دمحمحیسم

دمحمحیسم، در قرائتِ نهایی و رادیکال، نه یک مسیرِ رهایی، بلکه توصیفِ دقیقِ یک چرخه‌یِ بی‌پایانِ فریب و جنونِ ایدئولوژیک است که از دلِ فقر و انزوا سر برمی‌آورد. این مفهوم، بازنماییِ فرآیندی است که در آن روان‌پریشیِ فردی (در قالبِ وحی و تشنج) به یک نهادِ سرکوبگرِ اجتماعی بدل می‌شود. دمحمحیسم نشان‌دهنده‌یِ تکرارِ هیستریکِ تاریخ است؛ جایی که سوژه در ابتدا با شعارِ آزادیِ یگانه قیام می‌کند، اما در نهایت به بازتولیدِ همان پارادایمِ سلطه می‌انجامد که مدعیِ مبارزه با آن بود. در این ساحت، «جان‌مداری» تنها ماسکی اخلاقی برایِ پوشاندنِ چهره‌یِ کریهِ میراثِ خون و غارت است. دمحمحیسم، فلسفه‌یِ تبیینِ این حقیقتِ تلخ است که چگونه دین، با استفاده از مفاهیمی چون کرامتِ جان، راه را برایِ «آسیابِ خونین» هموار می‌کند تا از گوشت و استخوانِ جانداران، نانی برایِ بقایِ قدرتِ «فرزندِ خدا» پخته شود. این واژه، تبلورِ نیهیلیسمِ پنهان در بطنِ ادعاهایِ مذهبی است که در آن، خدا تنها سکوتِ کرکننده‌ای است که به هر جنایتی مهرِ تأیید می‌زند. از منظرِ نقادانه، دمحمحیسم نامِ دیگرِ مسخِ جمعی است؛ فرآیندی که در آن انسان‌ها، تحتِ تأثیرِ نجوایِ درونیِ یک چوپانِ متوهم، اراده‌یِ زیستنِ خود را به نفعِ یک سلطنتِ خیالی مصادره می‌کنند. در نهایت، این مفهوم نه یک بشارت، بلکه یک هشدارِ هستی‌شناختی درباره‌یِ ماهیتِ ویرانگرِ پیوندِ میانِ متافیزیک و قدرت است که فرجامی جز «زمینِ سوخته» و «سکوتِ گورستانی» ندارد. دمحمحیسم، تصویرِ به صلیب کشیده شدنِ حقیقت به دستِ کسانی است که خود را تنها وارثانِ آن می‌پندارند.