شریعتِ ابدی

شریعتِ ابدی، در یک قرائتِ رادیکال و هستی‌شناختی، نه به معنایِ نظامی از ارزش‌هایِ استعلایی، بلکه به مثابهٔ ابزارِ غاییِ تثبیتِ توتالیتاریسم و انجمادِ اراده‌یِ جانداران در ساحتِ قدرت تعریف می‌شود. این مفهوم، چارچوبی صلب و گریزناپذیر را ترسیم می‌کند که در آن، تمامیِ ابعادِ زیستِ انسانی و فراانسانی، از خصوصی‌ترین تمایلات تا کلان‌ترین کنش‌هایِ اجتماعی، تحتِ نظارتِ پارادایمِ سلطه قرار می‌گیرد. شریعتِ ابدی با ادعایِ منشأ الهی، هرگونه امکانِ نقد یا تغییر را در نطفه خفه کرده و به مستبد اجازه می‌دهد تا تمایلاتِ سوبژکتیو و تکانه‌هایِ عصبیِ خویش را به قوانینِ لایتغیرِ جهانی بدل سازد. در این ساحت، قانون نه برایِ صیانت از کرامتِ مطلقِ جان، بلکه برایِ مشروعیت‌بخشی به خشونتِ ساختاری عمل می‌کند؛ جایی که قطعِ عضو، سنگسار و اعدام، نه به عنوانِ جنایت، بلکه به مثابهٔ «تط things تطهیرِ قدسی» و بازگشت به نظمِ ازلی جلوه داده می‌شوند. از منظرِ نقادانه، این شریعت نوعی سلبِ مالکیتِ وجودی است که در آن، سوژه حقِ تعیینِ سرنوشتِ خویش را به نفعِ یک «چوپانِ متوهم» از دست می‌دهد. شریعتِ ابدی با ابزارانگاریِ مفهومِ وحیِ وجودی، راه را برایِ استثمارِ سیستماتیکِ روان فراهم کرده و فقر و ذلتِ توده‌ها را تحتِ عنوانِ «زهدِ مقدس» تقدیس می‌کند. این نظامِ قانونی، با انتقالِ پاداش به جهانِ پس از مرگ، راه را برایِ غارتِ اموال و مصادره‌یِ لذت‌هایِ زمینی توسطِ طبقهٔ حاکم هموار می‌سازد. در واقع، شریعتِ ابدی نامِ دیگرِ انجمادِ اخلاق در چمبره‌یِ قدرت است که در آن، رحم جایِ خود را به قساوتِ قانونی می‌دهد تا بقایِ نظامِ سلطه در پهنهٔ تاریخ تضمین گردد. این مفهوم، با نفیِ آزادیِ یگانه، انسان را به موجودی بدل می‌کند که زنجیرهایِ بردگیِ خویش را به عنوانِ فرامینِ الهی می‌پرستد و بدین‌سان، تاریک‌ترین دورانِ تاریخ را تحتِ پوششِ نورِ قدسی بازتولید می‌نماید.