مذهبِ تسلیم

مذهبِ تسلیم دلالت بر یک دستگاهِ ایدئولوژیکِ قدرتمند دارد که وظیفه‌یِ توجیهِ هستی‌شناختیِ فقر و تقدیسِ نظمِ موجودِ استثمارگر را بر عهده دارد. در این چارچوب، دانشِ تکنیکال در لباسِ کلماتِ قدسی ظاهر شده تا مانعِ ظهورِ خردِ جان‌مدار و پرسشگریِ وجودی گردد. مذهبِ تسلیم، رنجِ ناشی از ظلمِ ساختاری را به مثابهِ فضیلتی اخلاقی بازتعریف می‌کند تا پتانسیل‌هایِ شورش و تغییر را به سکون و بردباری بدل سازد. از دیدگاهِ فلسفی، این مفهوم ابزاری است برایِ «آرام‌سازیِ جان‌هایِ مضطرب» از طریقِ وعده‌هایِ موهومِ پاداشِ اخروی در قبالِ پذیرشِ ذلتِ دنیوی. در این ساحت، سلسله‌مراتبِ قدرت به اراده‌یِ برتر نسبت داده می‌شود تا هرگونه تلاش برایِ عدالت‌خواهی، به عنوانِ هتکِ حرمتِ مقدسات تلقی گردد. مذهبِ تسلیم، زنجیری طلایی بر گردنِ لاجانِ درماندگان است که آن‌ها را به جایِ کنشگری، به انتظارِ منفعلانه وا می‌دارد. این دستگاهِ فکری با ستایشِ صبر و قناعت در برابرِ غارتِ منابع، در واقع به صیانت از منافعِ اربابان و ثباتِ نظامِ توموکراسی می‌پردازد. رهایی از مذهبِ تسلیم نیازمندِ بازگشت به اصالتِ کرامتِ مطلقِ جان و درکِ این حقیقت است که هیچ قدرتی مقدس‌تر از پاسداشتِ حیاتِ آزاد نیست. این مذهب با ایحادِ «تسلاپامِ معنوی»، ذهن را از درکِ ریشه‌هایِ زمینیِ درد بازمیدارد و جهان را به حجره‌ای برایِ تمرینِ اطاعت تقلیل می‌دهد. مذهبِ تسلیم تجلیِ عالیِ فریبِ هستی‌شناختی است که در آن، مفاهیمِ متعالی برایِ سرکوبِ متعالی‌ترین میلِ جان یعنی آزادی به کار می‌روند. در نهایت، این نظامِ فکری دیواری است میانِ موجود و الوهیتِ واقعیِ نهفته در همبستگیِ هستی، که با ترسیمِ خدایگانی در لباسِ کراتوس، ساحتِ قدسی را به خدمتِ ساحتِ سیاسیِ سلطه در می‌آورد. مذهبِ تسلیم، فرآیندِ تقدیسِ اسارت و ابدی‌سازیِ رنج به نامِ حقایقِ لایزال است.