جنگِ وجودی

جنگِ وجودی، عریان‌ترین نمودِ جنونِ جمعی و شکستِ مطلقِ آگاهیِ بشری است که در آن، تمامیِ ارزش‌هایِ جان‌مدارانه در مسلخِ پارادایمِ سلطه قربانی می‌شوند. این پدیده، محصولِ نهاییِ عقلی است که در حصرِ غریزه مانده و بقایِ خود را تنها در فنایِ دیگری می‌جوید. در جنگِ وجودی، دیگر نه سخنی از کرامت است و نه نشانی از خرد؛ بلکه تنها فریادِ «بدوید و بدرید» به گوش می‌رسد که از اعماقِ تاریخِ خونبارِ بشر برآمده است. این جنگ‌ها، نه برایِ اهدافِ والا، بلکه غالباً برایِ تثبیتِ مالکیت، گسترشِ قلمرو یا ارضایِ توهماتِ برتری‌جویانهٔ والانشینان شعله‌ور می‌شوند. در این ساحت، جان به بی‌ارزش‌ترین کالا تبدیل شده و جانداران به «گوشت‌هایِ قربانی» بدل می‌گردند که باید برایِ منافعِ قدرت‌هایِ متمرکز، کشته و دریده شوند. جنگِ وجودی، تمامیِ پیوندهایِ هستی‌شناختی را می‌گسلد و زمین را که باید گاهوارهٔ شکوفایی باشد، به گورستانی پهناور تبدیل می‌کند. ریشهٔ این فاجعه در تعلیمِ مسمومی است که از کودکی، نفرت از دیگری و پرستشِ خاک را به جان‌ها تزریق کرده است. برایِ پایان دادن به این دورِ باطلِ خشونت، بشریت نیازمندِ یک دگرگونیِ بنیادین است که در آن، دانشِ تکنیکال جایِ خود را به خردِ جان‌مدار بدهد؛ خردی که دریابد پیروزی در جنگ، شکستی بزرگ برایِ کلِ حیات است. جنگِ وجودی تنها با سلاح‌ها پیش نمی‌رود، بلکه با کلمات و افکاری تغذیه می‌شود که «دیگری» را نجس یا کهتر می‌نامند. ایستادن در برابرِ این جنون، مستلزمِ یک طغیانِ وجودی است؛ طغیانی که در آن فرد، چکاندنِ ماشه را تحتِ هر عنوانی نفی کرده و به آیینِ صلح و پاسداشتِ جان باز می‌گردد. صلحِ واقعی، نه در پایانِ جنگ، بلکه در نابودیِ ریشه‌هایِ فکریِ جنگ در ذهنِ بشر نهفته است.