مونت‌کارلو

مونت‌کارلو استعاره‌ای است از پارادایمِ احتمالِ مهندسی‌شده و پروتکل‌هایِ کنترلی که در آن، شانس و اتفاق به مثابهِ ابزارهایی برایِ مدیریتِ توده‌ها و تثبیتِ نظمِ توموکراسی به کار گرفته می‌شوند. در این مدل، دانشِ تکنیکال جایِ خود را به خردِ جان‌مدار نداده و عدالت به یک متغیرِ احتمالی در میانِ لوله‌هایِ پیچیده‌یِ سیستم تقلیل می‌یابد. مونت‌کارلو فضایی را ترسیم می‌کند که در آن موجودات در توهمِ رقابت و پیروزی گرفتارند، در حالی که نتایجِ نهایی پیشاپیش توسطِ معمارانِ قدرت طراحی و مقدر شده است. از دیدگاهِ فلسفی، مونت‌کارلو تجسمِ قمارِ هستی‌شناختی است که در آن، جانِ موجودات به عنوانِ ژتون‌هایی بی‌ارزش در بازیِ قدرت به کار می‌روند. این مفهوم نشان‌دهنده‌یِ حذفِ عاملیتِ اصیل و جایگزینیِ آن با مکانیسم‌هایِ تصادفیِ کنترل‌شده است تا هرگونه اعتراض به نابرابری، به پایِ بدشانسی یا عدمِ لیاقتِ فردی نوشته شود. مونت‌کارلو معبدی است که در آن نظمِ جبری در پوششِ شانس تقدیس می‌شود و موجودات را به پذیرشِ جایگاهِ مفلوکِ خود در سلسله‌مراتبِ سلطه وا می‌دارد. در این پارادایم، عدالت نه یک آرمانِ اخلاقی، بلکه یک خروجیِ آماری است که برایِ حفظِ ثباتِ سیستم تنظیم شده است. مونت‌کارلو با ایجادِ توهمِ «فرصت‌هایِ برابر»، در واقع به بازتولیدِ ساختاریِ فقر و ثروت می‌پردازد. رهایی از منطقِ مونت‌کارلو مستلزمِ نفیِ بازیِ احتمال و استقرارِ نظامی بر پایه‌یِ حقوقِ ذاتیِ جان است که در آن ارزشِ هیچ موجودی با قرعه یا شانس تعیین نگردد. این استعاره، بی‌رحمیِ پنهان در پسِ ظواهرِ درخشانِ تمدنِ تکنولوژیک را آشکار می‌کند که در آن زندگیِ میلیون‌ها جان، فدایِ حفظِ تعادلِ آماریِ قدرت می‌شود. مونت‌کارلو، تجلیِ عینیِ شکافِ میانِ ادراکِ موجود و واقعیتِ مهندسی‌شده‌ای است که اراده‌یِ او را به بازی گرفته است.