ها بشنوید همواره به همین دوران رجوع می کنند و در باب این دوران در باب بزرگی این دوران صحبت می کنند.

اما خب دلیلی که برای آدم سئوال میشه که چگونه ممکنه که اینها به یه همچین پیشرفت هایی برسند، دلیل عمده و مهمش این هستش که کشور های اسلامی پیش تر از کشور های غربی به این دوران طلایی یونانی ها رجوع کردند.

چه کشورهای اسلامی و چه کشورهای غربی دوران شکوفایی دوم خودشون رو.

یعنی اگر ما بگیم که دوران ابتدایی دوران یونانی ها بود که انسان ها در پی معانی بودند، در پی مفاهیم بودند، در پی پیشرفت بودند، در پی پویایی بودند، در پی غرق شدن در جهان علمی بودند و داشتند کارهای بزرگ و عمده ای رو انجام می دادند برای اینکه زیست بشری، زیست جهان.

زیست در جهان راحت تر بشه و رفاه بیشتر و بیشتر بشه.

یعنی با دورانی در یونان روبه رو هستیم که حالا مردم تعقل میکنن.

در باب موضوعات مهم فیلسوف ها در باب تمامی موضوعات مباحث اخلاقی، مباحث فرهنگی، اجتماعی، سیاسی بحث میکنن، جدل میکنن، صحبت میکنن و سعی میکنن که نوع زیست انسان رو بهتر و بهتر بکنن.

یعنی شما در همین دوران هست که روبرو میشید با کتاب جمهوری افلاطون؟

به عنوان مثال اینکه حالا قرار هست که انواع مختلفی از حکومت رو شرح بده و دربارش صحبت بکنه و این پیشرفت ها شکل بگیره.

ما اگر دوران ابتدایی رو قرار بدیم قاعدتا دوران یونان و شکوفایی یونان بعد از اون ما مواجه میشیم با یک دوران سکوت و سکونی که کل جهان در این قهقرا مدفون شده.

یعنی شما مواجه میشید با کل جهان هستی که دچار یک سکوت بزرگی میشه.

گفتم دربارش صحبت کردم.

حالا به واسطه ظهور ادیان و درگیری های اجتماعی، سوانح طبیعی، بیماری ها، جنگ ها، قحطی ها، درگیر شدن زندگی انسانی با مضامین دیگر مفاهیم دیگر انسان ها دور می مانند و حالا هر دوی این عقل چه غربی ها و چه شرقی ها، چه کشورهای اسلامی و چه غربی هایی که بعد از آن شکوفایی به رنسانس می رسند و به نوعی جهان خودشان را تغییر می دهند، هر دو برای شروع رجوع می کنند به همان دوران شکوفایی یونانی ها و این اتفاق برای مسلمان ها پیش تر از آن ها می افتد.

آن ها در یک قهقرای بزرگی گیر کرده بودند و مسیحیت در آن برهه داشت جولان می داد و انسان ها را از بین می برد.

زندان های بزرگ سیاهچال های بزرگ عقیدتی به وجود آورده بود.

زنان را می کشت، ساحرگان را دار می زد، آتش می زد، جنگ های صلیبی به راه انداخته بود.

تفرقه بین خودشان حکمفرما بود.

جنگ های داخلی، جنگ با کشور های دیگر، جنگ های عقیدتی و اصولا در یک قهقرای بزرگ اروپا قرار داشت و پیش تر از آن در جهان اسلام.

حالا کم کم با این کتاب ها، با این معانی که آن یونانی ها در آن دوران طلایی خودشان به وجود آورده بودند، روبه رو شدند و ما مواجه می شویم با اسامی که حالا سعی می کنند این کتاب ها را به زبان عربی هم ترجمه بکنند و ما می رسیم به این دوران شکوفایی.

دوران شکوفایی که اسلامی ها کم کم باهاش ارتباط برقرار می کنند و موفق میشن یک دورانی رو در مباحث علمی هم به وجود بیارن.

شما روبرو میشید با شخصیت های بزرگی که در همین ایران خودمون هم شکل گرفتند مثل رازی، مثل ابن سینا و مثل اسامی از این دست که اینها سعی می کنند مباحث علمی رو هم پیش ببرند.

خب دلایلی داشته.

یک دلیل دوران شکوفایی است که ما به نوعی پیوند خوردن این افکار با افکار یونانی ها هست.

یکی از دلایلی که این افکار قبول شد توسط مسلمون ها اون نوع فلسفه فکری ای بود که به وحدانیت اعتقاد داشت و به نوعی این توحید رو ستایش می کرد.

این نگاه فلسفه یونانی در اون دوران به خصوص ارسطو و در عین حال افلاطون باعث شد که یک نوع نزدیکی رو این نگاه های اسلامی با این اعتقادات برقرار بکنه و باعث شد که به نوعی این ها مرتد و کافر و حربی شناخته نشن و به نوعی اعتقاد پیدا بکنند.

مسلمانان که این ها هم اعتقاداتشون شبیه به اعتقادات ما هست و اصولا بستری که در اون برهه از تاریخ در کشور های اسلامی شکل گرفته بود یک بستر آرام تری بود برای اینکه بتونن در باب مسائل مختلف فکر بکنند و کم کم این دوران شکوفایی اتفاق افتاد و ما مواجه شدیم با یک دورانی که حالا مسلمان ها توانستند یک پیشرفت هایی را در زمینه های علمی کسب بکنند.

نکته مهم و قابل عرض این هست که اینها یکی از دلایلی که باعث شد اینها بتوانند این کار را انجام بدهند این نزدیکی فلسفه فکری یونانی های باستان با فلسفه فکری مسلمانان بود.

در مباحثی در مباحثه به نوعی عقیدتی که حالا بر می گشت به این یگانگی و این توحید و این نگاه مشخص یونانی ها به فلسفه باعث شد که اینها به نوعی این نگاه رو قبول بکنند و کم کم اجازه بدهند که حالا این نگاه ها گسترش پیدا کند.

دلیل دوم آن ثبات و قراری بود که در آن برهه از تاریخ در این کشورها اسلامی وجود داشت و به انسان ها به نوعی اجازه می داد که بتوانند فکر بکنند و کارهایی را هم انجام بدهند.

یعنی مطابق همون اتفاقی که در یونان اتفاق افتاده بود.

یونانی ها به یک ثباتی رسیده بودند و حالا ممکن بود براشون که یک کارهایی رو هم انجام بدن.

کشور هایی که در شرایط سخت و سهمگین زندگی میکنن که قادر به این رفتار نیستن.

حتی اگر این رو کوچکتر بکنیم و در یک اشل کوچیک تر هم بهش نگاه بکنیم.

انسانی که در شرایط سخت زندگی میکنه قادر به فکر کردن نیست.

قادر به خلق نیست.

حالا چه اثر هنری بخواد باشه و چه موضوعات علمی باشه.

این انسان وقتی درگیر موضوعات عادی زندگی و زندگی روزمره ی خودش باشه مثل شرایطی که مردم ایران امروز باهاش دست به گریبان هستند، مباحث اقتصادی که داره به شدت بهشون فشار میاره.

حالا از این آدم ها شما نمیتونید توقع پیشرفت های علمی رو داشته باشید.

در اون برهه از تاریخ به نوعی حالا جوامع اسلامی تا حدی از یک ثبات و قراری برخوردار بودند و کم کم این محفل فکری آغاز شده برای اینکه بتونند اینها صحبت بکنند و فکر بکنند.

اما این رو باید در نظر داشت که بدنه فکری اسلامی هیچ وقت همسو با این مباحثات و به نوعی راه های علمی نبوده و همسو با آن نبوده یا مروج اش نبوده یا کمک کننده اش نبوده، همواره اینها در برابرش بودند یعنی همان اتفاقی که در جوامع اروپایی افتاده.

یعنی شما نمی توانید.

الان کسانی نمی توانند اذعان کنند که بله مسیحیت باعث شد که.

رنسانس اتفاق بیفته.

یعنی کسی نمی تونه همچین ادعایی بکنه.

شرایطی که ما فراهم آوردیم و همسویی ما با علم بود که باعث شد به عنوان مثال رنسانس اتفاق بیفته در اروپا.

بستری که حالا ذره ای آرام شده بود و یا این تفاوت ارزش ها.

اینکه ارزش ها و دغدغه های انسانی تغییر بکنه باعث ساختار زیست اونها هم میشه.

یعنی شما الان در نظر بگیرید که مردم ایران دغدغه بزرگ و عمده زیستن شون مسائل اقتصادی هست.

الان تمامی تلاش انسان ها در پی همین موضوع هست.

اما اگر کم کم این ارزش ها تغییر کنه و موضوعات دیگری تبدیل به ارزش های زندگی بشه، خب قاعدتا شما مواجه میشید با مردمی که حالا درش تلاش میکنن در زمان رنسانس و یا در اون تاریخ از شکوفایی اسلامی هم در زمینه های دینی به همین شکل بوده و هیچ ارتباطی نداشته.

اگر شما مواجه بشید با رفتارهایی که حالا این بدنه ی اسلامی در برابر اینها انجام میداده، اونجاست که بیانگر نگاه اونها به این مباحث علمی هست که همواره در پی.

گلاویز شدن با اونها بودند و هیچ همراهی و سنخیتی با اونها نداشتند.

به دنبال ذره ای محبت بودند تا اونها رو بلافاصله حربی و کافر و مرتد اعلام کنند.

چه در قبال شخصیت های بزرگ علمی حتی در قبال شخصیت های هنری.

یعنی در قسمتی که در باب هنر هم صحبت کردم حالا به این موضوع اشاره نکردم.

خیلی از این هنرمندانی که امروز خیلی ها در پی مصادره اش هستند برای اینکه بگن این ها صد در صد در اختیار اسلام و برای اسلام بودند و به نوعی اون ها رو تبدیل به یک بلندگوی اسلامی بکنند.

در دورانی که زیست می کردند این مسلمون ها بدنه ی اسلامی در برابرشون بودند.

در پی این بودند که این ها رو مرتد و کافر اعلام بکنند و حتی خونشان رو بریزند.

در مباحث علمی هم در اون دوران شکوفایی به واسطه اتفاقاتی که افتاده این شکوفایی علمی اتفاق افتاده نه به واسطه تفکرات و تفکراتی که ما دربارش صحبت کردیم و گفتیم که این تقابل یک تقابل ذاتی است که بین علم و دین همواره اتفاق می افته.

اما حالا اگر این تاریخ رو پیش تر بریم و جلوتر بریم، یعنی گفتیم در باب این شکوفایی که در یک دوره ای از تاریخ برای مسلمون ها وجود داشته اما وقتی تاریخ پیش تر میره و ما می رسیم به دورانی که حالا رنسانس اتفاق می افته مواجه می‌شویم با این در خود ماندن مسلمانان.

چرا که گفتیم علم یک روحی دارد، یک خاستگاهی دارد، یک نگاه مشخصی دارد نسبت به موضوعات.

که آن هم پویایی و پیشرفت هست، پرسشگری هست، شک‌گرایی هست، در برابر ایمان قرار می‌گیرد تا جایی که علم را بتوانند قبول کنند که به عنوان مثال صحبت هایی که افلاطون و ارسطو کردند در باب این وحدانیت و توحید تا آنجا می‌تواند این را قبول کند چرا که هم‌داستان با باورهای خودش هست.

اما به محض اینکه اینها بخواهد جنبه دیگری بگیرد، قاعدتا در برابرش ایستادگی می‌کند و به نوعی با چوب کفر و الحاد و بدعت آن را میرونه و به همین دلیل هست که شما مواجه می‌شوید با این ایستا بودن این دوران شکوفایی اسلامی و قرار نیست که این‌ها پیشرفت بکنند.

یعنی شما وقتی به دوران رنسانس مراجعه می‌کنید، کنید.

خب مواجه میشید با سیلی از این مردم که در اروپا میرن به سمت این.

علمی که در اون دوران شکوفایی یونانیان وجود داشته و حالا قرار هست که در آن کم کم بالغ و بالغ بارورتر بشن.

هر روز این رو به نوعی پیشرفت بدن و در نهایت به مرحله ای می رسن که حالا رد می شن.

از نظریاتی که افلاطون و ارسطو مطرح کردن.

و کم کم این نگاه رو گسترش می دن.

اما این اتفاق هیچ وقت نمی تونسته در جوامع اسلامی بیفته.

قاعدتا در جوامع مسیحی هم نمی تونسته بیفته.

اما این نگاهی که در اروپا شکل می گیره کم کم اونها رو به جایگاهی می رسونه که حالا قرار هست در وهله اول به نوعی اصلاحاتی در اون نگاه مسیحی اتفاق بیفته که می افته و بعد از اون هم قرار هست که از روی این نگاه ها کلا رد بشن و این نگاه ها رو کنار بذارن.

همونجور که سعی کردن و تا حدی هم تونستن که این نگاه های دگم رو کنار بذارن اما در جوامع اسلامی این اتفاق نمی افته.

حالا به واسطه وحشی وحشیگری بیشتر اسلامیها که میتونه دلیل باشه.

هر جند که مسیحی ها هم کم نداشتند در این جنون از مسلمونا.

اما ورای اون شاید به واسطه زمانی است که شما این زمان ها رو هم باید با هم مقایسه کنید.

یعنی من همواره به این موضوع همیشه فکر می کنم که شیشصد سال از نظر تاریخی فاصله هست بین مسیحیت و اسلام.

یعنی هزار و چهارصد سال از اسلام داره می گذره و دو هزار سال از مسیحیت.

همین ششصد سال فاصله بیانگر این تفاوت و تمایزی است که بین جوامع غربی و جوامع اسلامی اتفاق افتاده.

آنها حداقل ششصد سال در این خفقان بیشتر حضور داشتند و شاید رنسانسی که برای اونها اتفاق افتاده برای ماها دیرتر اتفاق بیفته.

چرا که قاعدتا انسان ها باید این دوره افول رو طی بکنن.

هرچند که عوامل خارجی بسیار حتی از دل همون جوامع غربی هم اتفاق می افته و باعث کندتر شدن این پروسه پیشرفت و شکوفایی هم میشه.

اما در مجموع از موضوع اصلی دور نشیم.

موضوع اصلی هم این بود که بعد از گذر از دوران شکوفای اسلامی، اسلام دوباره در برابر علم و در برابر پیشرفت های علمی دچار یک درخودماندگی میشه و دوباره به همون مرحله ایستا بودن خودش برمیگرده چراکه قرار نیست از این نظریات علمی رد بشه چرا که علم بر همین پایه ها استوار هست.

بر پایه این هست که شما فکر بکنید، نظر بدید، صحبت بکنید و بعد بلافاصله به واسطه تجربیات تازه، به واسطه آزمایش های تازه، به واسطه ادله تازه نظر گذشته ی خودتون رو نقض بکنید و به یک نظر تازه برسید.

قرار هست که شما همواره در این پویایی باشید.

تفاوت علم و دین هم در همین موضوع هست.

اما شما مواجه میشید با همون نگاه دگمی که حالا به صحنه علم هم اومده و ما میبینیم که در جوامع اسلامی علم دیگه پیشرفت نمی کنه.

یعنی علم غربی کم کم رو به جهان مدرن میاره یک علم نوینی میشه.

از تمامی این نظریات میگذره.

شما در مباحث فلسفی ای که در جهان غرب دربارش صحبت میشه چند سال گذشته از نظریات افلاطون و ارسطو گذشت.

اما الان چند سال هستش که هنوز که هنوزه مباحث فلسفی ای که در جهان اسلام مطرح میشه هنوز هم برگرفته و متاثر از باورهای افلاطون و ارسطو است.

هنوز هم در همون ایستا بودن خود غرق اند و تکون حاضر نیستن که بخوره.

اما این نظرات در جوامع غربی و به واسطه اون رنسانس بارها و بارها شکل گرفته و شکسته و دوباره تغییر کرده.

چرا که این ماهیت ذاتی علم هست و این شک گرایی و این تغییر رو در وجود علم شما میتونید ببینید.

و این تقابل با دین رو میتونید درش ببینید.

هیچ تفاوتی هم بین مسیحیت و اسلام هم نیست.

اما اسلام قدرتمند تر هست و باعث این در خود ماندن هم بیشتر میشه.

و ما مواجه میشیم با جهانی که حال در دنیای مدرن پیشرفت کرده، علم هم پیشرفت و قدرتمند‌تر شده و جلو رفته و در برابرش یک علم ایستا و درخودمانده ای داریم که در جوامع اسلامی وجود دارد و در این عقب ماندگی و پسرفت خودش هم غرق است.

و جهان امروزی نمایانگر و بیانگر این تفاوت ها و تمایز هاست.

یعنی شما وقتی به جهان امروزی نگاه می‌کنید به علم امروزی که در جهان وجود دارد می‌توانید این نقطه تمایز را ببینید.

علمی که امروز در اروپا و جوامع غربی وجود دارد به واسطه تلاش ها و از جان گذشتگی هایی است که این مردم از خودشان بروز دادند و تلاش کردند برای این پویایی.

برای این تغییرات از جان خودشان گذشتند تا توانستند این تغییرات را به وجود بیاورند.

اما این اتفاقات در جوامع اسلامی نیفتاده، هنوز به آن رنسانس نرسیده، هنوز جوامع اسلامی هیچ رنسانسی را در خودش ندیده، هیچ تغییری را در خودش ندیده، هنوز.

حتی شاید ما بوی کوچکی از اون تغییرات ابتدای رنسانس رو می بینیم.

حالا من در یک برنامه ی مجزا در باب رنسانس حتما صحبت می کنم چرا که خیلی موضوع مهمی است.

شناخت رنسانس یعنی دوستان حتی پیش از این که بخوان این برنامه رو گوش بدن و ما بخوایم این برنامه رو بسازیم به کتاب های تاریخی بسیاری که وجود داره.

همون کتاب ویل دورانت هم در یک جلدش به صورت مجزا در باب این اتفاقات رنسانس صحبت کرده.

خیلی هم مفصل و کامل و جامع.

کتاب های بیشمار دیگه ای هم هست که در باب رنسانس و این اتفاقات صحبت کرده.

مطالعه خیلی بهتون کمک می کنه.

شناخت تاریخ برای ساختن آینده به شدت راهگشا است و شما وقتی روبرو میشید حالا دارید یک رگه های کمرنگ و کم سویی رو در جهان اسلام می بینید برای اصلاح دین اسلام.

یعنی همون قدم ابتدایی که در رنسانس اتفاق افتاد.

یعنی شما در رنسانس در ابتدا مواجه بودید با آن علمای دینی که حالا سعی می کردند صحبت های تازه ای بکنند؟

کم کم به انسان گرایی رو بیارن و این رو آوردن اون ها باعث شد که یک اصلاحاتی در بدنه نگاه های مسیحی اتفاق بیفته و این اصلاح ها آغازگر این رنسانس بود.

و حالا ما شاید یک شمه های خیلی کوچکی از این رو در جهان اسلام داریم می بینیم و این مراتب باید به همین شکل پیش بره.

شاید بشه سرعت بهش داد.

شاید بشه کارهایی کرد که این اتفاق زودتر بیفته.

اما قاعدتا اون کسانی که در پی سرعت دادن بهش هستن اگر از طریق فرهنگی وارد این قضیه بشن موفق خواهند بود.

اما اگر قرار باشه که از طریق زور این کار رو به پیش ببرند یا این تغییرات رو از بالا اعمال بکنند در برابر مردم یعنی منظور اینکه حکومت قرار باشه کارهایی مثل کارهایی که رضاشاه انجام داد و یا آتاتورک در ترکیه انجام داد قاعدتا با شکست روبرو میشه چرا که این اتفاقات باید از پایین به بالا بیوفته.

حالا این یه موضوع خیلی مجزایی هست که در این برنامه هم جاش نیست و خیلی هم مفصل هست و من هم سعی میکنم در باب رنسانس یک برنامه مجزایی بسازم که حتما درباره‌اش صحبت بکنم.

اما حالا در طول برنامه های بعدی و یا آتی اگر موضوع به این جا رسید هم سعی می‌کنیم که درباره اش صحبت بکنیم و از مبحث اصلی هم دور نشویم.

مبحث علم و اسلام.

این تضادها را ما از ابتدا هم درباره اش صحبت کردیم و حالا جهان امروزی که داریم بهش نگاه می‌کنیم هم این تضادها را به ما میفهمونه.

یعنی شما امروز مواجه میشید با یک جهانی که پیشرفت کرده در این جهان مدرن.

جوامع غربی در علوم هر روز دارن پیشرفت میکنن، این علوم رو به بالاترین شکل ممکن میرسونن و بعد جوامع اسلامی هست که حالا فقط و فقط مصرف کننده این علم هاست.

فقط و فقط دنباله‌روی این علم هاست و قاعدتا نمیتونه که راهگشایی باشه و نمیتونه به نوعی سردمداری باشه.

چرا که این نگاه های دگم اسلامی راه رو به روی اون ها بسته.

اگر علمی تثبیت بشه و ثابت بشه و به نوعی ارزش و فایده ای برای آن ها در زندگی و زیست شون داشته باشه، خب قاعدتا بلافاصله نزدیک میشن تا از اون بهره ببرند و استفاده کنند.

اما اگر قرار باشه که حالا نزدیک بشیم به این علم، برای رسیدن به این پیشرفت ها تمامی راه ها رو بهش سد میکنن.

همون رفتاری که در قبال هر کسی که در پی علم و دانش باشه انجام میدن.

همون نگاهی که امروز اگر قرار باشه در جوامع اسلامی در باب هر کدوم از موضوعات علمی به خصوص علوم انسانی صحبت بشه باز هم در اون مرداب از پیش تعیین شده غرق اند و حاضر نیستن که نگاه هاشون رو تغییر بدن.

شما به علوم انسانی که در جوامع اسلامی تدریس میشه نگاه کنید و ببینید چند پله از اون علوم حقیقی و راستین فاصله داره.

در هر کدوم از زمینه های علوم انسانی، در جامعه شناسی، در روانشناسی، در حقوق، در تمامی مسائل نگاه کنید ببینید در چه چاهی از حماقت و سفاهت گیر کرده اند.

در فلسفه نگاه کنید ببینید فلسفه ای که دارد توسط مسلمانان تدریس میشود در چندهزار سال گذشته هنوز که هنوز است گیر کرده و حاضر نیست که این پیشرفت را در خودش ببیند و با نظریات متفاوت روبه رو بشه.

حتی اگر قرار هست که این نظریات را نقض بکند و رد بکند، بر پایه یک اصول علمی و مشخصی این کار را انجام بدهد نه بر پایه ایمان و بستن چشم هایش به روی حقیقت.

اما خب قاعدتا این ایمان در برابر این شک گرایی قرار می گیرد و این علم یک تفاوت ذاتی در برابر دین دارد و در برابر اسلام به ویژه داریم.

امروز در نهایت ما به جایی رسیدیم که می بینیم علم جهان هر روز در حال پویایی و پیشرفت است و اسلام هر روز درخودمانده تر و در پستویی از این حماقت ها بیشتر و بیشتر غرق می شود و در نهایت راه به جایی نمی تواند نمی‌تواند ببرد و این تفاوت ذاتی هیچ راهی نداره مگر انتخاب یکی از این دو راه.

یعنی شما نمیتونید علم و دین رو با هم و در کنار هم داشته باشید.

این دو در تضاد کامل با هم هستند.

اگر قرار بر این باشه که شما در علم پیشرفت کنید باید دین رو کنار بذارید.

هیچ راه آشتی ای هم بین این دو وجود نداره چرا که دین همواره دست و پای شما رو خواهد بست چرا که شما باید به یک ایمان مشخصی باورمند باشید تا اینکه تا وارد این وادی بشید و علم داره به شما فریاد میزنه که شما نیاز به شک کردن دارید.

شما نیاز دارید که هر ایمانی رو از خودتون دور کنید.

شما قرار هست که با موضوعات به صورت فرادا مواجه بشید.

یعنی در باب همون موضوع فقط فکر همون موضوع رو مورد کنکاش قرار بدید نه اینکه با یک داشته ها و دانسته های از پیش تعیین شده مواجه میشید با نگرش های اسلامی که خب قاعدتا نسبت به تمام موضوعات یک تصمیمی از پیش تعیین شده ای رو داره و حالا مدام سعی میکنه که برای اون تصمیم از پیش تعیین شده یک دلایلی رو بتراشد.

در باب علم و دین، تضاد علم با دین و به ویژه با اسلام ساعت ها میشه صحبت کرد.

مثال های بیشماری هم میشه زد.

اما به نظرم اون مبانی کلی که نیاز بود رو ما دربارش صحبت کردیم و به اون نتیجه ای که می خواستیم هم رسیدیم.

برنامه ی ویژه برنامه ای که تحت عنوان شناخت اسلام هست.

قسمت های بیشتری هم خواهد داشت و ما سعی می کنیم در این قسمت های مختلف در باب موضوعات مهمی که پیرامون اسلام وجود داره با هم صحبت کنیم. رک.

ساده و بداهه.

دوستان در این انتهای برنامه هم دوست دارم باهاتون مطرح کنم که اگر دوست دارید در کنار من باشید و این صدا شنیده بشه و یاران بیشتری به این راه تغییر قدم بزارن و در کنار من باشن.

میتونید که صدای من و آثار من رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

صدا و این آثار هم فقط و فقط خلاصه به این برنامه ای به نام جان نمیشه.

من از سال ها پیش تمامی باورها و اعتقادات خودم رو تحت عناوین کتاب هایی به رشته ی تحریر درآورده اند.

کتاب هایی تحت عناوینی مثل شعر، داستان، داستان های کوتاه، مقالات، آثار تحقیقی.

تمامی این آثار به صورت رایگان در وبسایت جهان آرمانی و وبسایت شخصی من در اختیار شما دوستان هست.

میتونید با مراجعه به این وبسایت آثار رو به صورت رایگان در اختیار داشته باشید.

اگر دوست داشتید که در کنار من باشید و من رو به نوعی همراهی کنید در این راه میتونید این آثار رو با دیگران به اشتراک بگذارید.

ممنون که همراه من بودید.

من نیما شهسواری و این برنامه به نام جان بود.

در پناه آزادی.

قسمت هفدهم : جهاد

خب دوستان جهاد یک بخش مهمی از باورهای اسلامی رو تشکیل میده.

یک بخش اصولی و مهم و بنیادین در نگاه اسلامی، نگاه اسلامی و فلسفه اسلامی نسبت به زیستن به زندگی، به ترویج این باور و اصولا یکی از بخش های مهم و عمده ای است که در قرآن درباره اش صحبت شده.

یعنی شما وقتی به قرآن رجوع می کنید با آیات بیشماری پیرامون جهاد روبرو می شوید و اصولا فلسفه فکری اسلام بر پایه جهاد است.

جهاد را عبادت می دانند.

حتما مواجه شدید با این نگرشی که در هر جایی که صحبت از اسلام باشد، جهاد هم مترادف با آن شنیده می شود.

یعنی یک بخش فرهنگی مهم از باورهای اسلامی را تشکیل می دهد و شما می توانید روبرو شوید با این نگاه دگمی که نسبت به جهاد دارند.

همواره درباره اش صحبت شده، به نوعی عبادت تلقی می شود.

آیات بیشماری که در قرآن در بابش صحبت شده، احادیث بیشماری که حالا چه از زبان محمد، چه از زبان دیگر بزرگان دینی به خصوص در مذهب تشیع درباره اش صحبت شده و فرای آن تاریخ اسلام بیانگر این نگاه به نوعی پر تکرار در باب جهاد است یعنی تاریخ صدر اسلام بیانگر این نگاه نسبت به جهاد است و جهاد یک ارزش بزرگ در بین مسلمان هاست.

جهاد و جنگی که به نوعی از آن ریشه های ابتدایی اسلامی شکل می گیرد و کم کم گسترش پیدا می کند.

ما در این برنامه سعی می کنیم در باب این مسئله به صورت کامل صحبت کنیم.

نکته اول ابتدایی که باید درباره اش صحبت بکنیم و بیشتر به نوعی بازش بکنیم در باب اسلام این است که ما با یک کتابی رو به رو می شویم به اسم قرآن.

در باب این زیاد صحبت کردیم.

در طول این قسمت هایی که در باب شناخت اسلام بوده ما صحبت کردیم و قاعدتا همه هم باهاش آشنا هستند.

اینکه ما یک دینی داریم به اسم اسلام، یک کتابی دارد به اسم قرآن.

این کتاب معجزه پیامبر هست یعنی تنها معجزه ای که به پیامبر نسبت میدن قرار بر این هستش که این کلام خداوندی رو توسط جبرئیل بشنوه و حالا کلام خدا رو با مومنین درمیون بذاره و شما مواجه میشید با یک کلام قدسی که قرار هست تا ابد راهگشا برای مسلمون ها باشه و راه و طریقت زیستن و زندگی و فلسفه دنیوی اونها رو همین کلام خداوندی بسازه.

پس ما می دونیم که قرآن مهم ترین رکن ساختار باورهای اسلامی هست.

در این شکی نیست.

همه هم درباره اش صحبت کردند و همه هم در بابش می دونن.

و حالا این قرآن قرار هست که خط و ربط های زیستن مسلمون ها رو مشخص کنه.

یعنی همون طوری که ما در باب هر کدوم از این مسائل وقتی می خوایم صحبت بکنیم اون رفرنس ابتدایی مون در باب قرآن هست.

در باب مسئله جهاد هم به همین شکله و شما می تونید این ارزش گذاری اینکه دغدغه های فکری یک باور پیرامون چه موضوعی قدرتمند تر هست رو در همون ریشه های تفکر ببینید.

در اسلام هم باید به قرآن رجوع کنید.

یعنی وقتی مثلا ما در باب کار صحبت می کنیم، وقتی مواجه میشیم با قرآنی که در باب کار صحبتی نکرده یا وقتی در باب عشق صحبت میکنیم و وقتی با قرآنی روبه رو میشیم که در باب عشق، رابطه مهر و محبت و این عواطف انسانی صحبتی به میان نیاورده، مواجه میشیم با اینکه دغدغه مهمی برای این باور نبوده اما وقتی به مسئله جهاد میرسیم میبینیم که تا چه اندازه پررنگ و قدرتمند هست.

این باور و به نوعی رکن اصلی پیدایش اسلام هست.

گسترش اسلام هست.

یعنی این نگاه به جهاد به نوعی این مقدس گرایی و جهاد دلیل اصلی است که این باور منتشر شده و گسترش پیدا کرده و به نوعی اسلام و جهاد با هم پیوند خورده اند.

یک پیوند ناگسستنی بینشون وجود داره که عقاید اسلامی رو میسازه.

شما قرآن رو اگر مورد مطالعه قرار بدید از اون نقطه ابتدای قرآن روبرو میشید با این آیات بیشمار.

حالا ما در باب قرآن صحبت کردیم.

یه برنامه مجزایی هم در باب قرآن داشتیم و گفتیم که یک تقسیم بندی کلی داره.

قرآن که قرآن رو به دو بخش تقسیم می کند آیات مکی و آیات مدنی.

آیات مکی که منحصر میشد به آن آیاتی که پیامبر اسلام در مکه در دوران ضعف خودش در دورانی که در آن ابتدای یارکشی های خودش بود سروده شده، گفته شده از کلام خدا بوده و حالا این حرف ها و بعد یک آیاتی داریم آیات مدنی که در دوران قدرت بوده یعنی از دورانی که حکومت مدینه را به دست گرفت و بعد از هجرت اتفاق افتاد.

در باب مباحث جهادی هم مواجه می شویم با این آیات بیشماری که در دوران آیات مدنی به کرات از زبان پیامبر حالا به گفته خود قرآن و باورمندان به اسلام، کلام خداوندی جاری شده و در باب جهاد به کرات توصیه کرده و صحبت کرد و کم کم این تبدیل به یک رکن اصلی در بین مسلمان ها شد.

یک رکن اصلی ای که همتای دیگر عبادت ها هست.

حتی شما با احادیث بی شماری رو به رو میشید که این جهاد رو همتای عبادت خداوند می دونه.

بزرگ و باارزش می دونن و به نوعی شما عناوینی که در کنار این جهاد شکل گرفته مثل شهادت میبینی که چه ارزش و اعتباری داره.

یعنی حکم اون شهیدی که قرار هست در جنگ در راه خدا کشته بشه تا چه اندازه مهم و بزرگ هست؟

و بعد مواجه می شید با این ترویج این نوع نگرش و اصولا پایه های اسلامی بر پایه همین جهاد شکل گرفته.

یعنی از همون ابتدا، از دورانی که حالا محمد صاحب قدرت و حکومتی شد در مدینه راه گسترش باورهای خودش رو در همین جهاد دید و ما ریشه هاش رو از همون جا می بینیم و بعد طی مرور زمان قدرتمند تر و قدرتمند تر میشه و به نوعی فلسفه فکری وجودیت اسلام هم بر پایه های همین جهاد شکل میگیره.

حالا یک قیاس اینجا می تونیم داشته باشیم.

به عنوان مثال باوری مثل اسلام رو با مسیحیت مقایسه کنیم.

خب ما مواجه می شیم با دو پیامبر مختلف، دو آیین مختلف، دو دین مختلف، دو عبادت مختلف، دو راهکار مختلف که حالا هر دو از یک نگاه مشترک است.

یعنی اون نگاه یکتا پرستانه و خداوندی که در بیشتر موارد هم همتا و همسوی هم هستن.

ولی به عنوان مثال در باب جهاد وقتی رو به رو میشیم با مسیح و محمد و به نوعی انجیل و قرآن.

خب این تمایز و تفاوت رو می بینیم.

یعنی ما یه پیامبری داریم به نام مسیح که حالا این پیامبر که مسیح هست در کتابی که به عنوان انجیل در باب اون نوشته شده یعنی یه توضیح کوتاهی هم به نظرم اینجا باید داده بشه در باب انجیل.

حالا بعد برمی گردیم دوباره به این موضوع و به این قیاس مون که خیلی راهگشا هم هست.

یک نکته این که خب تفاوت و تمایزی که بین قرآن، انجیل و تورات وجود دارد.

در همین نقطه مشخصی است که الآن دارم درباره اش صحبت می کنم.

اینکه ما با یک قرآنی روبرو هستیم که یک پیامبری ادعای این را دارد که این کلام را از خدا می گیرد.

حالا به واسطه جبرئیل این آیات به او نازل می شود و این کلام مستقیم کلام خداوندی است.

بعد به دوره ما نزدیک تر است.

اعتقاد دارند که تحریفی درش اتفاق نیفتاده که نیفتاده.

به واسطه اینکه خیلی زود جمع آوری شد.

یعنی در دوران همان اشخاصی که در کنار پیامبر زندگی می کردند.

قسمتی که من در باب قرآن داشتم هم درباره اش توضیح دادم.

اینکه در دورانی که عمر داشت زیست می کرد و حتی پیش تر از آن در دوران ابوبکر به واسطه جنگ هایی که این مسلمان ها انجام دادند، حافظین قرآن داشتند از بین می رفتند و بعد تصمیم بر این شد که این قرآن جمع آوری بشود و در نهایت در دوران عثمان، عثمان بن عفان سومین خلیفه مسلمین این اتفاق افتاد و قرآن را جمع آوری کردند.

حالا این کلام مستقیما کلام خداوندی می دانند بدون تحریف و اصولا راهگشا است.

اما انجیل قاعده اش به این شکل نیست.

یعنی مسیح که در دوران زیست خودش دست به نگاشتن کتابی نزد، حالا حواریون داشت که کتابی را تشکیل دادند.

یک بخش آن زندگی نامه اش بود، یک بخش نامه هایی بود که این اشخاص و این حواریون حتی حواریون که خیلی بعد تر از عیسی هم زیست کردند، یک نامه هایی را نوشتند و در مجموع به علاوه مکاشفات یوحنا در مجموع کتابی را ساخت به نام انجیل که خب نکته اول این است که کسی ادعای این را ندارد که اینها کلام خداوندی هست و شباهتی هم به قرآن ندارد و اصولا قرار نیست که تا این حد راهگشا باشد.

اما قرآن موضوع این است که همه به نام معجزه اسلام می شناسیم، به نام معجزه پیامبر می شناسیم و این هست که این در مجموع کلام خداوندی هست و راه و چاه را به صورت کلی قرار هست که به اینها نشان بدهد.

این تمایز ابتدایی که بین انجیل و قرآن وجود دارد.

اما فرای این ما یک تفاوت نگاه داریم بین این انجیل و این قرآن.

یعنی شما مواجه میشوید با یک پیامبری به نام مسیح که از جنگ صحبتی نمیکنه.

یعنی شما سرتاسر انجیل رو که مطالعه میکنید، فرای اون مکاشفات یوحنا که در باب قیامت و آخرت صحبت میکنه و به نوعی اون چهره ی لخت و عور خداوندی و اون نگاه پر ظلمش رو داره گسترش میده، فرای اون که حالا میشه یه نوعی ربطش داد به جهاد و جنگ و این مسائل در سرتاسر این انجیل مواجه نمیشید با این نگاه و اصولا یک معانی ای هم وجود داره از طرف مسیح که اگر کسی به تو ضربه ای زد شما روت رو اینور کن تا اون طرف صورتت هم بزنه.

یعنی با این نگاه روبرو شدید و در سرتاسر انجیل شاید با یک آیه روبرو میشید.

اونجایی که با حواریون خودش صحبت میکنه و شمشیرش رو در میاره و به نوعی نشون میده که حالا باید یک جنگ و جهادی کرد.

ولی خب این اشارت ها خیلی اشارت کوچکی است دیگه.

یعنی ما داریم در باب انجیلی صحبت میکنیم که در سرتاسرش یک نمونه صحبت در باب جهاد و جنگ شده اما در برابرش قرآنی را داریم که سرتاسرش پر از این ترویج جنگ و جهاد و این فرهنگ جهاد است، فرهنگ شهادت است و عناوینی از این دست.

حالا شما در نظر بگیرید که آن نگاهی که تا این اندازه کوچک و کوتاه در باب جنگ و جهاد صحبت کرده، به واسطه برداشت های انسانی و تفکر انسانی و این نوع نگاهی که انسان اصولا داشته به دنیا، تا چه حد فاجعه هایی را به وجود آورده، جنگ های صلیبی را پایه ریزی کرده، کشورگشایی ها و قتل و غارت های بیشماری که توسط مسیحیان اتفاق افتاده را به بار آورده.

حالا این را بیایید قیاس بکنید با یک نگاهی که به صورت دگمی دارد در باب جهاد صحبت می کند.

جهاد را همتای عبادت می داند.

شاید بزرگترین عبادات می داند جایگاه و ارزشی که به شهدا می دهد و این فرهنگ شهید پروری را گسترش میده.

حالا شما با این نگاه هستید و این قیاس ابتدایی داره به شما فریاد این رو میزنه که قرار هست چه اتفاقات دهشتناکی در این باور تازه ظهور پا به عرصه ظهور هم بذاره.

پس ما این نگاه دگم و مستحکم رو در قرآن داریم نسبت به جهاد.

بیشترین آیاتی که در قرآن صحبت شده در بابش قاعدتا جهاد هست.

در کنار بهشت و جهنمی که به کرات هم دربارش صحبت شده و در کنار اون انذار دادن و به نوعی ایجاد وحشت و ارعاب بین انسان ها برای پیشبرد اهداف.

در کنار اینها شاید بشه به جرات گفت که جهاد بالاترین رقم رو در قرآن داره.

پس این داره به ما نوید این رو میده که بزرگترین دغدغه اسلامی همین جنگ و جهاد هست بلاشک.

پس ما با آیات بیشماری رو به رو میشیم در باب ارزش جنگ.

در باب این ارزش بزرگ.

دغدغه بزرگی که در دل اسلام وجود داشته.

فرای آیات زیستن محمد هم یک بخش مهمی از ساختار فلسفی و نگاه اجتماعی مسلمونها به جهان هست.

یعنی ما صحبت کردیم و گفتیم که چند رکن مختلف در کنار هم این نگاه اسلامی را شکل داد.

یک قرآن هست با فاصله زیاد در نوک هرم قرار دارد و قرار هست که راه و چاه را به مسلمانها نشان بده.

در کنار آن احادیثی هست که از این پیامبر اسلام و یا دیگر شخصیت های بزرگ حالا به مذاهب.

حالا اگر خود اهل تسنن را ملاک و معیار قرار بدهیم، همان احادیثی که از پیامبر نقل شده، پس این حدیث هم یک راه دیگری است برای شناخت اسلام و در کنار آن فرهنگ اسلامی را ساخته.

در کنار اون یکی از عوامل مهم دیگه هم زیست پیامبر هست.

همون سیرت نبوی که ما میشناسیم.

اون تاریخ صدر اسلام و زندگی پیامبر که راه و چاه را برای مسلمانان به نوعی هموار کرده برای طول تاریخ.

یعنی در طول تاریخ قرار هست که آن نوع زیستی که محمد در طول حیات خودش داشته را به عنوان الگویی برای زندگی خودشان قرار بدهند و تمام فرهنگ زندگی و زیست و نوع زیستن خودشان را و فلسفه وجودی خودشان را از این عوامل به دست بیاورند و در کنار این حالا علمایی در بعدها شکل می گیرند که از برآیند این سه نگاه یعنی قرآن، احادیث و تاریخ و سیرت نبوی به یک اجتهادی می رسند و نظرات مختلفی را هم بیان می کنند و در مجموع با این گزینه ها هست که می توانیم نزدیک بشویم به اسلام و فرهنگ اسلامی را بشناسیم.

فرای این شناخت نسبت به فرهنگ اسلامی ما می توانیم مواجه بشویم با این که مسلمان ها چگونه فکر می کردند.

پس شما در کنار این باید به تاریخ اسلام و احادیث هم رجوع بکنید.

خب ما گفتیم که قرآن پر از این بزرگداشت جنگ و جهاد است.

فرای آن احادیث بیشماری است در بزرگداشت این نگرش و دغدغه اصلی، مسلمان ها را به نوعی همان جهاد تشکیل می دهد.

اما فرای این باید به نوع زیستن محمد هم یک نظری داشته باشیم و آن تاریخ اسلام هم یک بخش مهمی است از این نوع نگرش و این فرهنگ ساخته شده.

اما پیش تر از این که در باب این بخش تاریخی اسلام هم به نوعی درباره اش صحبت بکنیم و یک چهره گشایی نسبت به آن داشته باشیم و بدانیم که چه گونه این فرهنگ غالب در بین مسلمان ها در جهان شکل گرفته، بهتر است که یک تصویر ساخته ای هم که قرآن در باب جنگ و جهاد داده را با هم مورد نظر داشته باشیم.

خب قرآن و احادیث سعی کردند یک تصویر مشخصی نسبت به جنگ و جهاد داشته باشند.

یعنی ما در نگرش های مختلف جهان مواجه می شویم با یک نگاهی که نسبت مثلا به عنوان مثال به جنگ داریم.

یک قشری هستند که از جنگ بیزاری دارند، از جنگ متنفر هستند، در پی صلح هستند، در برابر جنگ هستند به نوعی جنگ ستیز هستند.

این نگرش ها را در مکاتب مختلف فکری جهان می توانید ببینید.

گفتم مثلا نمونه آوردم از مسیحیت.

یک نگاه هایی هست که نسبت به جنگ و جهاد به نوعی.

موضع مشخصی ندارد.

در بابش خیلی صحبت نکرده.

مثل همان نگاهی که در مسیحیت اتفاق افتاد و این را به نوعی در اختیار هواخواهان خودش گذاشت و بعد نسبت به برداشت هایی که آن ها می کنند به واسطه شرایطی که در آن زندگی می کنند، می توانند تبدیل بشوند به آن نگاهی که مسیحیت انجام داده و در نهایت چه بدبختی ها و مصیبت هایی را برای جهان به بار آورده.

در باب آن هم میشه ساعت ها صحبت کرد.

شاید در آتی هم در بابش برنامه هایی ساختیم در باب اتفاقاتی که مسیحیت در جهان رقم زده.

اما موضوع و دغدغه اصلی ما چه در این برنامه و چه اصولا در زیستن مان اسلام هست چرا که با اسلام درگیری مستقیم داریم.

حالا خارج نشیم از بحثمون.

گفتیم پس می تونه طیف های مختلفی نظرهائی نسبت به جنگ و جهاد داشته باشن.

یعنی اون بخشی که حالا جنگ ستیز هستند در برابر جنگ هستند.

اون بخشی که نسبت بهش بی تفاوت هستند و یه بخشی هستند که به نوعی پرستش کننده ی این جنگ و جهاد هستن، به نوعی بزرگترین ارزش زندگیشون رو این جنگ و جهاد قرار میدن.

و اسلام هم دقیقا از این طیف فکری هست.

و شما مواجه میشید با یک تصویر گری که نسبت به جنگ و جهاد در قرآن و در احادیث باهاش روبه رو شدید و در نوع زیستن پیامبر اسلام.

شما جنگ رو مقدس میدونید؟

جنگ رو یک راه و یک میانبری برای رسیدن به اهداف خودتون می دونید.

یعنی شما وقتی با اسلام روبرو میشید و این نگاه به جهاد و جهاد داره به شما راهی رو میده برای اینکه دیگران رو سرکوب بکنید.

برای اینکه بتونید اهداف خودتون رو پیش ببرید، همه چیز رو تصاحب بکنید و نگاه اسلامی دقیقا در باب جهاد به این شکل هست.

به نوعی نه تنها مروج نگاه جهادی و این جنگ و خونریزی است که فرای این پرستش کننده ی این باور هم هست.

یعنی شما مواجه می‌شوید با این تصویری که دارد نسبت به این موضوع می‌دهد.

نکته اولی که مطرح می‌کند این است که شما برای رسیدن به اهدافتان باید از جنگ و جهاد استفاده کنید.

نکته ای که دارد به شما می‌دهد این است که شما باوری بر حق دارید و دیگران ناحق هستند و شما باید دیگران را وارد این وادی حق بکنید و می‌توانید از جنگ و جهاد و خونریزی استفاده بکنید.

برای اینکه اینها را به نوعی بندگان و بردگان خودتان بکنید، به راه و مسلک خودتان وارد بکنید و به نوعی این اجازه صادر می‌شود، این مجوز صادر می‌شود از طرف خدا و دین اسلام برای اینکه دیگران را برده و اسیر خود بکند در دل این شما مواجه می‌شوید با اینکه حالا این دشمنان در برابر شما که قرار است شما برای ترویج باورهای خودتان از جنگ و جهاد استفاده کنید و آن ها را به زانو در بیاورید.

حالا چه حق و حقوقی در این جنگ ها دارند؟

حالا مواجه می شوید با این که این ها به نوعی بردگان شما هستند، از آن شما هستند، شما صاحبان این ها هستید، مال این ها برای شماست، زنان این ها برای شماست، همسران و فرزندان این ها برای شماست و شما می توانید این ها را تاراج بکنید و این مجوز هاست که صادر می شود در دل اسلام و آن نگاه اسلامی را نسبت به جنگ و جهاد تشکیل می دهد.

پس یعنی ما با یک فرآیندی روبه رو هستیم که دارد به شما می گوید شما حق بر زمین هستید، شما یگانه راه درست و حقیقت در جهان هستید.

شما بندگان نظرکرده خدا هستید.

این دین کامل ترین دین خداوندی هست.

هر دینی که پیشتر از این بوده باید تغییر رویه بدهد و به نوعی وارد این دین خداوندی بشود.

یعنی حتی نگاه این ها نسبت به مسیحیان و یهودیانی که حالا به عنوان اهل کتاب قبول دارند و در قرآن هم این ها را به نوعی بندگان خدا قبول کردند و جزو کفار و مشرکین نیستند.

قرار است که این ها هم وارد وادی شما شوند چرا که شما کامل کننده ادیان خدا هستید.

حالا فارغ از این که کافران و مشرکین محلول الدم هستند، خونشان حلال است و کشتنشان به نوعی به شما توصیه شده.

فرای این ها حتی اهل کتاب هم باید به سمت و سوی شما باور بیاورند.

پس این نکته ابتدایی هست که یک دنیایی را می سازید که خودتان را بر حق و دیگران را نا حق می انگارید به نوعی.

و بعد در این راستا قرار هست که دیگران را وارد این وادی بکنید.

حالا راهکاری که به شما قرآن و اسلام می دهد این هست که شما از طریق جهاد وارد این طریقت بشوید.

حالا شما می توانید با جنگیدن و از میان بردن دیگران و به نوعی با تصویرگری از قدرت خودتان و با استفاده از این اجبار و تحمیل، دیگران را همسوی خودتان بکنید.

این اولین مجوزی است که صادر می شود.

حالا این دشمنانی که در برابر شما هستند چون کافران و مشرکین و بی دینان و بی خدایان و چه حتی کسانی که اهل کتاب هستند و باید در نهایت به شما باور بیاورند و همسوی با شما بشوند به واسطه آن توصیه ابتدایی که شده به واسطه آن تصویری که در آن ابتدا قرار گرفته، اینها در برابر شما هیچ حق و حقوقی ندارند.

شما هر کاری می توانید با اینها بکنید.

اینها همه چیزشان برای شما هست و شما صاحبان اینها هستید.

حالا در کنار این شما یک تصویر دیگری هم دارید.

آن هم این هست که این جهاد و این جنگیدن کلا در طول تاریخ یک قاعده ایست که برد و باخت دارد.

در کنار این برد و باخت، مرگ و زندگی در آن جریان دارد.

یعنی شما مواجه می شوید با یک فرآیندی که حالا قرار است شما یا بکشید و یا کشته بشوید.

خب حالا در کنار این سعی کرده که قرآن در باب این کشته شدن هم نظریه ای داشته باشد و یک نوع نگاهی را به شما برای شما به وجود بیاورد.

یعنی شما وقتی با معقوله ای به اسم جنگ روبه رو میشید شاید یکی از بزرگترین ترس هایی که به نوعی عامل بازدارنده باشه از این اتفاق که جنگ صورت نگیره و مردم در پی این جهاد و جنگ نباشند همون کشته شدن هست و بعد شما مواجه میشید با یک فلسفه اسلامی که فلسفه وجودیت شهادت رو به وجود میاره و حالا داره به شما یک راهکاری میده در باب اینکه این جنگ به هر صورت برای شما پیروزی به بار میاره.

پس شما یه تصویری داشتید نسبت به جنگ که مدام داره شما رو ترویج میکنه و به نوعی داره شما رو پیش میبره برای جنگیدن.

یک باوری رو برای شما مشخص کرده که باور شما بر حق هست.

دیگران ناحق هستند.

شما باید این ها رو از بین ببرید.

باید با تحمیل و زور این ها رو هم باور خودتون بکنید.

حالا شما مدام دارید به این سمت و سو میرید راهکار و راه حلتون برای اینکه این نگاه رو گسترش بدید همین جنگ و جهاد هست و حالا اگر اتفاقی قرار باشه بیوفته و در این جدال بین مرگ و زندگی شما به مرگ برسید و دشمنتون زندگی رو داشته باشه.

باز هم یک فلسفه ی جدیدی برای شما تعریف میشه و در این فلسفه مدام داره به شما اذعان میشه که یک دنیای دیگری هست.

در ابتدای امر داره به شما میگه که این دنیا یک دنیای فانی هست که شما ازش باید گذر بکنید.

یعنی اون ریشه ی ابتدایی از اینجا شکل میگیره و شما مواجه میشید با اینکه این دنیا رو به هیچ بنگارید و به نوعی هر کاری در این دنیا بکنید برای رسیدن به اون دنیای آتی و در آینده.

خب این نکته ی اولیه ای هستش که به شما این تصویر رو میده.

پس در وهله ی اول شما رو سعی میکنه از این دنیا دور و دورتر بکنه و به یک دنیای دیگری نوید بده که حالا برای رسیدن به اون دنیا تلاش بکنید و اصولا زیست مسلمانان در این دنیا بر همین پایه هست دیگه.

بر این پایه هست که از این دنیا گذر بکنن تا به اون دنیای خداوندی در آخرت برسند و بهشت رو جایگاه خودشون بکنند.

این باعث میشه که مرگ برای شما به نوعی ساده تر بشه.

با مرگ به راحتی کنار بیاید.

یعنی بزرگترین عاملی که انسان ها.

باعث می شود که تا این حد از مرگ بترسند و این مرگ موضوع ترسناک و وحشتناکی در طول تاریخ برای انسان ها باشه همین پایان زیستن هست.

یعنی اصولا شما وقتی به فلسفه وجودی آخرت و معاد رجوع می کنید می بینید که انسان ها به دنبال جاودانگی بودند.

در طول تاریخ به دنبال جاودانگی بودند.

از راه های مختلف، از تناسخ به این جاودانگی خواستند که دست پیدا بکنند.

یعنی همواره انسان به دنبال این بوده که پایانی برای خودش متصور نشه و به دنبال راهکاری باشه تا بتونه این زندگی رو جاودانه بکنه، وارد این جهان بشه و در نهایت مثلا به یک نظری مثل تناسخ برسه که حالا این زندگی ادامه پیدا می کنه و شما در اجسام دیگر هم زندگی می کنید و یا فلسفه معاد هم به همین شکل اتفاق می افته که حالا شما قرار هست که بعد از این زیستن در یک جهان دیگری به صورت جاودانه زندگی بکنید و کم کم این معنی اینقدر ارزش پیدا می کنه کند که معنی زیستن در این جهان را از این ها می گیرد و شما مواجه می شوید با این فلسفه اسلامی که معنای زیستن در این دنیا را به نوعی رنگ می بازد و در برابرش زیستن در جهان آخرت معنا می شود.

و این بزرگترین کمک را می کند در این فلسفه جهاد و این معنایی به اسم شهادت شکل می گیرد که حالا قرار است اگر شما در جنگ شرکت کردید و به این فرمان به نوعی گوش سپردید و حالا وارد جنگ و جهاد شدید، در برابر دشمنان خودتان ایستادگی کردید و در این جنگ مغلوب شدید و شکست خوردید و یا کشته شدید، حالا یک جایگاه ابدی برای شما وجود دارد که خدا تمامی نعماتش را برای شما سرازیر می کند و شما وقتی با مفهوم شهادت رو به رو می شوید می بینید که باارزش ترین این مردگان قاعدتا شهدا هستند.

یعنی این ارزش دارد به کرات به شما ایده ای می دهد، برای جنگیدن انرژی می دهد، نیرویی می دهد میده برای جنگیدن، نیرویی میده برای مقابله با ترس از مرگ.

و این قوه محرکه ای است برای جنگ.

و این ایمان هست که در نهایت ساخته میشه برای جنگ های طاقت فرسایی که در طول تاریخ توسط مسلمونا اتفاق افتاده.

پس این فلسفه شهادت شاید بزرگترین قوه محرکه برای ادامه دار شدنه جهاد بوده.

فلسفه ای که داره به شما میگه یک جهان دیگری هست.

این جهان فانی است و روز به روز داره این جهان و زیستن در این جهان رو بی ارزش تر می کنه.

در برابرش یک جهان بزرگی رو تصور میکنه که همه نعمات در اون هست.

در بخشی که درباره بهشت و جهنم صحبت کردیم هم بهش اشاره کردم و کامل توضیح دادم.

اینکه تصویرگری میکنه از تمامی لذاتی که در این دنیا حتی توسط خدا منع شده و حالا شما دارید به یک جهانی نگاه میکنی که تمام این ممنوعیت هایی که در این دنیا داشتید رو در اختیارتون میذاره.

تمام محرومیت هایی که داشتید رو در اختیارتون میذاره.

شما مثلا در هوای گرم بیابان های عربستان زندگی می کردید، حالا قرار است که در یک هوای مطبوع زندگی کنید زیر سایه درختان و نهری که جاری است.

شما مشکل داشتید در خوردن و به نوعی پاسخگویی به این نیاز برای زیستن تان.

حالا قرار است که آنجا شیر و عسل بخورید.

شما در این دنیا به دنبال لذات جنسی بودید و نتوانستید به درستی مثلا در اختیار داشته باشید.

حالا آنجا قرار است که حوریان بیشمار و غلامان بی شماری در اختیار شما باشند تا شما از آنها استفاده بکنید و اصولا هر چیزی که در این جهان ممنوع بوده حتی مثلا به مبحث شراب هم می رسید.

شراب یکی از بخش هایی است که در قرآن به کرات در بابش صحبت شده و به نوعی این شراب خواری را ممنوع دانسته.

اما وقتی می رسیم به مسئله بهشت، حالا آنجا قرار است که شما یک شراب خوش طعم و خوشبو بخورید که حتی مستی اش را در این جهان هم نتوانستید که تجربه کنید.

یعنی منظور این است که پس برای شما یک تصویری از یک جهانی فراتر از این جهان می سازد که این جهان به مراتب از این دنیا بهتر است و شما مدام دارید این علاقه خودتان را نسبت به زیستن در این جهان از دست می دهید و حالا برای رسیدن به آن بزرگ ترین راهی که برای شما وجود دارد این است که در راه خدا شهید بشوید.

یعنی شما هر کاری که در این جهان کارهای نیکی که انجام بدهید، به جایگاهی که شهدا دارند که هیچ وقت نخواهید رسید.

شهدا کسانی هستند که در کنار خداوند روزی می خورند.

یعنی این در حدی است که دارد برای شما یک فلسفه ای را به وجود می آورد تا بیشتر و بیشتر از این دنیا کنده بشوید و برای رسیدن به آن دنیا تلاش بکنید.

راه رسیدن هم برایتان مشخص است و این فلسفه شهادت شکل می گیرد و قوه محرکه ای می شود برای جنگیدن در بین مسلمانان و این ارزش جهاد به مراتب بالا و بالاتر می رود.

با توجه به این تفاسیری که در بابش صحبت کردیم و توصیه های مدام به جهاد و این فلسفه ای که در دل قرآن و احادیث شکل گرفته در باب شهادت.

حالا می تونیم بریم و برسیم به سرگذشت محمد و اون بخشی که به عنوان تاریخ و سیره نبوی میشناسیم.

اینکه چگونه این ارزش محکم و محکم و قدرتمند تر شد.

ما در بخشی که در باب کار و اقتصاد بود به این اشاره کردیم.

حالا اینجا هم باید بهش اشاره بشه تا بیشتر بفهمیم که اصلا این جهاد چگونه این فلسفه جهاد شکل گرفت.

ما محمدی رو داشتیم که در مکه قدرتی نداشت.

کم کم به یک یارکشی شکل گرفت براش و توانست یک عده ای رو با خودش همراه بکنه.

در نهایت با فشارهایی که قریشیان بهش آوردند مجبور به هجرت شد و رفت در مدینه حکومتی تشکیل داد.

کم کم اونجا قدرتمند تر شد و بعد برای اینکه بخواد در باب مسائل اقتصادی و برای این که به نوعی به ثروتی دست پیدا بکنه یک راهکار داشت.

راهکارش هم غزوه بود.

این غزوه شروع کننده این جهاد ها هست.

اینکه حالا محمد راهکاری که خدا و اسلام در مجموعه.

وقتی محمد میگوییم منظور کلیت این دین اسلام هست منظور قرآن هست.

منظور این نگرش اسلامی هست.

حالا به یک راهکاری میرسه برای اینکه بتونه یک سرپوشی بذاره به نوعی مهار بکنه این نیاز اقتصادی و این زیست اجتماعی رو و راهکار اون غزوه هست.

یعنی اینکه شما میتونید راهزنی بکنید، میتونید کاروان های تجاری رو در برابرش بایستید، اینها رو قلع و قمع بکنید، اموالشون رو برای خود بکنید، انسان هایی که اونجا هستند رو به عنوان برده و کنیز بیارید و در مملکت خودتون بفروشید و این یک راهی برای شما باز میذاره.

با توجه به اون فلسفه ای که از ابتدا هم برای شما بیان شده که شما وارد این وادی بشید یعنی ما گفتیم که در قرآن نگاه یک نسبت به دشمنان شده مشخص است اینکه شما یک دشمنانی دارید باید این دشمنان رو در نقطه اول همرنگ و به نوعی یا اسیر خودتون بکنید یا قرار هست این ها همتای شما بشوند و شما باور بیاورند و شما این باور را به نوعی به آن ها تحمیل بکنید و جبرا آن ها را همراه خودتان بکنید و یا اینکه قرار است این ها را از بین ببرید.

قرار است این ها را تبدیل به برده ی خودتان بکنید.

این نگاه ابتدایی است که قرآن مدام دارد برای شما بازنشر می دهد و این نگاه اسلامی را می سازد و حالا می گوید در برابر شما این ها هیچ ارزشی ندارند.

این ها موجودات بی ارزشی هستند که شما باید این ها را از بین ببرید.

شما این ها را باید همسوی خودتان بکنید و حالا داره بهتون راهکار میده که این ها اموالشون برای شما هست، همسرانشون برای شما هست، فرزندانشون برای شما هست و این ها اصولا هیچ حق و حقوقی ندارند.

با توجه به این تفاسیر وقتی می رسه به مسائل اقتصادی خب حالا یک قومیتی هست که در برابر شما هست و شما میتونید به راحتی این ها را تاراج بکنید و ازشون غنیمت بگیرید و همه چیز را برای خود بکنید.

و ما مواجه میشیم با این به نوعی غزوه هایی که شکل میگیره توسط محمد و ریشه های این نگاه جهادی هم از همین جا شکل میگیره.

مواجه میشیم با محمدی که به همراهه اون اصحابی که داره مدام در حال غزوه هست.

یعنی شما به تاریخ اسلام اگر مراجعه کنید تاریخ هایی که در باب این غزوه ها و حتی کتاب هایی هست که صرفا در باب غذا ها و جهاد های محمد نوشته شده، یه کتاب مشخصی هست الان اسمش از خاطرم رفته.

کتابش که خیلی هم نزدیک هست به تاریخ زیسته محمد و کاملا در باب فکر میکنم.

خاطرم رفته که اسمش دقیقا چی بود اما با یه سرچ کوتاهی میشه بهش رسید.

اما در اون کتاب به عنوان مثال و یا در کتاب های دیگه در همون تاریخ طبری در نمیدونم ابن خلدون در بقیه کتاب هایی که وجود داره در باب تاریخ اسلام چه گذشتگان و چه حتی نزدیک تر مواجه میشید با این غزوه های بی شماری که محمد در طول زیستن خودش انجام داد.

اصلا یک نوع روشی شد که ما صحبت کردیم.

در بخشی که در باب اقتصاد و کار صحبت کردیم، گفتیم که راه حل اقتصادی محمد در باره مسلمانان و در باب زیست اجتماعی مسلمانان همین غزوه ها بود.

حالا یک راهزنی می کردند.

توی راه ها توی بیابان ها قرار میگرفتند.

کاروان هایی که مجبور بودند از اونجا رد بشوند رو تاراج می کردند.

اینها رو قلع و قمع می کردند، می کشتند، اموالشان را می گرفتند، زنان و کودکان را به عنوان برده و کنیز می فروختند و همه چیز را از آن خود می کردند.

و این فلسفه جهادی از همین جا شکل گرفت و ریشه دار به پیش رفت و راه پیشرفت اقتصادی و فرهنگی شد.

یعنی این نوع نگرش جهادی باعث شد که مثلا در زمینه اقتصادی رونقی پیدا بکند.

با توجه به آن تقسیم کردنی که دربارش صحبت کردیم، یک اموالی به محمد برسد، یک اموالی به جنگجویان برسد و یک مالی هم بین مسلمانان به عنوان بیت المال تقسیم بشود.

خب این یک رونق اقتصادی را به اینها داد یعنی این جهاد براشون در وهله اول این سود آوری رو داشت.

در کنار این یک قدرت فرهنگی به اونها داد.

اونها فرهنگ غالبی شدن که با این وحشی خویی میتونستن به راحتی بر دیگران غلبه کنن.

فرهنگی که ما داریم دربارش صحبت میکنیم در اون برهه از تاریخ به خصوص همین فرهنگ بود.

یعنی شما فرهنگ غالبی میشدید که قدرت رو در اختیار داشتید؟

هرچند که امروز هم قاعده بر همین مبنا هست اما با یک تغییراتی.

شاید امروز مثلا در زمینه فرهنگی شما در جای جای دنیا ببینید که عوامل دیگری هم در کنار جنگ قدرتمند هست.

اما اصولا از ابتدای تاریخ شما مواجه شدید.

برای غلبه فرهنگی نیاز به جنگیدن داشتید.

هر موقع که شما غالب میشدید میتونستید فرهنگ خودتون رو هم غالب کنید.

از نظر سیاسی خب قدرت میگرفت.

اسم محمد آوازه اون بیشتر و بیشتر به پیش میرفت و باعث میشد که حالا اون مشرکین و اون کافرها نسبت به این اسم تازه ظهور کرده به نوعی سر تعظیم فرود بیارن.

اقوام مختلفی باهاش هم پیمان بشن همراه بشن و اون قشری هم که در برابرشون بود سعی کنن از خودشون دفاع کنن و در این دفاع ها شکست بخورن و در نهایت به جنگ و جهاد هم برسن.

و ما اصولا می رسیم به اینکه این ریشه های غزوه در نهایت به یک پیشرفتی میرسه و ما رو به اون جهاد میرسونه که حالا شما مواجه میشید با این فلسفه فکری که در نهایت با این غزوه ها راه رو برای خودش هموار میکنه تا به جهاد برسه و جهاد های مختلف اسلامی شکل میگیره.

جهاد هایی که در همون ابتدا هم اتفاق افتاد.

حالا کم کم محمد به این میرسه که باید این اموال و این قدرت خودش رو بر دیگران هم ثابت کنه.

جنگ ها شروع میشه.

جنگ هایی که با اقوام یهودی که در همون مدینه و یا در نزدیکی های مدینه حضور داشتند این جنگ ها اتفاق بود.

جنگ هایی که با مشرکین اتفاق می افته با کافران به نوعی مکه اتفاق می افته.

اونها برای دفاع از اینکه غزوه هایی که در برابرشان اتفاق افتاد و مالشان را از بین بردند و ازشون به نوعی برده گرفتند اسیر گرفتن و این اتفاقاتی که افتاد باعث شد که اونها هم به جنگ میان مسلمونها به اونها حمله بکنند و این جنگ های بیشمار اسلام در همان صدر اسلام در دوران زیست محمد اتفاق می افتد.

شما مواجه میشید با این فلسفه فکری که شما را بارور کرده برای این کار و در این کار هم شما هر روز پیشرفت می کنید و قدرتمند تر میشید.

حالا به جاهای مختلف جهان حمله می کنید، نقاط مختلف رو شکست میدید، با دشمنان خودتون به نوعی گلاویز میشید و در این جنگ ها هم گاها پیروز میشید.

یعنی جنگ های بیشماری که در اون صدر اسلام اتفاق افتاد بین محمد و قبایل مثلا یهودی و یا بین محمد و قریشیان.

خب از همین دست بود دیگه.

یعنی با این فلسفه فکری شروع کردند بارور شدند، فهمیدند تمام موضوعات رقم خورد و بعد آنها را به یک همچین حدی رساند.

حالا اینها با ایمان بودند یعنی داشتند با ایمان می‌جنگیدند برای یک باور مشخصی که مدام داره بهشون تکرار میشه، خودشون رو به نوعی سپاه خدا بر زمین می‌دانستند.

می‌خواستند حرفهای خدا رو به نوعی پیش ببرند.

اینها داشتند مدام از این نوع تفکر سیراب می‌شدند.

تغذیه می‌شدند از این تفکری که بهشون داده می‌شد.

در کنار اون در باب مرگ هم صحبت کردیم.

در باب شکست هم صحبت کردیم.

اصولا جنگی بود که شکستی درش معنایی نداشت.

شما دارید در باب جنگی صحبت می‌کنید که شاید برخی به خاطر غنائم بروند و بجنگند اما خب اگر شکستی در کار باشه، غنایمی به دست نیاد این جنگ از بین میره دیگه.

یعنی شما در نظر بگیرید یک کشوری باشه که حالا باوری شبیه به اسلام نداشته باشه برای به دست آوردن غنائم.

یعنی همون کاری که محمد و مسلمانان در غزوه ها انجام دادند وارد جنگ بشه.

به محض اینکه یک شکست یا دو شکست را متقبل شود و از این راه خودش عقب نشینی می کند.

اما شما دارید در باب یک نگرشی صحبت می کنید که شکست در آن معنایی ندارد.

ایمان مستحکمی دارد که شما دارید در راه خدا شمشیر می زنید.

حالا حتی اگر در جنگ کشته شوید شما جایگاهی بزرگ دارید.

کسانی که شما می کشید مستقیما به جهنم می روند و شما اگر کشته بشوید به بهشت می روید.

و این فلسفه فکری تا این حد قدرت داده به جهاد و جنگیدن در بین مسلمان ها و ریشه دار به پیش رفته و ما مواجه می شویم با این جنگ های بی شماری که در اسلام اتفاق می افتد و اصولا این تفکر مسموم و بیماری که در اسلام وجود دارد برای نابودی همه.

حالا ما یک اشارتی در ابتدای امر به این موضوع کردیم اما بهتره که اینجا یه مقداری بیشتر هم دربارش صحبت بکنیم.

یک تفکری شبیه به تفکری که به عنوان مثال هیتلر داشت.

یعنی این تفکر اسلامی و تفکری که هیتلر داشته برابر و همسو با هم هستند.

اما متفاوت از هم هستند.

به دلیل اینکه هیتلر نتوانسته قدرت بگیره و نتونسته این راه رو ادامه بده و به نوعی پرونده اش در همان سال های ابتدایی بسته شده.

کارهایی که در این دوران کرده بیشتر به گوش دیگران رسیده و باعث شده که این نفرت عمومی نسبت به هیتلر به عنوان مثال وجود داشته باشد.

اما فلسفه فکری همتا و همسو هست.

یعنی شما بیایید المان های مختلف اسلامی و المان های نازیسم رو با هم مقایسه بکنید ببینید چه تفاوتی در هم وجود داره.

حالا اون داره مستقیما در باب یک نژاد صحبت میکنه.

من در باب این موضوع چندین بار صحبت کردم.

اینکه شما اگر به یک اصلی اعتقاد داشته باشید نمی تونید المان هایی که اون اصل رو به وجود اورده رو مورد سوال قرار بدید.

یعنی شما به یک اصل اعتقاد دارید.

به برتری خودتون اعتقاد دارید.

شما نمیتونید به دنبال این باشید که من به برتری باور دارم ولی مثلا فلان باوری که چمیدونم گاو رو برتر از انسان می‌داند.

من او را.

بنظرم خیلی اعتقاد احمقانه ایه.

ولی مثلا منی که خودم رو از دیگران باارزش‌تر می‌دونم، من اعتقادم خیلی زیبا و درست هست.

یا شما باید به این ارزش ابتدایی اعتقاد داشته باشی یا نداشته باشید.

وقتی اعتقاد دارید المان ها میتونن تغییر کنند، موضوعات میتونن تغییر کنن.

میتونه هر کسی به یک موضوعی رو برای خودش اصل و بنیان قرار بده.

و وقتی هم به این همسویی نگرش مثلا نازیسم و اسلام میرسیم هم موضوع این هستش که در اون بنیان اصلی همتا و همسو هستن.

شاید موضوعاتشان متفاوت باشه ولی اون نگاه کلی همتا و همسو هست.

یعنی شما مواجه میشید با یک نگرشی که خودش رو برحق میدونه.

دیگران رو ناحق.

این همتا و همسو هست دیگه.

یعنی بین نازیسم و اسلام.

حالا یک مثالی زدیم نازیسم و اسلام رو با هم مقایسه کردیم.

اما مثال های بیشمار دیگری هم وجود داره.

شما وقتی در این اصل اینها با هم همسو و همراه هستند.

حالا موضوعاتشان می‌تواند متفاوت باشد یعنی هر دو اعتقاد دارند که خودشان حق بر زمین هستند و دیگران ناحق هستند.

اعتقاد دارند که خودشان نسبت به دیگران برتر هستند.

حالا این برتری می‌تواند یک زمانی شبیه به نازیسم باشد.

اعتقاد داشته باشد که یک نژاد آریایی که حالا یک تعریف هایی برای خودش دارد، آن نژاد برتر باشد یا اینکه می‌تواند اعتقاد داشته باشد که من به عنوان یک مسلمان باورمند به این عقیده که نژاد در آن نقشی ندارد، می‌تواند هر نژادی وارد این اعتقاد بشود.

اما کسی که باورمند به این چهارچوب هست از دیگران برتر هست.

یعنی نگاهی که مدام در اسلام تکرار می‌شود به صورت تکرار شونده دارد به شما می‌گوید که من به عنوان مسلمان از دیگران برترم و دیگران کهتر از من هستند.

من حق بر زمینم، دیگران کهتر از من هستند.

این اصلی است که باورمند به آن هستند.

حالا هر برهه از تاریخ توسط هر فردی، توسط هر گروهی و توسط هر نگاهی و توسط هر فلسفه‌ای می‌تواند تغییر پیدا کند، اما اصل همتا و یک سویه است.

یک زمانی مسیحیان می‌توانند این باور را داشته باشند.

یک زمانی مثلا بودیسم حتی می‌توانند بیان این اعتقاد را داشته باشند.

یعنی کسانی که به این چارچوب ابتدایی باور دارند می‌توانند به راحتی وارد این اتفاق بشوند.

اما کسی که این وادی را قبول نداشته باشد و به برتری اعتقاد نداشته باشد، نمی‌تواند وارد شود.

یا مثلا در زمینه صاحب شدن، صاحب خوانده شدن، اینکه شما اعتقاد داشته باشید به اینکه می‌توانید دیگران را تصاحب کنید، می‌توانید اموال دیگران، جان دیگران و هر چیزی را تصاحب کنید.

شما اگر به این اصل اعتقاد داشته باشید هر دفعه می‌تواند این تغییر پیدا کند.

یک موقعی انسان‌ها اعتقاد داشته باشند که ما می‌توانیم جان حیوانات را تصاحب کنیم.

یک زمانی می‌توانند مسلمان‌ها اعتقاد داشته باشند که می‌توانیم مال کفار و جان کفار را تصاحب کنیم و موضوعاتی از این دست یعنی این تصاحب و این اعتقاد به صاحب خوانده شدن می‌تواند به سادگی برای ما این موضوعات را به وجود بیاورد و مثلا این همین فکر و همین فکر ریشه‌دار بین نازیسم و اسلام هم باز برابر و همسو است.

حالا این نگاهی که قرار است دیگران را نابود کند و دیگران را در این راه از بین ببرد.

این‌ها همان نگاهی است که در بین این دو طیف به عنوان مثال همسو و همراه است.

نگاهی که هیتلر نسبت به دنیا داشت چگونه بود؟

قرار بود که یک نژاد برتری وجود داشته باشد.

تفاوت در این نگاه ابتدایی است.

اینکه حالا آن‌ها این برتری خودشان را از نژادشان می‌گرفتند.

این‌ها از باور خودشان می‌گیرد.

تفاوتی که در این موضوع وجود ندارد که شما می‌توانید هر چیزی را نماد و نشانه برتری خودتان بدانید.

یک روز می‌توانید باور و اعتقادتون را نشان برتری بدهید.

یک روز می‌توانید نژاد خودتان را باعث برتری بدانید.

یک روز می‌توانید جنسیت خودتان را باعث برتری بدانید.

و هر موضوعی از این دست.

اما موضوع این هستش که شما در اون نقطه ابتدایی همسو هستید و این چهارچوب را بهش باور دارید.

حالا یک باوری را داریم که خودش را برتر از دیگران می داند و در قبال دیگران قرار است که چه کاری انجام بدهد.

قرار است که دیگران را تصاحب کند، زیستن شان را تصاحب کند، نوع نگاهشان را تصاحب کند.

همان کاری که هیتلر می خواسته انجام بده.

یعنی شما می بینید که او خودش را به عنوان یک نژاد برتر قلمداد می کند و دیگر نژادها را یا باید از بین ببرد و یا بردگان او باشند.

همان اتفاقی که در اسلام افتاد.

یعنی با هیچ تفاوت.

یعنی شما می بینید که حالا یک دار و دسته ای هستند که به اسلام اعتقاد دارند و مسلمان هستند.

حالا اینها می خواهند بیایند و جهان را از آن خود بکنند.

دیگر باورها یعنی در کنار نژاد.

حالا اینجا رنگ می‌بازد و باور تعیین کننده هست.

دیگر باورها یا باید برده آنها باشند و یا کشته بشوند.

همان کاری که در جنگ ها اتفاق می افتد.

اینها حمله می کنند، یک کشوری را می گیرند.

یا این ها قبول می کنند و برده ی این ها می شوند باج و خراج می دهند و این روش را قبول می کنند.

این آیین را قبول می کنند یا به عنوان برده در میادین شهر ها فروخته می شوند، خرید و فروش می شوند و یا اینکه از زیر تیغ می گذرند و در جنگ همه به کام مرگ می روند.

یعنی شما مواجه می شوید با تاریخ اسلام.

محمد یک نگاهی را پایه ریزی کرد.

جهاد را پایه ریزی کرد.

ما درباره اش تا الان به کرات صحبت کردیم و ریشه ها را درباره اش صحبت کردیم.

موضوعات را درباره اش صحبت کردیم.

حالا در طول زیستن خودش موفق شد که به عنوان مثال غزوه های بیشماری داشته باشد، جنگ هایی را هم داشته باشد اما عمرش کفاف نداد.

این قدرت از بین رفت و بالاخره مرد بعد از مرگش راهش را ادامه دادند.

ابوبکر ادامه داد خب ابوبکر هم در دورانی که به قدرت رسید نتوانست که آن جهاد دنباله دار را پیش ببرد.

یعنی آن هدف را نتوانست به جایی برساند به واسطه اینکه حالا یک عده ای از این اعراب طغیان کردند و به نوعی به نوعی به عنوان مرتدین هم شناخته می شدند که حاضر نبودند مالیات بدهند.

همان زکاتی که در اسلام مشخص است.

خوب ابوبکر در طول عمرش در طول حیاتش که قدرت داشت نتوانست که کشورگشایی بکند و این جنگ و جهاد را به پیش ببرد و فقط و فقط توانست که اینها را قلع و قمع بکند و اینها را بکشد و از بین ببرد.

باز هم همان فلسفه جهادی بود یعنی همان نگاه بود.

کسی که اوامر ما را انجام نمی دهد محکوم به مرگ است.

یعنی آن کارهایی که ابوبکر هم در دوران زیستن خودش کرد، همین داستانی بود که از همین جهاد و این تفکر خشونت آمیز اسلامی نشأت گرفته بود اما نتوانست کشورگشایی بکند.

اما بعد از آن می بینید که عمر به سادگی این کار را انجام می دهد و حمله می کند و کشورهای دیگر را می گیرد.

حالا وقتی وارد این تاریخ می شوید می بینید که چه نوع نگرشی دارند.

یعنی این همسویی ای که ما در باب نازیسم و اسلام صحبت کردیم به همین شکل است.

شما حمله می کنید یک کشوری که از شما ضعیف تر هست قدرت نظامی کمتری داره.

شما تبدیل به یک قدرت نظامی شدی و یا اینکه اصلا قدرت نظامی همتایی هم داره میان این کشور و این شهر و این دیار و این قومیت رو محاصره می کنید و یک روش خاص دارید.

به این ها سه راه حل میدید.

حالا شما یا میتونید جزیه بدید و به نوعی این بردگی و اسارت و این یوغ رو قبول کنید و به نوعی مستعمره ما باشید.

یعنی همون کاری که استعمار در طول این تاریخ مدرن ما هم انجام داد و یا حتی هنوز هم انجام میده.

یعنی شما میاید یک راه حل میدید شما میتونید مستعمره ما باشید یا باج و خراج رو ما تعیین میکنیم.

سالانه شما به ما میدید یعنی شما زنده اید برای ما.

حالا میتونید اعتقادات خودتون رو هم داشته باشید و ما سعی میکنیم از طریق فرهنگ کم کم شما رو از بین ببریم و همسوی خودمون بکنیم.

با توجه به رفتارهایی که میتونیم از خودمون نشون بدیم یعنی میتونیم این نوع نگاه مثلا نژادپرستانه رو پیش ببریم، میتونیم شما رو بی ارزش تر بکنیم؟

میتونیم مدام با این بزرگنمایی اینقدر شما را در یک وادی قرار بدیم، اینقدر شما در تحقیر قرار بگیری که در نهایت همسو و همداستان با ما بشید.

میتونیم اینقدر به شما سخت بگیریم که در نهایت شما راهی نداشته باشید به جز این موضوع.

این یک راه حلی است که به شما راه حل دومی که به شما میده این هستش که شما میتونید هم باور ما بشید.

میتونید به باوری که ما داریم ایمان بیارید و همراه و همداستان با ما بشید.

این تحمیل رو قبول کنید و جبرا وارد این وادی بشید.

شاید نقطه تمایزی که بین مثلا یک باوری شبیه به نازیسم و اسلام هست در همین نقطه است چرا که اینها یک تفاوتی در این نگاه ابتدای خودشون دارند.

اینها خودشون رو نژاد برتر میدونند.

اما نگاه اسلامی باور خودش رو برتر میاره.

خب این باور برتر این قابل انتقال هست دیگه.

یعنی کسانی که به این باور پیدا بکنند میتونند که همرنگ و همسوی اونها بشن.

اما نازیسم اعتقاد داره که من نژاد برتر دارم.

یعنی همون نگاهی که مثلا در دل یهودیان هم هست که یهودیان هم باوری هستند که یک باور نژادی است.

در دنیا دیگه راه رو باز نمیزاره که کسی بخواد وارد این نگاه دینی بشه.

پس این نقطه تمایز فقط در همین جا هست.

یعنی در یک نقطه ای که حالا به شما اجازه میده که به خاطر اینکه این باور رو قبول کنید همتا و همسوی من بشید.

اما در اون ابتدای امر در اون نقطه ابتدایی که ما قرار دادیم همسو و هم باور هستند.

یعنی دیگران هیچ هستند، بی ارزش هستند.

چون اینها نژاد خودشون رو برتر میدانند و این نژاد قابل انتقال نیست.

نمی تونند کسی رو قبول بکنند در دل خودشون.

اما این مسلمونها چون باور خودشون رو معیار قرار دادند می تونند این باور رو منتقل بکنند و دیگران رو به تحمیل وارد خودشون بکنند و در این جنگ ها شما مواجه میشید با یک راه حلی که شما میتونید دین ما رو قبول کنید و وارد این وادی بشید و راه حل سوم هم این هستش که بجنگید و کشته بشید و از زیر تیغ گذرانده بشید، مال و اموالتون هم تصاحب بشه، غارت بشه و تاراج بشه. شود.

همسرانتان و فرزندانتان هم به اختیار ما در میان و در میادین شهر به عنوان برده و کنیز بفروشیم و این رویکردی است که شما مواجه می شوید.

در طول تاریخ اسلام در برابر دیگران و این کشورگشایی ها و این غارتگری ها اتفاق می افتد و ادامه پیدا می‌کند.

برگرفته از همان تفکر برای نابودی همه، همرنگ ساختن همه، حق پنداشتن خود و این نگاه بیمارگونه که از همان ریشه های ابتدایی قرآنی که درباره اش صحبت کردیم و سیرت نبوی و احادیثی که صحبت کردیم و آن ابتدای امری که از غزوه ها شکل گرفت و این غزوه ها کم کم بزرگ شد، باعث ساختار این نوع نگرش اسلامی شد و راه پیدا کرد و ادامه پیدا کرد.

حالا شاید کسانی باشند که بلافاصله وقتی در باب این صحبت ها داریم حرف می زنیم و گفت و گو می‌کنیم، در باب اینکه این نگرش اسلامی بر پایه های جهاد است و بعد هم در طول تاریخ ثابت شد دیگر یعنی در دوران عمر و این کشورگشایی هایی که در دوران عمر اتفاق افتاد و کشور های بیشماری زیر تیغ اسلام قرار گرفتند، خب ما مواجه شدیم و بعد از اون شما در طول تاریخ مواجه میشید با جنگ های بیشماری که مسلمان ها انجام دادند چه در دوران عثمان، چه در دوران علی، چه بعد از اون در دوران امویان.

عباسیان حالا تعدادشون کمتر و بیشتر بوده تو هر دورانی.

اما بدتر از اون مثلا مواجه میشید با یک نگرشی مثل مغول ها.

چرا اینقدر ساده مغول ها حاضر شدند که اسلام بیارند و با اسلام همسویی داشته باشند؟

به واسطه اینکه تفکر این دو نگاه همسو و همراستا با هم هست، همسو با هم هست.

یعنی همون کاری که چنگیزخان مغول میخواست انجام بده رو هم محمد و طیف فکری محمد و این اسلام انجام داده.

یعنی همون چیزی که ما در باب نازیسم هم صحبت کردیم و گفتیم که اینها همداستان و همسو با هم هستند.

حالا ما با یک چنگیزخان مغولی رو به رو میشیم که هدفش کشورگشایی است.

هدفش جنگ و جهاد است.

هدفش تسخیر دیگران و غارت دیگران است.

به دست آوردن اموال هست.

به وجود آوردن یک امپراطوری بر پایه خون و خشم و نفرت است.

شما وقتی با این آدم رو به رو می شوید و اصولا با این طیف فکری، مغول ها به سادگی حاضرند که این اسلام را قبول کنند چرا که همان باورهای آنها را نظام مند تر، متشکل تر به عرصه ظهور گذاشته و به سادگی می بینیم که این نوع نگرش ادامه پیدا می کند.

یا مثلا مواجه می شویم با دورانی که عثمانیان قدرت داشتند.

خب همان نگرش اسلامی ادامه پیدا می کند و شروع می کند به حمله کردن به کشور های مختلف و این جهاد را به پیش می برند و این جهاد بخش اصلی از این نگاه عثمانی ها می شود و حتی همین امروز هم این اسلامی ها به این دورانی که عثمانیان داشتند به شدت می نازند، اینکه این وحشی گری و این خوی وحشی گری را ادامه دادند و در پی غارت دیگران بودند، در پی کشورگشایی بودند.

در پی این جنگ و جنون و دیوانگی بودن به آن افتخار می کنند چرا که برگرفته از نگاه جهادی هستش که مدام داره در اسلام تکرار می شود.

شما در طول تاریخ مواجه می‌شوید با این نگاه بیمارگونه.

اگر امروز در جهان می بینید که این اتفاق کمتر می افتد به واسطه این است که این عقاید تلطیف داده شده به نوعی کم رنگ تر شده یا تغییری در خودشان به وجود آورده اند.

نه به واسطه این است که قدرت لازم را برای این کار ندارد.

یعنی امروز اگر کشورها وجود داشتند که قدرت لازم را داشتند، یعنی قدرتی که مثلا الان ابرقدرت های دنیا در اختیار دارند، از نظر نظامی اگر در اختیار یکی از این کشورهای مسلمان بود، الان همه کشورهای جهان را به زیر استثمار خودشان قرار داده بودند و با همان طیف فکری، با همان نگاهی که اسلام مدام درباره‌اش صحبت کرده و گفتیم که مثلا شما سه راه دارید یا ایمان بیاورید یا جزیه بدهید و یا کشته بشوید، با همان رویه راه را پیش می‌گرفتند و مطمئن باشید که امروز جهان در این خفقان وجود داشت و یا شما مواجه بشوید.

همین امروز هم با این تفکری که حالا درسته قدرت کمتری از نظر نظامی داره ولی هر جایی که موفق به قدرت گیری بشه اتفاق می افته.

یعنی شما مواجه میشی با گروه های تکفیری که با همین جنگ و جهاد میخوان همه چیز رو به پیش ببرن.

حاضرن همه جهان رو از بین ببرن.

در راه اینکه این اعتقاد مستحکم اونها همواره بر این هست که دیگران نا حق هستند و حق بر زمین فقط و فقط اینها هستند.

حتی مواجه می شید با جنگ های بیشماری که بین شیعه و سنی اتفاق می افته.

اینها خودشون رو حق میدونن، دیگری رو نا حق میدونن و شروع میکنن به جنگ های بیشمار.

امروز خاورمیانه اینگونه در آتش جنگ فرو رفته به واسطه این اعتقادات اسلامی که همه چیز رو مبنا رو بر پایه جهاد گذاشته.

با توجه به این تفاسیری که در بابش صحبت کردم پس شما میتونید امروز ببینید که تا چه اندازه کشور های اسلامی درگیر این جنون هستن چرا که ریشه اصلی فکریشون از همین نوع نگاه به جهاد، از این بزرگداشت جهاد، از این پرستش، جنگ و خونریزی نشئت گرفته.

جنگ و جهاد موضوع خیلی مهمی هستش.

یعنی شما مواجه میشید با این جنگ و جهادی که چگونه ریشه دار در حال بازتولید خودش هست.

هر جایی از تاریخ وقتی رجوع می کنید یعنی زندگی محمد رو در نظر می گیرید.

غزوه ها رو در نظر می گیرید، جنگ هایی رو که تونسته انجام بده رو در نظر میگیریم.

بعد از اون ابوبکر که سر قدرت میاد رو نگاه می کنید.

اگر کسانی در برابرش اعتراضی داشتند، اگر قرار بوده که به این دین باور نداشته باشند، اگر قرار بوده زکات و مالیات خودشون رو ندهند بلافاصله همون جنگ و جهاد در پی نابودی اتفاق می افته.

اگر عمر قدرتی داشته و یک سامانی در اون دوران ممالک اسلامی داشته، بلافاصله شروع می کنه به کشورگشایی و از بین بردن تمام اون زیست در صلح جهان و شروع می کنه به جنگ آفرینی که باعث از بین رفتن فرهنگ های بیشمار میشه.

تمدن های بیشمار میشه و این جنگ و خونریزی رو به پیش می بره و باز هم ادامه میده دهد.

هر جایی که هر کدوم از این خلفا از عثمان و علی در نظر بگیرید تا بعد از اون قدرتی که به دست امویان و عباسیان می افته، هر جایی که نیرویی داشتند، توانی داشتند و قدرتی داشتند.

به نوعی یک سکونی در کشور خودشون وجود داشته، یک تعادلی در کشور خودشون وجود داشته، بلافاصله برمی گشتند به همون فرهنگ ها و همون ریشه های جهادی برای کشورگشایی، برای از بین بردن.

بعد از اون مغولها بلافاصله با این نگرش همسو و همداستان میشن برای اینکه بتونن این نگرش خودشون رو پیش ببرن.

یعنی اونها با همین طرز فکری وارد دنیا شدند برای اینکه کشورگشایی بکنند.

با همین نگاه به جهاد راه رو پیش بردند و بلافاصله همداستانی و همسویی خودشون رو با اسلام هم میبینن که حالا این اسلام بستر مناسبی است برای پیش بردن این اهداف بیمارگونه.

مواجه بشید با هر نگرشی که بعد از اون هم اتفاق افتاده.

چه در دورانی که به عنوان مثال صفویان قدرت رو در ایران به دست داشتند، چه در دورانی که عثمانیان در ترکیه امروزی قدرت را به دست داشتند، باز هم این ریشه های جهادی ادامه پیدا می کند و با نوعی تغذیه ای که از این افکار اسلامی، از قرآن و احادیث و سیرت نبوی می شود، حمله می کنند و جهان را به خاک و خون می کشانند و امروز هم اگر قدرتی در اختیار این کشور های مسلمان نیست، باز هم شما مواجه می شوید با این جنگ افروزی هایی که حالا به همان اندازه قدرت خودشان اتفاق می افتد.

جنگ های داخلی بی شمار گروه های افراطی تکفیری، جنگ های بی شماری که بین خود مذاهب و مسلمانان اتفاق می افتد، حتی اگر قدرت تا جایی نباشد که نتوانند کاری بکنند، مواجه می شوید.

با اینکه در کشور های اروپایی شروع می کنند به بمبگذاری به عنوان مثال انتحاری زدن و رفتارهایی از این دست.

چرا که قرار است این اعتقاد را مدام به شما تکرار کند که شما حق بر زمین هستید، دیگران ناحق هستند، شما باید این ها را بکشید، از بین ببرید، تصاحب بکنید، برده ی خودتان داشته باشید و حالا اگر حتی قدرتی هم وجود نداره.

مواجه میشید با این که حالا کسی انتحاری میزنه یا کسی با چاقو میفته به جون یک نفری و در خیابان زن ها رو.

مثلا در همین چند وقت گذشته هم یه خبری رو دیده بودم که توی آلمان مثلا یک زنی رو با تیر کمون کشته بودند و با چاقو کشته بودن.

این رفتارهای وحشیانه ای از این دست.

چرا که دیگران رو نا حق میدونه و این فلسفه فکری و این بزرگداشت جهاد مدام داره براشون تکرار میشه.

شما مواجه بشید با این نگرش هایی که مدام در حال تکرار است و همه و همه ریشه های اسلامی داره و اگر کسانی در جهان باشند و بخواهند موضوع رو اینگونه قلمداد بکنند که به عنوان مثال در دوران محمد این اتفاقات کمتر افتاده، اینها به واسطه این نیست که محمد در دوران خودش در پی صلح بوده، در پی آشتی بوده.