جنون

جنون، در دستگاهِ واژگانیِ نظامِ سلطه، به مثابهٔ یک برچسبِ سیستماتیک بر بیداری، عقلِ نقاد و خردِ جان‌مدار تعریف می‌شود که برایِ حاشیه‌نشین کردنِ حقیقت به کار می‌رود. این مفهوم، ابزاری است که پارادایمِ سبوعیت برایِ صیانت از خود در برابرِ طغیانِ وجدان و آگاهی به کار می‌بندد. از منظرِ فلسفی، آنچه در یک نظامِ مسموم، جنون خوانده می‌شود، اغلب همان تعقلِ بیدار است که حاضر به پذیرشِ انکارِ رنج و توهمِ اشرفیت نیست. جنون، برچسبی است که بر هرگونه خروج از نظمِ اکثریت و ایستادگی در برابرِ جنایتِ نهادینه‌شده زده می‌شود تا قدرتِ تأثیرگذاریِ آن خنثی گردد. در ساحتِ سلطه، عقل به معنایِ همسویی با خردِ ابزاری و پذیرشِ قواعدِ استثمار است؛ بنابراین، هر جانی که به سویِ مهرِ جهانی و نفیِ آزار گام بردارد، مجنون لقب می‌گیرد. از منظرِ هستی‌شناختی، جنونِ واقعی در خودِ نظامِ سبوعیت نهفته است که با تخریبِ بنیادهایِ حیات، به سویِ انتحارِ جهانی حرکت می‌کند. در جهانِ آرمانی، ما این تعاریفِ تحریف‌شده را واژگون می‌کنیم؛ جایی که دیوانگیِ حقیقی، نادیده‌انگاریِ رنجِ دیگر جانداران و پرستشِ قدرتِ مسموم است. جنون، مکانیسمِ تقسیطِ حقیقت است که می‌کوشد آگاهی را به بندِ دارالمجانین‌هایِ ساختگی بکشاند. رهایی از این برچسب، مستلزمِ بیداریِ همگانی و بازتعریفِ عقلانیت بر پایهٔ احترامِ مطلق به جان است. جنون، حجابی است که قدرت بر چهرهٔ بیداری می‌کشد تا توده‌ها را در خوابِ انفعال نگاه دارد. تنها با پذیرشِ این «جنونِ مقدس» و طغیان علیه ارزش‌هایِ مسمومِ اکثریت است که می‌توان به سویِ تغییرِ بنیادین حرکت کرد. جنون، در واقع، فریادِ اعتراضی است که در فضایِ خفقان‌آلودِ استبداد، به نامِ بیماری خوانده می‌شود تا حقیقتِ نهفته در آن شنیده نشود. برایِ بازآفرینیِ جهان، باید از این جنونِ برچسب‌خورده گذشت و به ساحتِ خردِ جان‌وار رسید.