هویتِ اعتباری

هویتِ اعتباری یا تقلیلِ ساحتِ بیکرانِ یک «جان» به یک «مستطیلِ هندسی»، فرآیندی است که در آن نظام‌هایِ اداری و سیاسی، وجودِ فیزیکی و متافیزیکیِ جاندار را به مجموعه‌ای از کدهایِ شناسایی، نام‌ها و القابِ قراردادی محدود می‌کنند. این مستطیلِ هویت، در حقیقت قفسی است که جاندار را از کلیتِ هستی جدا کرده و او را در چارچوبِ مرزهایِ ملی، نژادی و طبقاتی محصور می‌سازد. در این ساحت، «بودنِ» یک موجود، منوط به داشتنِ این اوراقِ اعتباری است و هر آن کس که فاقدِ آن باشد، از حقِ زیستن محروم گشته و به مثابهٔ یک «عدم» یا «تهدید» نگریسته می‌شود. هویتِ اعتباری، ابزاری است در دستِ پارادایمِ سلطه تا جانداران را دسته‌بندی، کنترل و در صورتِ لزوم سرکوب کند. این هویت، با ایجادِ توهمِ «تعلقِ جبری» به یک خاکِ خاص یا یک نژادِ برتر، ریشهٔ بیگانگیِ وجودی را در فرد می‌کارد؛ چرا که فرد خود را نه با «جانِ» خویش، بلکه با تعاریفی می‌شناسد که سیستم به او تحمیل کرده است. تقدیسِ خاک و تعصباتِ ملی، میوه‌هایِ تلخِ همین مستطیل‌هایِ هویتی هستند که به جایِ وصل کردنِ موجودات، آن‌ها را در برابرِ هم به صف می‌کنند. در این نظام، تصویرِ ثبت شده بر رویِ کاغذ، بر حقیقتِ وجودیِ فرد پیشی می‌گیرد و او را مجبور به تظاهری دائمی برایِ انطباق با معیارهایِ «خلف بودن» می‌کند. هویتِ اعتباری، مانعِ اصلیِ رسیدن به آزادیِ مطلقِ جان است؛ زیرا فرد را در چنبره‌ای از تعهداتِ کاذب به نظام‌هایِ قدرت گرفتار می‌سازد. برایِ رهایی، باید این مستطیل‌هایِ صلب را درید و به هویتی دست یافت که مرزِ آن، نه مرزهایِ جغرافیایی، بلکه قلمرویِ قانونِ عدمِ آسیب و مهربانیِ فراگیر است. هویتِ حقیقی، در «نفس کشیدن» و «احساس کردن» نهفته است، نه در مهرهایِ اداراتِ ثبت و اوراقِ بهادار. این تقلیلِ وحشتناکِ وجود به کاغذ، نشان‌دهندهٔ عمقِ سقوطِ تمدنِ بشرساخته‌ای است که در آن، نمادها جایِ واقعیت را گرفته و جان‌ها را در هرمِ حقارت خود مدفون ساخته‌اند. بریدن از این هویت، اولین گام برایِ تولدِ دوباره در جهانِ آرمانی است؛ جهانی که در آن هیچ جانداری برایِ اثباتِ حقِ حیاتِ خویش، نیازی به ارائهٔ مستطیل‌هایِ کاغذی ندارد.