قسمت

قسمت، در ساحتِ نقدِ الهیاتِ تخدیرکننده، به معنایِ توسلِ ابزاری به مفهومِ تقدیر و سرنوشت برایِ توجیهِ تیره‌بختی، فقر و بی‌عدالتی‌هایِ ساختاری تعریف می‌شود. این مفهوم، سازوکاری ایدئولوژیک است که توسطِ نظام‌هایِ قدرت ترویج می‌گردد تا مسئولیتِ جنایاتِ زمینی را به مشیتِ الهی نسبت داده و سوژه را در وضعیتِ انفعالِ مطلق نگاه دارد. قسمت، تجلیِ الینه شدنِ اراده است؛ جایی که در آن، انسان به جایِ طغیان علیه ساختارهایِ ستم‌آفرین، رنجِ خویش را به عنوانِ «سهمِ محتوم» پذیرا شده و در اغمایِ انتظار برایِ جبرانِ اخروی فرو می‌رود. از منظرِ هستی‌شناسی، زیستن در افقِ قسمت به معنایِ نفیِ عاملیتِ سوژه و تبدیلِ او به مهره‌ای بی‌اراده در بازیِ جباران است. در جهانِ آرمانی، ما قسمت را با مسئولیت‌پذیریِ وجودی و اراده‌یِ معطوف به تغییر جایگزین می‌کنیم تا هر جانی درک کند که معمارِ واقعیِ سرنوشتِ خویش است. نقدِ این مفهوم، افشایِ ماهیتِ کاذبِ «عدالتِ متافیزیکی» است که مانع از تحققِ عدالتِ عینی در اینجا و اکنون می‌شود. قسمت، زنجیری است از الیافِ خرافه که بر دست و پایِ عقل بسته شده تا چرخه‌یِ شقاوتِ نهادینه‌شده تداوم یابد. برایِ رهایی از این فریبِ بزرگِ تاریخی، ضرورت دارد که سوژه با تکیه بر خردِ جان‌مدار، جامهِ تقدیرگرایی را بر تن دریده و با بیداریِ شعور، مسیری نوین به سویِ آزادی و شکوفایی ترسیم کند. قسمت، پایانِ پرسشگری و آغازِ بندگی است، و تنها با عصیانِ نقادانه می‌توان این پرده‌یِ تزویر را کنار زد و به ساحتِ حقیقتِ آزادی بازگشت.