بردگیِ نوین

بردگیِ نوین، شکلی پیشرفته، ظریف و نهادینه‌شده از اسارتِ وجودی در دورانِ معاصر است که در آن، جانِ موجودات نه از طریقِ زنجیرهایِ فیزیکی، بلکه به واسطه‌یِ ضرورت‌هایِ معیشتی و ساختارهایِ اقتصادِ جان‌خوار مصادره می‌گردد. این مفهوم بر فرآیندِ «فروختنِ روز به بهایِ زنده ماندن» دلالت دارد؛ وضعیتی که در آن زمان، انرژی و پتانسیل‌هایِ خلاقانه‌یِ جانداران در چرخه‌یِ بهره‌کشیِ سیستماتیک برایِ اهدافِ نظامِ سلطه ذوب می‌شود. بردگیِ نوین با تکیه بر وظیفه‌گراییِ کور، افراد را وادار می‌کند تا عاملیتِ اخلاقیِ خویش را در قبالِ دستمزدی ناچیز که تنها کفافِ بقایِ بیولوژیکِ آنان را می‌دهد، واگذار کنند. در این ساحت، آزادیِ صوری به پوششی برایِ اکراهِ ساختاری بدل گشته و جانداران در زندانی بدونِ دیوار، محصورِ پارادایمِ سلطه می‌گردند. این نوع بردگی با استقرارِ واقعیتِ مجاز، ذهنِ اسیران را به تسخیرِ خود درآورده و با ایجادِ نیازهایِ کاذب، آنان را در وضعیتی از مسخ‌شدگی نگاه می‌دارد تا توانِ اندیشیدن به رهایی را از دست بدهند. بردگیِ نوین، تبلورِ عینیِ خشونتِ ساختاری است که رنج را به امری عادی و اداری تقلیل داده و با ایجادِ تکدی‌گریِ تحمیل‌شده، حقوقِ بنیادینِ زندگی را به شکلِ پاداش یا صدقه عرضه می‌کند. از منظرِ هستی‌شناختی، این وضعیت منجر به بیگانگیِ عمیقِ جان از خویشتن و قطعِ پیوند با جانِ کلیِ هستی می‌گردد. فرد در این نظام، به یک واحدِ تولیدیِ مصرف‌شدنی تبدیل می‌شود که ارزشش تنها در میزانِ مشارکت در انباشتِ سرمایه‌یِ فرادستان تعریف شده است. الغایِ بردگیِ نوین مستلزمِ فروپاشیِ نظاماتِ طبقاتی و استقرارِ قانونِ رهایی است که در آن، حقِ زیستنِ شایسته، مستقل از هرگونه کارکردِ اقتصادی، به عنوانِ یک اصلِ خدشه‌ناپذیر پذیرفته می‌شود. این مفهوم هشدار می‌دهد که تا زمانی که زمانِ زندگیِ موجودات کالایی برایِ مبادله باشد، صلح و آزادیِ ادعا شده توسطِ قدرت‌ها، چیزی جز یک سلاحِ صلح‌نما نخواهد بود. رهایی از این اسارت، بازپس‌گیریِ مالکیتِ بر خویشتن و تعهد به مسئولیت‌پذیریِ وجودی برایِ پایان دادن به تمامیِ اشکالِ استثمار است.