مفت‌خواره‌انگاری

مفت‌خواره‌انگاری، یک مکانیزمِ روانی-سیاسی و ابزارِ انگ‌زنیِ سیستماتیک است که نظام‌هایِ سلطه برایِ سلبِ مشروعیت از حقوقِ بنیادینِ فرودستان و پناه‌جویان به کار می‌برند. این مفهوم، با واژگون کردنِ حقیقت، کسانی را که بر اثرِ استثمار و غارتِ منابع به فقر کشانده شده‌اند، به عنوانِ باری بر دوشِ جامعه تصویر می‌کند تا از این طریق، هرگونه اقدامِ سرکوبگرانه علیه آنان را موجه جلوه دهد. در این پارادایم، مسببانِ واقعیِ رنج (والانشینان و قدرت‌پرستان) خود را تلاشگرانِ تمدن می‌نامند و قربانیانِ خویش را مفت‌خواره خطاب می‌کنند. مفت‌خواره‌انگاری، ریشه در توهمِ مالکیتِ انحصاری بر زمین دارد و با تقسیمِ جان‌ها به مفید و مضر، راه را برایِ حذفِ فیزیکی و معنویِ ناشهروندان هموار می‌سازد. این ابزارِ تحقیر، سوژه را در وضعیتی از شرمِ وجودی قرار می‌دهد تا او به جایِ طغیان علیه نابرابریِ سیستماتیک، به حداقلِ بقا قانع شده و در برابرِ آمریتِ قدرت کرنش کند. در ساحتِ خردِ جان‌مدار، این برچسب کاملاً بی‌معناست؛ چرا که هر جانی به صرفِ وجود، حقِ برخورداری از منابعِ هستی را به شکلی برابر داراست. مفت‌خواره‌انگاری، سلاحی است در دستِ شرافتِ معامله‌گر تا عدالت را به ترحم تقلیل داده و همبستگی را با کینه جایگزین کند. این مفهوم، با استفاده از جعبه‌یِ جادو، ذهنیتی را در اکثریتِ مسخ‌شده ایجاد می‌کند که گویی حضورِ دیگری، تهدیدی برایِ رفاهِ آنان است. رهایی از این تله، مستلزمِ افشایِ ماهیتِ غارتگرِ نظام‌هایی است که با مکیدنِ خونِ جانداران، خود را صاحبانِ برحقِ جهان می‌پندارند. در جهان آرمانی، مفت‌خواره‌انگاری با مفهومِ حقِ وجودی جایگزین شده و هر موجود فراتر از کارکردِ اقتصادی‌اش، به واسطهٔ جانی که در بر دارد، مکرم و محترم شمرده می‌شود. این انگ‌زنی، آخرین سنگرِ تمدنی است که بر پایهٔ نفاق و ترس بنا شده و تنها با نورِ حقیقتِ یگانه فرو می‌ریزد.