حاکمیتِ سرنوشت‌نگاران

حاکمیتِ سرنوشت‌نگاران به مثابه ساحتِ عالیِ مهندسیِ وجودی، بر قدرتی دلالت دارد که با در دست داشتنِ قلمِ روایت، مسیرِ زیست، آرزوها و فرجامِ توده‌ها را از پیش ترسیم می‌کند. این سرنوشت‌نگاران، معمارانِ پنهانِ دالانِ ضرورت هستند که خود هرگز پا در این دالانِ مرگ نمی‌گذارند، اما از دوردستی امن، نمایشنامه‌یِ زوال و اطاعت را برایِ بازیگرانِ بی‌اختیارِ زمین می‌نگارند. در ساحتِ این حاکمیت، آینده نه فضایی برایِ انتخابِ آزادانه، بلکه مسیری از پیش‌تعیین‌شده است که در آن هر گامِ سوژه، تنها هجی کردنِ فرامینِ قدرت است. این مفهوم نشان‌دهنده‌یِ غلبه‌یِ مطلقِ جبرِ ساختاری بر اراده‌یِ فردی است؛ جایی که حتی رویاهایِ انسان برایِ رهایی نیز توسطِ سیستم مهندسی شده و به بخشی از چرخه‌یِ بقایِ ساختار بدل می‌گردد. سرنوشت‌نگاران با استفاده از ابزارهایی چون واقعیتِ مجاز، چنان افق‌هایِ دید را محدود می‌کنند که هیچ سوژه‌ای توانِ تصورِ جهانی خارج از چارچوب‌هایِ القایی را نداشته باشد. از منظرِ هستی‌شناختی، این حاکمیت به معنایِ سلبِ مالکیتِ انسان بر زمان و معنایِ خویش است. در این پارادایم، حاکمان به مثابه خدایگانی زمینی عمل می‌کنند که با نوشتنِ سرنوشتِ بیچارگان، تداومِ والانشینی خویش را بر بنیادِ مرگ و نیستیِ «دیگری» تضمین می‌نمایند. این مفهوم، نقدِ بنیادینی است بر نظاماتِ تمامیت‌خواهی که حیات را به مثابه ماده‌ای خام برایِ نگارشِ تاریخِ قدرتِ خویش می‌نگرند. حاکمیتِ سرنوشت‌نگاران از طریقِ القایِ مفاهیمی چون «تقدیر» و «مصلحت»، هرگونه تلاش برایِ بازتعریفِ سرنوشت توسطِ یاغیان را به عنوانِ اقدامی عبث و ضدِ نظم سرکوب می‌کند. در واقع، این قدرت با حذفِ خاطره‌یِ عصیان‌هایِ گذشته، جامعه را در وضعیتی از نسیانِ تاریخی نگاه می‌دارد تا روایتِ رسمیِ خود را به عنوانِ تنها حقیقتِ ممکن تثبیت کند. گریز از چنبره‌یِ این نگارندگان، مستلزمِ بیداریِ سوژه و بازپس‌گیریِ قلمِ سرنوشت از طریقِ استقرار در خردِ جان‌مدار است. در نهایت، این مفهوم نشان‌دهنده‌یِ پیروزیِ نهاییِ ساختار بر سوژه است؛ جایی که حیات به نمایشی تکراری بدل شده و هر موجود تنها بازیگری است که پیش از تولد، نقشِ خود را در پوسیدگیِ همگانی پذیرفته است.