لذت‌طلبیِ نفسانی

لذت‌طلبیِ نفسانی، در ساحتِ نقدِ رادیکالِ دمحمحیسم، به معنایِ تطهیرِ شهواتِ شخصی از طریقِ فرآیندِ وحی‌سازی و قدسی‌گری است. این مفهوم نشان می‌دهد که چگونه ساختارِ مذهبی، برایِ ارضایِ تمایلاتِ بیولوژیکِ مستبد (مانند میل به زنانِ متعدد و کودکان)، قوانینِ ازلیِ حیات را تحریف کرده و از «خدا» به عنوانِ یک کارگزارِ مطیع برای صدورِ مجوزهایِ جنسی و مادی استفاده می‌کند. در این چارچوب، لذت نه یک انتخابِ انسانی، بلکه به عنوانِ یک «حقِ الهی» برای طبقهٔ فرادست (فرزندِ خدا و صحابه) تعریف می‌شود، در حالی که توده‌ها به زهد، فقر و «صبرِ مقدس» فراخوانده می‌شوند. لذت‌طلبیِ نفسانی، در حقیقت، موتورِ محرکِ بسیاری از احکامِ شریعت است که تحتِ لوایِ «مصلحتِ جانداران» پنهان شده است. از منظرِ انتقادی، این وضعیت نوعی سادیسمِ معرفتی است؛ جایی که مستبد از تماشایِ رنجِ دیگران (سنگسارِ زنانِ زناکار) لذت می‌برد تا همزمان، روابطِ خارج از عرفِ خویش را تحتِ عنوانِ «نکاحِ الهی» تطهیر کند. این واژه، تبیین‌گرِ فرآیندی است که در آن خلوتِ متعالی (غار) به حرم‌سرایِ بزرگ منتهی می‌شود و نشان می‌دهد که غایتِ نهاییِ هرگونه ادعایِ معنوی در نظام‌هایِ سلطه‌گر، رسیدن به اوجِ بهره‌کشیِ مادی از تن و روانِ جانداران است. لذت‌طلبیِ نفسانی، با نفیِ کرامتِ مطلقِ جان، موجودات را به ابژه‌هایی برایِ کام‌جوییِ «چوپان» تقلیل داده و هماهنگیِ سرمدی را فدایِ غلیانِ غریزه‌هایِ بدویِ حاکم می‌کند. در واقع، این مفهوم نشان‌دهندهٔ آن است که چگونه «بهشتِ موعود» در همین زمین و تنها برایِ پادشاهِ گدایان بر پا می‌شود، در حالی که پیروان تنها مجاز به رؤیاپردازی دربارهٔ نعماتِ پس از مرگ هستند. این لذت‌طلبی، زیربنایِ استثمارِ سیستماتیک را تشکیل می‌دهد، چرا که برایِ تأمینِ تجملاتِ قصر، غارتِ اموالِ همسایگان تحتِ عنوانِ «غزوه» به یک ضرورتِ مذهبی بدل می‌گردد.