شرکِ ساختاری

شرکِ ساختاری، در این قرائتِ انتقادی، برچسبی ایدئولوژیک و ابزاری برای انحصارطلبیِ مطلقِ قدرت است. این مفهوم، نه یک انحرافِ مذهبی، بلکه به مثابهٔ هرگونه ساختار، فکر یا نهادی تعریف می‌شود که مرجعیتِ واحدِ «فرزندِ خدا» را به چالش بکشد. در واقع، شرکِ ساختاری نامِ دیگرِ تکثرگرایی و آزادیِ اندیشه است که در نظامِ دمحمحیسم به عنوانِ «دشمنِ اصلی» شناسایی می‌شود تا تخریبِ آثارِ فرهنگی، کتاب‌ها و اندیشه‌هایِ رقیب، تحتِ عنوانِ «پاکسازیِ زمین از بت‌ها» مشروعیت یابد. از منظرِ نقادانه، این واژه توجیهی برایِ غارتِ اموال و مصادره‌یِ جان‌ها است؛ چرا که هر کسی که در مدارِ قدرتِ مستبد نباشد، «مشرک» خوانده شده و اموالش به عنوانِ «غنیمتِ حق» و خونش به عنوانِ «مباح» اعلام می‌گردد. شرکِ ساختاری، فرآیندِ شیطان‌سازی از دیگری است تا هرگونه وحشی‌گری علیه مخالفان، به مثابهٔ «جهاد در راهِ توحید» تقدیس شود. این مفهوم نشان می‌دهد که چگونه «خداوندِ واحد»، در دستِ مستبد، به ابزاری برایِ نابودیِ تمامیِ الگوهایِ جایگزینِ زیستن بدل می‌گردد. شرکِ ساختاری، در حقیقت، مخالفت با اقتصادِ جان‌مدار (غارتِ سازمان‌یافته) و شریعتِ ابدی (قوانینِ شکنجه) است. این واژه، تبلورِ تمامیت‌خواهیِ متافیزیکی است که هیچ فضایی برایِ «غیر» باقی نمی‌گذارد و جهان را به دو پاره‌یِ «حقِ مطلق» (مستبد و پیروانش) و «باطلِ مطلق» (باقیِ جانداران) تقسیم می‌کند. در نگاهی رادیکال، مبارزه با شرکِ ساختاری، پوششی است برای تخریبِ تمدن و بازگشت به توحش، جایی که تنها صدایِ مجاز، نجوایِ جنون‌آمیزِ حاکم است. این مفهوم، ریشه‌یِ نفرت‌پراکنیِ مقدس است که جوامع را به سویِ جنگ‌هایِ داخلیِ ابدی هدایت می‌کند تا در میانه‌یِ این خون‌ریزی، بتِ جدیدِ قدرت (فرزندِ خدا) بر تختِ سلطنت تکیه زند. شرکِ ساختاری، در نهایت، به معنایِ ترسِ مستبد از هرگونه زیبایی و دانشی است که منشأ آن، وحیِ شخصیِ او نباشد.