بازار

بازار در نگاهِ مطلق، مکانیسمی است که وظیفه‌یِ تقلیلِ هستی به کالا و برقراریِ قانونِ بنیادینِ تبادل بر پایه‌یِ منفعتِ ابزاری را بر عهده دارد. در این ساحت، دانشِ تکنیکال جایِ خود را به خردِ جان‌مدار نداده و ارزشِ هر موجود تنها بر اساسِ قابلیتِ مبادله و سودآوریِ آن در چرخه‌یِ انباشت سنجیده می‌شود. بازار نه یک فضایِ فیزیکی، بلکه یک منطقِ حاکم است که در آن تمامیِ پیوندهایِ هستی‌شناختیِ میانِ جانداران گسسته شده و به رابطه‌یِ خریدار و فروشنده بدل می‌گردد. از منظرِ فلسفی، بازار تجسمِ شیء‌وارگیِ مطلق است؛ جایی که حتی جان و کرامت نیز برچسبِ قیمت خورده و در میدانِ عرضه و تقاضا به تاراج می‌روند. بازار با تحمیلِ طمع به مثابهِ نیرویِ محرکه‌یِ زیستن، موجودات را در رقابتی بی‌پایان برایِ بقا گرفتار می‌کند که نتیجه‌یِ آن، نابودیِ همبستگیِ اصیل است. در این ساحت، رنجِ دیگری به فرصتی برایِ سود بدل شده و فقر به مثابهِ کالایی برایِ کنترلِ توده‌ها به کار می‌رود. بازار، زمانی را که باید صرفِ شکوفایی شود، به «زمانِ کار» و فضایی را که باید مأمنِ جان باشد، به «میدانِ تجارت» تبدیل می‌کند. رهایی از سلطه‌یِ بازار، نیازمندِ استقرارِ اقتصادِ جان‌مدار است که در آن نیازهایِ وجودیِ هر جان، فراتر از منطقِ تبادل و بر پایه‌یِ احترامِ مطلق برآورده شود. بازار با ایجادِ نیازهایِ کاذب و ترویجِ مصرف‌گرایی، جان را از غایاتِ اصیلِ خویش دور کرده و او را در چرخه‌یِ بیهوده‌یِ انباشتِ اشیاء محصور می‌سازد. این مفهوم، نشان‌دهنده‌یِ سقوطِ اخلاق به ساحتِ تجارت و جایگزینیِ کرامت با قیمت است. بازار، رودخانه‌ای ابدی از نیازهایِ بی‌پایان است که تنها با خشکاندنِ ریشه‌هایِ طمع و بازگشت به اشتراکِ هستی، قابلِ مهار است. در توموکراسی، بازار معبدی است که در آن جان‌ها در محرابِ سود قربانی می‌شوند تا شکوهِ خیالیِ قدرت پایدار بماند.