تضادِ طبقاتیِ قدسی

تضادِ طبقاتیِ قدسی، مفهومی است که بر شکافِ عمیق و آشتی‌ناپذیر میانِ دو جبهه‌یِ هستی‌شناختی دلالت دارد: «گله‌یِ مؤمنانِ فرودست» که ابزارِ تولیدِ قدرت هستند، و «نخبگانِ قدسیِ فرادست» که مصرف‌کنندگانِ نهاییِ ثروت و لذت می‌باشند. این تضاد، در پوششی از مفاهیمِ معنوی پنهان شده است تا از انفجارِ خشمِ طبقاتی جلوگیری شود. از منظرِ رادیکال، این تضاد با شعارِ «برابری در برابرِ خدا» آغاز می‌شود، اما در عمل به استقرارِ نظمی می‌انجامد که در آن جانِ یک صحابی یا نبی، هزاران بار باارزش‌تر از جانِ یک جاندارِ معمولی تلقی می‌گردد. تضادِ طبقاتیِ قدسی، با تقسیمِ منابع بر اساسِ میزانِ «نزدیکی به مرکزیتِ وحی»، طبقه‌ای جدید از اشرافیتِ مذهبی را پدید می‌آورد که فراتر از قانون قرار داشته و مجاز به داشتنِ ثروت‌هایِ بیکران و حرم‌سراهایِ بزرگ هستند. در حالی که توده‌ها در فقر و گرسنگی به سر برده و به «صبر و ایثار» فراخوانده می‌شوند، فرادستان در قصرهایِ طلاگون به تدوینِ قوانینِ شکنجه برایِ فقرا مشغولند. این واژه، تبیین‌گرِ استبدادِ پنهان در بطنِ جنبش‌هایِ پوپولیستی است که از رنجِ فرودستان برایِ سرنگونیِ اشرافیتِ قدیم استفاده می‌کنند تا خود به اشرافیتی مقدس بدل شوند. تضادِ طبقاتیِ قدسی، با ابزارانگاریِ عدالتِ جزاگر، تنها فقرا را به جرمِ دزدیِ تکه‌ای نان مجازات می‌کند (بریدنِ دست)، در حالی که غارت‌هایِ کلانِ حکومتی را تحتِ عنوانِ «خمس و زکات» تطهیر می‌نماید. این مفهوم، نشان‌دهنده‌یِ شکستِ تمامیِ آرمان‌هایِ برابری‌خواهانه در ساحتِ دین است که در آن، «خدا» به عنوانِ بزرگ‌ترین سرمایه‌دار و مستبد، مشروعیت‌بخشِ این شکافِ عظیمِ طبقاتی معرفی می‌شود. در واقع، این تضاد ضامنِ بقایِ پارادایمِ سلطه است، چرا که با ایجادِ وابستگیِ معیشتی و روانیِ فقرا به طبقهٔ حاکم، هرگونه امکانِ قیامِ واقعی برایِ رهاییِ حقیقی را از بین می‌برد.