هماهنگیِ سرمدی

هماهنگیِ سرمدی، در یک تحلیلِ رادیکال، به معنایِ سکوتِ مطلقِ قبرستانی و صلحِ حاصل از نابودیِ تمامِ تفاوت‌ها و صداهایِ مخالف است. این مفهوم، نه یک توازنِ ارگانیک، بلکه وضعیتی است که در آن توتالیتاریسمِ مذهبی به پیروزیِ نهایی رسیده و تمامیِ جانداران در برابرِ اراده‌یِ واحدِ «سرور» تسلیم شده‌اند. هماهنگیِ سرمدی، در واقع، نامِ دیگرِ مرگِ تکثر است؛ جایی که هیچ جانی حق ندارد خارج از مدارِ شریعتِ خون‌بار تنفس کند و هرگونه «نابهنجاری» (مانند تفکرِ مستقل یا نقدِ قدرت) به عنوانِ «برهم‌زنندهٔ نظمِ کیهانی» ریشه‌کن شده است. از منظرِ انتقادی، این هماهنگی از طریقِ پاکسازیِ خونینِ زمین از «کفار و مشرکان» حاصل می‌شود؛ یعنی صلحی که بر رویِ تپه‌ای از سرهایِ بریده بنا شده است. هماهنگیِ سرمدی، تبلورِ نیهیلیسمِ پنهان در متن است؛ چرا که غایتِ هستی را نه در پویایی و آزادی، بلکه در سکونِ محض و اطاعتِ کورکورانه می‌بیند. این واژه نشان می‌دهد که چگونه مذهب، زیباییِ جهان را فدایِ یک نظمِ پادگانی و تک‌ساحتی می‌کند که در آن همه باید به یک زبان دعا بخوانند و به یک سو سجده کنند. در ساحتِ هماهنگیِ سرمدی، وجدانِ دردآلود به کلی خاموش شده است، زیرا رنجِ دیگران به عنوانِ بخشی از «موسیقیِ کیهانیِ عدل» پذیرفته شده و دیگر کسی برایِ بریدنِ دستِ یک گرسنه اشک نمی‌ریزد. این مفهوم، غایتِ نهاییِ پارادایمِ سلطه است که در آن، مستبد نه تنها بر تن‌ها، بلکه بر رویاهایِ جانداران نیز حکومت می‌کند. در واقع، هماهنگیِ سرمدی یعنی جهانی که در آن هیچ «دیگری» وجود ندارد تا آینه‌ای برایِ نقدِ قدرت باشد؛ جهانی که در آن «خدا» و «فرزندش» در تنهاییِ مطلقِ خویش، بر ویرانه‌هایِ تمدن و آزادی لبخند می‌زنند. این هماهنگی، پایانِ تاریخ و آغازِ دورانِ بردگیِ ابدی است که در آن، زنجیرها به عنوانِ ریسمان‌هایِ وصل به ملکوت ستایش می‌شوند.