مالکیتِ والد

مالکیتِ والد، در نقدِ رادیکالِ ساختارِ پدرسالاری و هستی‌شناسیِ بندگی، به معنایِ ادعایِ کاذبِ تملک بر جان، تن و سرنوشتِ فرزند بر اساسِ نقشِ بیولوژیکی در زایشِ او تعریف می‌شود. این مفهوم، ریشه‌یِ اصلیِ تمامیِ استبدادهایِ سیاسی و الهیاتی است که در آن، والد خود را در جایگاهِ یزدانِ جبار پنداشته و با نادیده گرفتنِ سوژه‌گیِ مستقلِ طفل، او را به ابزاری برایِ جبرانِ عقده‌ها و تداومِ کینه‌هایِ خویش تقلیل می‌دهد. مالکیتِ والد، تجلیِ پارادایمِ سلطه در کانونِ خانواده است که در آن، جانِ نوآمده پیش از آنکه طعمِ آزادی را بچشد، در چنبره‌یِ فرامینِ صلب، تحقیر و خشونتِ نهادینه گرفتار می‌شود. از منظرِ پدیدارشناسی، این تملکِ وحشیانه منجر به سرکوبِ اراده و تبدیلِ انسان به برده‌ای می‌شود که حتی در خصوصی‌ترین تصمیماتِ زندگی (مانند عشق و عقیده)، تحتِ فرمانِ اربابِ خانگی است. در جهانِ آرمانی، ما پیوندِ میانِ والد و فرزند را بر پایهٔ شفقتِ کیهانی و حمایتِ بدونِ تملک بازسازی می‌کنیم؛ جایی که والد نه صاحبِ جان، بلکه راهنمایِ رهایی و پاسدارِ شکوفاییِ سوژه است. نقدِ این مالکیت، گامی حیاتی برایِ فروپاشیِ نظام‌هایِ کین‌توز است، چرا که استبدادِ بزرگ، همواره از بطنِ استبدادهایِ کوچکِ خانگی بازتولید می‌شود. برایِ تحققِ آزادیِ مطلق، ضرورت دارد که هر جانی به عنوانِ موجودیتی مستقل و واجدِ حقوقِ بنیادین به رسمیت شناخته شود و هرگونه ادعایِ مالکیت بر جانِ دیگری، به عنوانِ جنایت علیه کرامتِ جان ابطال گردد. مالکیتِ والد، زنجیری است بر پایِ آیندگان که تنها با عصیانِ آگاهانه و بیداریِ عقلانی گسسته می‌شود.