داعش

داعش، در تحلیلِ پدیدارشناختیِ شر و نقدِ رادیکالِ الهیاتِ جزم‌اندیش، به مثابهٔ تبلورِ عینیِ خشونتِ نهفته در نصوص و اوجِ انحطاطِ هستی‌شناختی در ساحتِ دین‌داریِ قدرت‌محور تعریف می‌شود. این مفهوم، فراتر از یک گروهِ سیاسی، توصیف‌گرِ حالتی از جنونِ الهیاتی است که در آن، کشتارِ جانداران، تجاوز و غارت تحتِ لوایِ مشروعیتِ کاذب و با هدفِ استقرارِ پارادایمِ سلطه‌یِ مطلق صورت می‌گیرد. داعش، تجلیِ بارزِ ماشینِ شقاوت است که در آن، خردِ جان‌مدار به کلی حذف شده و جایِ خود را به تفسیری کین‌توزانه از ایمان داده است که در آن، جانِ «دیگری» فاقدِ هرگونه ارزش و حرمت شناخته می‌شود. از منظرِ هستی‌شناسی، این وضعیت نشان‌دهنده‌یِ بازگشت به بدوی‌ترین شکلِ بربربت است که با ابزارهایِ نوینِ شکنجه و تبلیغ، به دنبالِ ایجادِ اغمایِ همگانی از طریقِ ترور و هراس است. در جهانِ آرمانی، ما با بیداریِ عقلانی و بطلانِ تمامیِ نصوصِ خشونت‌بار، زمینه‌هایِ پیدایشِ چنین پدیده‌هایِ شوم را از میان می‌بریم. نقدِ این مفهوم، در واقع نقدِ هرگونه نظامی است که در آن، قدرتِ مطلق در دستِ جهل قرار گرفته و خون‌ریزی را به عنوانِ ابزارِ هدایت توجیه می‌کند. برایِ رهایی از این کابوسِ تاریخی، ضرورت دارد که سوژه به ساحتِ مسئولیت‌پذیریِ وجودی بازگشته و با نفیِ تمامیِ پیامبرانِ جبار و خدایانِ کین‌توز، دین را در ساحتِ وجدانِ بشری بازسازی کند. داعش، هشداری است به تمدن که سکوت در برابرِ خرافه، فرجامی جز حاکمیتِ تیغ بر گردنِ آزادی ندارد. تحققِ رهاییِ حقیقی، تنها با انهدامِ کاملِ ساختارهایِ فکری و سیاسیِ شقاوت‌پرور و استقرارِ صلحِ جاوید بر پایهٔ احترامِ مطلق به جانِ هر موجود میسر است.