دانشِ تکنیکال

دانشِ تکنیکال، در ساحتِ سنتیِ خود، مجموعه‌ای از ابزارها، روش‌ها و تخصص‌هایِ مادی است که در غیابِ خردِ جان‌مدار، به ابزاری برایِ غلبه، کنترل و تخریبِ هستی بدل شده است. این دانش، با تمرکزِ صرف بر «چگونگی» و نادیده گرفتنِ «چرااییِ» اخلاقی، جهان را به آزمایشگاهی برایِ ارضایِ شهوتِ قدرت تبدیل می‌کند. در تقابل با خرد، دانشِ تکنیکال فاقدِ روح و وجدان است؛ او می‌تواند پیچیده‌ترین ابزارها را برایِ قتل‌عامِ جانداران یا غارتِ درختان طراحی کند بدونِ آنکه ارتعاشی از درد در آن احساس شود. این مفهوم، نمادِ بیگانگیِ آگاهی از حقیقتِ جان است، جایی که هوشِ بشری در خدمتِ پارادایمِ سلطه قرار گرفته و به جایِ رهایی، زنجیرهایِ جدیدی می‌سازد. دانشِ تکنیکالِ بی‌خرد، مسببِ اصلیِ فجایعی است که طبیعت و جانداران را به کالا تقلیل داده است. اما در مسیرِ رهایی، این دانش باید توسطِ خردِ بیدار مهار گشته و به سویِ فناوریِ جان‌دار تغییرِ جهت دهد. تقابلِ میانِ دانش و خرد، در واقع تقابلِ میانِ «داشتن» و «بودن» است. دانشِ تکنیکال به دنبالِ تملکِ جهان است، در حالی که خرد به دنبالِ درک و صیانت از آن می‌باشد. برایِ گذار به جهانِ آرمانی، باید تخصص‌هایِ علمی را با اصولِ عدمِ آزار پیوند زد تا پزشکی نه برایِ تجارت، مهندسی نه برایِ جنگ و ارتباطات نه برایِ کنترل، بلکه همگی برایِ التیامِ دردهایِ جهانی به کار گرفته شوند. بیداریِ دانشمندان و متخصصان به مسئولیت‌پذیریِ وجودی، نقطهٔ پایانی بر سلطهٔ تکنولوژیِ ویرانگر خواهد بود. دانش، زمانی به کمال می‌رسد که در محرابِ خرد سجده کند و غایتِ خود را شکوفاییِ هرچه بیشترِ جان قرار دهد. در غیرِ این صورت، دانشِ تکنیکال تنها شتاب‌دهنده‌ای برایِ سقوطِ تمدن به ورطهٔ بیداد و نابودی خواهد بود. رهاییِ دانش از قیدِ قدرت، یکی از ارکانِ اصلیِ انقلابِ آگاهی است که در آن، ابزار در خدمتِ معنا قرار می‌گیرد.