اقتصادِ جان‌خوار

اقتصادِ جان‌خوار، نظامی از انباشتِ سرمایه و توزیعِ منابع است که به طورِ بنیادین بر پایه‌یِ رنج، خون و غارتِ توانِ حیاتِ جانداران استوار گشته است. در این الگویِ معیشتی، «سود» تنها از طریقِ بهره‌کشیِ سیستماتیک از طبیعت و جانداران حاصل می‌شود و ارزشِ هر موجود تنها بر اساسِ میزانِ مشارکتش در تولیدِ ثروت برایِ پارادایمِ سلطه سنجیده می‌شود. اقتصادِ جان‌خوار، با نفیِ کرامتِ مطلقِ جان، هستی را به یک بازارِ بزرگِ مکاره تقلیل داده که در آن حتی حیات و آزادی نیز قابلِ خرید و فروش هستند. این نظام با تکیه بر سلسله‌مراتبِ خون، نابرابری‌هایِ فاحش را ایجاد کرده و با تحمیلِ تکدی‌گریِ تحمیل‌شده، فرودستان را در وضعیتی از وابستگیِ مطلق نگاه می‌دارد. در این ساحت، فناوری نه برایِ رهایی، بلکه به عنوانِ ابزاری برایِ افزایشِ بهره‌وری از طریقِ آزارِ بیشتر به کار می‌رود. اقتصادِ جان‌خوار مسببِ اصلیِ ایجادِ زمینِ سوخته است؛ چرا که منطقِ آن بر مصرفِ بی‌محابا و تخریبِ بنیادهایِ زیستی برایِ منافعِ کوتاه‌مدتِ طبقاتِ حاکم بنا شده است. این اقتصاد با ایجادِ بردگیِ نوین، زمان و روحِ جانداران را مصادره کرده و آنان را در چرخه‌یِ پایان‌ناپذیرِ رنج محصور می‌سازد. از منظرِ اخلاقی، این نظام تبلورِ عینیِ خشونتِ ساختاری است که گرسنگی و بیماری را به عنوانِ ابزارهایِ کنترل به کار می‌گیرد. برایِ گذار از این وضعیت، استقرارِ اقتصادِ جان‌مدار الزامی است؛ نظامی که در آن گردشِ ثروت بر مدارِ تامینِ نیازهایِ وجودیِ تمامِ زیستمندان و پاسداشتِ جانِ کلیِ هستی می‌چرخد. اقتصادِ جان‌خوار با استفاده از واقعیتِ مجاز، فقر و استثمار را به عنوانِ پدیده‌هایی طبیعی جلوه می‌دهد تا مانع از شورشِ وجدانِ جمعی گردد. نفیِ این اقتصاد به معنایِ الغایِ مالکیت‌هایِ منجر به آزار و جایگزینیِ آن با حقِ همگانی برایِ شکوفاییِ بی‌قید و شرط است. در نهایت، تا زمانی که اقتصاد بر پایه‌یِ مکیدنِ جانِ دیگران استوار باشد، صلحِ جهانی چیزی جز یک سلاحِ صلح‌نما برایِ فریبِ توده‌ها نخواهد بود.