تسلیم

تسلیم، به مثابهٔ یک مکانیسمِ سیاسی و الهیاتی در پارادایمِ سلطه، بر ارادهٔ برده‌سازی و محوِ استقلالِ وجودیِ جانداران در برابرِ سلسله‌مراتبِ قدرت دلالت دارد. این مفهوم، تجلیِ خشونتی است که می‌کوشد با تکیه بر هراس از عقوبت‌هایِ مابعدالطبیعی یا فیزیکی، ارادهٔ سوژه را در ارادهٔ حاکم یا خدایِ ساختهٔ قدرت منحل کند. تسلیم، نقطهٔ مقابلِ آزادیِ مطلق و حقِ رهایی است؛ چرا که در این ساحت، هستیِ موجود تنها به شرطِ طاعت و انفعال برسمیت شناخته می‌شود. از منظرِ فلسفی، تسلیم به معنایِ بیگانگی از خویشتن و پذیرشِ نظمی مسموم است که در آن، آزار و استثمار تحتِ عناوینِ قدسی یا ضرورت‌هایِ قانونی توجیه می‌شوند. این مفهوم، جهان را به دو پارهٔ ارباب و بنده تقسیم کرده و کرامتِ ذاتیِ جان را فدایِ پایداریِ ساختارهایِ استبدادی می‌کند. تسلیم، محصولِ خردِ ارعاب‌گر است که با ترسیمِ تصاویرِ جهنمی و فقرِ تحمیلی، موجودات را به پذیرشِ خاری و بندگی وا می‌دارد. در ساحتِ تسلیم، بیداری و عقلِ نقاد به عنوانِ یاغی‌گری و کفر سرکوب می‌شوند تا راه برایِ غارتِ جان و تن هموار گردد. رهایی از این وضعیت، نیازمندِ یک طغیانِ بنیادین علیه تمامیِ مراجعی است که تسلیم را فضیلت می‌خوانند. در جهانِ آرمانی، مفهومِ تسلیم به کلی ملغی گشته و با مشارکتِ آگاهانه و آزاد جایگزین می‌شود. قابلیتِ عبور از تسلیم، مستلزمِ بازپس‌گیریِ مالکیتِ بر اراده و تن از چنگالِ نظام‌هایِ سبوعانه است. تسلیم، زنجیری است که روح را در اسارتِ کینه و قدرتِ پیشینیان نگاه می‌دارد. بیداریِ جان، مستلزمِ نفیِ مطلقِ هرگونه فرمانبریِ کورکورانه و استقرارِ نظمی است که در آن، تنها مرجعِ مشروع، خردِ جان‌مدار و مهرِ همبسته است. تسلیم، غیبتِ آزادی و حضورِ همه‌جانبهٔ استبدادی است که حیات را به بردگیِ جاودانه فرا می‌خواند.