بت‌پرستیِ مدرن

بت‌پرستیِ مدرن، در ساحتِ نقدِ رادیکال، به معنایِ انتقالِ ساحتِ پرستش از تندیس‌هایِ سنگی به سوژه‌یِ جاندارِ قدرتمند (نبی/فرزندِ خدا) است. این مفهوم نشان می‌دهد که چگونه در دمحمحیسم، ادعایِ مبارزه با بت‌ها، در واقع تلاشی برایِ جایگزینیِ بت‌هایِ قدیمی با یک بُتِ توتالیترِ گوشت‌وپوست‌دار است که بر تن و روانِ توده‌ها حکومت می‌کند. بت‌پرستیِ مدرن زمانی متجلی می‌شود که پیروان، برایِ لمسِ لباسِ مستبد از هوش می‌روند، آبِ دهان یا عرقِ او را تبرک می‌جویند و فرامینِ جنایت‌کارانه‌یِ او را به عنوانِ «موسیقیِ وحی» می‌پرستند. از منظرِ انتقادی، این وضعیت نوعی مسخِ جمعی و سقوطِ کرامتِ انسانی به مرتبه‌یِ بندگیِ محض است. در بت‌پرستیِ مدرن، عقلانیت و وجدان در پیشگاهِ «شخصیتِ کاریزماتیکِ مستبد» قربانی می‌شوند تا پیروان بتوانند با خیالی آسوده، در غزوه‌ها و کشتارها شرکت کنند. این واژه، تبیین‌گرِ فرآیندی است که در آن «خدا» به یک مفهومِ انتزاعیِ دوردست بدل شده تا «فرزندش» بر رویِ زمین، تمامیِ جایگاه‌هایِ الوهیت را اشغال کند. بت‌پرستیِ مدرن، ریشه‌یِ کالت‌گرایی (فرقه‌گرایی) خونین است که در آن، جانِ جانداران فدایِ جلال و جبروتِ یک فردِ متوهم می‌شود. این مفهوم نشان می‌دهد که چگونه «خانه‌یِ خدا» به بت‌خانه‌یِ شخصیِ حاکم بدل گشته و مناسکِ دینی، تنها برایِ نمایشِ قدرتِ او بازتعریف شده‌اند. در نگاهی رادیکال، بت‌پرستیِ مدرن یعنی پرستشِ قدرتِ عریان تحتِ نقابِ معنویت؛ جایی که پیروان، زنجیرهایِ بردگیِ خویش را به عنوانِ «ریسمانِ الهی» ستایش می‌کنند. این واژه، تبلورِ بیگانگیِ مطلقِ توده‌ها از قدرتِ تفکرِ خویش است که منجر به استقرارِ سلطنتِ الهی به مثابهٔ حاکمیتِ یک انسانِ مسخ‌شده بر گله‌ای از جاندارانِ بی‌اراده می‌گردد. بت‌پرستیِ مدرن، در نهایت، به معنایِ ذبحِ حقیقت در پیشگاهِ مصلحتِ سیاسی و شهوتِ قدرتِ مستبد است که خود را تنها راهِ نجاتِ جهان معرفی می‌کند.