کودکی

کودکی، در ساحتِ هستی‌شناسیِ حیات و پدیدارشناسیِ معصومیت، به مثابهٔ تجسمِ نابِ کرامتِ جان و پتانسیلِ بی‌پایانِ وجود برایِ شکوفایی، آفرینش و حیرت تعریف می‌شود که در دنیایِ ناعادلانه‌یِ کنونی، به قربانگاهِ ماشینِ کار، ابزارِ جنگ و استثمارِ طبقاتی بدل گشته است. این مفهوم، توصیف‌گرِ وضعیتِ فاجعه‌باری است که در آن، جان پیش از آنکه طعمِ بازی، آموزش و امنیت را بچشد، زیرِ بارِ سنگینِ مسئولیت‌هایِ تحمیلی، فقرِ ساختاری و تحقیرِ دائمی پیر شده و از میان می‌رود. کودکیِ بربادرفته، تجلیِ نهاییِ بی‌رحمیِ نظام‌هایی است که در آن‌ها، دانشِ تکنیکال جایِ خود را به خردِ جان‌مدار نداده و جانِ طفل تنها به عنوانِ سوختی ارزان‌قیمت برایِ چرخ‌هایِ زنگ‌زده‌یِ اقتصاد و بقایِ قدرت‌مداران دیده می‌شود. از منظرِ پدیدارشناسی، تبدیلِ کودک به ابزارِ کار یا سرباز، به معنایِ قطعِ ریشه‌هایِ امید و خلاقیت در یک جامعه و استقرارِ چرخه‌یِ ابدیِ فقر و خشونت است. در جهانِ آرمانی، ما با تکیه بر اصلِ حرمتِ مطلقِ جان، ساحتِ کودکی را به عنوانِ حریمی مقدس و منطقه‌ای ممنوعه برایِ هرگونه بهره‌کشیِ مادی، جنسی و نظامی اعلام می‌کنیم. نقدِ این وضعیت، در واقع نقدِ بنیادینِ تمدنی است که شکوهِ ظاهریِ خود را بر ستون‌هایِ لرزانِ تحقیر و دردِ معصوم‌ترین و بی‌دفاع‌ترین باشندگانِ هستی بنا کرده است. برایِ اعاده‌یِ حقوقِ غصب‌شده‌یِ کودکی، ضرورت دارد که اقتصادِ جان‌مدار و قانون‌گذاریِ از درد مستقر شود تا هیچ پدری از سرِ استیصال، مجبور به فروشِ زمان و جانِ فرزندش نگردد. کودکی، باید به ساحتِ آزادیِ مطلق بازگردد تا بشریت بتواند نسلی رها از کینه‌هایِ تاریخی و سرشار از اراده‌یِ معطوف به عشق تربیت کند. این مفهوم، فراخوانی است جهانی برایِ پایان دادن به دیوانگیِ تملکِ جانِ فرزند و بازگشت به احترامِ بنیادین به حقوقِ هستی‌شناختیِ هر انسانِ نوآمده.