الهه‌یِ خشونت

الهه‌یِ خشونت بازنماییِ یک کهن‌الگو و نیرویِ محرکه‌یِ تاریک است که در اعماقِ روانِ جمعی و رگ‌هایِ جوامعِ سرکوبگر جریان می‌یابد تا چرخهٔ بی‌پایانِ درد و سرکوب را تغذیه کند. این مفهوم، به ریشه‌ای متافیزیکی اشاره دارد که خشونت را از یک فعلِ گذرا به یک «شیوه‌یِ زیستن» و «آیینِ مقدسی» تبدیل می‌کند. الههٔ خشونت در جایی حضور دارد که انتقام، جایِ عدالت را می‌گیرد و تحقیرِ دیگران به مایه‌یِ فخرِ ملی و مذهبی بدل می‌شود. این نیرو، با حلول در کالبدِ توده‌ها، آن‌ها را به ابزارهایِ بی‌اراده‌ای در دستِ پارادایمِ سلطه تبدیل می‌کند تا برادر را علیه برادر و جاندار را علیه جاندار بشورانند. الههٔ خشونت، تغذیه‌کنندهٔ هرمِ حقارت است؛ زیرا با ترویجِ ترس و نفرت، جانداران را وادار به پذیرشِ نقشِ جلاد یا قربانی می‌کند. این ریشهٔ متافیزیکی، در پسِ تمامیِ جنگ‌ها، شکنجه‌ها و تئاتر‌هایِ خونینِ تاریخ نهفته است و خود را در لباسِ «دفاع از وطن»، «حفظِ امنیت» یا «اجرایِ فرامینِ الهی» پنهان می‌سازد. پرستشِ الههٔ خشونت، مستلزمِ قربانی کردنِ خردِ جان‌مدار و نادیده گرفتنِ قانونِ عدمِ آسیب است. این نیرو، با ایجادِ تشنجِ هستی‌شناختی در جانداران، آن‌ها را از حالتِ آرامش و صلحِ درونی خارج کرده و به موجوداتی متجاوز تبدیل می‌کند. برایِ نابودیِ این الهه، شلیکِ گلوله یا اعمالِ خشونتِ متقابل کافی نیست؛ چرا که او از خودِ خشونت تغذیه می‌کند. تنها راهِ مقابله، بیداریِ وجودی و استقرارِ قانون‌گذاری از درد است؛ یعنی درکِ این نکته که رنجِ «دیگری» همان رنجِ «من» است. الههٔ خشونت، معمارِ اصلیِ بیگانگیِ وجودی است؛ زیرا با جدا کردنِ جانداران از یکدیگر و القایِ حسِ دشمنی، آن‌ها را در غربتی دائمی نسبت به اصلِ خویش قرار می‌دهد. در جهانِ آرمانی، این الهه با پارادایمِ شکوفاییِ پایدار و مهرِ فراگیر جایگزین می‌شود؛ جایی که قدرت نه در توانِ آسیب رساندن، بلکه در توانِ صیانت از جان تعریف می‌گردد. بریدن از این ریشه‌یِ تاریک، به معنایِ گسستن از تمامیِ پیوندهایِ خونی و عقیدتی است که بر پایهٔ نفیِ حیات بنا شده‌اند و رسیدن به ساحتی از آزادیِ مطلق که در آن هیچ جانی، ابزارِ خشنودیِ هیچ قدرتی قرار نمی‌گیرد.