امنیتِ کاذب

امنیتِ کاذب برساختی سیاسی و روانی است که توسطِ نظام‌هایِ سلطه برایِ توجیهِ سلبِ آزادی و تثبیتِ اطاعتِ توده‌ها به کار می‌رود. این مفهوم، بیانگرِ معامله‌ای نابرابر است که در آن سوژه، در ازایِ وعده‌یِ محافظت در برابرِ ترس‌هایِ موهوم یا ساخته‌شده (مانندِ دیوِ هرج‌ومرج)، از اصیل‌ترین حقِ خویش یعنی عاملیت و آزادیِ بیان دست می‌شوید. در ساحتِ امنیتِ کاذب، ثبات به قیمتِ خاموشی و انفعال ابتیاع می‌شود و هرگونه کنشِ رهایی‌بخش، به عنوانِ تهدیدی علیه سلامتِ عمومی بازنمایی می‌گردد. این وضعیت، محصولِ پارادایمی است که «بقا» را بر «زیستنِ باکرامت» مقدم می‌شمارد و سوژه را در حالتی از ترسِ دائمی نگاه می‌دارد تا مطیع بماند. از منظرِ فلسفی، امنیتِ کاذب نوعی زندانِ ذهنی است که دیوارهایش از جنسِ توهمِ آرامش بنا شده است؛ آرامشی که در واقع، پوششی برایِ پوسیدگیِ تدریجی و فرسایشِ روح است. این مفهوم نشان می‌دهد که چگونه قدرت با ایجادِ وضعیتِ اضطراریِ دائمی، وضعیتِ استثنایی را به قاعده بدل کرده و سرکوبِ یاغیان را به عنوانِ ضرورتی برایِ حفظِ نظم جلوه می‌دهد. در واقع، امنیتی که به قیمتِ خونِ آزادگان و سکوتِ دردمندان به دست آید، خود عینِ ناامنی و بی‌عدالتی است. سوژه در این ساحت، به تدریج قدرتِ تمیز میانِ واقعیت و مجاز را از دست داده و اسارتِ خویش را به نامِ امنیت می‌پرستد. گریز از این توهم، مستلزمِ درکِ این حقیقت است که امنیتِ واقعی تنها در سایه‌یِ عدالت و آزادیِ همگانی محقق می‌شود، نه در پناهِ سایه‌یِ والانشینان. امنیتِ کاذب با تکیه بر خواب‌گردیِ جمعی، مانع از آن می‌شود که افراد پی ببرند بزرگترین تهدید برایِ هستیِ آنان، خودِ همان سیستمی است که مدعیِ محافظت از آن‌هاست. در نهایت، این مفهوم نقدِ عمیقی است بر نظاماتِ تمامیت‌خواهی که با سلاخیِ آزادی در پایِ بتِ امنیت، جوامع را به قبرستان‌هایِ خاموشی بدل می‌کنند که در آن تنها صدایِ لای‌لایِ فریبِ قدرت به گوش می‌رسد. بیداری در برابرِ این فریب، به معنایِ پذیرشِ خطراتِ آزادی در برابرِ راحتیِ ذلت‌بارِ اسارت است.