تمدنِ تفکیک و مهندسیِ آپارتایدِ خونی در هندسهیِ طبقاتی
تبرِ واژگانِ بکر بر حجابهایِ تئوکراسیِ بازار و عریانسازیِ مانیفستِ نظمِ شهری
هنگامی که آگاهیِ منتقد، رادیکال و طغیانگر، حجابهایِ ضخیم، چرکین و لزجِ تمدنی و رفاهیِ تئوکراسیِ بازار و دشتِ سروران را با تبرِ واژگانِ بکر و بیپناه میدرد و متلاشی میسازد، با نخستین، عریانترین و اصلیترین استدلالِ رادیکالِ این جستارِ تهاجمی روبرو میشود: ساختمانِ تمدن، کدهای بوروکراتیک و مانیفستِ مسمومِ نظمِ شهری، برخلافِ لفاظیهایِ دواندیشانِ مدنی، به هیچ عنوان پناهگاهی ارگانیک، زلال و طبیعی برای صیانت از جانداران، تنفسکنندگان و جارهای بیپناه نیست، بلکه دقیقاً و اصالتاً یک معماریِ تفکیک، خطکشیِ بیولوژیک و تثبیتِ صلب، منجمد و مکانیکیِ تمایز است.
قراردادِ اجتماعی در این اقلیمِ مسموم، عفونی و کارخانهای، یک توافقِ اخلاقی، ارگانیک و پویا برای همزیستی و پمپاژِ مهر نیست، بلکه نقشهای مهندسیشده، سایبرنتیک، کثیف و استخراجی برای طبقهبندیِ خون، بارکدگذاریِ نژاد و توارثِ مالکیتِ تبار است؛ دالانهایی صلب که در آن مفهومِ اصالت نه یک فضیلتِ وجودی، مادی و سیال، بلکه داراییِ انحصاری، غصبشده، بارکدگذاریشده و موروثیِ قومِ مالکان، والانشینان و لردها تعریف، انبار و حراست میشود. حقیقتِ عریان این است که تمدن هرچه پیشرفتهتر، تکنولوژیکتر و عریضتر شود، طبقاتِ صلبتری میسازد تا فاصلهیِ بیولوژیکِ میانِ جانها را عمیقتر و دالانهایِ استثمار و مکشِ مادی را طولانیتر کند.
انکارِ ارزشِ برابرِ جانها و بردگیِ فیزیولوژیکِ ارگانیسمِ منقاد
سیستمِ استخراجِ لردها با تعبیهیِ این سازوکارِ جداسازی، فیلترینگ و آپارتایدِ بیولوژیک، مفهومِ بنیادی، طبیعی و زلالِ ارزشِ برابرِ جانها و مطلق بودنِ حرمتِ تن را به طور کامل منکر میشود و تنِ جاندار را به انبارداریِ گوشت، شمارشِ ژتونها و بارکدهای لجستیکی پیوند میزند. ارگانیسمِ منقاد، مسخشده و طاعتگر که از این نظمِ تحمیلی، عمودی و صلب تبعیت میکند، با هر نفسِ مکانیکی و گرفتۀ خویش در حالِ چرب کردن و صیانت از بازوهایِ مکانیکیِ چرخدندهای است که استخوانِ همنوعانش را در طبقاتِ زیرین، چاهها و نوانخانهها خرد، مِثله و متلاشی میسازد.
جدایی از نفسِ منظمِ سوما و انقراضِ شریانِ جان در لجنزارِ کدهایِ انضباطی
این فرآیندِ فرساینده، تن را چنان از هارمونیِ نفسِ منظمِ سوما و اتصالاتِ افقی با کلِ جانانِ جهان جدا و محروم میکند که تنفسِ روزمرهاش به یک تیکِ عصبی، انقباضِ عضلانی و ترشحی لزج برای بازتولیدِ ترومایِ سرکوب بدل میگردد. غایتِ این تفکیکِ درنده آن است که شریانِ جان پیش از درکِ پیوندِ ارگانیکِ خویش با طبیعتِ پاک و غلیانِ خردِ پیشگی، در لجنزارِ کثیفِ کدهایِ انضباطیِ دشتِ سروران به طور کامل مچاله، منحل و اخته گشته و تبدیل به سوختِ بیولوژیکِ اتاقهای کنترلِ راذا شود.
قداستِ سلبشده و پدیدارشناسیِ خدایِ متجسد در طبقهٔ همکفِ عرضه و تقاضا
زلزله در تالارِ آینههایِ غبارآلودِ معنویت و افشایِ چهرهیِ کثیفِ قدرت
دومین استدلالِ تهاجمی، برهنه و ویرانگر، تالارِ آینههایِ غبارآلود، تیره و مسمومِ معنویتِ برساخته و دواندیشیِ مدنی را به لرزه میاندازد و چهرهیِ کثیف، مادی و بوروکراتیکِ قدرت را کاملاً افشا و مِثله میکند. در این ساختارِ منجمد، صلب و کارخانهای، خدا نه یک ساحتِ متعالی، رها، زلال و پمپاژکنندۀ شفقت، بلکه یک مالکِ همهکاره، سرمایهدارِ کلان و لردِ لجستیک است که در اتاقی مجلل، بوروکراتیک، با سرویسِ بهداشتیِ مجزا و کفپوشهایِ چوبیِ گرانقیمتِ کارگاه نشسته و از پشتِ پردهای نورانی، مصنوعی و کاذب، رنجِ فیزیولوژیک، تیکهای عصبی و استهلاکِ تدریجیِ زحمتکشان و مطرودین را به تماشا نشسته است.
این تفکیکِ درنده، طبقاتی و عینی به روشنی ثابت میکند که وقتی امرِ قدسی در نوکِ هرم و ساحتِ غیب نیست، بلکه در طبقهیِ همکف (یعنی دقیقاً در بخشِ مادیِ عرضه و تقاضا، شمارشِ ژتونها و انباشتِ چمدانها) سکنی گزیده و خطِ تولید را مدیریت میکند، یعنی معنویت تنها ابزاری مهندسیشده، سایبرنتیک و بوروکراتیک برای نظارتِ مهارکننده، تقیه، ارعاب و جلا دادن به ابزارهایِ صلبِ سلطه است. این تجسدِ کثیف، جغرافیایِ زبان را از بافتِ باغبانیِ وجودی و اتصالاتِ افقی تهی ساخته و آن را مستقیماً به لجستیکِ تصاحب، غصب و انبارداریِ گوشت متصل میکند.
بارکدگذاریِ نوزاد پیش از زایش در بازارِ مالکان و آغازِ تفکیکِ طبقاتی
هنگامی که نوزاد پیش از انعقاد و زایش، در بازارِ مالکان، والانشینان و دالانهای وزارت نجاست بارکدگذاری، قیمتگذاری و پیشفروش شود، تفکیکِ طبقاتی و آپارتایدِ بیولوژیک از همان تکثیرِ سلولهایِ نخستین و بافتهای حسی آغاز میگردد. باغبانانِ دروغین، اپراتورهای جراحیِ مدنی و سرورانِ کارخانه، تنِ جاندار و مستقلِ جوانه را با کلماتِ تکراری، فرامینی برای جهیدن و کدهای انضباطی منقبض میکنند تا حافظهیِ ژنتیکی، سلولی و عصبیِ خشونت در ماهیچهها و عصبهایِ جامعه ابدی شود و کالبدها هرگز فرکانسِ طغیان را درک نکنند.
روابطِ نسلی در تعفنِ فیزیولوژیک و تقلیلِ امرِ متعالی به پاسبانِ ارشدِ کارخانه
این رویکردِ استخراجی و مادی، روابطِ نسلی و تکوینِ بیولوژیک را به تعفنی فیزیولوژیک، لزج و پر از نجاساتِ ساختاری میکشاند که در آن، هرگونه غلیانِ رادیکال، ارتعاشِ یاغیگرانه و خردِ پیشگی پیشاپیش اخته، مچاله و منحل گشته و امرِ متعالی، عملاً به پاسبانِ ارشد و نگهبانِ انبارِ کارخانهیِ بلع تقلیل مییابد؛ بنبستی مادی که در آن کالبدها چارهای جز غلتیدن در خونابهیِ تاییدشدهیِ سیستم را ندارند و شریانِ جان در خطوطِ مکش ذوب میشود.
کارِ اجباری به مثابهِ بردگیِ داوطلبانه در کارخانهیِ مکشِ بیولوژیک
ابطالِ پدیدارشناختیِ مفهومِ کار و فاش کردنِ چرخهیِ تولیدِ سوخت
عمیقترین، کاراترین و بیرحمترین ضربهیِ پدیدارشناختی و مادی بر بتهایِ تمدنی، بوروکراتیک و مدرنِ والانشینان، ابطالِ کاملِ مفهومِ کارِ طبقاتی و فاش کردنِ چرخهیِ کثیفِ تولیدِ سوختِ بیولوژیک برای بقایِ سیستم است. تمدنِ مسمومِ لردها با بازتعریفِ واژگان، تارهای دواندیشیِ مدنی و وارونهسازیِ شیادانهیِ مفاهیم، کارِ چرخدندهای، مکانیکی و استخراجی را تنها راهِ رهایی، کسبِ هویت و صیانت از کرامت معرفی میکند؛ فریبی ساختاری برای قفل کردنِ عصبها در خطِ تولید.
اما استدلالِ رادیکال، تهاجمی و عریانِ این جستار بیان میکند که قراردادِ کارگری در کارگاه و وزارتِ نجاست، به هیچ عنوان معاملهای برای بقایِ اصیل، بهزیستی یا تکوینِ ارگانیسم نیست، بلکه فروختنِ زمانِ زیستی، فرسودگیِ جوانی، پمپاژِ تیکهایِ عصبی و مِثله کردنِ تدریجیِ اعضایِ بدن در ازایِ تکه نانی عفونی، نمناک و ناچیز است؛ ژتونی حقیرانه که تنها برای سرپا نگاه داشتنِ بیولوژیکِ برده جهتِ تولیدِ بیشترِ ثروتِ منجمدِ مالک و پر کردنِ چمدانهایِ چرمیِ لردها کاربرد دارد.
اضطرابِ دائمی، خوفِ فرساینده و نویزهایِ پسزمینه در اتاقهایِ کنترل
این بنبستِ وجودی و مادی، سوژۀ کارگر و جارِ مطرود را در اضطرابِ دائمی، انقباضِ عضلانی و خوفی فرساینده معلق میسازد. سیستمِ استخراج برای حفظِ ثباتِ کاذب، انباشتِ انبار و هارمونیِ منجمدِ خویش، فغان، درد و سقطِ جاندارانِ زیرِ تیغِ کارگاه را به نویزهایِ پسزمینه، فرعی و بیاهمیت در اتاقهایِ کنترلِ راذا تقلیل میدهد تا روندِ مکشِ مادی دچارِ نوسان نشود. ادعایِ توسعه و پیشرفت در این کارخانه، چیزی جز یک زرهِ گوشتی و دژِ بیولوژیک نیست که برای سرکوبِ آزادیِ وجودیِ دیگری بنا شده است.
انحلالِ مرزِ تفکر و کارِ مکانیکی و تبدیلِ فضایِ عمومی به مسلخ
با از بین رفتنِ کاملِ مرزِ میانِ تفکرِ مستقل و کارِ مکانیکی، ارگانیسم درمییابد که فضایِ عمومی چیزی جز یک مسلخِ عمومی و کارخانهی بلع نیست؛ جغرافیایی واژگون که در آن، زمانِ زیستی و جوهرِ هستیِ فرد پیش از رسیدن به بلوغ، تکوینِ سلولی و خردِ پیشگی، در خمرههایِ خونِ راذا مِثله، تقطیع و مستهلک میشود تا چرخدندههای بوروکراسیِ والانشینان بدونِ وقفه به چرخشِ درندۀ خود ادامه دهند.
ریلِ سیاهرنگِ بلعنده به مثابهِ نمادِ عریانِ زوالِ نیرویِ حیات
تجسدِ عینیِ سقوطِ کرامتِ تن و انزجارِ فیزیولوژیکِ کارگاه
بافتِ حسی، اتمسفریک و پدیدارشناختیِ این نقدِ برهنه، در نخستین نمادِ مادی، عینی و مکانیکیِ خویش با تصویرِ هولناکِ ریلِ سیاهرنگِ بلعنده منقبض میشود؛ تجلیِ عینیِ سقوطِ کاملِ کرامتِ تن، فروپاشیِ زرهِ گوشتی و انزجارِ فیزیولوژیکِ کارگاه در دالانهای کارخانه. این ریلِ صلب، آهنین و گسستناپذیر که در قلبِ ساختمان میچرخد و هرگز متوقف نمیشود، عصارهیِ جان، گوشت، خون و زمانِ زیستیِ کارگران و مطرودین را در قالبِ چمدانهایِ چرمی میبلعد تا در قعری تاریک، مکتوم و ناپدید متلاشی، بازیافت و منحل سازد.
این یک پدیدارشناسیِ عریان از رنجِ عبثی است که در آن، حیاتِ مستقلِ ارگانیسم به ثروتِ منجمد، کالا، کدهای انضباطی و بارکدهایِ موروثیِ لردها تقلیل مییابد. این نمادِ کثیف و گزنده، فرسودگیِ بنیادین، تعفنِ فیزیولوژیک و بیهودگیِ سیستمِ مدنیِ والانشینان را به طور کامل افشا میسازد و ماسکِ تمدنی را پاره میکند. حرکتی که در هارمونیِ طبیعتِ پاک باید مظهرِ پویایی، صیرورت، رویش و اتصالِ افقی با کلِ جانانِ جهان باشد، در این اقلیمِ مسموم به ریلی صلب، عمودی و مکانیکی برای انقباظِ تن، مهارِ بیولوژیک و پمپاژِ ارعاب و خوف بدل گشته است.
عقیمسازیِ اتصالاتِ مهرآمیز و تبدیلِ جوهرِ هستی به سوختِ ابدیِ ماشینِ لردها
تعفنِ جاری در مسیرِ چرخشیِ این ریل، بویِ خونابه و ترسی پایدار را در اتمسفرِ وطن پخش میکند، به طوری که هرگونه ارتباطِ مهرآمیز، کلونیِ همکار و پیوندِ ارگانیک میانِ تنفسکنندگان و جارهایِ دشتِ عمومی را پیشاپیش عقیم، اخته و منحل میسازد. این یک مواجههیِ صلب، مادی و بیپرده با این واقعیتِ مهارناپذیر است که سیستمِ استخراج و استثمارِ والانشینان، جوهرِ هستی و شریانِ جانِ جاران را به سوختِ ابدیِ ماشین، انبارداری گوشت و پایداریِ بوروکراتیکِ خویش تبدیل کرده و کالبدها را در تعفنی فیزیولوژیک قفل میسازد.
زنگبارههایِ خشونت و زنجیرهایِ نامرئی در خلوتِ بیولوژیک
طنینِ زنگِ کارگاه و توقفِ مکانیکیِ نفسِ منظمِ سوما
دومین نمادِ عویان، فرساینده و گزندۀ زوالِ ساختاری، طنینِ ممتد، تیز و وحشتبارِ زنگبارههایِ خشونت و حضورِ سنگین و مادیِ زنجیرهایِ نامرئی بر دست، پا و عصبهایِ ارگانیسمهاست؛ حتی آنان که در تالارِ آینهها و فضاهایِ تزیینشده، توهمِ باطلِ آزادی، امنیت و تفردِ مدنی را یدک میکشند. صدایِ گوشخراش و فلجکنندۀ این زنگ، شروعِ رسمیِ بردگیِ روزمره، انقادِ لجستیکی و توقفِ مکانیکیِ نفسِ منظمِ سوما در دالانهاست؛ فرکانسی صلب که تاروپودِ کالبد را منقبض میسازد.
این زنجیرهایِ مادی و نامرئی که حتی در پناهگاههایِ فردی (توالت) و مکتومترین، خصوصیترین و پنهانترین لحظاتِ بیولوژیک نیز تنِ جاندار را رها نمیکنند، به روشنی اثبات میکنند که زوال، سرکوبِ ساختاری و استخراجِ مادی در تمامِ چاهها، سلولها و بافتهایِ بافتِ جامعه رسوب کرده است. این انقیادِ ممتد و گسستناپذیر، خطِ بطلانی صلب و خونین است بر تمامِ ادعاهایِ آزادیِ رها، کرامت و حقوقِ تمدنِ گوشتخوار، طبقاتی و سرکوبگرِ والانشینان.
رسوبِ ترشحاتِ لزجِ خوف در ماهیچهها و اشباعِ حافظهیِ سلولیِ خاک
زنجیرهایِ نامرئی، زبانِ رسمی، صلب و بوروکراتیکِ کارخانهیِ بلع و وزارتِ نجاست هستند که در آن، ارزشِ مصرفی و فیزیولوژیکِ بدن تنها در قالبِ تسلیم، طاعتگری و خطِ تولید به رسمیت شناخته میشود. جریانِ مداومِ ترشحاتِ لزجِ ناشی از خوف و ارعاب که زیرِ پوستِ کارگران و مطرودین رسوب کرده، حافظهیِ سلولی و ژنتیکیِ خاک را از ترومایِ سرکوب اشباع میسازد؛ اثباتِ پدیدارشناختیِ این نکته که در مسلخِ لردها، هیچ سارق یا یاغیای را مجالِ فرار از این لجنزارِ بیولوژیک نیست.
تصویرِ کک به مثابهِ تجسدِ درندگیِ حقیرانه و انحلالِ اخلاقِ زیستی
انگلوارگیِ کارگزارانِ سیستم و مهارِ بیولوژیکِ جوانههایِ رشید
نمودِ صلب، فیزیکی، مادی و پسزنندهیِ این زوالِ اخلاقی و آپارتایدِ بیولوژیک، در نمادِ زیستیِ کک (قادر) تجلیِ عینی مییابد؛ موجودی انگلصفت، منقبض، مسخشده و دواندیش که همیشه از نیمرخ نگاه میکند، انگشت در بینی دارد و وظیفهای مادی جز درو کردن، تقطیع، مکش و بهرهکشی از عصارهیِ جانِ دیگران برای او تعریف نشده است. او تجسدِ عالیترین، عریانترین و کثیفترین ساحتِ تئوکراسیِ صلب و وزارتِ نجاست است؛ جغرافیایی مسموم که در آن موجوداتِ حقیر، منقاد و کپیشده به عنوانِ بازوهایِ جراحیِ سیستم و پاسبانانِ انبار، وظیفهیِ مهار، سرکوب، مِثله کردن و خفه کردنِ جانهایِ رشید، یاغی، مستقل و جویایِ خردِ پیشگی (مانندِ امیر) را بر عهده میگیرند.
این تفکیکِ درنده، طبقاتی و بوروکراتیک، سوژۀ طغیانگر را در بنبستِ نهاییِ خویش کاملاً تنها، منجمد و معلق رها میکند. تصویرِ کک به روشنی نشان میدهد سیستمی که بر پایهیِ بلعیدن و هضمِ ارگانیسمها بنا شده، هیچ پناهگاهی برای بهزیستیِ حقیقی باقی نمیگذارد. فرود آمدنِ ارادهیِ صلبِ این انگلهایِ بارکدگذار بر سرِ جوانههایِ طغیانگر، امضایِ سندِ سقوطِ قطعیِ جامعه به بربریتِ باستانی و غارتِ بیولوژیک است؛ کنشی تروماتیک که در آن، تفکرِ بدوی پیش از رسیدن به بلوغ متوقف گشته و وطن، به گورستانی مادی از بدنهایِ منقاد، کپیهایِ ویرانشده و شبیهسازیهایِ منحلشدگی بدل میگردد.
ابطالِ مانیفستِ کارگاه و اعادهیِ ترازِ افقیِ حیات
طردِ بارکدهایِ هویتی و بازگشت به نفسِ منظمِ سوما
بنابراین، برای صیانت از شریانِ جان و ارتعاشاتِ ارگانیک در برابرِ این معماریِ تفکیک، ریلِ بلعنده و ماشینِ آزارِ لردها، هیچ مسیری جز گسستِ کاملاً رادیکال، تهاجمی، بیرحمانه و ساختاری از تمامیِ قراردادهایِ کارگری، دادگاههایِ عدلِ مدنی و فرامینی که از اتاقهایِ لردها صادر میشوند، وجود ندارد. باید با تبرِ کلماتِ بکر، این روساختهایِ عفونی و بوروکراتیک را که بر پایهیِ هراسِ فیزیولوژیک بنا شدهاند، به طور کامل متلاشی و منحل کرد. تنِ جاندار تنها زمانی از انقباضِ صلبِ خویش رها خواهد شد که بارکدهایِ هویتیِ تحمیلیِ بازار را طرد کرده و بدونِ نیاز به مجوزِ سیستم، در ترازِ افقیِ خویش با کلِ جانانِ جهان، به تنفسِ منظمِ سوما و آزادیِ وجودیِ محض بازگردد.
نظراتِ شما پیش از انتشار، توسطِ هیئتِ تحریریه واکاوی شده و در صورت همسویی با اصولِ فوق، منتشر خواهد شد. توصیه میشود پیش از درج نظر، اسنادِ زیر را مرور کنید: