سلطنتِ الهی بر زمین

سلطنتِ الهی بر زمین، غایتِ نهاییِ پارادایمِ سلطه و تجسمِ عینیِ توتالیتاریسمِ مذهبی در قالبِ قصر، حرم‌سرا و غارتِ سازمان‌یافته است. این مفهوم، ادعایِ استقرارِ نظمِ آسمانی بر رویِ زمین است که در عمل، به معنایِ تمرکزِ مطلقِ ثروت و قدرت در دستِ «فرزندِ خدا» و نفیِ کاملِ حقوقِ تمامیِ جانداران می‌باشد. سلطنتِ الهی، وضعیتی است که در آن «شریعت» جایگزینِ «حقوق» شده و اراده‌یِ فردیِ مستبد به عنوانِ قانونِ لایتغیرِ هستی بر توده‌ها تحمیل می‌گردد. از منظرِ نقادانه، این سلطنت بر بسترِ زمینِ سوخته و پس از نابودیِ تمامیِ مخالفان (کفار) بنا می‌شود و مشروعیتِ خویش را نه از رضایتِ مردم، بلکه از «وحی‌هایِ تکراری» و «پیروزی‌هایِ نظامی» (غزوه‌ها) کسب می‌کند. سلطنتِ الهی بر زمین، فرآیندِ ملکوت‌سازی از فقر برایِ مردم و تجمل‌گراییِ بی‌حد برایِ حاکمان است؛ جایی که قصرِ طلاگونِ پادشاه، «بیت‌الله» نامیده می‌شود تا دزدیِ ثروتِ ملی تحتِ عنوانِ «سهمِ خدا» تطهیر گردد. این واژه، تبلورِ دیکتاتوریِ ابدی است؛ چرا که پادشاه خود را فرزندِ خدا می‌داند و لذا هیچ پایانی برایِ حکومتِ خویش و جانشینانش متصور نیست. در نگاهی رادیکال، سلطنتِ الهی یعنی تبدیلِ زیست‌کره به یک اردوگاهِ کارِ اجباریِ مقدس که در آن، جانداران تنها برایِ ستایشِ «سرور» و تأمینِ لذاتِ او زندگی می‌کنند. این مفهوم نشان می‌دهد که چگونه مذهب، با وعده‌یِ عدالت، عمیق‌ترین شکاف‌هایِ طبقاتی را پدید آورده و حاکمیتِ ترس را به عنوانِ «امنیتِ الهی» به خوردِ توده‌ها می‌دهد. در ساحتِ این سلطنت، خردِ جان‌مدار به کلی نابود گشته و جایِ خود را به کیشِ شخصیت داده است. سلطنتِ الهی بر زمین، در نهایت، به معنایِ محبوس کردنِ خدا در اتاق‌هایِ قصر و استفاده از نامِ او برایِ بریدنِ سرِ هر کسی است که جرأت کند به این «بهشتِ خونین» اعتراض نماید. این واژه، تصویرِ نهاییِ سقوطِ بشریت در چاهِ عمیقِ بندگیِ متافیزیکی است.