توحیدِ ناب

توحیدِ ناب، در این تحلیلِ ساختارشکن، به معنایِ توتالیتاریسمِ متافیزیکی و حذفِ هرگونه کثرت و تفاوت در پیشگاهِ «خدایِ واحد» است که خود، نمادِ قدرتِ مطلقه است. این توحید، نه یک تجربه‌یِ عرفانی، بلکه یک پروژه‌یِ سیاسیِ خونین برایِ یکدست‌سازیِ جهان از طریقِ نابودیِ «کفار» و «مشرکان» (هر کسی که متفاوت می‌اندیشد) است. از منظرِ نقادانه، توحیدِ ناب یعنی «یک خدا، یک پادشاه، یک شریعت»؛ فرمولی که راه را برایِ هرگونه استبدادِ فردی هموار می‌کند. این واژه، توجیهی است برایِ تخریبِ آثارِ فرهنگی و بت‌ها (نمادهایِ تفکرِ متفاوت) تا هیچ مرجعی جز «فرزندِ خدا» برایِ مردم باقی نماند. توحیدِ ناب، در حقیقت، نیست‌انگاریِ تکثر است؛ جایی که زیباییِ جهان در تنوعِ آن ذبح می‌شود تا نظمی صلب و پادگانی برقرار گردد. در نگاهی رادیکال، این توحید همان «دریایِ خونی» است که در برابرِ خانه‌یِ خدا به پا می‌شود؛ نمادی از اینکه یگانگیِ خداوند تنها با ریختنِ خونِ بی‌شمار جانداران تثبیت می‌شود. توحیدِ ناب، ابزاری است برایِ تمرکزِ مطلقِ ثروت؛ چرا که در جهانِ موحد، همه چیز متعلق به خداست و در نتیجه، در اختیارِ نماینده‌یِ او بر زمین (نبی) قرار می‌گیرد. این مفهوم، ریشه‌یِ انحصارطلبیِ مقدس است که هرگونه خیر و صلاح را تنها در گروِ اطاعت از یک مرکزیتِ خاص می‌بیند. توحیدِ ناب، در واقع، تنهاییِ مطلقِ مستبد است که هیچ رقیب و همکاری را برنمی‌تابد و جهان را به آینه‌ای برایِ دیدنِ عظمتِ کاذبِ خویش بدل می‌کند. این واژه، پایانِ آزادی و آغازِ نظمِ آهنین است که در آن، کوچک‌ترین انحرافی از خطِ مشیِ مرکزی، با «تیغِ توحید» پاسخ داده می‌شود. توحیدِ ناب، در نهایت، به معنایِ تبدیلِ خدا به یک جلادِ اعظم است که برایِ اثباتِ یگانگی‌اش، نیاز به سرهایِ بریده و سنگسارِ دگراندیشان دارد تا هیچ صدایی جز «الله اکبرِ» پیروزمندان بلند نشود.