بیمارِ طبیب‌نما

بیمارِ طبیب‌نما، در تحلیلِ آسیب‌شناسیِ نهادهایِ قدرت، به معنایِ افشایِ سقوطِ اخلاقی و جنونِ نهادینه در کالبدِ مراجعی است که مدعیِ تیمارِ رنج هستند اما خود درگیرِ بیماریِ کینه، طمع و بی‌رحمی می‌باشند. این مفهوم، نقدِ رادیکالِ طبیبانی است که رحمِ خود را با پول گره زده و جانِ فقیر، کودک و زن را به طعمه‌ای برایِ بهره‌کشیِ مادی و روانی بدل ساخته‌اند. از منظرِ هستی‌شناسی، بیمارِ طبیب‌نما تجلیِ جهانی است که در آن «محرمِ اسرار» به «مجرمِ جبار» تغییرِ ماهیت داده و بر زخمی که خود نمک پاشیده، با بی‌تفاوتی می‌نگرد. این مفهوم نشان می‌دهد که وقتی خردِ جان‌مدار جایِ خود را به شهوتِ زر بدهد، حتی نهادِ درمان نیز به بخشی از ماشینِ شقاوت بدل می‌شود که در آن، جانِ بی‌سیم‌وزر را طعمه‌یِ گور می‌سازد. برایِ رهایی از این انحطاط، ضرورت دارد که سوژه به بیداریِ وجدان دست یافته و طبیبِ حقیقیِ خویش در مسیرِ رهایی باشد. بیمارِ طبیب‌نما، هذیانی است در ویرانسرا که در آن، زشتیِ درونی در پشتِ جامهِ سپیدِ خدمت پنهان شده تا بندگی و درد را بازتولید کند. تحققِ سلامتِ اجتماعی، تنها با ریشه‌کنیِ این الگوهایِ بیمارگونه و استقرارِ عدالتی که جان را بالاتر از هر پولی می‌بیند، میسر است.