انکار

انکار، به عنوانِ یک سازوکارِ روانی و دفاعیِ سیستماتیک، به معنایِ نادیده‌انگاریِ عمدیِ رنجِ دیگران برایِ تداومِ زیست در ساحتِ سبوعیت است. این مفهوم بیانگرِ وضعیتی است که در آن، سوژه برایِ گریز از بارِ سنگینِ مسئولیتِ اخلاقی و تضادهایِ درونی، پرده‌ای از نسیان و بی‌تفاوتی بر فجایعِ پیرامونِ خود می‌کشد. انکار، ریشه در ترس از تغییر و وابستگی به لذت‌هایِ حاصل از استثمار دارد. از منظرِ هستی‌شناختی، انکار به معنایِ گسست از حقیقتِ واقعیت و پناه بردن به حقیقت‌هایِ ساختهٔ قدرت است. این سازوکار به انسان اجازه می‌دهد تا در حالی که بر سرِ سفره‌هایِ خونین نشسته است، دم از انسانیت و صلح بزند. انکار، زبان را به خدمت گرفته تا نام‌هایِ حقیقیِ فجایع را با واژگانِ بزک‌شده جایگزین کند؛ مثلاً قتل‌عامِ جانداران را «تولیدِ انبوه» و اسارتِ آنان را «مالکیت» بخواند. در ساحتِ فلسفی، انکار مانعِ اصلیِ رسیدن به بیداریِ وجودی است، چرا که با مسخِ حسِ همدلی، فرد را در پیله‌ای از خودمحوریِ صلب محصور می‌کند. برایِ شکستنِ چرخهٔ خشونت، نخست باید پردهٔ انکار را درید و با واقعیتِ عریانِ درد روبرو شد. انکار نه تنها نسبت به رنجِ دیگر جانداران، بلکه نسبت به تخریبِ بنیادینِ کرامتِ انسانیِ خودِ فرد نیز اعمال می‌شود. در جهانِ آرمانی، شفافیتِ وجودی و شجاعتِ دیدن جایگزینِ انکار می‌شود. قابلیتِ عبور از انکار، مستلزمِ پذیرشِ این حقیقت است که سکوت در برابرِ ظلم، خود نوعی همدستی در آزار است. انکار، ابزاری است که جوامع را به سویِ انفعال و پذیرشِ نظم‌هایِ مسموم سوق می‌دهد. تنها با مواجههٔ شجاعانه با رنجِ نهفته در ساختارِ زیستِ کنونی است که می‌توان به سویِ تغییرِ بنیادین و خلقِ جهانی عاری از آزار حرکت کرد.